Σάββατο 25/05/2013

Review: The Axial Age and Its Consequences (ed. H. Joas & R. Bellah), Academia.edu, 3/2 (2012)

"Many of the essays in this volume are more philosophically-oriented, attempting to answer the question exemplified in Charles Taylor’s essay “What Was the Axial Revolution?” (30-46).Taylor tries to articulate what precisely makes some cultures “Axial” while others remain“pre-Axial,” and his argument (which mirrors his discussion of modern “individuality” in Sources of the Self ), is similar to that of Jaspers; namely, that the Axial Age sees the“disembedding” of the individual from the formerly unquestioned social and cosmic fabric of  pre-Axial culture, with the consequence that a radical new vision of the Ultimate Good came bearticulated by the Axial prophets. Other essays of this nature include those by M. Jung (“Embodiment, Transcendence, Contingency,” 77-101), G. Obeyesekere (“The Buddha’s Meditative Trance,” 126-145), and I. Delferth (“The Idea of Transcendence,” 146-188). Dalferth’s essay, whilst dense, offers a particularly useful reminder that “we may mean very different things when defining the ‘Axial Age’ [as Jaspers and others do] in terms of the discovery or emergence of transcendence” (167) – and this is indeed true when examining the different issues each contributor evokes under this often vague concept. Alongside philosophical and historical analyses of the Axial Age, another set of essays in the volume explore the way in which Axial Age discourse is, aside from whatever else it may be, fundamentally an exercise in modernization theory (i.e. reflection on the nature and causes of modernity). Of especial mention is the extremely stimulating essay by José Casanova (“Religion, the Axial Age, and Secular Modernity,” 191-221). Like Assmann, Casnova raises questions thateveryone interested in the Axial Age debate needs to consider. He argues three main points: 1) there is a real danger in global theories of religious evolution, in that they tend to operate with avery culturally-specific notion of “religion”; 2) the concept of “axiality,” especially regarding which religious forms are considered “axial,” is extremely problematic in this respect, because it will tend to be measured unconsciously according to this culturally-specific notion of authenticreligion; and 3) Casanova concurs with Assmann that the relevant question here is thus not about the “Axial past per se,” but about “the roots of modernity” (206) – i.e. the Axial Age serves as a foil for mythological discourse intended to provide a lineage for modern thought and culture (something European scholars have been doing since the early nineteenth century withIndo-European studies). As mentioned above, the question of contemporary relevance is dealtwith cogently in Hans Joas’ opening essay; see in addition Bellah’s closing essay....".

Παρασκευή 24/05/2013

The Invention of David Bowie, by Ian Buruma, The New York Review of Books, 23/5/2013.

"At the height of his success, Bowie created his most famous role, Ziggy Stardust, as a kind of alter ego. In Bowie’s show, Ziggy was a rock-and-roll messiah from outer space who is torn apart in the end by his fans in a brilliant song entitled “Rock ‘n’ Roll Suicide.” The story, which is typically Bowie-esque, is a paranoid druggy science-fiction fantasy. Rolling Stone magazine published a hilarious conversation with William Burroughs in which Bowie tries to explain: “The end comes when the infinites arrive. They really are a black hole, but I’ve made them people because it would be very hard to explain a black hole on stage,” et cetera. The music and the show, however, are among the best things ever done in rock and roll; theater brought back to its ritual origins: the sacrifice of the king. The problem is that Bowie got carried away a little too far into his private outer space. He began to think he was Ziggy. Quite wisely, he tried to kill him off on stage in London in the summer of 1973, when he announced that there would be no more Ziggy Stardust, and his band, the Spiders from Mars, would be terminated. But Bowie remained haunted by the character: “That fucker would not leave me alone for years.” It must be a disconcerting experience for a young man from Bromley, say, or Dartford, or Heston, or for that matter Duluth, Minnesota, to be a rock messiah. Some—Keith Richards, David Bowie—seek refuge in drugs. Some—Jimmy Page, from Heston—dabble in black magic. Some are made of tougher stuff, like Mick Jagger, and view their rock business in the way a CEO sees his corporation. And some just try to escape into obscurity, as Bob Dylan did for a time, and Bowie attempted to do as well. More reflective, perhaps, than most rock musicians, Bowie gave his fame a lot of dark thought. Ziggy, he once said, was the typical prophet-like rocker who had all the success and didn’t know what to do with it. In a fine song, entitled “Fame” (1975), Bowie sang: “Fame makes a man take things over/Fame lets him loose, hard to swallow/Fame puts you there where things are hollow.” Bowie started quoting Nietzsche in interviews, about the death of God. Phrases like homo superior popped up in his songs. But he never quite lost his sense of humor. In the Burroughs interview, Bowie compares Ziggy’s rock-and-roll suicide to Burroughs’s apocalyptic novel Nova Express, and says: “Maybe we are the Rodgers and Hammerstein of the seventies, Bill!” Still, the combination of drugs and rock-star isolation also led to some very half-baked notions about Adolf Hitler being “one of the first rock stars” and how Britain needed a fascist leader".

