DemocracyCrisis.com - Η Δημοκρατία σε κρίση;

Σάββατο 29/11/2014

Magnify Image

Ο Ταρκόφσκι μιλά για την τέχνη, τους νέους, τον πλούτο και τον εαυτό του Μια συνέντευξη-διαμάντι του μεγάλου σκηνοθέτη, LIFO, 20/11/2014

"Αντρέι τι θα θέλατε να πείτε στους νέους;

Θα μου άρεσαν αν μάθαιναν να αγαπούν την μοναξιά. Το να μένουν μόνοι με τον εαυτό τους. Νομίζω ότι τα προβλήματα των νέων έγκεινται στο γεγονός ότι συναθροίζονται για να κάνουν θορυβώδεις ή και επιθετικές πράξεις. Και αυτό επειδή δεν θέλουν να νιώσουν μόνοι. Πράγμα θλιβερό. Ο άνθρωπος πρέπει να μάθει να ζει μόνος από παιδί. Γιατί το να ζεις μόνος δεν σημαίνει ότι νιώθεις μοναξιά.

Υπήρξατε ποτέ φτωχός;

Τα παιδικά μου χρόνια ήταν πολύ φτωχά. Η μητέρα μου μας ανέθρεψε σε δύσκολους καιρούς και ξέρω καλά τι θα πει φτώχεια. Πέθαινα πραγματικά της πείνας. Κάποτε δεν υπήρχε ελπίδα ούτε για ένα κομμάτι ψωμί, την επόμενη μέρα. Είναι σκληρό και εξευτελιστικό για τον άνθρωπο. Μα, τον διδάσκει και τον συμπονά. Αυτός που πείνασε στα αλήθεια δεν θα γίνει ποτέ άπληστος.

Αντρέι πότε ήταν η τελευταία φορά που κλάψατε;

Όταν πέθανε η μητέρα μου ένιωσα πολύ μόνος. Είχα χάσει τον πιο κοντινό μου άνθρωπο έστω και αν ζούσαμε χώρια, μακριά ο ένας από τον άλλον. Την τελευταία φορά που έκλαψα ήταν όταν πέθανε. Όχι από πόνο ή λύπη για τον θάνατο της. Εξάλλου ήταν άρρωστη από καιρό και θα έπρεπε να χαρώ που ο θάνατος την απάλλαξε από τα βάσανα της. Όχι. Έκλαψα από εγωισμό. Επειδή ένιωθα μόνος. Επειδή είχα χάσει τον πιο κοντινό μου άνθρωπο. Ήταν δάκρυα εγωισμού. Αλλά και όλα τα δάκρυα είναι εγωιστικά. Είναι η πραγματική ενσάρκωση του εγωισμού"

Regis Debray.jpg

Régis Debray, wikipedia

"Born in Paris, Regis Debray studied at the École Normale Supérieure under Louis Althusser, and appeared as himself in the groundbreaking cinema verité film Chronique d'un été by Jean Rouch and Edgar Morin in 1960. He became "agrégé de philosophie" in 1965. In the late 1960s he was a professor of philosophy at the University of Havana in Cuba, and became an associate of Che Guevara in Bolivia. He wrote the book Revolution in the Revolution?, which analysed the tactical and strategic doctrines then prevailing among militant socialist movements in Latin America, and acted as a handbook for guerrilla warfare that supplemented Guevara's own manual on the subject. It was published by Maspero in Paris in 1967 and in the same year in New York (Monthly Review Press and Grove Press), Montevideo (Sandino), Milan (Feltrinelli) and Munich (Trikont). Guevara was captured in Bolivia early in October, 1967; on April 20, 1967, Debray had been arrested in the small town of Muyupampa, also in Bolivia. Convicted of having been part of Guevara's guerrilla group Debray on November 17 was sentenced to 30 years in prison. He was released in 1970 after an international campaign for his release which included Jean-Paul Sartre, André Malraux, General Charles de Gaulle and Pope Paul VI. He sought refuge in Chile, where he wrote The Chilean Revolution (1972) after interviews with Salvador Allende. Debray returned to France in 1973 following the coup by Augusto Pinochet in Chile"

Disaffiliate, Reaffiliate, Kill Again, by Jeremy Harding, The London Review of Books, 7/2/2008

"Les Masques addresses some of these objections in passing, but fails to say convincingly what it was, on the inside as it were, that drove Debray from Paris to Havana to become the man that Fidel and his associates referred to as ‘Danton’; the trusted emissary sent to link up with Che in 1967 during his disastrous escapade in Bolivia; the jailbird who sat out his late twenties in a tattered shirt with a pile of books in circumstances that would have made the rue d’Ulm seem like a lost paradise. The transformation, and the problems that followed, are described in a cursory way: it’s obvious that Debray got from one world to another at speed, and you can see the political landscape whizzing by, but you’re not told much about the engine type. Did the prospect of epic conflict in the Third World turn a charmed life into a long tussle with contradiction and difficulty? Or was it simply that a contradictory, difficult person had fallen for the charms of violent revolution in distant places? These questions are left hanging. Praised Be Our Lords is a much grander book than Les Masques. Often the life that was still worth a serious look in the first has become an object of amused condescension when it features at all, which is mostly as a pretext for reflection, digression, exposition, all done with stylish dispatch, admirably rendered by the translator, John Howe. Closer to a looped sequence of essays than a memoir, the book nonetheless shows off the memoirist’s skill to stunning effect in three somewhat unflattering portraits – Castro, Guevara and Mitterrand – and reminds us that distance and disloyalty can make a good writer very much better"

