DemocracyCrisis.com - Η Δημοκρατία σε κρίση;

Πέμπτη 18/12/2014

baxter_2-121814.png

The Hideous Unknown of H.P. Lovecraft, by Charles Baxter, The New York Review of Books, 18/12/2014.

"For adolescents, something about horror never goes out of style. They often feel an excited disgust upon learning how things really are, and their disgust is merely a notch away from the more thoroughgoing pleasures of horror. It is the closest they can come to the sublime. An illustration that accompanied Lovecraft’s ‘The Colour Out of Space’ when it appeared in Amazing Stories, September 1927. Lovecraft wrote: ‘And in a fearsome instant of deeper darkness the watchers saw wriggling at that treetop height a thousand tiny points… .’ Every teacher of creative writing in every American college and university is no doubt familiar with the tendency of young people, usually young men, to concoct gruesome narratives that take place in an edgily unspecified locale. Mayhem, awkward sentences, paper-thin characterizations, and complicated weaponry vie for the reader’s attention. But always there are the aliens, organic or machinelike or both, and always the accompanying rage and revulsion. The authors of these horrific fictions sit in the back of the classroom avoiding eye contact, rarely speaking to anybody. Shabbily dressed, fidgety, tattooed, hysterically sullen, they are bored by realism and reality when not actively hostile to both. When asked about their reading, they will gamely mumble the usual list of names: Neal Stephenson, Stephen King, J.G. Ballard, and Philip K. Dick. But the name that I have heard most often mentioned in these litanies is that of H.P. Lovecraft, whom they revere. He is their spirit-guide. And they should not be dismissed. Two horror classics were written by teenagers: Mary Shelley began Frankenstein at the age of eighteen, and Matthew Gregory Lewis wrote The Monk (1796) in ten weeks at the age of nineteen. John Berryman thought it more authoritative about damnation than Thomas Mann’s Doctor Faustus.1 As for Lovecraft, who died in 1937 at the age of forty-six, he never really grew up. “Adulthood is hell,” he once wrote in a letter. Like his character Randolph Carter, “he wanted the lands of dream he had lost, and yearned for the days of his childhood.” His fiction’s familiar condition—fear inspired by shock—is characteristic of early adolescence. Wild imaginings and panic-stricken rhetoric, two features of his work, stem from his anathematizing of day-to-day adult reality and can cast a spell over many susceptible readers, who look up from his pages feeling oddly disturbed and dazed"

People stand next to a cart with fruit on a street in downtown Havana

Schwierige Annäherung. Dürfen amerikanischen Touristen jetzt nach Kuba reisen?, FAZ, 18/12/2014.

"Das amerikanische Embargo gegen Kuba wird trotz der diplomatischen Annäherung nicht aufgehoben - weil Obama das gar nicht kann. Was aber bedeutet das Ende der Eiszeit für den Handel und welche Erleichterungen können die Kubaner erwarten? Ein Überblick.Kuba und Amerika streben ein vollständige Normalisierung ihrer diplomatischen Beziehungen an. Das bedeutet Treffen auf hoher Ebene, Abstimmung in bilateralen Fragen oder die gemeinsame Teilnahme an Konferenzen. In Havanna soll eine amerikanische Botschaft entstehen, bisher gibt es nur eine Interessenvertretung. Die Vereinigten Staaten stufen Kuba seit 1982 als staatlichen Förderer des Terrorismus ein, dies soll überprüft werden.

Wird das Embargo gegen Kuba aufgehoben?

Nein, nur der amerikanische Kongress kann dieses Embargo beseitigen. Der Handel mit dem Karibikstaat bleibt grundsätzlich verboten. Obama kann die Umsetzung des Embargos aber teilweise selbst bestimmen und geht nun rechtlich so weit, wie er kann. Schon zuvor gab es Ausnahmen. 2013 ließ das Handelsministerium in Washington etwa Agrarexporte im Wert von drei Milliarden Dollar (2,4 Milliarden Euro) und Exporte medizinischer Produkte im Wert von fast 300 Millionen Dollar (243 Millionen Euro) zu"

 

Τετάρτη 17/12/2014

News - Wednesday

ΤΑ ΣΕΝΑΡΙΑ ΤΡΟΜΟΥ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΚΑΘΟΛΟΥ ΣΕΝΑΡΙΑ (Η ΚΟΥΒΑ ΕΠΙ ΜΠΑΤΙΣΤΑ Η ΚΟΥΒΑ ΕΠΙ ΚΑΣΤΡΟ), posted by Celin, 15/12/2014.

"Ελπίζω να είναι κατανοητό ότι το πρόβλημα μου δεν είναι η σύγκρουση με την Ευρωπαϊκή Ένωση. Η παραμονή στην ΕΕ θα κάνει τη χώρα μας να μοιάζει σε λίγα χρόνια με την Κούβα επί Μπατίστα. Όποιος υποστηρίζει την παραμονή σε μία Ένωση που διαλύει την πατρίδα, είναι συνένοχος στην καταστροφή. Οι Ευρωπαίοι "συμμαχοι"-"δανειστές" μας είναι εχθροί του Ελληνισμού, έχουν σκοπό να αιματοκυλήσουν τη χώρα κι όποιου το στόμα ισχυρίζεται ότι είναι πατριώτης και ότι είναι μονόδρομος η παρουσία μας στην ΕΕ, πρέπει να ραφτεί με συρματόπλεγμα (Συμβολικά μιλάω....)

Αυτονόητο. Αυτονόητο είναι όμως και ότι σε συνθήκες παγκοσμιοποιημένου Καπιταλισμού και ελεύθερης ροής των Κεφαλαιων και κυριαρχίας των Χρηματιστηρίων και off shore κλπ κλπ, τα πράγματα δεν είναι εύκολα. Οι λαοί έχουν αλυσοδεθεί, εδώ έχουν ξεπουληθεί τα πάντα μέσω Πανγαιας (σαλόμ σαλόμ), Ταιπεδ κλπ, ψάξτε να βρείτε όποιος ενδιαφέρεται. Η Ελλαδα πουλήθηκε στα σκλαβοπάζαρα από τους σιχαμερούς που την εξουσιάζουν κι οποιαδήποτε προσπάθεια απελευθέρωσης όχι μόνο δε θα είναι αναίμακτη, αλλά δε ξέρω καν αν μπορεί να είναι επιτυχής. Βγαίνοντας στον δρόμο και ρίχνοντας ματιές στη νεολαιά -αλλά και στους σαραντάρηδες- της χώρας, ασφαλώς σε κάνει να σκέφτεσαι αν αυτοί οι ψηφοφόροι του Ποταμιού και γενικότερα του Αντιφασισμού

θα μπορούσαν όχι να προσπαθήσουν κάτι τέτοιο, αλλά αν θα έπρατταν ό,τιδήποτε διαφορετικό πλην του να ανοίξουν τα πόδια, όχι μόνο σε εχθρικό στρατό αλλα και σε έναν υπερήλικα που τους απειλέι με νεροπίστολο. (Δεν αναφέρομαι καν στους ορίτζιναλ φασίστες, οι οποίοι πλην του παραπάνω, κατηγορούν ακόμα και σήμερα την ..Αριστερά για ό,τι συμβαίνει, φανατισμένα ανθρωπόζωα που μόνο Στάλιν τους πρέπει). Ποιος εχθρικός στρατός, μαλακίες λέω.

