DemocracyCrisis.com - Η Δημοκρατία σε κρίση;

Εδώ είναι Μεσόγειος, δεν είναι παίξε γέλασε...

News - Μ. Βαρδής

Last Updated on Monday, 20 April 2015 19:37 Written by Administrator Monday, 20 April 2015 19:23

 Embedded image permalink

Οι ντροπιαστικές εικόνες των πνιγμένων στον δρόμο για τον παράδεισο της Ευρώπης είναι ικανές να συγκινούν πλήθος κόσμου, που έχει ξεχάσει μετά το 1945 μαζικές μετακινήσεις και ξεριζωμούς σε συνθήκες περιρρέουσας φρίκης. Ας είναι. Αν μάλιστα τους αφυπνίσουν, έστω και για λίγο, από την ευωχία του ευρωπαϊκού πολιτισμού, κάτι γίνεται (μολονότι βέβαια την ίδια ώρα που λυπούνται, ταυτόχρονα ψιλο- τρέμουν μην αποβιβαστούν όλοι αυτοί σώοι στην Ευρώπη, και τι θα κάνουμε). Η θάλασσα είναι πλέον η περιοχή ξεσκαρταρίσματος, αφού οι ίδιοι οι οιμωγούντες Ευρωπαίοι αποσάθρωσαν κράτη- ταμπόν (που τα κουτσοβόλευαν) όπως η Λιβύη του Καντάφι ή η Συρία του Άσσαντ. Ναι, αυτών των δικτατόρων! Οποία έλλειψη στοιχειώδους ρεαλισμού. Οι Ρωμαίοι πολίτες που γίνονταν Χριστιανοί είχαν τον τρόπο να μετουσιώνουν την κρίση ματαίωσής τους σε πίστη (ακόμα και αν δεν έβλεπαν τα λιοντάρια στο Κολοσσαίο). Οι σοσιαλιστές- κομμουνιστές του 19ου αιώνα είχαν τον τρόπο να μετουσιώνουν την κριτική της βρωμερής βιομηχανικής πόλης σε ιδεολογία (ακόμα και αν δεν ήταν προλετάριοι). Οι σημερινοί ευαίσθητοι, πολύ φοβάμαι ότι δεν μπορούν να μετουσιώσουν σε τίποτα την οδύνη και την συντριβή τους μπροστά στα πνιγμένα κουφάρια που επιπλέουν. Ελλείψει οράματος, έχουν συμβιβαστεί με τα θαλάσσια κύματα. Οι επιχειρήσεις σωτηρίας είναι για τα μάτια του κόσμου. Όσο για τα θύματα, δε βαριέσαι, σε κάθε 10 πνιγμένους, θα αντιστοιχούν τριπλάσιοι σωσμένοι που λιάζονται. Στατιστικές!

Add a comment
 

Τρίτη 21/04/2015

News - Thuesday

Μερικές Σκέψεις πάνω στο Μεταναστευτικό, του Θανάση Τζιούμπα, ardin-rixi, 20/4/2015.

"Το μεταναστευτικό έχει μεταβληθεί σε προσφυγικό, κι αυτό είναι αναμφισβήτητο. Υπάρχουν διαφορές, όχι μόνο στο νομικό καθεστώς αλλά και στην κοινωνική / ανθρωπιστική διάσταση: Οι άνθρωποι που φεύγουν από την Συρία ή την Λιβύη προτιμούν να ρισκάρουν την ζωή τους πάνω στα φουσκωτά γιατί η παραμονή τους στον τόπο τους μοιάζει να είναι μεγαλύτερο ρίσκο. Υπάρχουν και ομοιότητες, κι αυτές είναι ότι οι αριθμοί δοκιμάζουν τα όρια αντοχής των κοινωνιών «υποδοχής» οδηγώντας με μαθηματική ασφάλεια σε εκρήξεις. Ο ρόλος των «ενδιάμεσων» χωρών (βλ. Τουρκία) είναι επίσης ο ίδιος. Η πολιτική απόλυτου ελέγχου των προσφυγικών ρευμάτων από την Συρία (αποκλεισμός από την διεθνή βοήθεια των κουρδικών δομών, στρατόπεδα απόλυτα ελεγχόμενα από το κράτος κλπ) έχει και μια άλλη πλευρά: Οι Κούρδοι θέλουν τους πρόσφυγες εκεί για να επιστρέψουν στα σπίτια τους αύριο, η τουρκική κυβέρνηση έχει κάθε λόγο να τους οδηγήσει στην Δύση, αδειάζοντας τον χώρο από μη φιλικά διακείμενους πληθυσμούς.