OSVALDO DORTICOS, AN EX-PRESIDENT AND AIDE TO CASTRO, KILLS HIMSELF, by The New York Times, 25/6/1983

Osvaldo Dorticos Torrado was little known in Cuba when on July 17, 1959, he was named President by Fidel Castro. Dr. Dorticos had well-established credentials as a Communist leader in the Cuban revolution and as a loyal Castro follower. He soon showed that he would be more than a figurehead as President. Although he was from an old and prominent family, Dr. Dorticos had long been a Marxist and was twice jailed by the regime of Fulgencio Batista for conspiracies against that dictatorship. As an exile in Mexico, he was among the first professionals and intellectuals to return to Havana when Mr. Castro took over on January 1, 1959, and four days later was appointed Minister of Laws and Decrees, in charge of drafting laws for the new Government. When the provisional President, Manuel Urrutia Lleo, resisted the Communist takeover of the revolutionary Government, Mr. Castro lambasted him for ''divisionism'' in a four-hour television harangue and replaced him with Dr. Dorticos. A Respected Representative Because he was a former head of the Cuban Bar Association, Dr. Dorticos became a respected representative of his Government in international circles, especially when he spoke in such forums as the United Nations. Because of his knowledge of economics and the law, he became known in Cuba as the country's chief economic planner. This ascendancy began after 1963 when he took control of the Ministry of Economy and the Central Planning Board. Then in 1965, with the disappearance of Maj. Ernesto Che Guevara and the ouster of Carlos Rafael Rodriguez as president of the National Institute of Agrarian Reform, Dr. Dorticos was the undisputed administrator of the economy"

 

«Η τρόικα κρατά κάποια “δώρα” για την επόμενη κυβέρνηση», συνέντευξη του Γιάννη Βαρουφάκη

News - Friday

Written by Administrator Friday, 28 November 2014 12:53

Ο οικονομολόγος Γιάννης Βαρουφάκης

«Το Βερολίνο δεν προτίθεται τις μικρές υποχωρήσεις που είναι διατεθειμένο να κάνει να τις “χαραμίσει” προσφέροντάς τες σε μια “τελειωμένη” κυβέρνηση», επισημαίνει ο Γ. Βαρουφάκης. Εκτιμά ότι η διαπραγμάτευση του ΣΥΡΙΖΑ «θα είναι σκληρή» και επιμένει ότι «θα πρέπει να υπάρξει μια νέα συμφωνία με την Ευρώπη, κανείς δεν το αμφισβητεί» [πηγή: εδώ]

Είναι βιώσιμο το ελληνικό χρέος; Οι Σοφοί που συμβουλεύουν τη Μέρκελ είπαν ότι το χρέος μας δεν χρειάζεται διευθέτηση, «άλλωστε, δεν το επιθυμεί και το Βερολίνο».

Ούτε το 2010 επιθυμούσε το Βερολίνο την παροχή κρατικών δανείων στο Ελληνικό Δημόσιο. Το ότι αποφάσισε να τα παράσχει αποτελούσε παραδοχή πως το ελληνικό δημόσιο χρέος ήταν μη βιώσιμο – πως το ελληνικό κράτος χρεοκόπησε. Η παροχή εκείνου του μεγαλύτερου δανείου στην ανθρώπινη ιστορία έγινε υπό τον όρο της συρρίκνωσης του εθνικού εισοδήματος κατά 30%. Οταν ένας πτωχευμένος αναλαμβάνει νέα, τεράστια, δάνεια την ώρα που μειώνονται τα εισοδήματά του, είναι ποτέ δυνατόν το χρέος του να θεωρηθεί βιώσιμο; Το ότι το Βερολίνο (και μαζί του, πειθήνια, η συγκυβέρνηση) προτιμά να προσποιείται πως το ελληνικό χρέος είναι βιώσιμο δεν καθιστά το ελληνικό δημόσιο χρέος βιώσιμο...

Η τρόικα γιατί επιχειρεί να αθετήσει τη συμφωνία του 2012, όταν η ίδια έλεγε πως αν πετύχουμε πρωτογενή πλεονάσματα, θα ανοίξει η συζήτηση για τη βιωσιμότητα του χρέους;

Πολύ απλά, επειδή γνωρίζει πως απαιτείται νέο Μνημόνιο, ασχέτως αν δεν το πουν Μνημόνιο και το ονομάσουν κάτι άλλο. Οπως η μετάβαση από το Μνημόνιο 1 στο Μνημόνιο 2 χρειάστηκε τη νομιμοποίηση ενός «φρέσκου» κυβερνητικού σχήματος (που πήρε τη μορφή της κυβέρνησης Παπαδήμου και κατόπιν της τρικομματικής υπό τον κ. Σαμαρά), έτσι και η μετάβαση στο Μνημόνιο 3 θα χρειαστεί νέα λαϊκή εντολή. Οταν υπόσχονταν στον κ. Σαμαρά κούρεμα στα τέλη του 2013, υπό τον όρο πρωτογενών πλεονασμάτων, ήλπιζαν ότι εκείνος θα μπορούσε να ανταποδώσει με μια εκλογική νίκη η οποία θα τον αναβάπτιζε και θα τον καθιστούσε αρκετά ισχυρό ώστε να περάσει το Μνημόνιο 3. Ομως, από τα τέλη του 2013 φάνηκε ότι μια εκλογική αναμέτρηση θα ήταν για τη μνημονιακή παράταξη πολύ επισφαλής. Ετσι, η τρόικα προσπάθησε να δημιουργήσει μια φούσκα υπέρ της συγκυβέρνησης (θυμηθείτε την «ηρωική» έξοδο στις αγορές του Απριλίου), υπερθεμάτισε για το Greek Success Story, ελπίζοντας ότι Ν.Δ. και ΠΑΣΟΚ θα ξεπερνούσαν τον ΣΥΡΙΖΑ στις δημοσκοπήσεις. Δεν απέδωσε όμως αυτή η προσπάθεια. Τώρα, το Βερολίνο προτίθεται τις μικρές υποχωρήσεις που είναι διατεθειμένο να κάνει να τις «χαραμίσει» προσφέροντάς τες σε μια «τελειωμένη» κυβέρνηση. Τόσο απλά.

Read more: «Η τρόικα κρατά κάποια “δώρα” για την επόμενη κυβέρνηση», συνέντευξη του Γιάννη Βαρουφάκη

 

Παρασκευή 28/11/2014

Η γραφειοκρατία φταίει…..ή πως οι μπεμπέκοι παράγουν ιδεολογήματα….