How the internet is using us all, by Michael Saler, TLS, 22/5/2013.

"But would consumers really relish “erratic appliances that can disrupt our information consumption habits”? And what of the resources already available to combat the ideologies Morozov exposes? Informed deliberation online certainly hasn’t disappeared, and there’s no reason to assume it cannot coexist with, and temper, the behaviourist features and simplistic attitudes he decries. By providing information as well as venues to practise critical expression, the web encourages ruminators no less than solutionists. Morozov doesn’t give enough credit to ordinary users’ abilities to challenge reductionist agendas, or to think for themselves. Thus he has a low opinion of amateur reviewing on the web, fearing that the populist platform of internet-centrism will result in amateurs replacing professionals: “ordinary people . . . are mostly interested in reviewing their own experience, not in making sense of a given work”. But Amazon reviewers, to take one example from a panoply, can be remarkably discerning. Morozov’s concerns might also be allayed by the ironic and sceptical attitudes that are pervasive in mass culture and the internet. While they are not unmixed blessings, these attitudes do undercut the pious certainties of solutionism and internet-centrism. Morozov’s nominalist approach to the internet is one of his most original contributions, but sometimes his arguments would benefit from the nuance he demands from others".

Revisiting the evidence on expansionary fiscal austerity: Alesina’s hour?, Posted By Anis Chowdhury, The University of Western Sydney, Australia on 28 February 2012.

"In a succinct piece written on June 30, 2010, Peter Coy, Business Week’s Business Economics Editor summarized the influence on European policy makers of the work of Harvard Economist Alberto Alesina. Coy observes: ‘Alberto Alesina is a new favourite among fiscal hawks…This is Alesina’s hour. In April (2010) in Madrid, he told the European Union’s economic and finance ministers that “large, credible and decisive” spending cuts to rescue budget deficits have frequently been followed by economic growth. He was…influential enough to be cited in the official communiqué of the EU finance minister’s meeting’.[2] Alesina also seems to have influenced the former President of the European Central Bank (ECB) Jean Claude-Trichet who observed: “It is an error to think that fiscal austerity is a threat to growth and job creation. At present, a major problem is the lack of confidence on the part of households, firms, savers and investors who feel that fiscal policies are not sound and sustainable”.[3] The UK Treasury was not immune either. Jonathan Portes notes: ‘Alesina … was particularly influential …and even (tentatively and briefly) influenced the (UK) Treasury here, who argued in the 2010 Emergency Budget that “These [the wider effects of fiscal consolidation] will tend to boost demand growth, could improve the underlying performance of the economy and could even be sufficiently strong to outweigh the negative effects".[4] Christina Romer, who, in her capacity as Chair of the President’s Council of Economic Advisors, led the design of the US Government’s fiscal stimulus package to cope with the Great Recession of 2008-2009, acknowledges that Alesina’s co-authored paper became ‘very influential’.  Somewhat exasperated, she declares: ‘And every one has been citing it’.[5] Nobel Laureate Paul Krugman makes the same point in his high profile blog.[6] Is this really ‘Alesina’s hour’? Is there unambiguous evidence of expansionary fiscal austerity? To borrow an emphatic expression from Alesina, the answer is a ‘loud no’ even if one overlooks the methodological critique of his work and even if one overlooks the ambivalent nature of the economics underpinning the thesis of ‘expansionary fiscal austerity’. Our point is that, contrary to what is popularly reported, Alesina merely demonstrates that, in some cases, one cannot detect a contractionary impact of fiscal austerity. As Alesina he notes: ‘…sometimes, not always, some fiscal adjustments based upon spending cuts are not associated with economic downturns.’[7].  It is unfortunate that such a modest proclamation made by the author has been overlooked by the cheerleaders of fiscal consolidation and, at times, even by the critics. For example, Romer writes that the much-cited study ‘..finds that output tended on average to rise after (fiscal) consolidations, particularly those focused on reductions in government spending’ (p.18).[8]. This statement exaggerates Alesina’s own summary of his findings".