Μία εβδομάδα χωρίς ιντερνετ και θα έχουμε μαζικές αυτοκτονίες. Μία εβδομάδα χωρίς atm η αστυνομία, γενικότερα, μία εβδομάδα μακρυά από την νουδουπασοκική "ασφάλεια" και θα υπάρχουν μαζικές διαδηλώσεις τύπου "Αποφυλακίστε τον Κασσιδιάρη να μας κυβερνήσει".

Αλλά δε χρειάζεται να πάμε τόσο μακρυά. Και το "ΓΥΡΝΑ ΠΙΣΩ ΣΑΜΑΡΑ" δεν είναι λιγότερο αηδιαστικό ή δουλοπρεπές. Αν λοιπόν ο Τσίπρας εννοεί αυτά που λέει, είναι δεδομένο ότι οι Ευρωπαίοι θα θελήσουν να μας χρησιμοποιήσουν ως αντιπαράδειγμα για τους υπόλοιπους λαούς του Νότου που εξοντώνονται κι αυτοί από τον Γερμανικό ή Βόρειο ή Προτεσταντικό ζυγό. Ο οικονομικός πόλεμος ενδεχομένως να είναι το λιγότερο, το 12% κάτω του Χρηματιστηρίου είναι απλά μία στρακαστρούκα. Βάλε στην εξίσωση και το ΔΝΤ, δηλαδή τους Αμερικάνους, οι οποίοι σήμερα ζητήσαν..μείωση του κατώτατου μισθού. Βάλε το παρακράτος, βάλε 100 όχι παραπάνω, Αμερικανουποκινούμενους Τζιχαντιστές που στην αναμπουμπούλα θα κηρύξουν θρησκευτικό πόλεμο. Δεν αναφέρομαι καν στους εχθρικότατους γείτονες, οι οποίοι με χαρά θα συνέβαλλαν ή συμβάλλουν ήδη στην αποσταθεροποίηση, Όλα αυτά δεν είναι τρομολαγνεία ή σενάρια που εκπορεύονται απ΄τους καθεστωτικούς. Ολα αυτά θα είναι η πραγματικότητα, ενδεχομένως και λίγα γράφω, αν μία Ελληνική Κυβέρνηση θα αποφάσιζε να απεγκλωβιστεί από τον αργό θάνατό της, δηλαδή το Ευρώ, την ΕΕ και το ΔΝΤ. Μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα λοιπόν; Ακριβώς. Μεταξύ δύο καταστροφών είμαστε. Και η έξοδος από την ΕΕ θα μπορούσε να στεφθεί με επιτυχία μακροπρόθεσμα αν οι Ελληνες πολίτες, στην μεγάλη τους πλειοψηφία, ήταν έτοιμοι να συνασπιστούν υπό αυτή τη λαϊκή-πατριωτική κυβέρνηση που θα έστελνε στον διάολο το διάολό της. Αν οι Έλληνες ήταν πρόθυμοι να παλέψουν, να ματώσουν, μιλάμε για πολιτοφυλακές στους δρόμους, μιλάμε για άκαμπτη βούληση, για τσάκισμα οποιωνδήποτε αποπειραθούνε να σκορπίσουν το Χάος στη χώρα, είτε λέγεται ντόπιο παρακράτος, είτε ξένους πράκτορες είτε ακόμα ημεδαπά ή αλλοδαπά καρκινώματα-απλούς εγκληματίες του κοινού Ποινικού Δικαίου (έχουμε πολλούς τέτοιους) που στην αναμπουμπούλα θα θεωρήσουν κατάλληλη στιγμή να κλέψουν, να βιάσουν, να σκοτώσουν. Μιλάω για άμεση εκτέλεση θανατικών ποινών για κάτι τέτοιους, για Σοβιετική (και στρατιωτική να το πεις, μέσα είσαι) πειθαρχία, για άμεσες επαφές με Ρωσία ή Κίνα γιατί χωρίς στήριξη από υπερδύναμη δε θα κρατήσεις πολύ, εδώ και στήριξη να έχεις, πάλι δύσκολα τα πράγματα αλλά και η στήριξη από αυτές δεν είναι καν δεδομένη αν οι ίδιοι δε θελήσουν να προσθέσουν κι άλλους λόγους διένεξης με ΗΠΑ, ΕΕ και Ιαπωνία.  Εννοείται και επαφές με Ιραν ή Βενεζούέλα για πετρέλαιο, όυτε αυτό δε ξέρω αν είναι εφικτό"

 

 

Τρίτη 16/12/2014

News - Thuesday

Ίλιγγος, posted by Hypothesis, 14/12/2014.

"Η Συριζαική αριστερά επειδή προφανώς ευνοείται από την εξέλιξη ,εκλαμβάνει την προπαγανδιστική της αφήγηση ως τεχνική εξήγηση των εξελίξεων και εισέρχεται αμέριμνη στον πυκνό χρόνο. Είναι πολύ αποτελεσματικό να περιγράψεις τον Σαμαρά ως «στημένη λεμονόκουπα» και την Μέρκελ ως οξυδερκή ρεαλίστρια που προτιμά να διαπραγματευτεί με τον «πραγματικό αντίπαλο» .Αν όμως  η κίνηση Σαμαρά έχει μια εσωτερική ιστορική αυτονομία τότε η εξέλιξη έχει μια άλλη δυναμική: Στις επερχόμενες πολωτικές η Σαμαρική δεξιά θα «παίξει τα ρέστα» ως βουβός εκπρόσωπος ενός υπαρκτού ιστορικού μορφώματος επιβιωσάντων που θεωρεί την δημοσιονομική σταθερότητα ως βάθρο μιας σχετικής αυτονόμησης από τον πόλο της Τρόικας. Μα υπάρχει τέτοιο ιστορικό μόρφωμα ; Με ποιες οικονομικές υλικές απτές δυνατότητες μπορεί να διανοηθεί μια τέτοια αυτονόμηση; Πως μπορεί να σταθεί απέναντι στην εξωτερική πίεση της Τρόικας και την εσωτερική αμφισβήτηση του νεώτερου και πιο ρωμαλέου κινήματος της Ευρωπαϊκής Αριστεράς. Την ύπαρξη των υλικών δυνατοτήτων την έχει τεκμηριώσει ο Συριζα με τον πιο ενδελεχή τρόπο Σύμφωνα με την ανάλυση που θεμελίωσε το πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης και συνεχίζουν με ειρμό να προωθούν και οι πιο νουνεχείς μερίδες του Συριζα έχουμε την εξής παραδοχή: Μια οικονομία η οποία αφού θα προέλθει από την πιο ιστορική πολωτική μάχη και αφού έχουν προεξοφληθεί ( ενσωματωθεί στο σενάριο) όλες μα όλες οι δυσμενείς οικονομικές εξελίξεις ( bank run , αξιολογήσεις οίκων, πολιτικές δηλώσεις αντιπαλότητας από όλους) θα δημιουργήσει εντός ενός έτους 300,000 θέσεις εργασίας. Μετά τις εκλογές του Φεβρουαρίου του 2015 τότε περίπου τον Γενάρη του 2016 η Στατιστική θα έχει ήδη ανακοινώσει πτώση της ανεργίας από το 25% στο 17 % Η Ελληνική οικονομία έχει μια εσωτερική κατακτημένη δυναμική. Χωρίς αυτή δεν υπάρχει καμία «Θεσσαλονίκη».Οι φορείς αυτής της δυναμικής δεν είναι σίγουρο ότι ασμένως θα στέρξουν τη ριζική Συριζαική πρόταση. Εξ’ ου οι νοήμονες Ξυδάκης, Βαρουφάκης τις προειδοποίησαν για τα αίματα τα δάκρυα τους ιδρώτες. Αν ο ανεπαρκής ακροδεξιός ατάλαντος κοινότυπος φοβικός Σαμαράς απευθυνθεί σε αυτούς , τότε οι επερχόμενες εκλογές θα έχουν ενδιαφέρουσες εξελίξεις. Ήδη οι πρώτες δημοσκοπήσεις παρά τις προφανείς δολιότητες τους σηματοδοτούν κάτι"

Hooligans in Köln während einer Demo gegen Salafisten

Verfassungsschutz warnt vor Kämpfen zwischen Islamisten und Neonazis Syrien-Rückkehrer werden nach Ansicht des Verfassungsschutzes zu einer wachsenden Gefahr in Deutschland. Zugleich steige die Zahl fremdenfeindlicher Taten, Die Zeit, 16/12/2014.

