DemocracyCrisis.com - Η Δημοκρατία σε κρίση;

Dostoevsky’s crimes, by Robert Bird, TLS, 17/9/2014

News - Friday

Written by Administrator Friday, 19 September 2014 06:36

Fyodor Dostoevsky was forty-three when he began work on what was to become Crime and Punishment. This was just old enough for him to count as an old fogey in the eyes of the young men and women who defined Russia in the 1860s and who found themselves slandered by Dostoevsky’s depiction of them as potential axe-murderers. For his part Dostoevsky felt vindicated when Dmitry Karakozov (aged twenty-five) made an assassination attempt on Alexander II that bore some resemblance to his protagonist Raskolnikov’s crime, just as his novel was commencing publication in the journal Russky Vestnik (The Russian Herald). Dostoevsky always fancied himself a prophet, but the French critic Eugène-Melchior de Vogüé attributed Karakozov’s crime to Dostoevsky’s penchant for stimulating the “demon of imitation”. Indeed, Dostoevsky sympathized with the young people’s desire for social justice, regarding their crimes as born more of impatience than malevolence. Yet crimes they were, and in a letter to his editor, the arch-conservative ideologue Mikhail Katkov (aged forty-eight), Dostoevsky diagnosed the pestilence afflicting Russian youth as nihilism: “Our poor defenceless Russian boys and girls have their own eternal main point, which will be the basis of socialism for a long time to come, namely their enthusiasm for the good and the purity of their hearts. There are many swindlers and rascals among them. But all these school children and university students, of whom I have seen so many, have converted to nihilism so purely, so selflessly, in the name of honour, truth and true usefulness! Healthy science [or learning: nauka], of course, will wipe it out. But when might this occur? How many victims will socialism consume before then? And, finally, healthy science, though it will take root, will not destroy the chaff so soon because healthy science is still science, not a direct form of civic and social activity.”

Dostoevsky goes on to identify the antidote to nihilism as “freedom of speech” or “glasnost”, which will allow right-minded authors to “make all Russia laugh with positive clarifications of their [the nihilists’] teaching. Whereas now they are given the semblance of Sphinxes, riddles, wisdom, and mystery, and this tempts the naive”. Remaining true to his own youthful socialism, Dostoevsky saw the path to its fulfilment as much more fraught and dependent on discursive mediation. For all its suspense, Crime and Punishment was a considered contribution to the “science” of action.

Read more: Dostoevsky’s crimes, by Robert Bird, TLS, 17/9/2014

 

Παρασκευή 19/09/2014

Όχι στον επαρχιωτισμό, του Μαν. Βαρδή

 

Μπορεί να κοροιδεύουν αρκετοί και άλλοι τόσοι να αγνοούν. Η "μικρή πλην τιμία Ελλάς" των Σαμαρά- Βενιζέλου έχει φθάσει στο άκρον άωτο της ενδοστρέφειας. Για πρώτη φορά, η επικοινωνιακή τακτική Τσίπρα χτυπάει τον αντίπαλο στην έδρα του: πατρίδα- θρησκεία- Ευρώπη. Το τρίπτυχο της συναίνεσης σοσιαλδημοκρατίας- χριστιανοδημοκρατίας τείνει ν' αλωθεί από τον Τσίπρα. Ας ελπίσουμε, αποχωρώντας οι ΣαμαροΒενιζέλοι να μην αφήσουν- με τη σειρά τους- μία ακόμη μεγαλύτερη Μικρασιατική Καταστροφή....

Από τη Βεργίνα του 1977 στην Αμφίπολη του 2014, της Ειρήνης Ορφανίδου, thetoc.gr 17/09/2014

apo-ti-bergina-tou-1977-stin-amfipoli-tou-2014

«Πήρα το τσαπάκι της ανασκαφής, που έχω μαζί μου από το 1952, έσκυψα στο λάκκο και άρχισα να σκάβω με πείσμα και αγωνία το χώμα κάτω από το κλειδί της καμάρας. Ολόγυρα ήταν μαζεμένοι οι συνεργάτες μου. (…) Συνέχισα το σκάψιμο και σε λίγο ήμουν βέβαιος. Η πέτρα του δυτικού τοίχου ήταν στη θέση της, απείραχτη (…)

-Είναι ασύλητος!

-Είναι κλειστός!

Ήμουν ευτυχισμένος βαθιά. Είχα λοιπόν βρει τον πρώτο ασύλητο μακεδονικό τάφο. Εκείνη τη στιγμή δεν ενδιαφερόμουν για τίποτε άλλο. Εκείνη τη νύχτα -όπως και όλες τις επόμενες- στάθηκε αδύνατο να κοιμηθώ περισσότερο από δυο τρεις ώρες. Γύρω στις 12, τα μεσάνυχτα, πήρα το αυτοκίνητο και πήγα να βεβαιωθώ αν οι φύλακες ήταν στη θέση τους. Το ίδιο έγινε και στις 2 και στις 5 το πρωί. Οπωσδήποτε, συλλογιζόμουν, μέσα στη σαρκοφάγο πρέπει να κρύβεται μια ωραία έκπληξη. Η μόνη δυσκολία που συναντήσαμε ήταν πως την ώρα που ανασηκώναμε το κάλυμμα, είδαμε καθαρά πια το περιεχόμενο και έπρεπε να μπορέσουμε να κρατήσουμε την ψυχραιμία μας και να συνεχίσουμε τη δουλειά μας, μόλο που τα μάτια μας είχαν θαμπωθεί απ’ αυτό που βλέπαμε και η καρδιά μας πήγαινε να σπάσει από συγκίνηση. Μέσα στη σαρκοφάγο υπήρχε μια ολόχρυση λάρνακα

Επάνω στο κάλυμμά της ένα επιβλητικό ανάγλυφο αστέρι με δεκάξι ακτίνες, και στο κέντρο του ένας ρόδακας. Με πολλή προσοχή και περισσότερη συγκίνηση ανασήκωσα το κάλυμμα με το αστέρι πιάνοντάς το από τις δυο γωνίες της μπροστινής πλευράς. Όλοι μας περιμέναμε να δούμε μέσα σ’ αυτήν τα καμένα οστά του νεκρού. Όμως αυτό που αντικρίσαμε στο άνοιγμά της μας έκοψε για μιαν ακόμη φορά την ανάσα, θάμπωσε τα μάτια μας και μας πλημμύρισε δέος: πραγματικά μέσα στη λάρνακα υπήρχαν τα καμένα οστά. (…)