Αφετηρία για ένα πατριωτικό εναλλακτικό κίνημα, posted by ardin-rixi, 22/5/2013.

"Είναι αλήθεια ότι, μέσα σε αυτόν τον πάταγο, ο ελληνικός λαός, αν και επί δεκαετίες εν υπνώσει, αλλοτριωμένος, με τα συλλογικά αντιστασιακά του αντανακλαστικά να ’χουν ατροφήσει από τη χρόνια τηλεδικτατορία, έκανε μια μεγάλη προσπάθεια να αποτρέψει την επέλαση της αποικίας χρέους. Σ’ ένα από τα μαζικότερα κινήματα της μεταπολίτευσης, στις πλατείες της αγανάκτησης, προσπάθησε να κόψει δρόμο και αστραπιαία να δημιουργήσει προϋποθέσεις ανάσχεσης της ελεύθερης πτώσης. Κατάφερε να θέσει στο στόχαστρο τους πραγματικούς εχθρούς, κατονομάζοντας ως κύριους υπαίτιους της κρίσης τους ταγούς του σάπιου ελληνικού πολιτικού συστήματος, ενώ συνέλαβε σε βάθος την ουσία του ζητήματος συνδυάζοντας αιτήματα για εθνική απελευθέρωση, δικαιοσύνη, κοινωνική ισότητα και άμεση δημοκρατία. Δεν είναι τυχαίο εξάλλου, πως το πιο προωθημένο, μαζικό κίνημα των δεκαετιών, παρέμεινε πολιτικά ανάδελφο, πως η συντριπτική πλειοψηφία των οργανωμένων δυνάμεων, είτε μιλάμε για τα κόμματα και τις οργανώσεις της αριστεράς, είτε για τον διεφθαρμένο, γραφειοκρατικοποιημένο συνδικαλισμό, παρέμειναν στο περιθώριο των κινητοποιήσεων. Δεν θα μπορούσε να γίνει κι αλλιώς, καθώς πολύ σωστά, αυθόρμητα, ο κόσμος έκρινε ότι όλοι αυτοί αποτελούν μέρος του προβλήματος και  δεν μπορούν να εμφανιστούν ως αρωγοί σε οποιαδήποτε διαδικασία άρσης του αδιεξόδου. Τι πέτυχε αυτό το κίνημα; Πολλά, αλλά όχι αρκετά. Εξανάγκασε το κατεστημένο σε αναδίπλωση και έριξε στον κάλαθο των αχρήστων της ιστορίας πολλούς από τους μέχρι τότε πρωταγωνιστές του. Διέλυσε τον δικομματισμό και τσάκισε στερεωμένες συμμαχίες δεκαετιών που όριζαν τις τύχες αυτής της χώρας. Εντούτοις δεν έφτασε μέχρι το τέλος του δρόμου, δεν κατάφερε να ολοκληρώσει τη μετάβαση από το πολιτικό σύστημα της παράδοσης και της υποταγής, σ’ ένα νέο αντιστασιακό πολιτικό αστερισμό –και γι’ αυτό σύντομα επικράτησαν οι δυνάμεις της Θερμιδώρ που καιροφυλακτούσαν: Εκφράστηκαν αρχικά μέσω του Παπαδήμου, κι ύστερα από την τρικομματική κυβέρνηση, η οποία ανέλαβε να ολοκληρώσει την μετάβαση από την ύστερη μεταπολίτευση στην αυταρχική αποικία χρέους, όπως είπαμε, φτωχοποιώντας την κοινωνία και υποθηκεύοντας το ίδιο το μέλλον του ελληνισμού.