"Der Verfassungsschutz befürchtet im kommenden Jahr mehr Auseinandersetzungen zwischen Islamisten und Rechtsextremen in Deutschland. "Wir beobachten eine rasant wachsende Zahl an Salafisten und gleichzeitig ein besorgniserregendes Erstarken fremdenfeindlicher Aktivitäten", sagte der Präsident des Bundesamtes für Verfassungsschutz, Hans-Georg Maaßen. Daraus entstehe ein erhebliches Konfliktpotenzial. Das Aufeinandertreffen von radikalisierten Rückkehrern aus islamistischen Kampfgebieten und antiislamischen Demonstrationen gewaltbereiter Hooligans berge erheblichen Zündstoff, sagte Maaßen. Auf solche Wechselwirkungen und Eskalationspotenziale zwischen verschiedenen Spektren werde der Verfassungsschutz 2015 wachsam schauen müssen. Ende Oktober war es in Köln während eines Protests von etwa 4.500 Hooligans und Rechtsextremen, die gegen Salafisten demonstrierten, zu gewaltsamen Zusammenstößen mit der Polizei gekommen. Die Gruppe nennt sich selbst Hooligans gegen Salafisten (HoGeSa)"

 
 

Όταν θυμάσαι έναν φίλο..., του Γιάννη Κοντού

News - Monday

Written by Administrator Sunday, 14 December 2014 21:26

Όταν θυμάσαι έναν φίλο....

[πηγή: εδώ]

Το έχω ξαναπεί και το έχω ξαναγράψει, η λογοτεχνία έρχεται σαν κύματα και σαν αφρός καταπάνω μας. Ποτέ δεν ξεχνώ ότι στην πρώτη μας συνάντηση ο Σταμάτης Φασουλής μου είπε τον στίχο του Γιώργου Σεφέρη «Τα μυστικά της θάλασσας ξεχνιούνται στο ακρογιάλι». Έτσι διαλέγεις τον συγγραφέα ή τους συγγραφείς που θα πορευτείς για μια ζωή μαζί τους.

Μαζί με τα βιβλία του Μένη Κουμανταρέα, που τα έχουν διαβάσει χιλιάδες, εμείς που τον αγαπήσαμε και που θα τον αγαπούμε πάντα έχουμε αναμνήσεις ανεξίτηλες. Τον Μένη με υπογένειο, το 1973, να φεύγει με υποτροφία για τη Δυτική Γερμανία. Τη μεγάλη αγάπη της Νανάς Καλλιανέση του «Κέδρου» για το πρόσωπό του. Αλλά και το βρίσιμο που του έκανε ο Τάκης Σινόπουλος σε μια άτυπη συνεδρίαση της Εταιρείας Συγγραφέων στο εστιατόριο της Καίης Τσιτσέλη, γωνία Βουρνάζου και Τσόχα, γιατί ο Μένης υποστήριζε τον φίλο του ποιητή Νίκο Παναγιωτόπουλο. Ένα μήνα αργότερα ο Σινόπουλος πέθανε στη γενέτειρά του, τον Πύργο.

Η τρυφερή αγάπη για τη γυναίκα του τη Λιλή, το Ξυλόκαστρο τα καλοκαίρια και η παλιά Αίγινα με το ξενοδοχείο «Ναυσικά» του ευγενούς πεζογράφου της γενιάς του '30 Στέλιου Ξεφλούδα. Η χωρίς περιστροφές αδιάλειπτη αγάπη του για καθετί νέο στην τέχνη.

Λίγες μέρες πριν, κυκλοφόρησε η νεανική τους αλληλογραφία με τον Βασίλη Βασιλικό. Ήμουνα στο νοσοκομείο με μαρμαρυγή της καρδιάς και δεν μπόρεσα να πάω στην εκδήλωση, τους φανταζόμουν όμως να χαμογελάνε. Πού έβρισκε τον χρόνο ο πολυγραφότατος Μένης να είναι πανταχού παρών; Παιζόταν στο Ηρώδειο μια μετάφραση του Κώστα Ταχτσή, που είχε αναψοκοκκινίσει σαν κούρκος των Χριστουγέννων. Έβριζε δυνατά την πρωταγωνίστρια Νίκη Τριανταφυλλίδη για τα λόγια που έλεγε και δεν υπήρχαν στη μετάφρασή του - τα είχε προσθέσει ο σκηνοθέτης. Ήμουν κι εγώ εκεί με τον ζωγράφο Γιάννη Μιγάδη και την επίσης ζωγράφο Νίκη Καναγκίνη κι ο ευγενής Μένης προσπαθούσε να κατευνάσει τα πνεύματα. Έπαιζε τον ρόλο του πυροσβέστη, ενώ σε άλλες περιπτώσεις ήταν ο ίδιος που έβαζε τις φωτιές.

Ακόμη στο σπίτι του Νίκου Καββαδία, του «Μαραμπού», όπως τον έλεγαν οι φίλοι του, ο Ταχτσής με τον Κουμανταρέα μέσα στη χούντα προσπαθούσαν να τον πείσουν να υπογράψει για κάποιον αντιστασιακό. Ο Καββαδίας τους έλεγε πως δεν μπορούσε να το κάνει γιατί έψαχνε για δουλειά κι ο Ταχτσής έβγαζε καπνούς από τ' αυτιά. Μια μεγάλη χαρά υπήρξε για τον Μένη όταν ο Γιώργος Μιχαηλίδης ανέβασε το 2007 στο θέατρό του, το «Ανοιχτό Θέατρο», το μοναδικό θεατρικό έργο που έγραψε ο Κουμανταρέας. Ήταν ο «Αλτίν», που παίχτηκε με τον Μάνο Καρατζογιάννη κι αν θυμάμαι καλά ήταν ο ίδιος ο Μάνος που είχε προτείνει το θέμα στον Μένη.

Όταν θυμάσαι έναν φίλο που έζησες μαζί του άπειρες ώρες με αγάπη αλλά και με θυμό, πάντα όμως με ένταση, τα πράγματα μπερδεύονται μέσα σου. Έτσι την ίδια στιγμή που αναπολώ τον πατέρα του Μένη με το γκρι κοστούμι, τη χρυσή αλυσίδα των κλειδιών και το ύφος του Κάρυ Γκραντ, ζωντανεύει μέσα μου και κάτι άλλο. Το κείμενο του Μένη για τους ΕΛΑΣίτες που τον είχανε πιάσει όμηρο στα Δεκεμβριανά, αν και ήταν μικρό παιδί, μαζί με τη μητέρα του. Την ίδια ακριβώς εποχή που είχανε πιάσει και τον ποιητή Σταύρο Βαβούρη και τον μέγα Ανδρέα Εμπειρίκο, που έγραψε το περιβόητο ποίημα «Δρόμος». Οι αναμνήσεις δεν έχουν τέλος.