Ο νέος, από την εικόνα που του παρουσιάζεται για τη ζωή και την κοινωνία, πιστεύει πως εισέρχεται σ’ ένα σύμπαν εξαιρετικών δυνατοτήτων για κατακτήσεις, απολαύσεις, ικανοποιήσεις. Ε λοιπόν, την ίδια στιγμή σκοντάφτει σε μηχανισμούς, σε οργανισμούς, σε μιαν ορθολογική τεχνική τάξη πραγμάτων (που πάρα πολύ εύκολα θα την ονομάσει γραφειοκρατική), που του φαίνεται ακόμη πιο ανυπόφορη επειδή τίποτε δεν την δικαιολογεί, δεν βασίζεται σε καμία αξία κοινή, αποδεκτή απ’ όλους. Ο νέος υποφέρει έντονα από μίαν απόσταση ανάμεσα στην εικόνα που δίνει για τον εαυτό της η σύγχρονη κοινωνία και στο πρόσωπο (τον σταρ), και στην πραγματικότητα των συστημάτων που είναι οργανωμένα σε καθαρούς χωρίς νόημα καταναγκασμούς [..]

(Ζακ Ελλύλ, Από την Επανάσταση στις Εξεγέρσεις, εκδ. Νησίδες, 2014- προσέξτε αρχική έκδοση στα γαλλικά ήδη από το 1972!) 

 

Πέμπτη 27/11/2014

Embedded image permalink

Οικονομία δίκης: Χωρίς δικαιοσύνη;, του Ν. Ξυδάκη, vlemma, 25/11/2014.

"Αρκετές μεταρρυθμίσεις μάλιστα όχι μόνο δεν βελτιώνουν τίποτε, αλλά απορρυθμίζουν επί τα χείρω. Οι προωθούμενες αλλαγές στον Κώδικα Πολιτικής Δικονομίας λ.χ. περιγράφονται ως επιτάχυνση στην απονομή δικαιοσύνης, στα αστικά δικαστήρια, αίτημα που έχει διατυπωθεί συχνά από πολίτες, επιχειρηματίες, αλλά και από δικηγόρους και δικαστές. Είναι όμως έτσι; Την περασμένη εβδομάδα, οι πρόεδροι των δικηγορικών συλλόγων της χώρας, συνεπικουρούμενοι, για πρώτη φορά, από τους προέδρους των ενώσεων δικαστών, εξήγησαν πώς οι επιχειρούμενες αλλαγές στον Κώδικα αλλάζουν δραματικά το δικαιικό περιβάλλον προς ζημίαν του πολίτη αλλά και του δημοσίου συμφέροντος. Ο νομικός κόσμος υποστηρίζει ότι, εν ονόματι της «οικονομίας της δίκης» καταργείται ουσιαστικά η εξέταση μαρτύρων και η προφορική συζήτηση· η δίκη διεξάγεται με έγγραφα, βάσει ενός «προτύπου δίκης», ακόμη και χωρίς την παρουσία των διαδίκων ή των δικηγόρων τους. Ουσιαστικά, πρόκειται για περιστολή των δικαιωμάτων των πολιτών, η οποία αναδεικνύεται και σε κάποιες κρίσιμες λεπτομέρειες του νομοσχεδίου για τη διαδικασία πτωχεύσεων και αποζημιώσεων στην αναγκαστική εκτέλεση. Εως τώρα, από την εκπλειστηριαζόμενη περιουσία μιας πτωχευμένης επιχείρησης, προτεραιότητα στην ικανοποίηση απαιτήσεων είχαν οι εργαζόμενοι και τα ασφαλιστικά ταμεία. Ακολούθως και εφόσον είχαν ικανοποιηθεί αυτοί, από το υπόλοιπο ικανοποιούνταν ο ενυπόθηκος δανειστής (κατά κανόνα, τράπεζες) και το Δημόσιο. Στον νέο Κώδικα, προβλέπεται το αντίθετο: το πλειστηρίασμα διαιρείται εξαρχής και προηγείται η τράπεζα, λαμβάνοντας το 65%, ενώ οι εργαζόμενοι, το Δημόσιο και τα ασφαλιστικά ταμεία μαζί λαμβάνουν το 25%, και το 10% λαμβάνουν οι προμηθευτές. Δηλαδή, η τράπεζα που επένδυσε εν γνώσει του ρίσκου, αποζημιώνεται με τη μερίδα του λέοντος, έναντι των εργαζομένων που ήταν αναγκασμένοι να εργάζονται, του Δημοσίου που έπρεπε να εισπράττει φόρους και των ταμείων που έπρεπε να εισπράττουν εισφορές"

Ο αντιφατικός<BR>Κνουτ Χάμσουν

Ο αντιφατικός Κνουτ Χάμσουν. Η Νορβηγία τιμά τα 150 χρόνια από τη γέννηση του συγγραφέα της «Πείνας» που υπήρξε υποστηρικτής των ναζιστών και δώρισε το μετάλλιο του Βραβείου Νομπέλ στον Γκέμπελς, του Αν. Βιστωνίτη, Το Βήμα, 1/3/2009.