Μπροστά στα τραγικά αδιέξοδα τόσο οι «φιλάνθρωπες καρδιές», όσο κι αυτοί που έκαναν τους κινδύνους από την μαζική είσοδο τέτοιων αριθμών σημαία της ρητορικής τους, δεν έχουν να προτείνουν πραγματικές λύσεις. Κι αυτό γιατί αν αντιπαραθέτεις τις ανάγκες των προσφύγων με αυτές της κοινωνίας υποδοχής (και το αντίστροφο φυσικά), καταλήγεις να μην σέβεσαι ούτε τους μεν ούτε τους δε. Καταλήγεις είτε στην δαιμονοποίηση των μεταναστών / προσφύγων ως πηγή όλων των δεινών, είτε στην εξ’ ίσου «ανθρωπιστική» στάση : «λιάζονται στις πλατείες», που προσβάλλει με την σειρά της την δυστυχία και τον ξεριζωμό τους. Δυστυχώς, πέρα από τις ιδεοληπτικές αυτές στάσεις, οι πρακτικές που προτείνονται είναι ακόμη πιο προβληματικές: το μεταναστευτικό να γίνει ευρωπαϊκό ζήτημα, δηλαδή λεφτά για την εγκατάσταση τους εδώ, δηλαδή πληρώστε μας να κάνουμε τους δεσμοφύλακες σε χώρες – φυλακές για να έχετε εσείς την ησυχία σας (για να μην αναφερθούμε σε γελοιότητες του τύπου «θα σας γεμίσουμε τζιχαντιστές»).

Άποψη μου είναι ότι το προσφυγικό δεν είναι απλά ευρωπαϊκό ζήτημα, δεν αφορά μόνο στον ευρωπαϊκό χώρο ως χώρο στον οποίο οι πρόσφυγες καταφεύγουν, αλλά διεθνές, καθώς αφορά και στις χώρες όπου άνθρωποι υποχρεώνονται να εγκαταλείψουν τις εστίες και την ζωή τους, και στο διεθνές περιβάλλον που αναπαράγει (παροξυσμικά πλέον) την ανασφάλεια που γεννάει την προσφυγιά. Ως τέτοιο πρέπει να γίνει αντικείμενο διεθνών οργανισμών του κύρους του ΟΗΕ, που μόνοι αυτοί έχουν την θεσμική δυνατότητα να παρέμβουν στις αιτίες της προσφυγιάς και τα εργαλεία να το πετύχουν. Είναι μέσα στις καταστατικές αρχές του ΟΗΕ ακόμη και η χρήση διεθνούς στρατιωτικής δύναμης για την αντιμετώπιση ανθρωπιστικών κρίσεων από πολεμικές επιχειρήσεις. Κι αν αυτή η δυνατότητα έχει εκτραπεί κατ’ επανάληψη στην νομιμοποίηση των πολέμων της νέας τάξης, θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί στις παρούσες συνθήκες διαφορετικά. Θα μπορούσαν να δημιουργηθούν ζώνες ασφαλούς διαμονής στις περιοχές των συγκρούσεων και ανθρωπιστικοί διάδρομοι για την διευκόλυνση της παροχής των αναγκαίων για την επιβίωση τους"

Schluss mit dem Händeringen! Tausend ertrunkene Flüchtlinge: Europa empört sich. Doch statt zu klagen, muss gehandelt werden. Sechs konkrete Vorschläge, wie das Elend beendet werden könnte. EIN KOMMENTAR VON KARSTEN POLKE-MAJEWSKI, Die Zeit, 20/4/2015.

"Wenn Europa dieser Tage siebenhundert Ertrinkende retten will, dann schickt es einen portugiesischen Containerfrachter. Dem bleibt dann nicht vielmehr, als seine Strickleitern und Rettungsmittel auszuwerfen, um wenigstens einige Menschen lebend aus den Fluten zu bergen. Den Außenministern der EU-Mitgliedsländer muss angesichts des mörderischen Wochenendes die Schamesröte im Gesicht brennen, wenn sie sich an diesem Montag in Brüssel treffen. Deshalb kann ihre Antwort auf die so lange verdrängte Katastrophe im Mittelmeer eigentlich nur heißen: Wer macht jetzt was? Vorschläge liegen zu Genüge vor. Die Außenminister könnten innerhalb weniger Stunden einen konkreten Handlungsplan verabschieden, mit sechs Punkten. Es wäre ein Plan, der sowohl kurz- wie langfristig wirksam würde. Der den Flüchtlingen zur Hilfe eilt, die heute und morgen an den Küsten Nordafrikas in Boote steigen, und der zugleich dauerhaft darauf hinwirkt, dass sich Menschen nicht mehr auf die gefährliche Reise über das Mittelmeer machen müssen, um sicher leben zu können"

Add a comment
 

Δευτέρα 20/04/2015

70 χρόνια μετά τον Απρίλιο του 1945.