Αλλά το πιο απροσδόκητο θέαμα το έδινε ένα ολόχρυσο στεφάνι από φύλλα και καρπούς βελανιδιάς που ήταν διπλωμένο και τοποθετημένο πάνω στα οστά. Ποτέ δεν είχα φανταστεί τέτοια ασύλληπτη εικόνα. Μπορώ να φέρω στη συνείδησή μου ολοκάθαρα την αντίδραση που δοκίμασα καθώς έλεγα μέσα μου: «Αν η υποψία που έχεις, πως ο τάφος ανήκει στον Φίλιππο, είναι αληθινή -και η χρυσή λάρνακα ερχόταν να ενισχύσει την ορθότητα αυτής της υποψίας- κράτησες στα χέρια σου τη λάρνακα με τα οστά του. Είναι απίστευτη και φοβερή μια τέτοια σκέψη, που μοιάζει εντελώς εξωπραγματική”. Νομίζω πως δεν έχω δοκιμάσει ποτέ στη ζωή μου τέτοια αναστάτωση, ούτε και θα δοκιμάσω ποτέ άλλοτε». Αποσπάσματα από το βιβλίο του Μανόλη Ανδρόνικου «Το Χρονικό της Βεργίνας» (εκδόσεις Μορφωτικό Ιδρυμα Εθνικής Τραπέζης).

 

Prometheus unbound? The modest benefits of entry deregulation in Portugal

Thursday, 18 September 2014 08:51


by Lee Branstetter, Francesco Lima, Lowell Taylor, Ana Venâncio, voxeu.org 18/09/2014

As the West struggles to rekindle growth in the lingering aftermath of the Great Recession, pro-business groups on both sides of the Atlantic have fingered government overregulation as a barrier to entrepreneurship and firm formation.  Advocates of deregulation (as a growth strategy) point to a large economic literature that associates regulatory barriers to entry with slow growth in developed countries, and a failure to develop in poor countries.  Some of the central ideas in this stream of research were elegantly articulated by De Soto (1989, 2000), and important empirical evidence was provided by Djankow et al. (2002) – who created the first cross-national comparative data set on the costs of new business formation and explored it in a series of subsequent papers (Djankov et al. 2006, Djankov 2008, 2009). Other researchers have followed, including Bertrand and Kramarz (2002), Aghion et al. (2008), Bruhn (2011), Kaplan et al. (2011), and others.   The plausible economic logic and the striking negative correlation in the cross-section of countries between measures of entry regulation and overall economic performance led the World Bank to set up a Doing Business Project that placed significant emphasis on these entry barriers.  The World Bank has actively sought to encourage governments around the world to reduce these barriers, and has had a significant impact on policy.  The Doing Business Project website documents 238 entry (de)regulatory reforms in 114 economies over the past several years.  Djankov (2008) goes so far as to describe business entry reforms as the "prevalent legal and administrative reform around the world in the past decade."

But what has all this actually accomplished?  Or to put the question another way, how much growth can be plausibly generated by a reduction in barriers to entry?  We address this question in our recent paper (Branstetter et al. 2014).  We use a theoretical model of entrepreneurship based on the seminal work of Lucas (1978) to show that the most productive, promising start-up firms are the ones least likely to be dissuaded from entry by regulations and fees – even fairly significant ones.  Conversely, the firms most likely to be dissuaded from entry by government regulation are low quality firms founded by less capable entrepreneurs that operate predominantly in low-tech sectors, innovate little, stay small, and make at best modest contributions to aggregate growth in employment, output, and productivity.  We then take the implications of this model to a matched employee-employer data set that measures the impact of one of the most ambitious entry de-regulation programs in recent history: the "On the Spot" Program implemented in Portugal in the mid-2000s, well before the onset of the Great Recession or the Eurozone sovereign debt crisis.

In 2000 Portugal had one of the most restrictive entry regimes in the Western world.  Portugal ranked 113th out of 155 countries in the World Bank's ‘Doing Business Index’.  A would-be entrepreneur had to visit several different public agencies, complete 11 procedures, fill out 20 forms and documents, wait between 54 and 78 days, and pay almost €2,000 – nearly 14% of per capita national income in the  mid-2000s – before establishing a new firm.  In 2005 a new law swept away most of these restrictions, replacing them with a gradually implemented national network of "one-stop shops," in which the would-be entrepreneur need only visit a single facility, complete just seven procedures, and register the new firm within one hour – paying only €360.   In 2005-2006 the Portuguese government received an award from the European Commission for this far-reaching deregulation, and the World Bank moved Portugal from 113th to 33rd in its Doing Business ranking.  Figure 1 provides a graphical summary of the extent of Portugal's reform.

Figure 1. Portugal slashes the red tape constrining business entry

Because of resource constraints, the new one-stop shops were implemented gradually across the country, in a manner that was not systematically correlated with the fertility of the different regions as sites for entrepreneurship.  This allowed us to take a difference-in-differences approach to quantifying the impact of this reform on firm formation and employment creation.  The matched employer-employee database also allowed us to break new ground in this literature by measuring the characteristics of the ‘marginal’ firms and founders who entered the market as this deregulation was gradually implemented across the country. 

Read more: Prometheus unbound? The modest benefits of entry deregulation in Portugal

 