 

70 χρόνια από τα Δεκεμβριανά

News - Monday

Written by Administrator Sunday, 14 December 2014 19:55

Άλλη μία αφιερωματική έκδοση για ένα θέμα που πονάει ακόμη. Αυτό που παρατηρεί κανείς στο συγκεκριμένο ένθετο είναι η μεγάλη σε έκταση αναφορά στις ακρότητες της μίας πλευράς ("το ελληνικό Κατύν"), ενώ σχεδόν απουσιάζουν οι αντίστοιχες των νικητών- πολύ περισσότερο, απαλείφονται αφού κατά τους συγγραφείς, τουλάχιστον ο "αστικός κόσμος" δεν προέβη σε εκτελέσεις. Από εκεί και πέρα, η γνωστή "γραμμή" των Καλύβα και Μαραντζίδη περί "διπλής στρατηγικής" του ΚΚΕ, ενώ υπονοείται ότι η αμφιθυμία της στρατηγικής του κόμματος έχει να κάνει με τις σοβιετικές πιέσεις. Παρόλα αυτά. Και παρά την απόλυτα αντικειμενική ιστορική άποψη (sic!) ότι το ΚΚΕ θα μπορούσε "να μετατρέψει την Ελλάδα σε Λαϊκή Δημοκρατία, στα πρότυπα των χωρών της Ανατολικής Ευρώπης"- οπότε σωθήκαμε, ευτυχώς, άσχετα αν ακόμα και αστικές, φιλελεύθερες δυνάμεις της εποχής θαύμαζαν τα επιτεύγματα του Στάλιν και του κεντρικού σχεδιασμού. Τρέχα γύρευε. Πλίνθοι και κέραμοι. Οι μελέτες (και εδώ και σε άλλα αφιερώματα) μπορεί να φωτίζουν όψεις της αλήθειας, όμως αστοχούν στο ουσιώδες: στην απουσία στρατηγικής ευφυίας του ΚΚΕ, που θα το οδηγούσε είτε στην άμεση κατάληψη της εξουσίας είτε σε λύσεις τύπου Γαλλίας και Ιταλίας, η οποία δεν είναι απλά και μόνο αποτέλεσμα "τύχης" ή "ατυχίας", αλλά έχει να κάνει με μία βαθύτατα μικροαστική φύση του ελληνικού κοινωνικού τοπίου. Οι έλληνες κομμουνιστές ήταν και είναι πρώτα έλληνες και μετά κομμουνιστές. Η "χαζή" τακτική του αφήνουμε ήσυχους τους Άγγλους τις πρώτες μέρες του Δεκέμβρη και την πέφτουμε στους Χίτες, αργότερα τον Φλεβάρη του 1945 υπογράφουμε σχεδόν ό,τι θέλουν οι Άγγλοι, υπογράφουμε Λίβανο και Καζέρτα και μετά παραιτούμαστε, στηρίζουμε και δεν στηρίζουμε, σκοτωνόμαστε στην Αθήνα και ο Βελουχιώτης παρελαύνει στα Γιάννινα, είναι τακτική ελληνικής, μικροαστικής κοπής. Όλα αναλύονται από τους ιστορικούς μας, το μόνο που δεν θίγεται είναι πως μία Ελλάδα 80-90% εαμική, μετά από λίγο καιρό μεταστρέφεται στο άλλο στρατόπεδο και διώκει την πλειοψηφία! Φοβερή επαναστατική πλειοψηφία.....Και τι πατριωτισμός, βρε παιδάκι μου...

 

Δευτέρα 15/12/2014

Μερική άποψη του Άργους πριν το 1936

Η Αριστερά στη Δημαρχία του Άργους (Σεπτ. 1944-Ιαν. 1945) Μια συναινετική διοίκηση, του Βασίλη Κ. Δωροβίνη, Η Αυγή// Ενθέματα, 14/12/2014.

"Κατά την περίοδο της αποχώρησης των γερμανικών στρατευμάτων από την πόλη, μέχρι την αρχή του Ιανουαρίου 1945, γίνεται στο Άργος ένα “πείραμα” διοίκησης του από την Αριστερά, μετά από διαπραγματεύσεις με επιτροπή αντιπροσωπευτική του χώρου της συντηρητικές παράταξης, που τότε περιλάμβανε πρόσωπα του χώρου του προπολεμικού Λαϊκού Κόμματος και εκείνου των βενιζελογενών, και μετά από τη διοργάνωση λαϊκών συνάξεων, δεδομένου ότι δεν υπήρχαν οι προϋποθέσεις για κανονική διενέργεια εκλογών. Κατά την περίοδο που προηγήθηκε (Απρ. 1941-αρχές Σεπτ. 1944) δήμαρχοι και μέλη ενός ολιγάριθμού Δημοτικού Συμβουλίου διορίζονταν από τις αρχές της Κατοχής, δίχως να είναι σαφές σήμερα με ποια κριτήρια και από ποιους, ιδίως από την ελληνική πλευρά, γίνονταν υποδείξεις προσώπων. Τόσο στο Άργος όσο και στο Ναύπλιο υπήρχαν μονάδες Χωροφυλακής και μονάδες των Ταγμάτων Ασφαλείας, ενώ επικεφαλής του Τμήματος Χωροφυλακής Άργους βρέθηκε ο Δ. Κουρκουλάκος, άνθρωπος μετριοπαθής. Ταυτόχρονα, είχε σχηματιστεί και μονάδα Πολιτοφυλακής, με μέλη συντηρητικούς πολίτες. Από την πλευρά του ΕΛΑΣ, μονάδες του 6ου Συντάγματός του, με επικεφαλής τον επίσης μετριοπαθή Εμμ. Βαζαίο, ήταν αυτές που με έδρα το ημιορεινό χωριό Γκέρμπεσι (σήμερα Μιδέα) είχαν άμεση ανάμειξη στα όσα συνέβησαν στο Άργος. Το γενικότερο κλίμα στην Αργολιδοκορινθία και γενικότερα στην Πελοπόννησο ήταν ιδιαίτερα δυσοίωνο και βαρύ, μάλιστα στα ορεινά της Αργολίδας εμφυλιοπολεμικό. Στην ίδια την πόλη του Άργους είχαν σημειωθεί σποραδικές εκτελέσεις και απαγωγές πολιτών με ιδιαίτερες βιαιοπραγίες από άνδρες των Ταγμάτων Ασφαλείας. Θα πρέπει να σημειώσουμε ότι από την άνοιξη του 1944 σημειώνεται δραματική αύξηση των εκτελέσεων πολιτών από τα γερμανικά στρατεύματα, κοντά σε δύο σημεία εισόδων του Άργους. Μετά τους πρώτους μήνες του 1944, εντάθηκαν επιθετικές ενέργειες των ανταρτών κατά των δυνάμεων Κατοχής, μάλιστα με τη γενική ενθάρρυνση του συμμαχικού παράγοντα και με την παρουσία Άγγλων “συνδέσμων” στην Αργολιδοκορινθία. Για τη ζωή στην πόλη υπάρχουν πολλαπλές γραπτές και κάποιες προφορικές μαρτυρίες, εκτός από επίσημα έγγραφα, που μας επιτρέπουν να σχηματίσουμε αδρή εικόνα τόσο για την καθημερινή ζωή στην πόλη, όσο και για ορισμένα γεγονότα. Σημαντικό τεκμήριο αποτελούν τα σημειωματάρια του δασκάλου και ιστοριοδίφη Τάσου Τσακόπουλου, τα οποία ουδέποτε δημοσίευσε και ελάχιστα χρησιμοποίησε σε μεταγενέστερα δημοσιεύματα για την περίοδο αυτή. Τα έγραφε “δια δι εαυτόν”, αποτελούν εκπληκτική για την αντικειμενικότητά τους καταγραφή, αν και ο ίδιος ήταν τοποθετημένος στον συντηρητικό χώρο, με ακριβή όχι μόνο τη χρονολόγηση, αλλά και με σημείωση της ώρας που παρατηρούσε και έγραφε.