"Στις 26 Ιουνίου του 1943 ο νορβηγός συγγραφέας Κνουτ Χάμσουν συνάντησε τον Χίτλερ στο σπίτι του τελευταίου στο Μπέργκοφ. Λίγους μήνες νωρίτερα είχε δωρίσει το μετάλλιο του Βραβείου Νομπέλ, που του είχε απονεμηθεί το 1920, στον Γκέμπελς. Ο Χίτλερ ήταν τότε 54 ετών και ο Χάμσουν 84. Ο πόλεμος δεν πήγαινε καλά για τη ναζιστική Γερμανία, ο Χίτλερ ήταν καταβεβλημένος, το ίδιο και ο ηλικιωμένος συγγραφέας που είχε αρχίσει να χάνει την ακοή του. Ο γερμανός δικτάτορας του έδειξε το δωμάτιο όπου μελετούσε και του πρόσφερε τσάι. Η συζήτηση άρχισε με μια παρεξήγηση και είχε άσχημη έκβαση. Ο Χίτλερ, όπως το συνήθιζε όταν μιλούσε με συγγραφείς και καλλιτέχνες, επιθυμούσε να κουβεντιάσει το ζήτημα της μεγαλοφυΐας, αλλά ο συγγραφέας είχε πολιτικούς στόχους. Ηθελε να μεσολαβήσει ώστε να πάψουν οι αγριότητες των ναζιστικών κατοχικών δυνάμεων στη Νορβηγία. Ο Ινγκαρ Σλέτεν Κόλεν, ο σημαντικότερος βιογράφος του Χάμσουν, περιγράφει τη σκηνή περίπου ως εξής:  «Νιώθω,αν όχι εντελώς δεμένος μαζί σου,ότι η ζωή μου μοιάζει με τη δική σου σε πολλά» άνοιξε τη συζήτηση ο Χίτλερ, εννοώντας ότι και οι δύο είχαν ζήσει στα νιάτα τους πολύ μίζερη ζωή, ο Χίτλερ στη Βιέννη και ο Χάμσουν περιφερόμενος στη Νορβηγία και στις ΗΠΑ και ζώντας σε συνθήκες έσχατης ένδειας.  Ο Χάμσουν άλλαξε αμέσως θέμα και άρχισε να του παραπονιέται πως ο επικεφαλής των κατοχικών δυνάμεων στη Νορβηγία επίτροπος Γιόζεφ Τερμπόφεν προέβαινε σε πράξεις που αμαύρωναν το όνομα του Χίτλερ. Ο τελευταίος προσπάθησε να κόψει τη συζήτηση. «Πρέπει να τον αντικαταστήσετε» συνέχισε απτόητος ο Χάμσουν. «Ο επίτροπος του Ράιχ σε πολλές περιπτώσεις έχει πει ότι στο μέλλον δεν θα υπάρχει τόπος που να λέγεται Νορβηγία». «Σε αντίθεση με άλλες κατειλημμένες χώρες η Νορβηγία έχει τη δική της κυβέρνηση» είπε ο Χίτλερ. «Ο,τι συμβαίνει στη Νορβηγία αποφασίζεται από τον επίτροπο του Τρίτου Ράιχ» επέμεινε ο Χάμσουν, ο οποίος διέπραξε το ανήκουστο: ήταν ο πρώτος που είχε τολμήσει να διακόψει τον Χίτλερ. «Δεν αντέχουμε τον πρωσικό του χαρακτήρα.Είναι και οι εκτελέσεις. Τις έχουμε κι αυτές» συνέχισε. Ο Χίτλερ κάτι πήγε να πει, αλλά ο Χάμσουν τον διέκοψε ξανά. Ετσι συνεχίστηκε η συζήτηση για λίγη ώρα. Ο εκνευρισμός του Χίτλερ γινόταν όλο και πιο έντονος ώσπου ξέσπασε οργισμένος: «Βούλωστο! Δεν καταλαβαίνεις τίποτε» - και βγήκε από το δωμάτιο χωρίς να πει αντίο. Μετά την αποχώρηση του Χάμσουν φώναξε τους βοηθούς του και διέταξε: «Δεν θέλω να ξαναδώ κανέναν τύπο σαν και αυτόν από εδώ και πέρα»."

Κνουτ Χάμσουν, Η πείνα (απόσπασμα)

Ξαφνικά, μου έρχεται η ιδέα να πάω στην Κρεαταγορά και να ζητήσω ένα κομμάτι ωμό κρέας. Σηκώνομαι, κατεβαίνω τα σκαλιά και κατευθύνομαι προς την Αγορά. Μόλις φτάνω στους πρώτους πάγκους, αρχίζω να φωνάζω και να χειρονομώ, σαν να μιλούσα σε ένα σκυλί που βρισκόταν πίσω μου. Και με θράσος, απευθύνομαι στον πρώτο κρεοπώλη που συναντώ.

— Θα είχατε την καλοσύνη να μου δώσετε ένα κόκαλο για το σκυλί μου, λέω. Μόνον ένα κόκαλο, δεν χρειάζεται να έχει κρέας πάνω του· έτσι, για να έχει κάτι να κουβαλάει στο στόμα του.

Μου έδωσε ένα κόκαλο, ένα υπέροχο μικρό κόκαλο, όπου είχε μείνει λίγο κρέας, και το έχωσα κάτω απ΄το σακάκι μου. Ευχαρίστησα εκείνον τον άνθρωπο, τόσο θερμά, που με κοίταξε έκπληκτος...

— Παρακαλώ, είπε.

— Μην το λέτε, ψέλισα, είναι πολύ ευγενικό εκ μέρους σας.

Κι έφυγα. Η καρδιά μου χτυπούσε δυνατά.

Χώθηκα στην πάροδο των Σιδηρουργών, όσο πιο μακριά μπορούσα, και σταμάτησα μπροστά στη σαραβαλιασμένη πόρτα μιας αυλής. Δεν υπήρχε καθόλου φως, ένα ευλογημένο σκοτάδι βασίλευε γύρω μου· άρχισα να μασουλάω το κρέας που υπήρχε πάνω στο κόκαλο. Δεν είχε γεύση· έβγαζε μια αηδιαστική μωρωδιά αίματος που μ’ έκανε να ξεράσω αμέσως. Προσπάθησα πάλι. Αν τουλάχιστον το στομάχι μου κρατούσε εκείνο το κομματάκι κρέας θα ένοιωθα καλύτερα· το πρόβλημα ήταν να το κάνω να μείνει μέσα. Όμως πάλι μου ήρθε τάση για εμετό. Έγινα έξαλλος, δάγκωσα άγρια το κρέας, ξεκόλλησα ένα κομματάκι και το κατάπια με το ζόρι. Όμως δεν χρησίμευε σε τίποτα· μόλις έμεινε για λίγο στο στομάχι μου άρχισε πάλι ν΄ανεβαίνει. Έσφιξα με λύσσα τις γροθιές, άρχισα να κλαίω από απόγνωση και να δαγκώνω το κόκαλο σαν δαιμονισμένος· έκλαψα τόσο που το κόκαλο μούσκεψε από τα δάκρυα, ξέρασα, έβριζα και μασουλούσα βάζοντας τα δυνατά μου, έκλαιγα λες και η καρδιά μου είχε σπάσει, και ξέρασα γι’ άλλη μια φορά. Τότε, με δυνατή φωνή, καταράστηκα όλες τις δυνάμεις του κόσμου να πάνε στο πυρ το εξώτερο"

[πηγή: Κνουτ Χάμσουν, Η πείνα, μτφ. Δημήτρης Χορόσκελης, Εκδόσεις Ζήτρος, Θεσσαλονίκη 1997, σ. 170-172]