Πέμπτη 18/09/2014

Προστατεύουν τη διαφθορά, Η Αυγή 18/9/2014

Τα όσα ανέφερε στην αρμόδια επιτροπή της Βουλής ο γενικός επιθεωρητής Δημόσιας Διοίκησης Λ. Ρακιντζής επιβεβαιώνουν την κοινή αίσθηση ότι, ακόμη και μέσα στην κρίση, συνεχίζεται το πάρτι της διαφθοράς. Οι αιτίες δεν αφορούν την... "κακή φύση" των Ελλήνων, αλλά ανάγονται στη φύση του καζινοκαπιταλισμού και σε παθογένειες του αμαρτωλού πολιτικού συστήματος. Το σύστημα δίνει μάχη για να διατηρηθεί και εγκαθιδρύει ασυλίες ώστε να μην ελεγχθούν και να μην τιμωρηθούν οι υπεύθυνοι για τα σκάνδαλα.
Σαμαράς και Βενιζέλος έσπευσαν να καταχωνιάσουν τις προτάσεις για εξεταστική επιτροπή που κατέθεσε ο ΣΥΡΙΖΑ, είτε για την υπαγωγή της χώρας στο Μνημόνιο είτε για τη Siemens είτε για τον Σκαραμαγκά. Αξιοποίησαν το υφιστάμενο νομικό πλαίσιο περί ευθύνης υπουργών και τη συγκυριακή κοινοβουλευτική πλειοψηφία για να οδηγήσουν τις υποθέσεις στην ατιμωρησία. Δεν αρκέστηκαν όμως στην υφιστάμενη νομοθεσία παραγραφής των ευθυνών. Επεξέτειναν τις ασυλίες με νέα νομοθετική ρύθμιση που αφορά τα μέλη των διοικήσεων ΔΕΚΟ, προνοώντας για την προστασία προσώπων που πρωταγωνιστούν στο ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας. Ενισχύθηκε, λοιπόν, η θεσμική θωράκιση της... διαφθοράς! Όχι μόνο για τις παρελθούσες υποθέσεις, αλλά προκαταβολικά και για τις επόμενες. Ασυλία και αμνηστία! Με τι άλλο ισοδυναμεί η διαγραφή με νόμο των προστίμων για το λαθρεμπόριο καυσίμων;
Κατά τη θητεία της κυβέρνησης Σαμαρά καταχωνιάστηκαν υποθέσεις διαφθοράς όχι μόνο με ωμό πολιτικό τρόπο, αλλά και με πλάγιους τρόπους. Ο ίδιος ο γενικός επιθεωρητής Δημόσιας Διοίκησης σημειώνει ότι εκδόθηκαν απαλλακτικά δικαστικά βουλεύματα για επωνύμους, τα οποία δεν είχε την αρμοδιότητα να προσβάλει ο ίδιος. Η καταγγελία Ρακιντζή προστίθεται στην πρόσφατη δήλωση του Ιωάν. Τέντε, εθνικού επιθεωρητή κατά της διαφθοράς, ότι επί δύο χρόνια οι υπηρεσίες ολιγωρούν σχετικά με την αποζημίωση ύψους 90 εκατ. ευρώ που η Siemens έχει δεσμευτεί να καταβάλει στο Δημόσιο ως αντάλλαγμα για το κουκούλωμα του γνωστού σκανδάλου. Και βεβαίως παραμένει ακέραια η εκτίμηση του γ.γ. κατά της Διαφθοράς Γ. Σούρλα ότι η διαφθορά κοστίζει στο Ελληνικό Δημόσιο 10 δισ. ευρώ ετησίως.
Η κυβέρνηση ούτε θέλει ούτε μπορεί να πατάξει τη διαφθορά. Είναι υπόλογη ακόμη και απέναντι στους πιστωτές. Το σημαντικό όμως είναι ότι είναι καταδικασμένη στη λαϊκή συνείδηση, καθώς τα σπασμένα της διαφθοράς τα πληρώνουν οι απλοί πολίτες, οι οποίοι προκλητικά υπερφορολογούνται. Η αντιμετώπιση της διαφθοράς προϋποθέτει την πολιτική αλλαγή. Πρόκειται για αναγκαία (και απομένει να αποδειχθεί ικανή) πολιτική συνθήκη. Γι' αυτό και οι πολίτες αξιώνουν να γίνουν εκλογές και να βγει Πρόεδρος της Δημοκρατίας από τη νέα Βουλή, όπως προκύπτει από χθεσινή δημοσκόπηση. Αυτή η αξίωση συμβαδίζει με το αυξημένο πολιτικό κύρος του ΣΥΡΙΖΑ. Με τέτοια εξέλιξη, όσο χαμηλά κι αν πέσει γονατιστός ο Σαμαράς στη Μέρκελ την Τρίτη, δεν θα κατορθώσει να σταματήσει την πολιτική του κατάρρευση.

Έλα που ο Αλέξης δεν μάσησε…, του Άρη Δαβαράκη, toportal.gr 15/09/2014

Τελικά αυτό το Σαββατοκύριακο που μόλις πέρασε, ήτανε το πιο γερό Σαββατοκύριακο του Τσίπρα, αυτό που τον εδραίωσε πια στα μυαλά όλης της Ελλάδας σαν τον επόμενο πρωθυπουργό και σαν έναν πολύ λογικό, προσγειωμένο, σοβαρό πολιτικό με τον οποίον όλοι μπορούν να κουβεντιάσουνε πάνω σε μια βάση αλληλοσεβασμού και κοινής λογικής. Μετά τον λόγο του στην ΔΕΘ το Σάββατο και την συνέντευξη τύπου της Κυριακής έχω την αίσθηση πως δεν μπορεί κανείς πια να ελπίζει ότι με τις παλιές συνταγές (ειρωνείες, αφ’ υψηλού σχόλια, σπόντες και ανοησίες επιπέδου κυρίας Βούλτεψη) μπορούν να φρενάρουν τις εξελίξεις που θα οδηγήσουν την Ν.Δ σε ποσοστά που μόνο σε εφιάλτες μπορεί να έχουν δει τα μεγαλοστελέχη της -και το ΠΑΣΟΚ στα όρια της εξαφάνισης. Είναι πια φανερό πως η Ελλάδα γυρνάει σελίδα και πως αυτό είναι κοινά αποδεκτό σαν μια νομοτελειακή εξέλιξη που έρχεται στην ώρα της και αφού έχουν δοκιμαστεί με πλήρη αποτυχία ένα σωρό «άλλες» λύσεις.
Είναι πραγματικά αξιοθαύμαστο πώς κατάφερε ο Αλέξης Τσίπρας μέσα σε πολύ λίγο πολιτικό χρόνο, χωρίς κραυγές, φασαρίες, τρελές υποσχέσεις και συνθήματα φτιαγμένα στις «συσκέψεις» για ψηφοφόρους παθιασμένους και εξαρτημένους από το κόμμα τους με συμφέροντα, παροχές και εξυπηρετήσεις (σε όλη την κοινωνική-οικονομική κλίμακα), να επικρατήσει του «παλιού» κόσμου απλώς και μόνο με τον «τρόπο του», προτάσσοντας αυτά που σκέφτεται και πιστεύει στ’ αλήθεια (και γι’ αυτό μπορεί να τα υπερασπιστεί οπουδήποτε  και απέναντι σε οποιονδήποτε).
Ξέρω ότι πολλοί μπορεί να διαφωνείτε, ξέρω όμως επίσης να διακρίνω κάποια πράγματα ξεκάθαρα και αυτήν την κερδισμένη από πραγματική παρατήρηση και πείρα «διάκριση» την εμπιστεύομαι. Η μεγάλη δύναμη του Τσίπρα είναι πως ούτε θέλει, ούτε μπορεί, ούτε ενδιαφέρεται να παραστήσει πως είναι κάποιος άλλος. Και το πολύ ευχάριστο για εμάς που τον πιστεύουμε είναι πως «αυτός που είναι» έχει ήδη πολύ μεγάλη απήχηση στο εκλογικό σώμα που, όσο κι’ αν βομβαρδίστηκε με αρνητικά μηνύματα, δεν «μάσησε». Και, ξαφνικά, από κάλπη σε κάλπη, το υπάρχον πολιτικό προσωπικό που νόμιζε πως είχε δέσει το γάϊδαρό του γερά, βρέθηκε στην απ’ έξω - όπως το λέμε στην καθομιλουμένη. Γι’ αυτό και υπάρχει τόσο μεγάλη αγωνία να βρεθεί τελοσπάντων ένας προεδράκος μικρομεσαίος που θα αποδεχθεί τον ρόλο του βαλέ να διευκολύνει την παρτίδα. Του «κουβικουλάριου» δηλαδή, ή valet de chambre. Μόνο που δεν έρχονται τα πράγματα συνεχώς όπως τα θέλουμε. Και αυτός ο προεδράκος δεν βρίσκεται εύκολα. Κι’ αν βρίσκεται δεν μαζεύει 180 ψήφους γιατί, υπάρχοντος και του Τσίπρα στο παιχνίδι, δυσκολεύουν οι ελιγμοί. Και υπάρχει πάντα ο κίνδυνος να σε συναντήσει ο άλλος στο καφενείο της Βουλής ή σε οποιοδήποτε άλλο καφενείο στην Ελλάδα και να στην πει πολύ ξεκάθαρα: Καλά, δεν ντρέπεσαι ρε, ολόκληρος άνθρωπος, τόσα χρόνια στην πολιτική, να καταντήσεις κουβικουλάριος;»