Τα μεταπολεμικά σχολικά εγχειρίδια της Γερμανίας- Ανατολικής και Δυτικής περιέγραφαν τη ναζιστική περίοδο με διαφορετική έμφαση και προσανατολισμούς. Μία βασική παράμετρος της επίσημης σχολικής βιβλιογραφίας της ΛΔΓ (πρώην Ανατολική Γερμανία) ήταν η αποσιώπηση του διωγμού και της εξολόθρευσης των Εβραίων. Τα αντι ιουδαϊκά μέτρα και οι αντισημιτικοί διωγμοί έδιναν τη θέση τους σε λεπτομέρειες περιγραφής αντισοσιαλιστικών και αντιανθρωπιστικών πράξεων. Οι Γερμανοί στρατιώτες που διέπρατταν ωμότητες ήταν πάνω απ’ όλα «φασίστες», ενώ πολλοί από αυτούς τους πρώην υψηλά ιστάμενους Γερμανούς φασίστες μετά τον πόλεμο βρήκαν καταφύγιο στη Δύση (και στο ΝΑΤΟ), συνεχίζοντας τη δράση τους, αυτή τη φορά κατά του Συμφώνου της Βαρσοβίας.

Το ίδιο και στη Δυτική Γερμανία, ο διωγμός και η εξολόθρευση των Εβραίων δεν απασχόλησε ιδιαίτερα τα μεταπολεμικά σχολικά εγχειρίδια. Όμως πέραν αυτού υπάρχουν σημαντικές διαφορές. Η ήττα και η τελική κατάρρευση αποδίδεται στον ίδιο τον Χίτλερ και στις λανθασμένες στρατηγικές του εκτιμήσεις- υπονοώντας ίσως ότι μία διαφορετική στρατηγική εκτίμηση μπορεί και να είχε διαφορετικό αποτέλεσμα. 

[Πηγή: βλέπε Bodo von Borries The Third Reich in German History Textbooks since 1945]

Add a comment
 

Long-term damage from the Great Recession in OECD countries

Last Updated on Sunday, 19 April 2015 09:24 Sunday, 19 April 2015 09:16


by  Laurence Ball , European Journal of Economics and Economic Policies: Intervention November 2014

1 INTRODUCTION

According to textbooks in macroeconomics, a fall in aggregate demand causes a recession in which output drops below potential output – the normal level of production given the economy's resources and technology. This effect is temporary, however. A recession is followed by a recovery period in which output returns to potential, and potential itself is not affected significantly by the recession.

This textbook theory has been called into question by, amongst others, Cerra/Saxena (2008), IMF (2009), and Reinhart/Rogoff (2009). These studies examine deep recessions around the world and find highly persistent effects on output. Haltmaier (2012) and Reifschneider et al. (2013) argue that these effects occur because a recession reduces an economy's potential output. Potential output falls because a recession reduces capital accumulation, leaves scars on workers who lose their jobs, and disrupts the economic activities that produce technological progress. Some economists use the term ‘hysteresis’ for these long-term effects of recessions (Blanchard/Summers 1986).

Experience since the global financial crisis and Great Recession of 2008–2009 has strengthened the evidence for long-term effects of recessions. Reinhart/Rogoff (2014) point out that output in many countries is still highly depressed in 2014, with authorities such as the IMF forecasting weak recoveries in the next 5 years. As Summers (2014) puts it: ‘This financial crisis has confirmed the doctrine of hysteresis more strongly than anyone might have supposed.’

This paper uses OECD estimates of potential output in 23 countries to quantify the long-term damage from the Great Recession. For each country, I take the path that potential output was following before the financial crisis, according to OECD estimates from December 2007, and extrapolate this path through 2015. I compare this pre-crisis trend to estimates of potential output in the most recent vintage of OECD data (May 2014), and interpret the differences as effects of the recession. To check robustness, I do a similar exercise using IMF estimates of potential output from October 2007 and from April 2014.

I find that the loss in potential output from the Great Recession varies greatly across countries, but is large in most cases. Based on current forecasts for 2015, the loss ranges from almost nothing in Switzerland and Australia to over 30 percent of potential output in Greece, Hungary, and Ireland. The average loss for the 23 countries, weighted by the size of their economies, is 8.4 percent.

The analysis also yields two related results. First, in most countries the loss of potential output is almost as large as the shortfall of actual output from its pre-crisis trend. This finding implies that hysteresis effects have been very strong during the Great Recession.

Second, in the countries hit hardest by the recession, the estimated growth rate of potential output is significantly lower today than it was before 2008. This growth slowdown means that the level of potential output is likely to fall even farther below its pre-crisis trend in the years to come.

2 METHODOLOGY

I examine 23 OECD countries that meet two criteria: (1) the population exceeds one million; and (2) the OECD published estimates of the country's potential output in its Economic Outlooks for both December 2007 and May 2014. The 23 countries include 20 that have belonged to the OECD since the 1960s or 1970s, plus three that joined in the 1990s: the Czech Republic, Hungary, and Poland. 1

Beffy et al. (2006) describe the OECD's method for estimating potential output, which is based on a production function. OECD economists estimate the long-run trends in labor input, the capital stock, and total factor productivity. The trend in labor input is determined by trends in the labor force, unemployment, and hours of work. The various trends are plugged into the production function to determine the path of potential output.