Γεώργιος Νικ. Σχορετσανίτης Ο Κνουτ Χάμσουν στη Χώρα των Θαυμάτων 

Ένα θέμα στο οποίο ο Κνουτ Χάμσουν συχνά επιστρέφει είναι αυτό του αιώνιου ταξιδευτή, ένας περιοδεύοντος ξένου που συχνά είναι και ο αφηγητής του κειμένου. Αυτό το θέμα του περιπλανώμενου ταξιδευτή, είναι κεντρικής σημασίας για τα μυθιστορήματα Μυστήρια, Παν, Κάτω από τα φθινοπωρινά άστρα και μερικά άλλα. Η πεζογραφία του Χάμσουν περιέχει αρκετά συχνά εκστατικές απεικονίσεις του φυσικού κόσμου, με σκέψεις εστιασμένες στα νορβηγικά δάση και τις ακτογραμμές αυτής της βόρειας χώρας. Ο Κνουτ Χάμσουν έχει συνδεθεί με το πνευματικό κίνημα, γνωστό ως πανθεϊσμό. Δεν υπάρχει Θεός, έγραψε κάποτε, μόνο Θεοί! Ο Χάμσουν είδε την ανθρωπότητα και τη φύση ενωμένα με ένα ισχυρό και μερικές φορές μυστικιστικό δεσμό. Αυτή η σύνδεση μεταξύ των χαρακτήρων και του φυσικού τους περιβάλλοντος εξηγείται στα μυθιστορήματα ‘Παν’, αλλά κυρίως στην ‘Ευλογία της Γης’, το μνημειώδες έργο του, με το οποίο πιστώνεται με το βραβείο Νομπέλ στη λογοτεχνία το 1920.

Μετά από τον δεύτερο πόλεμο των Μπόερ (1899-1902) μεταξύ της Βρετανικής Αυτοκρατορίας και των αφρικανών εποίκων στην περιοχή της νότιας Αφρικής και ο οποίος κατέληξε με βρεττανική νίκη και την προσάρτηση των εδαφών εκείνων από τη Βρεττανική Αυτοκρατορία, υιοθέτησε ολοένα και συντηρητικότερες απόψεις. Αργότερα βεβαίως έφτασε στο σημείο να είναι εξέχων υπέρμαχος της Γερμανίας και της γερμανικής κουλτούρας, καθώς και ένα ρητορικός αντίπαλος του βρεττανικού ιμπεριαλισμού και ακόμα της Σοβιετικής Ένωσης. Έτσι κατά τη διάρκεια και του πρώτου και του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου, εξέφρασε δημόσια τη συμπάθειά του για τη χώρα της Γερμανίας. Η συμπάθειά του αυτή σε μεγάλο βαθμό επηρεάστηκε από τις δυσμενείς επιπτώσεις του Πολέμου των Μπόερ, ο οποίος θεωρήθηκε από τον Χάμσουν ως βρεττανική καταπίεση ενός μικρού λαού, καθώς και από την απέχθεια και αποστροφή του όχι μόνο για τη Μεγάλη Βρεττανία, αλλά και για τις ΗΠΑ. Πρέπει εδώ να σημειώσουμε ότι κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1930, οι περισσότερες νορβηγικές δεξιές εφημερίδες και τα πολιτικά κόμματα συμπαθούσαν, σε διάφορο βαθμό βεβαίως, τα φασιστικά καθεστώτα στην Ευρώπη και ο Χάμσουν ήταν ένας από τους εξέχοντες υπέρμαχους αυτών των πολιτικών και κοινωνικών απόψεων. Κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, συνέχισε ανοικτά να εκφράζει την υποστήριξή του για τη Γερμανία, και τις δημόσιες δηλώσεις του, οδήγησαν σε αντιπαραθέσεις, ιδίως αμέσως μετά το πέρας του πολέμου. Όταν ξεκίνησε ο μεγάλος αυτός πόλεμος, ο Χάμσουν ήταν ηλικιακά άνω των ογδόντα ετών, σχεδόν κουφός και η κύρια πηγή των πληροφοριών του ήταν η συντηρητική εφημερίδα Aftenposten, η οποία ήταν γνωστή για τις φιλικές της τάσεις και συμπάθεια προς τη φασιστική Ιταλία και τη ναζιστική Γερμανία από την αρχή. Πρέπει ακόμα να σημειώσουμε, ότι κατά τη διάρκεια επίσης του πολέμου, υπέστη και δύο σοβαρές ενδοκρανιακές εγκεφαλικές αιμορραγίες.

 

Κάζας Βιέχας

News - Wednesday

Last Updated on Wednesday, 26 November 2014 13:05 Written by Administrator Wednesday, 26 November 2014 12:56

Matanza en Casas Viejas: el fracaso de una utopía

Σημειώνοντας, στην Ισπανία μια μεγάλη μάζα του επαρχιακού προλεταριάτου ζούσε κάτω από κυριολεκτικά άθλιες συνθήκες. Πάνω από 8 εκατομμύρια άνθρωποι άνηκαν σε αυτήν την κατηγορία και ήταν εργάτες γής κυρίως στην Ανδαλουσία και στην Εστρεμαδούρα. Τον περισσότερο καιρό ήταν άνεργοι και δούλευαν μόνο κατα την εποχή της συγκομιδής και κάτω από την αυστηρή επιτήρηση της αστυνομίας. Ωστόσο πετυχημένες απεργίες γίνονταν και στις αγροτικές περιοχές, η σημαντικότερη εκ των οποίων εγινε την άνοιξη του 1933 στα περίχωρα της πόλης του κρασιού Χερέθ. Εκεί οι εργάτες απήργησαν για την βελτίωση των εργασιακών τους συνθηκών. Η απεργία κράτησε πάνω από ένα μήνα και με παρότρυνση της CNT όλες οι εργατικές οργανώσεις της πόλης πραγματοποίησαν γενική απεργία. Μετά το κλείσιμο όλων των υπηρεσιών οι εργάτες κατάφεραν το στόχο τους: αυξήθηκε το ημερομίσθιό τους και ελαττώθηκαν κατα πολύ οι ώρες εργασίας. Στις 8 Γενάρη του 1933 ξέσπασε μια εξέγερση που οργανώθηκε από την CNT και την FAI και εξαπλώθηκε στα χωριά και στις κωμοπόλεις τις Βαλένθια και της Ανδαλουσίας όπου οι εργαζόμενοι ανακύρηξαν τον αντιεξουσιαστικό κομμουνισμό. Στο Κάζας Βιέχας είχαν επίσης καταλάβει το χωριό και προσπάθησαν να οργανώσουν την παραγωγή και τη διανομή πάνω σε κομμουνιστική βάση. Και εκεί η βαρβαρότητα της αστυνομίας έφτασε στο αποκορυφωμά της: ο τότε πρωθυπουργός Αθάνια διέταξε να εκτελεστούν όσοι συμμετείχαν σε αυτήν την εξέγερση και οι κατασταλτικές δυνάμεις του στρατού και της Γκουάρντα Θιβίλ (Εθνοφρουράς) εξαπέλυσαν τα πυρά τους πυρπολώντας ένα σπίτι στο οποίο είχαν καταφύγει 30 γέροι, νέοι, άντρες, γυναίκες, και παιδιά και αρνούνταν να παραδοθούν. 25 από αυτούς πέθαναν καθώς 23 άοπλοι αιχμάλωτοι εκτελέστηκαν άνευ λόγου από την αστυνομία). Τα γεγονότα αυτά παρέμειναν έντονα στην μνήμη της κοινωνίας και έθρεψαν έντονη αντιπάθεια απέναντι στη κυβέρνηση και σε όσους είχαν ευθύνη. Ενα μέρος αυτών ήταν και οι σοσιαλιστές [εδώ]