Οι λόγοι της αποτυχίας ήταν πολλοί. Ο κυριότερος, ότι οι λαϊκές κινητοποιήσεις προσέκρουσαν στο σκόπελο των δυνάμεων της ίδιας της υστερομεταπολιτευτικής παρακμής. Στο γεγονός ότι κοινωνία και πολιτική σφαίρα είχαν εξαντληθεί αμετάκλητα και δεν μπόρεσαν να γεννήσουν κανένα συνεκτικό υποκείμενο που θ’ αναλάβει να προχωρήσει την υπόθεση της αντίστασης του λαού ένα βήμα πιο πέρα. Εξάλλου, τα τελευταία είκοσι χρόνια, η μαζική υποκατάσταση των Ελλήνων εργαζομένων από τους ξένους μετανάστες, λαθραίους ή μη, πέρα από τις συνέπειες που μπορεί να έχει στη συνοχή μιας χώρας των συνόρων όπως η δική μας, αλλοίωσε βαθύτατα την ελληνική κοινωνία. Η εργατική τάξη και οι εργάτες γης υποκαταστάθηκαν μαζικά από τους μετανάστες, αποσυνθέτοντας τη συνοχή των εργαζομένων και διαφθείροντας ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας, που έμαθε να ζει με υπηρέτες, σε ένα καθεστώς οιονεί δουλοκτησίας.

Μετά την αποτυχία των άμεσων λαϊκών κινητοποιήσεων, που υπονομεύτηκαν και από τη δράση των επαγγελματιών της βίας (βλέπε Μαρφίν κ.λπ.) ο ΣΥΡΙΖΑ στάθηκε ο κύριος αποδέκτης της λαϊκής δυσαρέσκειας και αναδείχθηκε σε αξιωματική αντιπολίτευση, αξιώνοντας να εκφράσει τη ριζική αντίθεση του ελληνικού λαού προς το μνημόνιο. Αποδείχτηκε όμως  ένας νάνος μέσα σε ρούχα γίγαντα, καθώς δεν είναι σε θέση, λόγω της ταξικής του συγκρότησης και της ιδεολογικοπολιτικής του διαμόρφωσης να παίξει τον ρόλο που ο ίδιος διεκδικεί: με μεσοστρωματική και αρκετά εξασφαλισμένη κοινωνικά οργανωτική ραχοκοκαλιά, διαβρωμένος από τον εθνομηδενισμό και την κοσμοπολίτικη αυταπάτη, αρκετά μπλεγμένος στα δίκτυα της εξουσίας κατά το παρελθόν –ιδιαίτερα στους ιδεολογικούς μηχανισμούς, τα ΜΜΕ και το πανεπιστήμιο– δεν μπορεί να εξελιχθεί στο νέο ΕΑΜ. Τόσο για λόγους κοινωνικού-πολιτισμικού χάσματος με την παλιά και τη νέα φτωχολογιά, όσο και για λόγους ιδεολογικούς, καθώς στο παραπέντε της νέας υποδούλωσής μας στη σύμπραξη γερμανικής Ευρώπης και νεοθωμανισμού, πολλοί ανάμεσά τους συζητούν ακόμα για το αν υπάρχουν… Έλληνες και ελληνικό έθνος!