Ευρωτζιχαντιστές, του Γιώργου Μαλούχου, tovima.gr 18/09/2014

Είναι πλέον σαφές ότι έχουμε χάσει εντελώς και πολλαπλώς το μέτρο σε αυτόν το συνεχή αγώνα για διαρκές λιβάνισμα της γερμανικής πολιτικής, στο οποίο η νυν συγκυβέρνηση ξεπερνά ακόμα και τις προηγούμενές της κατά τη διάρκεια της κρίσης.
Τελευταίο κρούσμα, από τον υπουργό Οικονομικών Γκίκα Χαρδούβελη, ο οποίος ρωτήθηκε σχετικά με το αίτημα της Γαλλίας να λάβει περισσότερο χρόνο για την εκπλήρωση του στόχου του ελλείμματος μέχρι το 3% του ΑΕΠ και απάντησε τα εξής: «Θα ήταν λάθος εάν η Γαλλία αγνοούσε τον κανόνα του ορίου του 3%. Δεν θα έπρεπε να επαναλάβουμε τα λάθη του 2003 και του 2004, όταν Γερμανία και Γαλλία παραβίασαν τους κανόνες για το έλλειμμα και στη συνέχεια πολλοί έκαναν το ίδιο».
Μάλιστα.
Εκπρόσωπος μιας χώρας πτωχευμένης, που το μόνο που (ίσως) θα την έσωζε θα ήταν να χαλαρώσουν ως ένα βαθμό αυτοί οι κανόνες οι οποίοι έχουν σύρει σχεδόν όλη την Ευρώπη στο χάος, ο έλληνας υπουργός Οικονομικών, προτιμά όχι απλώς να υιοθετεί τη γλώσσα και το περιεχόμενο της ακραίας γερμανικής πολιτικής, αλλά και να… δίνει μαθήματα στη Γαλλία.
Κωμικό είναι, τραγικό είναι, ουδείς γνωρίζει…
Καλό θα ήταν πάντως στην ελληνική συγκυβέρνηση να καταλάβουν ότι το Βερολίνο δεν έχει ανάγκη από πρόθυμους «ευρωτζιχαντιστές» της πτωχευμένης περιφέρειας που θα μιλούν ως βασιλικότεροι του βασιλέως. Οι Γερμανοί δεν καίγονται για πρόθυμους…
Οι γερμανοί δεν πρόκειται να αλλάξουν το παραμικρό και το φωνάζουν άλλωστε διαρκώς και οι ίδιοι. Τα ίδια θα ακούσει και ο πρωθυπουργός στη συνάντησή του στο Βερολίνο με την καγκελάριο Μέρκελ – άλλωστε το ξέρει κι εκείνος και το επιτελείο του….

Εδώ είμαστε, πάμε να φύγουμε.....

[Πηγή: Hypothesis61]

I have nothing to offer but blood, toil, tears and sweat. Η περίφημη φράση του W.Churchill έχει εισέλθει στη δημοσιότητα κολοβή. Μονίμως παραλείπεται ο μόχθος (toil).Ο λόγος είναι πως το αίμα, τα δάκρυα και ο ιδρώτας παραπέμπουν σε ζωτικές λειτουργίες, είναι υγρά και επομένως μπορούν πιο εύκολα να δονήσουν γενετήσια αταβιστικά αντανακλαστικά. Δεν είναι άγνωστο πως το απόφθεγμα έγινε όνομα συγκροτήματος (πηγή)  και τραγούδι του Ρουβά (πηγή) Με ένα ενδιαφέροντα συγχρονισμό , δύο από τους πιο έλλογους υποστηρικτές του Συριζα, οι Γ.Βαρουφάκης και Ν.Ξυδάκης επιλέγουν το ίδιο απόφθεγμα.  Είναι απορίας άξιον πως ένα πρόγραμμα ανάτασης που αμέσως ανακουφίζει , τους άστεγους , τους πεινασμένους, τους χωρίς ρεύμα, τους χρεωμένους σε τράπεζες και ταμεία, τους μικροσυνταξιούχους, εμπνέει ένα νέο κύκλο πόνου, ενός πόνου βαθύτερου αταβιστικού ο οποίος σηματοδοτείται με αίμα, δάκρυα και ιδρώτα. Είναι προφανές πως οι ΓΒ και ΝΞ αναδιατάσσουν  εξ’ αρχής την Συριζαική αφήγηση με τον ίδιο τρόπο.  Το κοστολογημένο πρόγραμμα του Συριζα απευθύνεται σε δύο ακροατήρια : τους άμεσα θιγμένους και υποφέροντες της κρίσης  και τους επιζήσαντες οι οποίοι θα χρηματοδοτήσουν τα θύματα. Οι πρώτοι θα ανακουφιστούν αλλά στην Ελλάδα της πολυσθένειας κάποιοι άλλοι θα πληρώσουν . Οι πρώτοι θα δώσουν τους ψήφους και οι δεύτεροι την συναίνεση. Σε αυτούς τους δεύτερους οι ΓΒ και ΝΞ απευθύνονται με ένα τυπικό μετα-οικονομικό λεξιλόγιο για να τους εκμαιεύσουν την ανοχή. Ανακούφιση για τα  θύματα , συμφωνημένος πόνος για τους επιζήσαντες αυτό είναι το Οικονομικό Πρόγραμμα του Συριζα. 