I take annual series for output, Y, and potential output, Y*, from the OECD Economic Outlook for May 2014. These series include forecasts of Y and Y* through 2015. To assess the damage from the Great Recession, I also need estimates of the levels that potential output would have attained if not for the recession. To produce these estimates, which I denote by Y**, I examine the paths for potential output that countries were following as of 2007.

Specifically, the Economic Outlook for December 2007 includes series for potential output through 2009. I take these pre-crisis data as estimates of Y**, and extend the series beyond 2009 with log-linear extrapolation. Letting y** denote the log of Y**, I compute the average annual change in y** from 2000 to 2009, and assume the change in y** is constant at that level from 2009 to 2015. 2

Figure 1 illustrates this procedure for the United States. The figure shows the logs of Y, Y*, and Y**, with logs again denoted by lower-case y's. In the December 2007 data, the change in y** is almost constant from 2000 to 2009, which implies that the path of y** in the figure is close to a straight line. In extrapolating the data, I essentially extend the straight line beyond 2009.

 

Long-term damage in the United States

 

Note: y** is normalized to zero in 2000. Sources: y and y*: OECD Economic Outlook May 2014. y**, 1995–2009: OECD Economic Outlook December 2007. y**, 2010–2015: extrapolated from y**, 2000–2009.

In 2013, the difference between y** and y* in the United States was 0.048, and the difference between y* and y was 0.036. The difference between the levels of Y** and Y* – the loss of potential output relative to its pre-crisis path – was 4.7 percent of Y**. The difference between Y* and Y – the current gap between potential and actual output – was 3.4 percent of Y**. According to current OECD forecasts, the loss of potential output will grow to 5.3 percent in 2015 while the output gap will fall to 1.9 percent. (I compute exact percentage losses because, for some countries considered below, the losses are large enough to make approximation by log differences inaccurate.)

As a robustness check, I also estimate losses in potential output with data from the IMF's World Economic Outlook, using data from April 2014 on actual and potential output and data from October 2007 on the pre-crisis path of potential. The series in the 2007 WEO end in 2008, so I extrapolate y** over 2009–2015 based on its path over 2000–2008. The WEO data are available for 17 of the 23 countries in the OECD sample. For the United States, the loss of potential output is 7.7 percent in 2015, somewhat higher than the estimate based on OECD data.

 

Add a comment

Read more: Long-term damage from the Great Recession in OECD countries

 

Κυριακή 19/04/2015

Αντίθετη άποψη έχει ο Μανώλης Γλέζος που εκφράζει περισσότερο την Αριστερή Πτέρυγα στον ΣΥΡΙΖΑ: Ο Μανώλης Γλέζος χαρακτήρισε την επιχείρηση εκκένωσης "ωμή παραβίαση του πανεπιστημιακού ασύλου", “αδειάζοντας” τον Γιάννη Πανούση, ενώ έριξε ευθύνες και στους Πανεπιστημιακούς, λέγοντας: “Απορώ πώς, μέσα σε 19 μέρες κατάληψης, δεν βρέθηκε ούτε μια μικρή ομάδα καθηγητών, από αυτούς μάλιστα που υπεραμύνονται του αυτοδιοίκητου των Πανεπιστημίων, να μπουν στην Πρυτανεία και να συνομιλήσουν με τους καταληψίες, ασκώντας τον αυτονόητο έλεγχο που οφείλουν στο χώρο όπου λειτουργούν και διδάσκουν” [πηγή: εδώ]

σε συνάρτηση με το πιο κάτω εύστοχο σχόλιο:

Τρία σύντομα σχόλια για το εσωτερικό σκηνικό. Αναδημοσίευση από το ιστολόγιο Κοσμοϊδιογλωσσία, ardin-rixi, 18/4/2015.

"Λυπάμαι που το γράφω, αλλά η Ελλάδα, ως κράτος, δεν έχει λόγο ύπαρξης. Η ελληνική κοινωνία, ότι και εάν σημαίνει αυτή η φράση πλέον, μπορεί να συνεχίσει να υπάρχει εφόσον το επιθυμεί -αν και ούτε αυτό φαίνεται πιθανόν με το μέγεθος της απέχθειας και του μίσους που επικρατεί- αλλά θα πρέπει να συνειδητοποιήσει σε τι θέση βρίσκεται. Η ελληνική κοινωνία μπορεί να οπισθοδρομήσει στη μορφή της ακρατικής κοινωνίας (παρέα με τους Χούτου, τους Παλαιστίνιους, τους Κούρδους και άλλους – είναι μια παγίδα να εξιδανικεύονται οι ακρατικές κοινωνίες στον 21ο αιώνα, είναι σφάλμα). Υπό τη μορφή κρατικής κοινωνίας, πάντως, δεν έχει λόγο ύπαρξης εάν συνεχίσει με τα ίδια μυαλά.