Read more: Κάζας Βιέχας

 

Τετάρτη 26/11/2014

News - Wednesday

 "Τη σκέψη σας που νείρεται

    πάνω στο πλαδαρό μυαλό σας

    σάμπως ξιγκόθρεφτος λακές

    σ' ένα ντιβάνι λιγδιασμένο,

    εγώ θα την τσιγκλάω

    επάνω στο ματόβρεχτο κομμάτι της καρδιάς μου.

    Φαρμακερός κι αγροίκος πάντα

    ως να χορτάσω χλευασμό.


    Εγώ δεν έχω ουδέ μιαν άσπρη τρίχα στην ψυχή μου

    κι ουδέ σταγόνα γεροντίστικης ευγένειας.

    Με την τραχιά κραυγή μου κεραυνώνοντας τον κόσμο,

    ωραίος τραβάω, τραβάω

    εικοσιδυό χρονώ λεβέντης.


    Εσείς οι αβροί!

    Επάνω στα βιολιά ξαπλώνετε τον έρωτα.

    Επάνω στα ταμπούρλα ο άξεστος τον έρωτα ξαπλώνει.

    Όμως εσείς,

    θα το μπορούσατε ποτέ καθώς εγώ,

    τον εαυτό σας να γυρίσετε τα μέσα του όξω,

    έτσι που να γενείτε ολάκεροι ένα στόμα;

    Ελάτε να σας δασκαλέψω,

    εσάς τη μπατιστένια απ' το σαλόνι,

    εσάς την άψογο υπάλληλο της κοινωνίας των αγγέλων

    κι εσάς που ξεφυλλίζετε ήρεμα-ήρεμα τα χείλη σας

    σα μια μαγείρισσα που ξεφυλλίζει τις σελίδες του οδηγού μαγειρικής.


    Θέλετε

    θα 'μαι ακέραιος, όλο κρέας λυσσασμένος

    -κι αλλάζοντας απόχρωση σαν ουρανός-

    θέλετε-

    θα 'μαι η άχραντη ευγένεια

    -όχι άντρας πια, μα σύννεφο με παντελόνια." [ΒΛΑΝΤΙΜΙΡ ΜΑΓΙΑΚΟΦΣΚΙ - Σύννεφο με παντελόνια, στηθάγχη, 15/9/2012]

 

Όσιπ Μάντελσταμ: Ο φυγάς του εσωτερικού. Του Κωστή Παπαγιώργη

Όσιπ Μάντελσταμ: Ο φυγάς του εσωτερικού.   

του Κωστή Παπαγιώργη Η δημιουργική εξέλιξη του σπουδαίου Ρώσου ποιητή Όσιπ Μαντελστάμ μέσα από 46 αριστοτεχνικά ποιήματα, Lifo, 28/3/2012