Το πρόγραμμα δεν έχει μεταφορά πόρων από τους ευνοημένους του διεθνούς συστήματος ( off –shore, εφοπλιστές, κατόχους παραγώγων) απλούστατα γιατί αυτοί δεν περιμένουν αποσβολωμένοι  τον Συριζα και τον εκάστοτε Συριζα να τους φορολογήσει. Εδώ και τώρα έχουν πάρει όλα τα νομικά μέτρα να μην πληρώσουν τίποτα. Εξ’ ου και το «αίμα» των ΓΒ και ΝΞ. Αν οι ευνοημένοι του παγκόσμιου καπιταλισμού συνεισφέρουν στην Ελλάδα χάνοντας πόρους, δεν υπάρχει κανένας πόνος για τους πολλούς στους οποίους απευθύνονται οι ΓΒ , ΝΞ. Οι ανακοινώσεις για off shore- τριγωνικές συναλλαγές αποτελούν θεμιτό μήνυμα αισιοδοξίας χωρίς πραγματικό αντίκτυπο. Εξ’ άλλου οι χώρες με υψηλή φοροδοτική ικανότητα δεν στηρίζονται στο ότι συλλαμβάνουν τον διεθνή πλούτο, είναι ότι η οικονομία τους παράγει μεσαία εισοδήματα μισθωτών που δεν μπορούν να φοροδιαφύγουν. Οι Σκανδιναβοί «πλούσιοι» δεν είναι πιο βλάκες από τους δικούς μας και δεν έχουν off-shore κλπ Είναι οι πιο δημιουργικοί φοροφυγάδες μέσω φιλανθρωπικών ιδρυμάτων, υποτροφιών , ιδρυμάτων τέχνης κλπ. Φοροδιαφεύγουν αλύπητα όσο και οι δικοί μας. Αλλά η διαφορά είναι ότι οι επιχειρήσεις τους έχουν βιομηχανικό βάθος που απαιτεί εξειδικευμένη υψηλόμισθη εργασία που φορολογείται με 45άρια  ,50άρια . 60άρια.Αυτά τα εισοδήματα δημιουργούν την σταθερή φορολογική βάση παγκοσμίως. Αντιθέτως σε εμάς τα αντίστοιχα πραγματικά εισοδήματα φοροδιαφεύγουν, επιβαρύνουν με φόρους υπέρ τρίτων, υπεραντιπροσωπεύονται σε όλα τα κόμματα κλπ κλπ. Αυτά αποτελούσαν το λεγόμενο και εσαεί ναρκισσευόμενο οικονομικό παράδειγμα της μοριοκλασματικής οικονομίας. 

Το οικονομικό πρόγραμμα του Συριζα δεν είναι προβληματικό per ce.Είναι προβληματικό ως νεοελληνικό, υπαινικτικό με νεύματα. Βασίζεται στην ονομαστική ανακατανομή ως εάν να είμαστε Γερμανία, δηλαδή ως εάν η τυπική οικονομία είναι η οικονομία. Αποδέχεται το ναρκισσευόμενο υπόδειγμα και εντός αυτού αναδιανέμει.  Για να τηρήσει την αριστερή ηθική προσταγή, θα αναδιανέμει σε μια οικονομία και κοινωνία που αναδιανέμει άτυπα ήδη. Βασίζεται στην ζήτηση η οποία θα γίνει εισαγωγές. κλπ κλπ

Οι έλλογοι ΓΒ και ΝΞ γνωρίζουν την Ελληνική σύμβαση. 

Γνωρίζουν πως το όριο θυμάτων - επιζησάντων είναι δυσδιάκριτο, πολλαπλό , ασύμμετρο. Οι κοινωνικοί franchisees και  είναι πολλοί δυσδιάκριτοί  με πολλαπλά και ετεροβαρή franchise. Ένα τέτοιο μαζικό πρόγραμμα αναδιανομών ( συσσίτια, δωρεάν ρεύμα ,δωρεάν σπίτια κλπ ) δεν ξέρεις ποιον θα ωφελήσει τελικά. Επίσης οι ΓΒ και ΝΞ γνωρίζουν πως και άλλοι γνωρίζουν. Επομένως «αίματα, ιδρώτες, δάκρυα» είναι το νεύμα σε μια κοινωνία που επικοινωνεί υπαινικτικά. Είναι το σήμα πως η αναδιανομή θα γίνει από  τους συνήθεις πάροχους της τυπικής οικονομίας οι οποίοι μέσω της ρευστότητας μετακομίζουν στα κατώτερα διαζώματα για να απολαύσουν τα οφέλη της αναδιανομής.

Σε αυτούς λοιπόν δεν λέμε ψέματα . Σε αυτούς ο Συριζα χρειάζεται ερμηνευτικές εγκυκλίους .Οι ΓΒ και ΝΞ υπερασπίζονται το κύρος της υπογραφής τους, αλλά αφήνουν έτσι το Συριζαικό κοστολόγιο αιωρούμενο τελείως. 

 

Τετάρτη 17/09/2014

News - Wednesday

Μία άλλη ΔΕΘ, posted by ardin-rixi, 16/9/2014

"Ο σύμβουλος (;) του Αλέξη Τσίπρα, Γιάννης Βαρουφάκης φαίνεται να εκπέμπει σε διαφορετικό μήκος κύματος από αυτό του Αλέξη Τσίπρα. Ρ, του Γιάννη Βαρουφάκη δημοσιεύτηκε στο protagon.gr//15η Σεπτεμβρίου 2014

Ένα κόμμα της αντιπολίτευσης που προετοιμάζεται να κυβερνήσει εν μέσω της δραματικής κατάστασης στην οποία έχει περιέλθει η πλειοψηφία των πολιτών, δεν μπορεί παρά να νιώσει την ανάγκη να παρουσιάσει, και να δεσμευτεί, σε κάποια ελάχιστη δέσμη μέτρων ανακούφισης ανθρώπων και επιχειρήσεων που θα εφαρμόσει από τον πρώτο μήνα μιας μελλοντικής κυβέρνησης της οποίας θα αποτελεί τον κορμό. Το κατανοώ αυτό. Όμως πόσο θα ήθελα να ακούσω κάτι διαφορετικό στην προεκλογική περίοδο που, όπως φαίνεται, έχει αρχίσει ήδη! Πόσο θα ήθελα μια τοποθέτηση που να λέει πάνω-κάτω τα εξής:

• Αν πιστεύετε ότι τα Μνημόνια που ψηφίστηκαν ήταν η μόνη εναλλακτική εντός της Ευρωζώνης, δεν πρέπει να μας ψηφίσετε. •Αν κρίνετε ότι το 2ο Μνημόνιο τελειώνει επί της ουσίας, κι όχι για το θεαθήναι, με τον ελληνικό λαό να αποκτά ξανά τη δυνατότητα να πάρει τις τύχες του στα χέρια του, π.χ. μέσω της εκκολαπτόμενης επιμήκυνσης, παρακαλούμε ψηφίστε τη Συγκυβέρνηση – όχι εμάς.