Δύο γεγονότα θεωρώ ότι επηρέασαν τις εξελίξεις στο Άργος: η επικείμενη αναχώρηση των Γερμανών και η παρουσία του 6ου Συντάγματος του ΕΛΑΣ, όχι σε πολύ μακρινή απόσταση. Και οι δύο σοβαρές μάχες μεταξύ ΕΛΑΣ και Ταγμάτων Ασφαλείας, στον Μελιγαλά (10-14 Σεπτ. 1944) και στον Αχλαδόκαμπο (18 Σεπτ.). Από τα τέλη Αυγούστου, όμως, είχαν προηγηθεί από τη μονάδα του Τ. Ασφαλείας συλλήψεις και απαγωγές ως ομήρων συγγενών ανταρτών, αλλά και φόνοι πολιτών. Στις αρχές Σεπτεμβρίου άρχισε η αναχώρηση γερμανικών μονάδων από την ευρύτερη περιοχή και ανατίναξη εγκαταστάσεών τους στο αεροδρόμιο του Άργους. Στις 11 το βράδυ της 15ης Σεπτεμβρίου αναχώρησαν οι τελευταίοι Γερμανοί από το Άργος και την επομένη το πρωί έγινε αυθόρμητα γενικός σημαιοστολισμός και πλήθος ξεχύθηκε στο κέντρο της πόλης. Δύο, όμως, μέρες πριν άρχισαν συνεννοήσεις μεταξύ επιτροπής πολιτών, μελών του ΕΑΜ και της μονάδας του ΕΛΑΣ που έδρευε στο Γκέρμπεσι.

Οι συνεννοήσεις και η κατάληξή τους

Πριν από την αποχώρηση των Γερμανών, την 10/9/1944, και με πρωτοβουλία του μοιράρχου Κουρκουλάκου, που προφανώς ήταν σε επαφή με στελέχη της Αριστεράς, κλήθηκαν οι δικηγόροι Μ. Στάμος και Στ. Μακρής, ο συμβολαιογράφος Π. Δασκαλόπουλος, ο φαρμακοποιός Ν. Παπανικολάου, ο βιομήχανος Γ. Ρασσιάς και ο αρχιμανδρίτης τότε (μετέπειτα Μητροπολίτης Αργολίδας) Χρ. Δεληγιαννόπουλος και συνεδρίασαν στο ναό του Αγ. Πέτρου, με σκοπό να αποφευχθούν έκτροπα και συγκρούσεις στην πόλη μετά την αναχώρηση των Γερμανών. Στη σύσκεψη παρέστησαν ο Νομάρχης και οι δύο αξιωματικοί των Τ. Ασφαλείας από το Άργος και το Ναύπλιο. Αποφασίστηκε επιτροπή από τους πέντε, πλέον, πολίτες να μεταβεί κρυφά στο Γκέρμπεσι και να επιδιώξει συνεννόηση με τους εκπροσώπους του ΕΑΜ, του ΕΛΑΣ, του ΚΚΕ και της ΠΕΕΑ. Η επιτροπή αυτή αρνήθηκε να μεταβιβάσει εντολές των Τ. Ασφαλείας και δήλωσε ότι θα δρούσε ως “ομάς Αργείων”. Θα πρέπει να σημειωθεί ότι σε γενικότερο επίπεδο είχε προηγηθεί η Συμφωνία του Λιβάνου, που ειδικά ως προς τα Τ. Ασφαλείας δεν προέβλεπε κάτι ειδικότερα, αλλά ότι στις 2 Σεπτεμβρίου είχε πλέον σχηματιστεί στο Κάιρο Κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας, με συμμετοχή και της Αριστεράς, στο διάγγελμα της οποίας η ύπαρξη των Τ. Ασφαλείας καταγγέλθηκε ως έγκλημα κατά της πατρίδας. Σε λίγες μέρες αναγγέλθηκε η αυτοδιάλυση της ΠΕΕΑ και στις 26 Σεπτεμβρίου υπογράφηκε η συμφωνίας της Καζέρτας, με την οποία όλες οι αντάρτικες ομάδες υπήχθησαν στον εθνικό στρατό, υπό τις άμεσες διαταγές του Άγγλου στρατηγού Σκόμπι. Τα γεγονότα αυτά επηρέασαν άμεσα τις συνεννοήσεις στην Αργολίδα. Στις 11/9 η πενταμελής ομάδα μετέβη στο Γκέρμπεσι, έγινε επτάωρη σύσκεψη, από την επιτροπή δηλώθηκε ότι δεν αποτελείται από εκλεγμένους εκπροσώπους του λαού του Άργους, αλλά ότι ήθελαν να συμβάλουν στην ειρηνική είσοδο των ανταρτών στην πόλη, μάλιστα με τα αναμενόμενα εθνικά στρατεύματα, και να γιορτάσουν όλοι μαζί τη νίκη κατά των κατακτητών. Εκατέρωθεν απόψεις καταγράφηκαν σε επίσημα έγγραφα. Από την πλευρά της Αριστεράς δηλώθηκε ότι έκαμε κάθε δυνατή υποχώρηση, ότι υπακούει στις διαταγές της Εθν. Κυβέρνησης ως Εθνικός Στρατός, αλλά ότι απαιτούν τη, σύμφωνα με τις διαταγές αυτής της κυβέρνησης, διάλυση των μονάδων των Τ. Ασφαλείας και την παράδοση του οπλισμού τους, εγγυώμενοι για την ασφάλεια των ανδρών της, μέχρι να ληφθούν οριστικές αποφάσεις από την Κυβέρνηση. Δήλωσε επίσης ότι προτείνει τη συγκρότηση Λαϊκής Επιτροπής Αυτοδιοίκησης, που θα εκλεγεί από τους πολίτες, και σε αυτή θα υπακούουν η νέα Εθν. Πολιτοφυλακή, η Αγροφυλακή και η Χωροφυλακή"

Φερνάντο Πεσσόα. Με πόσους εαυτούς άραγε γραφόμαστε; ΤΟΥ ΓΙΩΡΓΟΥ ΒΕΗ, H Αυγή, Αναγνώσεις, 14/12/2014