Η αποτυχία της πολιτικής οντότητας υπό την ονομασία Hellenic Republic είναι συνολική και ολοκληρωτική.

Οι άνθρωποι που θεωρούν τα προηγούμενα υπερβολικά, εκτιμώ, πως δεν έχουν αντιληφθεί το μέγεθος και την έκταση της ήττας και το πως διαγράφεται το μέλλον τούτης εδώ της χώρας. Ο λόγος ύπαρξης της θα είναι η αποπληρωμή των χρεών με κόμματα μαριονέτες τα οποία μέσω της διαμόρφωσης μεγάλων δόσεων «αριστερής και δεξιάς» εσωτερικής ιδεολογίας θα εγκλωβίζουν συνειδήσεις εντός πνευματικών μεταπρατικών κλιβάνων πείθοντας τους πολίτες, μέσω γενικεύσεων, πως συνεισφέρουν σε αόριστες έννοιες και συμμετέχουν σε παγκόσμια δρώμενα και εξελίξεις (διαιωνίζοντας κατά αυτόν τον τρόπο το καθεστώς προστασίας), ενώ την ίδια στιγμή δεν θα έχουν τίποτα να πουν για όσα συμβαίνουν δίπλα τους. Φυγή από την πραγματικότητα.

II

Η Ελλάδα δεν είναι αποικία όπως ακούγεται ή γράφεται συχνά. Είναι ένα παράρτημα υπό καθεστώς θεσμοθετημένης προστασίας. Aυτό οφείλεται πρώτιστα στην αδυναμία που υπάρχει στο εσωτερικό της χώρας, και μονάχα σε δεύτερο βαθμό στη δύναμη εξωτερικών παραγόντων – δεν μας φταίνε δηλαδή μονάχα οι άλλοι. Εάν μπορεί κάτι να χαριστεί σε συνθήκες εσωτερικής πολιτικής, τίποτα δεν χαρίζεται σε διεθνές επίπεδο. Ως πρωτεύουσα τού ελληνικού κράτους, η Αθήνα διαθέτει μια παγκόσμια πρωτοτυπία και πρωτιά, η οποία είναι ενδεικτική για την υφή και την ποιότητα συνολικά του ελληνικού κράτους. Δεν έχει βομβαρδιστεί ποτέ από εχθρικά παρά μονάχα από συμμαχικά στρατεύματα. Όχι «εχθροί», αλλά μονάχα «φίλοι» έχουν βομβαρδίσει την Αθήνα: οι Γάλλοι το 1916 και οι Βρετανοί το 1944.

Από τη γέννεση του ελληνικού κράτους, η εξάρτηση και η υποτέλεια αποτέλεσε δομικό συστατικό στοιχείο των πολιτικών συστημάτων. Κομπραδόροι, υλικοπνευματικοί μεταπράτες, οργανικοί διανοούμενοι και οι ιδεολογικοί μηχανισμοί του καθεστώτος προστασίας αποτελούν ένα κλειστό σύστημα εξουσίας το οποίο επενδύεται «αριστερές και δεξιές» προβιές.

Όσο η χώρα καταναλώνει αντί να παράγει ιδέες (οι οποίες είναι άυλα προϊόντα) και δεν γεννά, μέσω διαδικασιών αυτόχθονης πνευματικής παραγωγής, μορφωτικά κινήματα, δεν πρόκειται να αποκτήσει κόμματα και παρατάξεις που θα έχουν ως κύριες λειτουργίες τους κάτι περισσότερο από τα εξής: 1ον) την εξυπηρέτηση πελατειακών δικτύων, συντεχνιών και κομματοπαίδων και 2ον) την άνευ όρων εξυπηρέτηση εξωεθνικών κέντρων, προκειμένου αυτά τα κόμματα και παρατάξεις να έχουν την εύνοια τους και να αυτοσυντηρούνται μέσω δανεικών και επιδοτήσεων.

III

Η «πολιτική τάξη» της χώρας απέτυχε. Πλήρως. Πέντε χρόνια τώρα, τα κόμματα δεν κατάφεραν τίποτα ή μάλλον κατάφεραν ένα τεράστιο μηδέν – θετικά μιλωντας, διότι αρνητικά πέτυχαν πάρα πολλά. Έχει ψηφιστεί και κυβερνήσει το 92,45% του πολιτικού συστήματος του 2009 (ή το 87,62%, εάν υπολογίσουμε και τα εξωκοινοβουλευτικά κόμματα). Το πολιτικό σύστημα απέτυχε. Πόσο πιο καθαρά να το πούμε. Και ας μην οικτίρουν «οι αστοί» της φακής «τον λαό». «Ο λαός» τους ψήφισε όλους"

A Family Tree Uprooted by a 60-Year-Old Secret, by DAN BILEFSKYJAN. 5, 2010, The New York Times.