• Αν θεωρείτε ότι το τραπεζικό μας σύστημα βρίσκεται σε καλή πορεία, μετά την ανακεφαλαιοποίηση, και πως θα αρχίσει, όπως έχει διαμορφωθεί και όπως είναι δομημένο σήμερα, να χρηματοδοτεί την ανάπτυξη της χώρας χωρίς να αποτελεί πλέον καρκίνωμα στη κοινωνική οικονομία μας, τότε μακρυά από τα ψηφοδέλτιά μας.

• Αν νομίζετε ότι η Ευρώπη έκανε το καθήκον της απέναντι στον εαυτό της και βρίσκεται στη σωστή (έστω και εκνευριστικά) αργή πορεία προς την έξοδο από την Κρίση, δεν είμαστε εμείς αυτοί που πρέπει να εμπιστευτείτε.

• Αν περιμένετε από εμάς να σας πούμε ότι είμαστε σε θέση να επανεκκινήσουμε την οικονομία, και να ανατρέψουμε τις κατάφορες αδικίες που ζείτε καθημερινά, προτού επιτευχθεί μια νέα συμφωνία με την Ευρώπη, θα σας απογοητεύσουμε.

Γιατί να μας ψηφίσετε; Επειδή σας υποσχόμαστε μόνο δύο πράγματα:

•Αίμα και Δάκρυα, όπως υποσχέθηκε στους συμπολίτες του ο Τσώρτσιλ το 1939 τότε που τους ζητούσε την βοήθεια και υποστήριξή τους μετά την ανάληψη της πρωθυπουργίας εν μέσω πολέμου.

•Αίμα και Δάκρυα που, όμως, θα δώσουν σε όλους μας, κι όχι μόνο εδώ στην Ελλάδα αλλά και σε ολόκληρη την Ευρώπη, το δικαίωμα να ελπίζουμε για ένα τέλος στον σιωπηλό αλλά αμείλικτο πόλεμο για την Αξιοπρέπεια και για την Αλήθεια"

Trailers, posted by hypothesis61, 15/9/2014.

"Πριν 40 χρόνια ο Oshima, στην αυτοκρατορία των αισθήσεων, σοκάρει την Ιαπωνική κοινωνία, προβάλλοντας πολλές  σκηνές ζωντανού σεξ, παιγμένες  από τους αυθεντικούς ηθοποιούς .Οι σκηνές ήταν σαφείς  χωρίς κοντινά, και εντασσόταν σε μια υπόθεση ερωτικού παροξυσμού, η οποία κορυφωνόταν  με τη δολοφονία και τον ευνουχισμό του εραστή, ακριβώς στο τέλος της ερωτικής έντασης. Η ταινία δεν προβλήθηκε για 20 χρόνια στην Ιαπωνία. Στο trailer (πηγή) της ο Oshima δεν είναι φειδωλός στην παρουσίαση των σωμάτων, Ουσιαστικά, περιγράφει ολόκληρη την ιστορία στην ερωτική σωματική διάσταση, χωρίς περιορισμούς. Η διαφορά Oshima Trier είναι σαφής. Ο Oshima σοκάρει την πουριτανική Ιαπωνία, ενώ ο Trier χρησιμοποιεί ένα οπτικό υλικό ρουτίνας της εποχής: το πορνό. Στον Trier η ανάδειξη των οργάνων σε στύση είναι ιατρική ανατομική ντοκυμανταιριστική.Ο θεατής του Triers ξέρει ανατομία, φυσιολογία και καλείται μέσω της ιατρικής ανέλιξης να κάνει εξειδίκευση στην ψυχοθεραπεία. Το vimeo του Nymphomaniac ανήκει στον κόσμο  του Grace Anatomy και του House MD. Αντίθετα το ακραίο του Oshima συντονίζεται με ένα άλλο περιηγητή του αισθητικού σοκ του P. Greenaway (πηγή) Ο ζωγράφος εικαστικός καλλιτέχνης Greenaway είχε παρουσιάσει μια μοναδική τελετή προετοιμασίας μιας ανθρωποφαγίας όταν μας έδειξε τον Εραστή της γυναίκας του  Κλέφτη  , ψητό  με όλα τα συνοδευτικά ,πατάτες πιπεριές λαχανικά μυρωδικά .Ο Κλέφτης  θα αναγκαστεί να φάει τον Εραστή  σε ένα από τα μεγαλοπρεπή δείπνα του. Στον Greenaway η σκληρότητα είναι μαγεία ,τελετή. Ο αντεραστής θυσιάζεται, δεν εξουδετερώνεται. Ομοίως στον Oshima η ερωτική αναπαράσταση είναι το πέρας μιας αυστηρής τραγωδίας. Εδώ και μερικά χρόνια, στα social media, τα δημοφιλή βίντεο είναι το επόμενο στάδιο του γκρο πλαν πορνό: εγχειρήσεις οργάνων με κοντινά πλάνα σε σπλάχνα εντόσθια στομάχια έντερα .Υποτίθεται πως τα "ανεβάζουν" για εκπαιδευτικούς λόγους αλλά το κοινό απολαμβάνει το τεμαχισμένο "ένδον" του σώματος καθώς η απόλαυση του υποτιθέμενου "απόκρυφου σώματος" έχει εξαντληθεί. Στην ιατροτεχνική αισθητική διαδρομή του Trier (Grace Anatomy, House M.D)  η επόμενη ταινία θα είναι το υπαρξιακό δράμα ενός κανίβαλου, με πραγματικές σκηνές ανθρωποφαγίας.Η αρτιστική εικονοποίηση του πορνό, ως μέρος ενός υπαρξιστικού κινηματογραφικού δοκιμίου, δεν  είναι καν αισθητική καινοτομία. Το vimeo του Nymphomaniac ανήκει στα προσεχώς του National Geographic για την αναπαραγωγή του δελφινιού"

 

Συριζαϊκός ηθικισμός

News - Wednesday

Written by Administrator Wednesday, 17 September 2014 13:12

agelakas 1

 

Γιάννης Αγγελάκας: Εγώ ακούω ότι πηγαίνουν κατά χιλιάδες στην Πάολα, στον Παντελίδη και στον Ρέμο. Μια χαρά Δικτατορία είμαστε! Ποδόσφαιρο, «Να η ευκαιρία» και… σιωπή!»... 