"Στο σύνολό τους οι Πορτογάλοι, τους οποίους συναντώ στο εξωτερικό, στο πλαίσιο των επαγγελματικών μου δραστηριοτήτων, αναφέρονται με ανυπόκριτη θαρρώ ευλάβεια πρωτίστως στον εθνικό τους ποιητή, πανευρωπαϊκής και όχι μόνον ακτινοβολίας, εννοώ ασφαλώς τον ευγενή ένοπλο Λουίς δε Καμόες ή Καμόενς (Luίs de Camoes ή Camoens). Γεννήθηκε το 1524 ή κατ' άλλους το 1525 και πέθανε το 1580. Για τον Φερνάντο Πεσσόα ομολογώ ότι είναι συνήθως πιο συγκρατημένοι... Τον εκτιμούν βεβαίως κι αυτόν ιδιαιτέρως, αλλά τον θεωρούν, όπως ανέφερα και σε προηγούμενη κρίση μου για τον αποστολέα των Γραμμάτων στην Οφέλια, περισσότερο τέκνο της εθνικής τους παρακμής, του μάλλον αναμενόμενου κοινωνικού τους μαρασμού, της φυσιολογικής εντέλει συρρίκνωσης τους, παρά παιδί των λαμπρών Υπερωκεάνιων Φώτων. Στον πρώτο αναγνωρίζουν τον εμβληματικό ποιητή-ποταμό, τον ταυτισμένο απολύτως με τη μείζονα Πορτογαλία των πολλών Θαλασσών, των ατερμόνων νησιωτικών συμπλεγμάτων και των άλλων τόσων υπέροχων Ηπείρων, οι οποίες τροφοδοτούσαν αφειδώς και αδαπάνως με τα αγαθά τους την ευτυχεστάτη, μακαρία Γενέτειρα. Το έπος του Καμόες Λουσιάδες, Os Lusiadas στο πρωτότυπο, ολοκληρώθηκε το 1572. Λίγο αργότερα η χώρα του υπήχθη στο ισπανικό στέμμα. Εμείς, για πολλούς λόγους, έχουμε έρθει πιο κοντά στον Φερνάντο Πεσσόα με τα ογδόντα ένα ή εκατό προσώρας ετερώνυμά του, μάρτυρες αδιάψευστοι μιας προσπάθειας δια βίου να υπάρξει ως φασματικός-φαντασιακός Έτερος. Από την άποψη αυτή ο Ηρόστρατος είναι το πλέον «ελληνοκεντρικό» έργο από το όλο γνωστό ως τώρα καταπίστευμα. Η πολυεδρικότητά του, οι ατελεύτητοι λαβύρινθοι των συλλογισμών, από τους οποίους κατά κανόνα βγαίνουμε σώοι, μας ελκύουν διότι εντοπίζουμε εύκολα εκεί τις σκιές της ζωής μας, τις ποικίλες εμμονές, τις αυταπάτες και τις χρόνιες, καταλυτικές ψευδαισθήσεις μας. Ο λόγος αφορά στην ανάκτηση του ζωτικού εκείνου χώρου, όπου το είναι θα διαλάμπει, εφευρίσκοντας Καλό, επινοώντας Παράδεισο"

H Ida του Πάβελ Παβλικόφσκι (2013). Η αποκάλυψη του ακραίου και η αρχαία συνήθεια της ζωής, του Σταύρου Ζουμπουλάκη, Η Αυγή// Ενθέματα, 14/12/2014.

"Η πολίχνη Γεντβάμπνε (Jedwabne) της βορειοανατολικής Πολωνίας αριθμούσε πριν από τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο 2.500 κατοίκους, εκ των οποίων τα δύο τρίτα ήταν Εβραίοι. Στις 10 Ιουλίου 1941 οι Πολωνοί κάτοικοί της δολοφόνησαν με τον πιο άγριο τρόπο 1.600 Εβραίους συγχωριανούς τους. Τους σκότωσαν με τα ίδια τους τα χέρια, με μαχαίρια, δρεπάνια, πέτρες, ρόπαλα. Τους περισσότερους τους συγκέντρωσαν σε μια αγροτική αποθήκη και τους έκαψαν ζωντανούς. Οι Γερμανοί δεν είχαν καμιά ανάμειξη. Τους σκότωσαν οι συγχωριανοί τους, οι γείτονές τους, οι άνθρωποι με τους οποίους πήγαιναν μαζί σχολείο, έπαιζαν στο δρόμο, συναναστρέφονταν καθημερινά. Βρήκαν την ευκαιρία, μετά την αποχώρηση του σοβιετικού στρατού κατοχής (21.6.1941) και την έλευση του γερμανικού δυο μέρες αργότερα (23.6.1941), να ξεφορτωθούν αυτούς που μισούσαν επί αιώνες και βεβαίως να πάρουν τα σπίτια και την περιουσία τους. Το αφετηριακό βιβλίο για τη σφαγή του Γεντβάμπνε είναι του Πολωνοαμερικανού ιστορικού Jan T. Gross, Neighbors. The Destruction of the Jewish Community in Jedwabne (Princeton University Press 2001), το οποίο προκάλεσε τεράστιες συζητήσεις και αντιπαραθέσεις στην Πολωνία και παντού. Από το μακελειό γλίτωσαν μόνο επτά, χάρις σε μια γυναίκα, την Αντωνία Βυρτσυκόβσκα (Antonia Wyrrzykowska). Ας μείνει και εδώ το όνομά της. Το γεγονός αυτό, ότι έσωσε δηλαδή Εβραίους, αποτέλεσε γι’ αυτήν αιτία στιγματισμού και διώξεων στη μεταπολεμική Πολωνία και αναγκάστηκε να μεταναστεύσει στις Ηνωμένες Πολιτείες, μας πληροφορεί ο Γκρος (παραπέμπω στη γαλλική μετάφραση του βιβλίου, Les Voisins, Fayard, Παρίσι 2002, σ. 159-161). Το Γεντβάμπνε είναι η αγριότερη περίπτωση σφαγής Εβραίων από Πολωνούς κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου· δεν είναι όμως, αλίμονο, η μόνη. Όλοι οι Εβραίοι της γύρω περιοχής δεινοπάθησαν από τους Πολωνούς γείτονες. Τρεις μέρες πριν από τη σφαγή του Γεντβάμπνε, στις 7 Ιουλίου 1941, δολοφονήθηκαν με παρόμοιο τρόπο εκατοντάδες Εβραίοι στο χωριό Ρανττζίωφ (Radziłów). Το ίδιο έγινε και στο χωριό της ηρωίδας της ταινίας Ida, που ανήκει, όπως και το Γεντβάμπνε, στην ευρύτερη διοικητική διαίρεση, του Λόμζε (Łomza). Ο Πάβελ Παβλικόφσκι γεννήθηκε το 1957 στη Βαρσοβία όπου και έζησε μέχρι τα δεκατέσσερά του χρόνια. Η οικογένειά του όμως αναγκάστηκε να φύγει από την Πολωνία και έτσι πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της υπόλοιπης ζωής του μέχρι τώρα στην Αγγλία. Η Ίντα είναι η πρώτη ταινία που γυρίζει στην πατρίδα του. Αληθινό αριστούργημα. Μαυρόασπρη, με την κάμερα κατά κανόνα ακίνητη, αυστηρή, λιτή, χωρίς μπιχλιμπίδια. Όλοι όσοι την βλέπουν κάνουν συσχετισμούς με τον Ντράγερ και τον Μπρεσσόν. Πρέπει ίσως να προσθέσουμε στους υφολογικούς συσχετισμούς μας και τις μαυρόασπρες ταινίες του τσεχοσλοβάκικου κινηματογράφου την εποχή της Άνοιξης της Πράγας. Σε κάθε περίπτωση, ταινία ανθρώπου που έχει κάτι να πει. Και ποιος θα μπορούσε να πει την ιστορία της Ίντας καλύτερα από αυτόν που είναι Καθολικός από τη μεριά της μάνας του και η γιαγιά του οποίου, από τη μεριά του πατέρα του, δολοφονήθηκε στο Άουσβιτς, γεγονός για το οποίο ο πατέρας του δεν μιλούσε ποτέ; Ο Παβλικόφσκι στην Ίντα ξέρει, θέλω να πω, για ποιο πράγμα μιλάει"