Αποτέλεσμα αυτής της αδυναμίας είναι ότι προσπαθεί να καλύψει το πραγματικό πολιτικό-ιδεολογικό κενό με μακιγιάζ και επικοινωνιακά τερτίπια. Έτσι, ο ίδιος ο πρόεδρός του, αντί να βγει ανοιχτά και να καλέσει σε νέο ΕΑΜ, κηρύσσοντας παρατεταμένο πόλεμο ενάντια στις δυνάμεις της νέας εθνικής υποδούλωσης, επέλεξε τον δρόμο της ψευδοϋπευθυνότητας, εμφανιζόμενος ως «η αριστερά που προσπαθεί να κυβερνήσει». Οπότε, μετά τις εκλογές ακολούθησε ένα ρεσιτάλ διγλωσσίας και παλινδρομήσεων, που υπαγορευόταν από μια ευκαιριακή τακτική η οποία, ελλείψει μιας στρατηγικής βάθους, πότε έδινε έμφαση στο «αριστερά» και πότε στο «μπορεί να κυβερνήσει». Γι’ αυτό και η πορεία του θυμίζει μια αέναη κίνηση εκκρεμούς, που θέτει τον ΣΥΡΙΖΑ πότε σε τροχιά (λεκτικής) ριζοσπαστικοποίησης και πότε σε στάση «υπεύθυνης αντιπολίτευσης», όπως την εννοεί σήμερα ο πολιτικός κόσμος της υποτέλειας, δηλαδή μέσω συναντήσεων με τον Σόιμπλε και τον Φούχτελ, επισκέψεων στις ΗΠΑ και στην Γερμανία, ομιλιών στο Μπρούκινγκς και στα συνέδρια του Εκόνομιστ.

Από την άλλη, τα αυτόνομα υποκείμενα των πλατειών και οι νέες αντιμνημονιακές δυνάμεις έπεσαν θύματα της.. αυθεντικότητάς τους, όντας τέκνα μιας κοινωνίας που τελούσε επί δεκαετίες σε συνθήκες κοινωνικής, ιδεολογικής και πολιτιστικής καθίζησης. Το αποτέλεσμα ήταν να σκοντάψουν στα εμπόδια χιλίων δύο μαγγανειών, τσαρλατάνων και  ψευδοϊδεολογημάτων. Τα οποία είχαν για κοινό τόπο το ότι αυτοπροτείνονταν ως πανάκεια και υπόσχονταν μια ηρωική, αλλά γρήγορη επιστροφή στη χτεσινή ευκολία. Έτσι, σύντομα εκδηλώθηκαν παθογένειες, που συνοδεύουν μέχρι και σήμερα ένα μεγάλο κομμάτι της δημόσιας συζήτησης: Έναν οικονομισμό, που θεωρεί κάθε πρόσφατη κακοδαιμονία λίγο πολύ ως απότοκο μιας συνωμοσίας του διεθνούς κεφαλαίου και των ευρωκρατών, εύκολης να ανατραπεί με τρικ όπως η γενικευμένη στάση πληρωμών ή η επιστροφή στη δραχμή. Κι όλα αυτά με αρκετή δόση μανίας, όπου, κάθε στιγμή που ανακηρυσσόταν ένα «σχέδιο ανατροπής» έπρεπε ντε και καλά να ήταν η στιγμή του «ή τώρα η ποτέ», η οποία συνοδευόταν με θούριους, καλέσματα για άμεσες ανατροπές και χειμερινές εφόδους στ’ ανάκτορα – σε απίστευτο διαζύγιο με την πραγματικότητα, η οποία πάντοτε επέμενε να είναι γκρίζα, μίζερη και καταθλιπτική. Αυτός ακριβώς ο χαρακτήρας, το γεγονός ότι οι αυτόνομες, «νέες δυνάμεις», εκδηλώθηκαν οργανωτικά ως καρικατούρα, προσπερνώντας ζητήματα πολύ καίρια, όπως είναι η συγκρότηση, η ιδεολογική επεξεργασία, η ύπαρξη στρατηγικής και τακτικής, ο βαθμός συνειδητοποίησης του κόσμου και το επίπεδο της Παιδείας του, αποδεικνύουν εν τέλει πόσο ατροφικές υπήρξαν, πόσο λίγο κατάφεραν να κερδίσουν τη βαθύτερη εμπιστοσύνη του κόσμου –πέρα από το να εκφράσουν τον καημό και το άχτι, τη βαθύτερη επιθυμία για εκτόνωση της καταρρακωμένης μας αξιοπρέπειας.