"She was a young law student when her beloved maternal grandmother, Seher, took her aside and told her a secret she had hidden for 60 years: that Seher was born a Christian Armenian with the name Heranus and had been saved from a death march by a Turkish officer, who snatched her from her mother’s arms in 1915 and raised her as Turkish and Muslim. Ms. Cetin’s grandmother, whose parents later turned out to have escaped to New York, was just one of many Armenian children who were kidnapped and adopted by Turkish families during the Armenian genocide, the mass killing of more than a million Armenians by the Ottoman Turks between 1915 and 1918. These survivors were sometimes called “the leftovers of the sword.” “I was in a state of shock for a long time — I suddenly saw the world through different eyes,” said Ms. Cetin, now 60. “I had grown up thinking of myself as a Turkish Muslim, not an Armenian. There had been nothing in the history books about the massacre of a people that had been erased from Turkey’s collective memory. Like my grandmother, many had buried their identity — and the horrors they had seen — deep inside of them.” Now, however, Ms. Cetin, a prominent advocate for the estimated 50,000-member Armenian-Turkish community here and one of the country’s leading human rights lawyers, believes a seminal moment has arrived in which Turkey and Armenia can finally confront the ghosts of history and possibly even overcome one of the world’s most enduring and bitter rivalries"

La situation des Assyro-Chaldéens au Moyen-Orient, agoravox, 24/10/2006.

"Reconnus comme « Millet » (communauté, nation) sous l’Empire ottoman, réduits à la dhimmitude, ils n’étaient plus qu’un demi-million à la veille de la Première Guerre mondiale de 1914-1918. Plus de la moitié d’entre eux a été passée au fil de l’épée en 1915. Les rescapés n’ont pas été autorisés à retourner en Turquie, dans la région de Hakkari, par la nouvelle république instaurée par Mustafa Kemal Atatürk. Soumis aux persécutions et brimades de leurs voisins kurdes et à l’indifférence des autorités turques, près de 100 000 Assyro-Chaldéens ont quitté la Turquie après le coup d’Etat militaire de 1980. Cet exode massif s’est poursuivi jusqu’en 1993. Des dizaines de villages ont été vidés de leur population chrétienne (les Kurdes ont pris leur place avant d’être délogés par l’armée pour éviter l’installation des guérilleros du PKK) et il ne reste plus aujourd’hui qu’une faible communauté d’à peine 10 000 membres, établie à Mardin et à Istanbul (nous ne tenons pas compte des réfugiés assyro-chaldéens d’Irak, en transit à Istanbul). Le nombre total de chrétiens en Turquie ne dépasse pas 150 000 personnes, chiffre bien inférieur aux millions de chrétiens qui peuplaient ce pays avant la grande guerre de 1914-1918. La majeure partie des Assyro-Chaldéens de Turquie (principalement Syriaques orthodoxes et Chaldéens catholiques) ont quitté le Sud-Est de ce pays (notamment les villes de Mardin et de Hakkari) pour s’installer en Suède, aux Pays-Bas, en Belgique, en Allemagne, en Suisse. Les Assyro-Chaldéens catholiques, venant de sept principaux villages du Hakkari et de Mardin, sont arrivés en France après 1980. Ils constituent aujourd’hui une communauté de 18 000 personnes, dont 10 000 dans la région parisienne et le reste éparpillé à Marseille, Lyon et Toulouse. A Sarcelles, dans le Val d’Oise, leur capitale française, ils forment la deuxième communauté et disposent actuellement d’une église dédiée à Saint-Thomas, construite sur le modèle du palais de la déesse Ishtar, quasi entièrement financée par des dons des fidèles. Majoritairement catholiques, ils sont à 80% naturalisés français (auparavant, ils étaient réfugiés politiques) et bien intégrés à la société d’accueil"

The Thrace Pogroms, jewishtreats, 5/6/2012.

In discussions of World War II and the decade leading up to the war, history tends to mainly focus on the major players in Europe (Germany, France and England) and the Pacific (Japan and China). Even Jewish historical accounts (which tend to be quite detailed) overlook the destabilizing impact that the increasing nationalism in other countries had during the 1930s. For instance, most people have not heard of the Thrace Pogroms of 1934. In fact, many readers might even be wondering where Thrace is--certainly not on any 20th century map. Thrace is a region in Southeast Europe, between the Balkan Mountains, the Aegean Sea and the Black Sea. The incident in question actually occurred in “Eastern Thrace,” which is part of Turkey. Although June 5, 1934, is recorded as the date on which the Thrace Pogroms began, the background history is important. The Republic of Turkey was established in 1922, on the ashes of the 600 year old Ottoman Empire. One of the new regime’s primary goals was to create a secular republic. Fierce nationalism - a Pan-Turkish movement - swept the country. Additionally, there were many in Turkey with pro-Nazi sympathies.  Following a series of pro-Turkish, anti-Semitic articles, the pogroms in Thrace began with a boycott of Jewish businesses. At first, this meant looting and burning buildings, but the violence steadily increased throughout the month of June. It is even rumored that a rabbi was chased naked through the streets, and his daughter raped. Over 15,000 Jews were forced to flee before the government finally took action on July 4th.  While the Thrace Pogroms demonstrate the underlying anti-Semitism that then existed in Turkey, it should also be noted that during World War II, even with a strong pro-Nazi, anti-Semitic element among its citizens, Turkey remained neutral in the conflict until they joined the Allies in 1945"

Book cover of Atatürk in the Nazi Imagination by Stefan Ihrig © Belknap Press | Amazon

Kumru Toktamis. Review: Atatürk in the Nazi Imagination, December 10th, 2014. 