Αν ξαφνικά νομίζουμε ότι όλα τα θέματά μας είναι ένας ωραίος τάφος, μια χαρά είμαστε! Αλλά, πραγματικά, δεν καταλαβαίνω γιατί έχει γίνει η Αμφίπολη reality! Κανένας δεν βρέθηκε να απαιτήσει μια καλύτερη Δημοκρατία, μια αληθινή Δημοκρατία. Γιατί αυτό που ζούμε τα τελευταία χρόνια είναι μια γελοιότητα. Κάθε λαός έχει τους πολιτικούς -και τους καλλιτέχνες- που του αξίζουν! Όμως, δεν νομίζω ότι του ελληνικού λαού τού άξιζε όλη αυτή η ξεφτίλα. «Μια χαρά Δικτατορία είμαστε! Ποδόσφαιρο, «Να η ευκαιρία» και… σιωπή! λέει ο Γιάννης Αγγελάκας στην «Ελευθεροτυπία», που αύριο βράδυ εμφανίζεται στο θέατρο Βράχων, στο Βύρωνα, έχοντας στις αποσκευές του όχι μόνο τις ροκ μουσικές του, που ξυπνάνε νεκρό, και το ρεμπέτικο, που αγάπησε με πάθος, ειδικά τα τελευταία χρόνια. Θα παρουσιάσει και μέρος απ” τη δουλειά που έχει κάνει σκύβοντας στην εγχώρια μουσική παράδοση, για την οποία έχει φτάσει στο σημείο να πιστεύει ότι «σαν να υπήρχε στο DNA μου. Ήταν, δηλαδή, σα να χρωστούσα κάτι σ” αυτήν τη μουσικ... 

Πέρσι τέτοια εποχή, λίγο μετά το φόνο του Παύλου Φύσσα, κλείσατε τη συναυλία σας στο Βύρωνα με τη φράση «Να προσέχουμε το φασίστα που κρύβουμε μέσα μας». Ο κόσμος απογοητεύτηκε, θυμάμαι, η φόρτιση ήταν μεγάλη, περίμενε να πείτε κάτι πιο οργισμένο. Πέρασε κιόλας ένας χρόνος απ” τη δολοφονία. Βλέπετε να έχει αλλάξει κάτι;

«Τι να “χει αλλάξει; Τίποτα δεν άλλαξε. Ένα χρόνο μετά, υπάρχει ακόμα ένα 8-10% έτοιμο να ψηφίσει αυτούς που σκοτώνουν παιδιά και βαράνε ξένους. Ντρέπομαι που ένα τόσο μεγάλο μέρος του πληθυσμού μας συμφωνεί με όλη αυτή την εγκληματική βλακεία. Αυτό που είχα πει και προκάλεσε αντιδράσεις -μου γράφανε στο twitter «δηλαδή, αν μας την πέφτουν οι φασίστες, εμείς θα κάνουμε διαλογισμό;»- δεν ήταν μια σκέψη της στιγμής. Πιστεύω ότι ο φασισμός είναι μια δύναμη στην κοινωνία που υπήρχε και απλώς βρήκε την ευκαιρία να εκφραστεί. Μίλησα για έναν πνευματικό αγώνα κατά του σκοταδιού που έχουμε μέσα μας και του σκοταδιού που γεννιέται συγκεκριμένες εποχές στην κοινωνία. Πάντα σε ... 

- Το προχώρημά μας προς μοτίβα αριστερά προϋποθέτει προσκυνήματα στο Αγιον Ορος;

«Δεν πιστεύω σ” αυτή την Αριστερά, όπως δεν πιστεύω στο ΚΚΕ. Κι οι δύο διατηρούν τα μαγαζάκια της αντιπολίτευσης και πασχίζουν να τα κρατήσουν ανοικτά. Όταν ξεκινούσε η κρίση, θεωρούσα ότι ήταν μια ευκαιρία να ξυπνήσουνε μερικά πράγματα μέσα μας, όπως η συλλογικότητα. Αντ” αυτού, ξύπνησε το τέρας τη Χρυσής Αυγής και η ανοησία της ψευτοαριστεράς, που πηγαίνει από εδώ κι από εκεί και τα βρίσκει με τους πάντες – απ” την Ευρώπη μέχρι την Εκκλησία. Και δυστυχώς, οι άνθρωποι ακόμα πιστεύουνε στα κόμματα κι ότι θα βρεθεί ο βοσκός που θα τα πάει σε ένα καλύτερο μέρος! Αλλά κανένας δεν αναλαμβάνει πραγματικά την ευθύνη τού τι θα κάνουμε όλοι μαζί».

- Η συλλογικότητα έχει πεθάνει;

«Δεν ξέρω αν έζησε ποτέ σε αυτή τη χώρα!»

- Την ώρα που ανακοινώθηκε ο ΕΝΦΙΑ εμφανίστηκε, πάντως, ως μάννα εξ ουρανού, η Αμφίπολη.

«Αν ξαφνικά νομίζουμε ότι όλα τα θέματά μας είναι ένας ωραίος τάφος, μια χαρά είμαστε! Αλλά, πραγματικά, δεν καταλαβαίνω γιατί έχει γίνει η Αμφίπολη reality!».

- Ακόμη κι ο πρωθυπουργός στην ομιλία του στη ΔΕΘ επικαλέστηκε τους καλούς οιωνούς που του γνέφουν απ” την Αμφίπολη! Σε ποιους απευθύνεται;

«Σε ηλίθιους! Αυτός ο τόπος ήταν πάντοτε -αλλά ειδικά σήμερα είναι ολοφάνερο!- ένα άντρο απατεώνων και ηλιθίων. Τίποτα άλλο. Και κάποιοι ευαίσθητοι πολίτες που κυκλοφορούν ανάμεσα σε αυτά τα δύο όρια νιώθουν αμήχανοι και μόνοι. Αγωνιούν, αλλά δεν ξέρουν από πού να πιαστούνε. Όμως αυτό συνέβαινε σε τούτη τη χώρα πάντα. Το ευαίσθητο και το πιο έξυπνο κομμάτι του πληθυσμού τρεπόταν σε φυγή. Ή έφευγε σε εξορίες ή πήγαινε μετανάστης, όπως τώρα τα καλύτερα παιδιά μας που φεύγουν έξω».

- Ακούσατε τις ομιλίες στη ΔΕΘ; «Τις διάβασα στο Ιντερνετ. Και βλέπω την ιστορία να κάνει κύκλους. Κάποιος, εν μέσω κρίσης... 