Τα παιδιά των 128 ημερών της Κερατέας. Η «Κ» ερευνά τι άφησαν πίσω τους τέσσερις μήνες σφοδρών συγκρούσεων μεταξύ Αστυνομίας και διαδηλωτών για μια χωματερή, του Γιάννη Παπαδόπουλου, Η Καθημερινή, 14/12/2014

"Σύμφωνα με κατάθεση ανώτερου αξιωματικού της Ασφάλειας που είναι στη διάθεση της «Κ», το σχέδιο κινητοποίησης περιελάμβανε ενημέρωση πολιτών μέσω SMS, αποκλεισμό του δρόμου με οχήματα του δήμου, αλλά και διακοπή των μαθημάτων στα σχολεία και μεταφορά των μαθητών με δημοτικά λεωφορεία στο λόφο του Οβριοκάστρου. Οπως κατέθεσε ο αξιωματικός, εάν οι ενέργειες της πολιτείας εκδηλώνονταν μέχρι και το πρώτο 20ήμερο του Αυγούστου, οι κάτοικοι ανησυχούσαν ότι θα ήταν κλειστά τα σχολεία και δεν θα είχαν στη διάθεσή τους «τον όγκο και τον παλμό των μαθητών». Ο Σταύρος Ιατρού, πρώην δήμαρχος, επιβεβαιώνει την κατάθεση του αστυνομικού. «Ηταν μέσα στα πλαίσια του σχεδίου, δεν μπορούμε να τα κρύψουμε αυτά τα πράγματα», λέει. «Οι μεγάλες τάξεις που είχαν και μια δυναμική θα έρχονταν μαζί με τους γονείς τους κι εμάς στην ειρηνική καθιστική διαμαρτυρία. Θέλαμε να διαπαιδαγωγηθούν στους κοινωνικούς αγώνες».Εκείνη την περίοδο ο Γιάννης Αδάμης ήταν πρόεδρος στον σύλλογο γονέων και κηδεμόνων του λυκείου Κερατέας. Επισκεπτόταν συχνά το σχολείο προσπαθώντας να κρατήσει τα παιδιά μακριά από τα μπλόκα. Δεν τα κατάφερνε πάντα. «Ακούγονταν τα μπαμ και οι μισοί έφευγαν από την τάξη και κατέβαιναν κάτω. Είχαμε θέμα απουσιών και ζητήσαμε επιείκεια από τους δασκάλους», λέει. Δύο φορές οι μαθητές του λυκείου συνοδευόμενοι από γονείς και καθηγητές κατέβηκαν για να διαδηλώσουν ειρηνικά, ενώ είχε προηγηθεί συνεννόηση με την Αστυνομία για να μη συμβούν επεισόδια. «Τα παιδιά έδωσαν τον τόνο στα μέσα ενημέρωσης», λέει ο κ. Ιατρού. «Αυτά έβγαιναν μπροστά και μίλαγαν. Γιατί όταν ακούς ένα νέο παιδί είναι διαφορετικό». Οι ρυθμοί ζωής των νοικοκυριών άλλαξαν. «Μέναμε μόνοι μας στο σπίτι. Οι γονείς μας έλειπαν όλη την ημέρα», λέει ο 9χρονος τότε Σωτήρης. «Η καθημερινότητα ήταν η δουλειά μου και ο αγώνας, τίποτα άλλο. Την οικογένεια την είχα παρατήσει τελείως στον αυτόματο πιλότο και η γυναίκα μου ερχόταν πολλές φορές κάτω γιατί έπρεπε να δείξουμε μια μαζικότητα», προσθέτει ο πατέρας του, Σταμάτης Παπαθανασίου. Πολλά παιδιά έμεναν στα σπίτια με τους παππούδες τους ή κατέβαιναν με τους γονείς τους στα μπλόκα ή τις συναυλίες σε ώρες που δεν ήταν τόσο πιθανό να συμβούν επεισόδια"

Τέλος Εποχής, του Τάκη Θεοδωρόπουλου, Η Καθημερινή, 14/12/2014.

"Στη «Μεγάλη χίμαιρα», το αριστούργημα του Ζαν Ρενουάρ, υπάρχει μια σκηνή όπου ο Γερμανός αξιωματικός επικεφαλής του πύργου όπου κρατούνται Γάλλοι αιχμάλωτοι κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, καλεί στο δωμάτιό του τον Γάλλο ομόλογό του. Ο ένας είναι ο Εριχ φον Στρόχαϊμ και ο άλλος ο Πιερ Φρενέ. Είναι και οι δύο αριστοκράτες και η συζήτηση μεταξύ τους είναι άκρως πολιτισμένη, όπως και γενικά ο τρόπος με τον οποίον συμπεριφέρεται ο Γερμανός αξιωματικός στους αιχμαλώτους του. Μιλούν με τον κώδικα της τιμής που τους συνδέει ως Ευρωπαίους αριστοκράτες, οι οποίοι μπορούν να πάρουν τις αποστάσεις τους από τη βρωμιά του πολέμου. Κάποια στιγμή ο Στρόχαϊμ, το όνομα του χαρακτήρα είναι Φον Ράουφενστεν, λέει στον Ντε Μποελντιέ, τον Γάλλο αξιωματικό που υποδύεται ο Πιερ Φρενέ: «Οποια κι αν είναι η έκβαση του πολέμου, όποιος κι αν τον κερδίσει, εμείς ή εσείς, εσείς κι εγώ θα είμαστε οι χαμένοι. Οι κερδισμένοι θα είναι αυτοί». Με αυτούς εννοεί τους υπόλοιπους αιχμαλώτους, κυρίως δε τον υπερδραστήριο και εκπληκτικό Ζαν Γκαμπέν στον ρόλο του προλετάριου, ο οποίος, αν δεν κάνω λάθος, είναι και ο μόνος που καταφέρνει στο τέλος να δραπετεύσει. Τηρουμένων όλων των ιστορικών αναλογιών, πιστεύω πως η σκέψη αυτή ταιριάζει απόλυτα στη μοίρα των μεσαίων τάξεων στη σημερινή Ευρώπη, κατεξοχήν δε και δυστυχώς στην Ελλάδα, τη χώρα που ανέλαβε τον ρόλο της πρωτοπορίας στη σημερινή κρίση. Τώρα, καθώς κλείνει ο πρώτος κύκλος της δοκιμασίας, καθώς οι αιτήσεις αναστολής των πολιτικών και οικονομικών αδιεξόδων απορρίπτονται η μία μετά την άλλη, μπορούμε νομίζω να συμπεράνουμε πως αν κάτι άλλαξε στην Ελλάδα αυτά τα πέντε χρόνια είναι η μοίρα και η κοινωνική θέση των λεγόμενων μεσαίων τάξεων. Αναφέρομαι στον πληθυντικό, διότι στις μεσαίες τάξεις περιλαμβάνονται ετερόκλητες κοινωνικές ομάδες, με αντικρουόμενα συμφέροντα, οι οποίες όμως μέχρι να ξεσπάσει η κρίση είχαν τη συνείδηση της κοινής ένταξης σε ένα σύνολο, το οποίο, παρά τις οικονομικές διαφορές και τις μεγάλες αποκλίσεις από την κορυφή στη βάση, συμμετείχε στην οικοδόμηση της κοινωνικής πυραμίδας. Στις μεσαίες τάξεις συνυπάρχουν ο αυτοαπασχολούμενος στο μικρεμπόριο της οικογενειακής επιχείρησης με τον μεγαλέμπορο, ο δημόσιος υπάλληλος με τον αγρότη, ο καθηγητής της μέσης εκπαίδευσης με τον επιτυχημένο γιατρό κι ένα σωρό άλλες κατηγορίες που απολάμβαναν τα κοινωνικά προνόμια. Σε αυτές απευθυνόταν το σύστημα της εκπαίδευσης, για να ενισχυθεί το αίσθημα της κοινής ένταξης οργανώθηκε το σύστημα υγείας και αυτές πάλευαν να γοητεύσουν οι περίφημοι κομματικοί ογκόλιθοι του δικομματισμού. Αυτές στήριξαν το «πελατειακό» σύστημα ως πυλώνα της δημοκρατίας, και αυτές έκριναν το αποτέλεσμα των εκλογικών αναμετρήσεων. Υπήρχε φτώχεια, όμως δεν υπήρχε εξαθλίωση, και απόδειξη της ελεύθερης επικοινωνίας των στρωμάτων είναι ότι πολλοί ζούσαν πέρα από τις δυνάμεις τους χωρίς κανείς να εντυπωσιάζεται γι’ αυτό. Τα παιδιά των μεσαίων τάξεων είχαν όλα δικαίωμα για μια θέση στην ανώτατη εκπαίδευση ή για τη συμμετοχή τους, τα καλοκαίρια, στη δημοκρατία της Μυκόνου"