"The central theme of this fixation was the aftermath of the Great War, and MKA as a narrative fulfilled a function in the Nazi imagery. Long before Hitler was crowned as one, the German right was referring to MKA as “the Turkish Führer.” This Führer’s fight against disarmament by the Entente, his achievement in creating a national unity, his triumph in purification of the population and swift solutions to minority problems became a parallel story to explain the rise and success of Nazis under a strong leadership. Obviously, Nazis had used several Führer figures, “from Fredrick the Great, obviously also Mussolini, all the way to Roosevelt,” to support and justify their Führer state. However, Ihrig observes and documents that “because Atatürk’s story was already crowned with a happy ending […] it was qualitatively superior to the others” (p.170) and received quantitatively larger coverage in many hagiographic Nazi texts. They built their ideas of strong one-man leadership, pure nation and anti-democracy ideas through the political person of MKA. His story was used to prepare the public for the German Führer, Hitler himself. According to the Nazis, MKA constructed a country without compromise and with clarity and effective consequences. Their core ideology that war makes a nation was personified in MKA who was “the soldier who went to war as an Ottoman and came back as a Turk.” (p.161) Exposing the “Turkish Führer in the limelight” as such, they were actually expressing where they were coming from and the ideological blocks of where they wanted to go. Following 1919-1923 German media hype around the Turkish resistance and revision of the post-War peace treaties, the Turkish miracle was discussed again and again as the proof that it is the strong men that make history and not the masses. For example, one of the main teachers and an idol of Goebbels, F. Hussong, who viewed democracy as a “delirium of masses” in 1922 praised MK as “the man who transformed a helpless and unstable, disoriented and faltering mass into a unified nation; a will rises and creates ascent from doom; a Führer rises and shows the way… where once one saw only abyss and doom.” (cited p. 58) According to Hussong, those who had a vision of “demos” had a “frog’s perspective of history,” whereas MKA’s “victory [was] not the result of circumstances, the circumstances [were] the effects of his victory” (cited p.59) Ihrig shows that during that period, MKA imagery in German public opinion was frequent and ubiquitous, calling for potential “German Mustafas.” For example, an article in Vossische Zeitung debating “Mussolini and Kemal” as untested role models and criticizes their “childish radicalism” in 1922, identified a German “political player who embraced the Turkish model, i.e. Hitler.” In their “learning from Turkey”, many Nazi writers, including Erich Ludendorff, Hitler’s comrade during the Munich Putsch, proposed Hitler as a “German Mustafa” who “were to attempt to translate Turkish example by action.” (p.67) By 1924, the Ankara Government was praised (by no other than Hans Trobst, the only German mercenary to fight among the Turkish nationalist and later a Nazi reporter) for creating a völkisch unitary front, völkisch purification, effective mobilization of the nation, and thus liberating the “nation from Entente oppression” (p. 100)

 

 

Add a comment
 

Είσαι ρατσιστής, ρε κύριος!, του Μαν. Βαρδή.

News - Μ. Βαρδής

Last Updated on Wednesday, 15 April 2015 10:17 Written by Administrator Wednesday, 15 April 2015 10:07

Το μεταναστευτικό πρόβλημα είναι στις γειτονιές και στα γήπεδα. Και εκεί θα λυθεί όταν λυθεί.

Κυψέλη. Γήπεδο μπάσκετ Αλεπότρυπας. Έχουν απομείνει δύο κατακαημένες μπασκέτες, χώρος έλξης για παιδιά και εφήβους της περιοχής. αλβανάκια, ρωσάκια, μαυράκια, φιλιππινεζάκια, και ελάχιστοι Έλληνες μαζεύονται εκεί. Μέχρι εδώ καλά.

Δεν θα συζητήσω ότι το γήπεδο του μπάσκετ είναι μάλλον χώρος για να βρίσκονται τα παιδιά των σχολείων, να ακούνε μουσική, να «ψευτο- πλακώνονται» και άλλα. Το παραβλέπεις διότι τουλάχιστον βλέπεις μία εφηβική κοινωνικότητα. Δεν θα συζητήσω ότι μέσα στο γήπεδο μπάσκετ θα παίζουν από μπάλα μέχρι βόλεϊ και κυνηγητό, γιατί λες, εντάξει, και πού να πάνε, δηλαδή;!