"Ο Όσιπ δεν ήταν επικίνδυνος άνθρωπος για το καθεστώς του σταλινισμού, πάντως, αν ενέπνεε κάποιες ανησυχίες για τους ανθρωπους του καθεστώτος, αυτές αφορούσαν τις αλλόκοτες συμπεριφορές του. Ο ίδιος ομολογούσε: «Όλα τα έργα της παγκόσμιας λογοτεχνίας τα χωρίζω σε όσα επιτρέπονταν και όσα δεν επιτρέπονταν. Τα πρώτα σκέτη λέρα, τα δεύτερα κλεφτή ανάσα. Τους συγγραφείς που γράφουν πάνω σε θέματα που έχουν ήδη επιτραπεί θέλω να τους φτύσω στο πρόσωπο... Εγώ χειρόγραφα, σημειώσεις και αρχεία δεν κρατάω. Δεν έχω καν γραφικό χαρακτήρα, ποτέ μου δεν γράφω. Είμαι ο μόνος στη Ρωσία που δουλεύω με τη φωνή, ενώ γύρω μου ένα σωρό λέρες, ο ένας πάνω στον άλλον, κάθονται και γράφουν». Τυχαία μήπως έγραφε ότι ο συγγραφέας είναι ένα σύμφυρμα παπαγάλου και παπά; Παπαγαλάκι με την υψηλή έννοια του όρου. Μιλάει γαλλικά, αν έχει Γάλλο αφεντικό, αν όμως τον πουλήσουν στην Περσία, θα τα πεί στα περσικά...».   Για να καταλάβουμε τι ακριβώς έκανε τους Σοβιετικούς συγγραφείς να στρέφονται κατά του Στάλιν, ενώ θα μπορούσαν να αποφύγουν πάσα αναφορά σε αυτόν, πρέπει να έχουμε υπόψη μας ότι σε κάθε συναναστροφή -ιδίως με πρόσωπα σεσημασμένα- η σκιά του Στάλιν καραδοκούσε. Μπορεί να φαίνεται γελοία η εικόνα μιας Ρωσίας όπου η τύχη του καθενός κρεμόταν από τις διαθέσεις ενός και μόνο ανθρώπου, ωστόσο, αν σκεφτούμε ότι ο πληθυσμός είχε μεταμορφωθεί σε «σταλινίσκους» που ήταν έτοιμοι να σώσουν το τομάρι τους, προδίδοντας τους διαφωνούντες, καταλαβαίνουμε για ποιον λόγο το Κρεμλίνο είχε τόσο μεγάλα αυτιά. Τίποτα δεν έμενε κρυφό, ακόμα και αυτοί οι σημαδιακοί στίχοι του Όσιπ:   Ζούμε χωρίς να νιώθουμε τη χώρα κάτω από τα βήματά μας, Πέρα από τα δέκα πάσα δεν ακούγεται η μιλιά μας Κι όπου μια κουβέντα φτάνει Μνημονεύει του Κρεμλίνου τον τσοπάνη. Τα χοντρά του δάχτυλα σκουλήκια παχιά. Λόγια-ζύγια σωστά και βαριά. Μουστάκες γελαστές κατσαρίδες, Μπότες γυαλισμένες στις περισκελίδες.   Όταν διάβασε το ποιημάτιό του στην Αχμάτοβα της είπε: «Είμαι έτοιμος να πεθάνω». Στην αστυνομία πιέστηκε να ομολογήσει σε ποιους και πόσους το είχε διαβάσει. Ανέφερε κάποιους, πλην όμως προφύλαξε τον Πάστερνακ. Μάλιστα, όταν ο Στάλιν πήρε στο τηλέφωνο τον Πάστερνακ, είχε κιόλας απαλλάξει τον Όσιπ, απορούσε όμως πώς ο Πάστερνακ δεν κούνησε το χεράκι του για να συντρέξει τον φίλο του... «Είναι μάστορας, είπε ο Στάλιν, Μάστορας...». Όπως ξέρουμε, ο Ιωσήφ απολάμβανε τον τρόμο των καταδικασμένων -συγγραφέων και μη- γι’ αυτό τους άφηνε να πιστεύουν ότι σώθηκαν. Όταν η τύχη του Μπουχάριν είχε κριθεί και ζήτησε τουλάχιστον από τον παλιό του συγκάτοικο να σώσει τη γυναίκα του και το παιδί του, ο Ιωσήφ τον διαβεβαίωσε για την παλιά τους φιλία. Ως γνωστόν, η γυναίκα του κλείστηκε σε διαφορετικό στρατόπεδο από το παιδί του"

 

Τρίτη 25/11/2014

News - Thuesday

Η παγίωση του κομματικού κράτους, του Γιώργου Γιούλου, Η Αυγή, 13/11/2014.

"Ο υπουργός Διοικητικής Μεταρρύθμισης στην έντονη κριτική που του έχει ασκηθεί για τις μεταβατικές διατάξεις του συστήματος επιλογής προϊσταμένων στο Δημόσιο, σύμφωνα με τις οποίες ο κάθε υπουργός επιλέγει προϊσταμένους της αρεσκείας του, αντιπαραθέτει την προσωρινότητα αυτών των επιλογών και την άμεση εφαρμογή του κανονικού, "πάγιου", συστήματος επιλογής προϊσταμένων. Αναγνωρίζει, δηλαδή, και σιωπηρά παραδέχεται τις στρεβλώσεις, τον προβληματικό χαρακτήρα και τις εγγενείς αδικίες του προσωρινού συστήματος, αλλά τις αποδέχεται και αδιαφορεί, καθώς αναμένει ότι η εφαρμογή του πάγιου συστήματος θα επιφέρει μια κάποια ισορροπία και τη σχετική λήθη στην ευνοιοκρατία και τις αδικίες του μεταβατικού συστήματος.

Το πάγιο σύστημα στηρίζεται σε δύο σταθερές εμμονές της δημόσιας διοίκησης και της ελληνικής κοινωνίας γενικότερα. Η μία είναι θετικά φορτισμένη: η γραπτή εξέταση. Και η άλλη αρνητικά: η συνέντευξη. Η γραπτή εξέταση εμφανίζεται ως το πιο αποδεκτό από την ελληνική κοινωνία φίλτρο κατάταξης καθώς σε αυτήν αποκρυσταλλώνεται το καθολικό αίτημα των πολιτών για ισονομία και αντικειμενικότητα, ενώ, αντίθετα, η συνέντευξη συνδέεται σχεδόν πάντα, και όχι άδικα, με την υποκειμενικότητα, την ευνοιοκρατία και το πελατειακό σύστημα. Στη γραπτή εξέταση, ως φίλτρο κατάταξης, μπορεί αρχικά να ασκηθεί η ίδια κριτική που ασκήθηκε από τον υπουργό Διοικητικής Μεταρρύθμισης και Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης και στη μοριοδότηση των τυπικών προσόντων του προηγούμενου συστήματος του Ν. 3839/2010. Μπορεί λοιπόν να θεωρηθεί ότι είναι ένα στατικό φίλτρο που δεν μας επιτρέπει να εκτιμήσουμε ουσιαστικά τον υπάλληλο, το σύνολο των γνώσεων, των στάσεων και των εμπειριών του, ως "ανθρώπινο κεφάλαιο", ενώ παράλληλα δεν μας δείχνει τίποτα για την ικανότητα και την καταλληλότητα του εξεταζόμενου να αναλάβει θέση ευθύνης. Στην πραγματικότητα μας δείχνει ποιος, σε μια συγκεκριμένη στιγμή και μέσα σε περιορισμένο χρόνο, απάντησε σωστά στις περισσότερες απαντήσεις πολλαπλών επιλογών και τίποτα περισσότερο. Αποτελεί, με άλλα λόγια, μια άσχετη προς την ουσία της διαδικασίας «αντικειμενικότητα», με τεράστιο διοικητικό και οικονομικό κόστος, η οποία προσπαθεί να αντλήσει απεγνωσμένα πρόσθετη νομιμοποίηση στην ενεργό συμμετοχή του ενδιαφερομένου (και των σχετικών φροντιστηρίων).