Ανδρες της III Ελληνικής Ορεινής Ταξιαρχίας στη Βόρειο Αφρική, την περίοδο 1941-1944. Εκπαιδεύθηκαν σε συνθήκες μεγάλης απαιτητικότητας και πολέμησαν σε σκληρά μέτωπα (φωτ.: ΓΑΚ - Γενική Γραμματεία Τύπου & Πληροφοριών).

Από τη Μέση Ανατολή σε Ρίμινι και Αθήνα, του Τάσου Σακελλαρόπουλου, Η Καθημερινή, 14/12/2014.

"Η Ταξιαρχία συγκροτήθηκε το καλοκαίρι του 1944 μετά τα κινήματα που πραγματοποιήθηκαν στις ελληνικές ένοπλες δυνάμεις της Μέσης Ανατολής και μετά το Συνέδριο του Λιβάνου που ακολούθησε. Ηταν μια «ασφαλής» πολιτικά μονάδα, στήριγμα για την εξόριστη Κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας κατά την επιστροφή της στην Ελλάδα. Η δημιουργία της άρχισε τον Ιούνιο έξω από τη Βηρυτό υπό την εποπτεία της ΙΧ Βρετανικής Στρατιάς και επικεφαλής τέθηκε ο συνταγματάρχης πεζικού Θρασύβουλος Τσακαλώτος (1897-1989). Τελικός στόχος ήταν η αποστολή της μονάδας στο μέτωπο της Ιταλίας στο πλευρό των άλλων συμμαχικών δυνάμεων έτσι ώστε να λάβουν μέρος και ελληνικές δυνάμεις στην τελική προσπάθεια των συμμάχων, στοιχείο καθοριστικό για τη μεταπολεμική θέση της χώρας στο στρατόπεδο των νικητών. Επρόκειτο επί της ουσίας για ένα μικρό ελληνικό εκστρατευτικό σώμα ειδικής σύνθεσης όπου έφτασε να αποτελείται από 3.500 αξιωματικούς και οπλίτες και «προικίστηκε» με σύγχρονα μέσα πολέμου για την εποχή εκείνη. Η εκπαίδευση της μονάδας έγινε σε πραγματικά ορεινές σκληρές συνθήκες σε περιοχή του Λιβάνου, προκειμένου να αντιμετωπιστούν άγνωστες έως τότε συνθήκες για τους Ελληνες αξιωματικούς, όπως αυτές των γερμανικών αμυντικών γραμμών και των θωρακισμένων οχυρώσεων στο μέτωπο της Ιταλίας. Η μονάδα αποβιβάστηκε τον Αύγουστο στον Τάραντα από όπου και ξεκίνησε την πορεία της για τη γραμμή του μετώπου που βρισκόταν στην πόλη Ρίμινι σε κεντρική προς βορρά θέση επί της ιταλικής χερσονήσου κοντά στον ποταμό Ρουβίκωνα. Η είδηση για την αποβίβαση ελληνικής μονάδας στο ιταλικό έδαφος μεταδόθηκε και στην Ελλάδα από συμμαχικούς ραδιοφωνικούς σταθμούς δημιουργώντας ενθουσιασμό και μεγάλες ελπίδες στην κατεχόμενη χώρα και στον δοκιμαζόμενο πληθυσμό της. Η προσπάθεια του Τσακαλώτου να παρελάσει η Ταξιαρχία από το εσωτερικό της Ρώμης με αναπεπταμένες τις ελληνικές πολεμικές σημαίες δεν είχε θετικό αποτέλεσμα λόγω της προσοχής που επιδείκνυαν οι συμμαχικές δυνάμεις στο ηθικό των κατοίκων της Ιταλίας που πλέον είχε ενταχθεί και αυτή στο στρατόπεδο των συμμάχων. Η Ταξιαρχία έλαβε θέση στο μέτωπο της θωρακισμένης με πλήθος αντιαρματικών τάφρων και ανεπτυγμένων ναρκοπεδίων «Γοτθικής» γραμμής. Σημειώνουμε ότι δεν επρόκειτο για αδρανή γερμανική αμυντική γραμμή, αφού οι αντεπιθέσεις γερμανικών μονάδων εναντίον των επιτιθέμενων συμμάχων ήταν συχνές και σφοδρές, κυρίως νυχτερινές όπου υποστηρίζονταν από πυκνά πυρά πυροβολικού και όλμων. Η πρώτη ισχυρή επιθετική εμπλοκή της Ταξιαρχίας για την κατάληψη τμήματος της αμυντικής γραμμής του αντιπάλου έγινε στις 14 Σεπτεμβρίου. Την επομένη, με δεδομένη τη δυσκολία του αγώνα και του εδάφους διετέθησαν στην Ταξιαρχία 15 βρετανικά άρματα για να γίνουν οι ενέργειές της αποτελεσματικότερες κυρίως στην πίεση που ανέλαβε για την εξώθηση των γερμανικών δυνάμεων από το αεροδρόμιο πλησίον του Ρίμινι. Στις 19 Σεπτεμβρίου άρχισε η ενέργεια με τελικό σκοπό την κατάληψη του Ρίμινι. Επειτα από σκληρές οδομαχίες η ιταλική πόλη έπεσε και το πρωτόκολλο παράδοσης υπογράφτηκε από Ελληνες αξιωματικούς και η ελληνική πολεμική σημαία κυμάτιζε στο δημαρχείο στις 21 Σεπτεμβρίου 1944. Ακολούθησε η καταδίωξη του αντιπάλου και η διάβαση του ποταμού Ρουβίκωνα στις 27 Σεπτεμβρίου Μετά από 44 ημέρες προέλασης στο ιταλικό έδαφος η μονάδα μετρούσε 146 νεκρούς και 310 τραυματίες. Οι 119 ενταφιάστηκαν σε ελληνικό στρατιωτικό νεκροταφείο στο Ριτσόνε του Ρίμινι ως πεσόντες της μεγάλης συμμαχικής αντιφασιστικής προσπάθειας"

 

Who's Online

We have 556 guests online

Statistics

Members : 29
Content : 345
Web Links : 17
Content View Hits : 338388

DemocracyCrisis Social Media

SocialTwist Tell-a-Friend

DemocracyCrisis© All Rights Reserved