Η άνοδος και η σταθεροποίηση της Χρυσής Αυγής αποτελεί την καλύτερη δυνατή απόδειξη της αποτυχίας των εγχειρημάτων του λεγόμενου αντιμνημονιακού τόξου. Διότι εκφράζει ακριβώς την αρνητική, διεστραμμένη εκδοχή της κοινωνικής δυσαρέσκειας. Εκείνη που εκφυλίζει το αίτημα για εθνική ανεξαρτησία σε ναζισμό, που εκτονώνει την αγανάκτηση προς το εμφυλιακό σύνδρομο, που καθηλώνει την οργή σε τυφλό, ανθρωποφάγο χουλιγκανισμό, ενισχύοντας τη μετατροπή της κοινωνίας μας σε φατριαστική ζούγκλα, τέλειο συμπλήρωμα της αποικίας χρέους, καθώς όλοι θα αναλώνονται σ’ έναν πόλεμο εναντίον όλων, αφήνοντας τον επικυρίαρχο να κάνει ήσυχος τη δουλειά του.

Για τους λόγους αυτούς, δεν κατέστη δυνατή η αποτροπή της προδιαγεγραμμένης πορείας της χώρας προς την υποδούλωση και τη φτωχοποίηση. Κοιτώντας γύρω μας, αντιλαμβανόμαστε ότι αυτή έχει επί της ουσίας συντελεστεί –ακόμη κι αν δεν έχουν εκδηλωθεί σε όλη τους την έκταση οι συνέπειες αυτής της εξέλιξης. Έτσι, τώρα βρισκόμαστε μπροστά σε διαφορετικού τύπου καθήκοντα από αυτά που έθετε ο αντιμνημονιακός αγώνας της πρώτης περιόδου: Πλέον το ζήτημα δεν τίθεται στο να αποτρέψουμε τον νέο ζυγό, αλλά να τον αποτινάξουμε την ίδια στιγμή που αυτός έχει πραγματοποιήσει βαθιές τομές εντός της κοινωνίας και ενώ όλες οι παλιές λύσεις τείνουν να εξαντληθούν. Αυτή η συγκυρία αναδεικνύει τέσσερις κύριες προϋποθέσεις, για το μέγιστο πολιτικό ζήτημα που αντιμετωπίζει σήμερα ο ελληνικός λαός.

Πρώτον, η απάντησή του πρέπει να δοθεί στο κεντρικό πολιτικό πεδίο, από ένα πολιτικό υποκείμενο το οποίο θα συσπειρώνει το μέγιστο δυνατό των κοινωνικών συμμαχιών, συνθέτοντας τα επί μέρους αιτήματά τους στο κύριο αίτημα, αυτό της εθνικής μας απελευθέρωσης και της υπέρβασης της εθνικής παρακμής. Ειδάλλως, στις συνθήκες της γενικευμένης κρίσης που ζούμε, η μία κοινωνική ομάδα στρέφεται εναντίον της άλλης, ενώ οι προδοτικές άρχουσες τάξεις επιβιώνουν μέσα από την τακτική του διαίρει και βασίλευε. Τον τελευταίο καιρό, τα φαινόμενα του κοινωνικού αυτοματισμού δεν είναι λίγα, ενώ πλέον είναι εμφανής η τακτική της κυβέρνησης να απομονώνει μία, προς μία τις κοινωνικές ομάδες και να τις συνθλίβει με την πυγμή της.