- Ο κόσμος έχει να πληρώσει τον ΕΝΦΙΑ;

«Πιστεύω, πέρα από τον ΕΝΦΙΑ, αρκετός κόσμος δεν έχει να βγάλει το μήνα – ακόμα και άνθρωποι που δουλεύουνε απ” το πρωί μέχρι το βράδυ αλλά για ξεφτιλομεροκάματα. Δεν μπορεί να συνεχιστεί αυτό το πράγμα. Έφτασε στον πάτο. Οι μάσκες έχουν πέσει. Μπορεί να βγάζει ο κόσμος την οργή του, αλλά κανένας δεν βρέθηκε να απαιτήσει μια καλύτερη Δημοκρατία, μια αληθινή Δημοκρατία. Γιατί αυτό που ζούμε τα τελευταία χρόνια είναι μια γελοιότητα».

- Πού βλέπετε μια προοπτική; Οι νεότερες γενιές τι πρέπει να κάνουν, σε τι μπορούν να ελπίζουν;

«Οι νεότερες γενιές πρέπει να δούνε πού την έχουν πατήσει οι προηγούμενες γενιές. Αλλά να το δουν πραγματικά. Να ξεβρακωθούμε κι εμείς μπροστά στα παιδιά, να δούνε πώς φτάσαμε στη σημερινή μικροπολιτική, στον κατακερματισμό και στην κρίση, όπου χτυπούσαν τη μια κάστα και το τάδε επάγγελμα και οι υπόλοιποι σωπαίνανε. Και σιγά σιγά ήρθε η σειρά όλων μας, αλλά πάλι κανένας δεν μίλησε. Και σήμερα όλοι είναι παραδομένοι και υπνωτισμένοι. Και απλά αγανακτήσαμε, αλλά δεν αποφασίσαμε ποτέ να κάνουμε κάτι για να πάει το πράγμα ένα βήμα μπροστά. Ηρθε όμως η ώρα καθένας μας να αναλάβει μια ευθύνη για όλα όσα δεν μπορεί πια να περιμένει ούτε από τους πολιτικούς ούτε από κανέναν. Γιατί αν εμείς, αν η ίδια η ψυχή μας ζητήσει καλύτερους πολιτικούς, θα βρεθούνε, θα υπάρξουνε. Απ” τη μια έχουμε τα ακροδεξιά τομάρια της Χρυσής Αυγής και από την άλλη τους ανίκανους δήθεν δεξιούς και δήθεν αριστερούς και όλο αυτό το καλαμπούρι. Θα μπορέσει να τα δει όλα αυτά η νέα γενιά και να κάνει το άλμα, το κβαντικό άλμα να πάει παραπέρα; Μπας και γίνουμε ποτέ χώρα; Γιατί τι είναι το ζητούμενό μας; Η Δημοκρατία και η Δικαιοσύνη, μερικά βασικά πράγματα για να μπορούμε να ζούμε ανθρώπινα διατηρώντας την αξιοπρέπειά μας».

- Κανείς δεν έχει τη διάθεση να εξεγερθεί, να επαναστατήσει.

«Δεν είναι θέμα εξέγερσης. Είναι θέμα σκέψης, θέμα αντίληψης. Να αλλάξουμε τη γωνία από όπου βλέπουμε τα πράγματα, γιατί μας έχουν θολώσει το τοπίο. Δεν ξέρουμε πραγματικά τι γίνεται και κυρίως δεν ξέρουμε τι μας ενώνει. Και το μόνο που συμβαίνει είναι να κυκλοφορούμε σαν νευρωτικοί και ο ένας εναντίον του άλλου. Αυτό είναι η λύση;»

- Ζήσαμε το παραμύθι της ευμάρειας απενοχοποιημένα. Ομως αυτό που υφίσταται ο ελληνικός λαός σήμερα το άξιζε;

«Κάθε λαός έχει τους πολιτικούς -και τους καλλιτέχνες- που του αξίζουν! Ομως, δεν νομίζω ότι του ελληνικού λαού του άξιζε όλη αυτή η ξεφτίλα. Κι η ιστορία δεν είναι να φορτώσουμε ενοχές τον κόσμο. Η ιστορία είναι να φορτώσουμε τον κόσμο καθαρότητα. Να μπορέσουμε να επικοινωνήσουμε καθαρά και να δούμε πως είμαστε όλοι θύματα της ίδιας ιστορίας».

- Παρακολουθήσατε τον ντόρο που προκάλεσε ο αντιρατσιστικός νόμος;

«Στην Ελλάδα ανακαλύπτουμε έναν όρο όταν δεν υπάρχει πια καμιά ελπίδα να λειτουργήσει [...]

 

 

Who's Online

We have 64 guests online

Statistics

Members : 34
Content : 343
Web Links : 17
Content View Hits : 296006

DemocracyCrisis Social Media

SocialTwist Tell-a-Friend

  • Wembley to host Euro 2020 final
    Wembley Stadium will host the final and semi-finals of Euro 2020 while Cardiff misses out completely, Uefa confirms.
  • Catalan leader praises Scotland vote
    Catalonia's President Artur Mas says Scotland's independence referendum has "shown the way" for Catalonia, which will continue its bid to split from Spain.
  • Turkey opens border to Syrian Kurds
    Turkey allows thousands of Syrian Kurds fleeing Islamic State to cross its southern border, as the militants close in on a strategic Syrian town.

france24

Hurriyet Dailynews

Reuters-Photographers

  • Becoming a man
    Among the Bukusu tribe in western Kenya the traditional rites of passage, which mark a boy’s journey into manhood, include being circumcised. The adolescents undergo...
  • Reburying the dead
    Photographer Jorge Dan Lopez visits the cemeteries of Guatemala City documenting the "grave cleaners."
  • Independent Island
    The island can generate electricity from hydroelectric generators and wind turbines as well as photovoltaic panels.

Βιβλιοθήκη Herrk

  • Καστοριάδης – Κονδύλης
    Απ’ όσο ξέρω, στη βιβλιογραφία δεν έχει γίνει ακόμα κάποια σύγκριση. Παρακάτω δεν δίνονται απαντήσεις αλλά τίθενται κάποια προκαταρκτικά ερωτήματα:...
  • Οι Ευθυγραμμιζόμενοι
    Brecht: Οι Ευθυγραμμιζόμενοι (μτφρ. Δ. Τζωρτζόπουλος) Για να μη χάσει το ψωμί του Σε καιρούς αυξανόμενης καταπίεσης Αποφασίζει κάποιος, να...
  • Η κρίση αλλάζει την εικόνα της Αθήνας
    Η κρίση αλλάζει και τους δημόσιους χώρους της Αθήνας. Τις αλλαγές καταγράφει το ιστολόγιο “Η Αθήνα πίσω απ’ τη βιτρίνα”. Αποσπάσματα: “Οι...

DemocracyCrisis© All Rights Reserved