Όμως ξαφνικά βλέπεις τα «παιδιά» (15+) να κρεμιούνται από τις κακόμοιρες μπασκέτες- υποτίθεται για να «καρφώσουν», τελικά αυτές θα σπάσουν. Σε παρατήρηση ότι, ρε παιδιά, θα σπάσουν οι έρημες, και μετά ποιος θα τις φτιάξει, ο Δήμος;, εισπράττω το απόλυτο «γράψιμο». «Ξεφεύγω» και εγώ, και λέω, ρε παιδιά, στην πατρίδα σας έτσι θα κάνατε; To έλα να δεις!

Έμπλεα ευαισθησίας τα «παιδιά» (15+) με κατηγορούν για ρατσισμό, καθότι 40 χρονών (sic!) άνθρωπος τα βάζω με μικρά παιδιά λέγοντας τους για την «πατρίδα» τους, ενώ είναι Έλληνες πολίτες. Προσπαθείς να εξηγήσεις ότι εάν θεωρούν τους εαυτούς τους Έλληνες, τότε θα αγαπούσαν και τις έρημες μπασκέτες και το γήπεδο, αφού αυτοί θα είναι και αύριο εκεί για να «χαζολογάνε». Τους εξηγείς ότι ζουν σε ένα κράτος που ότι καταστρέφεται δεν το επισκευάζει, ειδικά σε περιοχές σαν την Κυψέλη. Εις ώτα μη ακουόντων. Τσαμπουκάς, με εσωτερικευμένη τη ρητορική περί ρατσισμού και δικαιωμάτων.

Αυτό είναι το μεταναστευτικό πρόβλημα, κύριοι. Ένα μέγιστο ζήτημα, που δεν αντιμετωπίστηκε ποτέ σοβαρά ούτε από την πολιτεία, ούτε από τους θεωρητικούς που ασχολούνται με αυτό- στα πλαίσια ιδεολογικών εμμονών. Η καταστολή και το «λιάζονται στα παγκάκια» είναι οι δύο όψεις της ίδιας παρακμιακής ψυχολογίας μίας ολόκληρης κοινωνίας, που αρνείται να δει στον καθρέφτη πόσο τελειωμένη είναι. Τα παιδιά (+15) όταν θα σπάσουν τις μπασκέτες, θα βρουν κάτι άλλο να κάνουν, θα κάψουν, θα περιφέρονται άνεργα εδώ και εκεί, μέχρι να την κάνουν για αλλού.

Add a comment
 

Who's Online

We have 223 guests online

Statistics

Members : 28
Content : 367
Web Links : 17
Content View Hits : 405988

DemocracyCrisis Social Media

SocialTwist Tell-a-Friend

france24

Hurriyet Dailynews

  • My requiem for Armenians
    Exactly a century ago, a dark episode began in the crumbling Ottoman Empire. Around 250 Armenian intellectuals and community leaders were arrested in Istanbul and...
  • University students unable to vote
    In all the Anatolian cities I visited recently, there was energy, the energy of the university youth. Turkey’s democracy absolutely must meet with this young...
  • Turkey's Central Bank to try secondary measures
    The fluctuations in the foreign exchange (forex) rates are continuing but Turkey's Central Bank is not expected to increase rates to stop this.

Reuters-Photographers

  • Jesus in Philadelphia
    For nearly every day the last eight months, Michael Grant has dressed as Jesus Christ, and walked the streets of Philadelphia to share the Christian...
  • Boom and bust in Parachute
    Founded in the 1900s, former oil town Parachute, Colorado, was the site of one of the most devastating and quickest busts ever seen.
  • The Venice of Egypt
    I'd heard a lot about El Max -- the "Venice of Egypt" -- where hundreds of boats dart through the canal. I'd seen pictures of...

Βιβλιοθήκη Herrk

  • Καστοριάδης – Κονδύλης
    Απ’ όσο ξέρω, στη βιβλιογραφία δεν έχει γίνει ακόμα κάποια σύγκριση. Παρακάτω δεν δίνονται απαντήσεις αλλά τίθενται κάποια προκαταρκτικά ερωτήματα:...
  • Οι Ευθυγραμμιζόμενοι
    Brecht: Οι Ευθυγραμμιζόμενοι (μτφρ. Δ. Τζωρτζόπουλος) Για να μη χάσει το ψωμί του Σε καιρούς αυξανόμενης καταπίεσης Αποφασίζει κάποιος, να...
  • Η κρίση αλλάζει την εικόνα της Αθήνας
    Η κρίση αλλάζει και τους δημόσιους χώρους της Αθήνας. Τις αλλαγές καταγράφει το ιστολόγιο «Η Αθήνα πίσω απ’ τη βιτρίνα». Αποσπάσματα: «Οι...

DemocracyCrisis© All Rights Reserved