Η συνέντευξη, από την άλλη, αποτελεί την πιο υποκειμενική και χειραγωγήσιμη μέθοδο για τη διαδικασία επιλογής προϊσταμένων. Υποκειμενική, γιατί εμπεριέχει τις κοινωνικές νόρμες, τα στερεότυπα και τις ιδιαίτερες αξίες και αντιλήψεις των μελών της επιτροπής συνέντευξης, οι οποίες, κατά κανόνα πριμοδοτούν την ομοιότητα και καταδικάζουν τη διαφορετικότητα. Χειραγωγήσιμη, γιατί εμπεριέχει τις σχέσεις εξάρτησης, συνδιαλλαγής, πολιτικής προέλευσης και υποταγής, οι οποίες σε συνδυασμό με τις προσωπικές φιλοδοξίες των μελών των σχετικών επιτροπών, δημιουργούν εύφορο έδαφος για την προώθηση συγκεκριμένων (αρεστών) υποψηφίων. Χαρακτηριστικό είναι ότι στο «πάγιο» σύστημα για τις θέσεις της διοικητικής πυραμίδας που χαρακτηρίζονται από υψηλό κύρος, εξουσία και απολαβές (Γενικοί Διευθυντές), η βαρύτητα της "συνέντευξης" είναι υπερδιπλάσια της γραπτής εξέτασης (70% έναντι 30% αντίστοιχα). Στις αμέσως επόμενες θέσεις (Διευθυντές) η βαρύτητα της συνέντευξης είναι επίσης στο 60% έναντι 40% της γραπτής εξέτασης. Έτσι κάθε αναφορά εκ μέρους της πολιτικής εξουσίας στην αποκατάσταση των αδικιών του μεταβατικού συστήματος επιλογής προϊσταμένων μέσω του «παγίου» συστήματος είναι τουλάχιστον ατυχής και παραπλανητική, καθώς, με άλλοθι μια υποβαθμισμένη και άσχετη «αντικειμενική» διαδικασία, γίνεται προσπάθεια να καλυφθεί η εισαγωγή πρακτικών και μεθοδεύσεων που δημιουργούν μια ακόμη μεγαλύτερη δομική αδικία.

Είναι, λοιπόν, προφανές ότι το «πάγιο» σύστημα επιλογής προϊσταμένων στο Δημόσιο έχει σχεδιαστεί για να αποκρυσταλλώσει τον συγκεκριμένο πολιτικο-διοικητικό συσχετισμό δυνάμεων και, επομένως, δεν μπορεί σε καμιά περίπτωση να θεωρηθεί μεταρρυθμιστική πολιτική προσανατολισμένη στο μέλλον. Είναι στην πραγματικότητα ένα σύστημα με τεράστιο κόστος τόσο για τη δημόσια διοίκηση όσο και για τους πολίτες, το οποίο είναι καταδικασμένο να εξαφανιστεί από τον διοικητικό χάρτη μόλις ο σημερινός πολιτικός συσχετισμός τροποποιηθεί έστω και στο ελάχιστο"

 

Σχολιασμός, του Μαν. Βαρδή.

 

Καταρχήν πρέπει να σημειώσω ότι κάθε σύστημα "επιλογής", και κατ' επέκταση κάθε διοικητικό σύστημα, έχει σχεδιασθεί, αποκρυσταλλώνοντας έναν κοινωνικοπολιτικό συσχετισμό δυνάμεων. Αυτό είναι αλήθεια. Το πρόβλημα δεν είναι αυτό. Για μένα, όταν το άτομο εμφανίζεται αποκομμένο από κάθε ουσιώδη ή υπερατομικό δεσμό, και γίνεται μόριο μίας απεριόριστα κινητικής κοινωνίας, ο συσχετισμός έχει αλλάξει και έχει παγιωθεί, οποιαδήποτε πολιτική αλλαγή επισυμβεί. Όσο και να μας κακοφαίνεται η λειτουργική ευελιξία την οποία επαγγέλλονται (έλα μωρέ με τα γραφειοκρατικά και προβληματικά υπηρεσιακά συμβούλια!), και την οποία "μοστράρουν" οι σύγχρονοι λακέδες του συστήματος, είναι η διοικητική αργκό μίας ατομοποιημένης και παγκοσμιοποιημένης κοινωνίας.

 

"τα άτομα είναι κινητά, αντικαταστάσιμα και συνδυάσιμα, και αυτό εγγυάται την πλήρη επιβολή των λειτουργικών πτυχών απέναντι σε κάθε παράμετρο που θα μπορούσε να θεωρηθεί ουσιώδης" [Παν. Κονδύλης, Το πολιτικό και ο άνθρωπος, τόμ. Ια, 18]

Τελικά το μοντέλο που μας προτείνουν και μας επιβάλλουν είναι ένα μοντέλο συνολικής διακυβέρνησης (τα περί επιλογής, διαθεσιμότητας, κινητικότητας, μισθολογίου) είναι κάποιες πτυχές του. Αυτή η διακυβέρνηση, που εγκαινιάσθηκε στην μεταπολεμική Γερμανία και υλοποιήθηκε από σοσιαλδημοκρατικές κυβερνήσεις, είναι αυτή που αποκαλούμε "νεο- φιλελεύθερη" διακυβέρνηση. Στην ουσία πρόκειται για έναν νέο προγραμματισμό του συστήματος. Ένα restart του υπολογιστή. Το πρωτείο της οικονομίας είναι η βασική συνιστώσα. Όλα τα άλλα δεν έχουν σημασία. Δημόσιο συμφέρον, κράτος, έθνος, κοινωνική πολιτική, εθνική αξιοπρέπεια, οικογένεια, αξίες και ιδανικά. Ο νέος καπιταλισμός δεν έχει ανάγκη όλα αυτά. Υπάρχεις μόνο όσο κινείσαι και είσαι μονάδα που αντικαθίσταται. Αυτό το μοντέλο είναι τόσο βαθύ που δεν θα αλλάξει καν από κάποια τροποποίηση του "σημερινού πολιτικού συσχετισμού". Πολλώ μάλλον, που μερικές ομάδες- παρατάξεις που αντιδρούν είναι οι ίδιες που στις παλιές, "καλές ημέρες" έσερναν το άρμα του στην πράξη "νεο- φιλελευθερισμού"

 
 

Who's Online

We have 203 guests online

Statistics

Members : 29
Content : 342
Web Links : 17
Content View Hits : 328382

DemocracyCrisis Social Media

SocialTwist Tell-a-Friend

DemocracyCrisis© All Rights Reserved