Δεύτερον, η απάντησή του πρέπει να διαθέτει υψηλή ιδεολογική επεξεργασία. Αφού η κρίση αποτελεί κοινή συνισταμένη εθνικών, οικονομικών, κοινωνικών και πολιτιστικών παραμέτρων, τέτοιου τύπου θα πρέπει να είναι και η απάντηση σε αυτή. Μέχρι σήμερα, κάθε απόπειρα του ελληνικού λαού να αντισταθεί είχε ως κύρια αδυναμία της την ιδεολογική ένδεια. Κι όμως, μόνο το οραματικό στοιχείο είναι ικανό να ενεργοποιήσει πλήρως τα αντιστασιακά αντανακλαστικά των Ελλήνων. Σε αυτό το σημείο, η σύνθεση μεταξύ εθνικής ανεξαρτησίας, κοινωνικής χειραφέτησης, άμεσης δημοκρατίας και οικολογίας –σε συνδυασμό με την πολιτιστική και παιδευτική αναγέννηση του ελληνικού λαού, τίθεται ως επιτακτική ανάγκη. Αυτή είναι η πρώτη ύλη που θα συσπειρώσει στο μέγιστο τις λαϊκές δυνάμεις. Η ενότητα του λαού θα πρέπει να έχει ιδεολογική-οραματική βάση, ειδάλλως αποτελεί άλλοθι για ευκαιριακές πολιτικές συμμαχίες, παιχνίδια παραγόντων και πολιτικές απάτες αλά ΠΑΣΟΚ της μεταπολίτευσης, από τις οποίες έχουμε ταλαιπωρηθεί αρκετά τα τελευταία χρόνια.

Τρίτον, η απάντησή του θα πρέπει να δοθεί έξω από τους κύριους παράγοντες του υφιστάμενου πολιτικού συστήματος. Διότι όλοι έχουν αποδειχθεί φθαρμένοι, εξαντλημένοι και ανίκανοι όχι να προκαλέσουν, αλλά έστω και να συμβάλουν στην πολυπόθητη αναγέννηση: Ο κόσμος της μεταπολίτευσης έχει σαπίσει ολοκληρωτικά και κάθε προσπάθεια που ξεκινάει από αυτόν, ακόμα κι αν έχει καλές προθέσεις, είναι καταδικασμένη να υποστεί τη μετάσταση της παρακμής του. Έτσι, το κύριο βάρος πέφτει σε δυνάμεις που καθ’ όλη την διάρκεια της μεταπολιτευτικής περιόδου δεν είχαν ενσωματωθεί στο καθεστώς, στην ιδεολογία του και στον πολιτικό κόσμο που είχε κατασκευάσει.

Αυτές οι τρεις κύριες προϋποθέσεις είναι που ενεργοποιούν τη δυνατότητα του δικού μας πολιτικού-ιδεολογικού χώρου να αναλάβει για πρώτη φορά μια κεντρική πολιτική πρωτοβουλία. Διότι, όλες τις προηγούμενες δεκαετίες, υπήρξαμε οι θανάσιμοι εχθροί του εκσυγχρονισμού, του εθνομηδενισμού, του παρασιτισμού, όλου του δικτύου της εξουσίας που ξεκινάει από τη νεοφιλελεύθερη δεξιά και καταλήγει στην κοσμοπολίτικη αριστερά. Έχουμε δε, εδώ και δεκαετίες προβεί σε μια συστηματική ιδεολογική δουλειά, στη βάση της κοινωνίας με έντυπα όπως το Άρδην, η Ρήξη, ο Αντιφωνητής κ.λπ.  και πραγματοποιώντας εκατοντάδες εκδηλώσεις σε κάθε γωνιά της Ελλάδας, ενώ, όπου ήταν δυνατό, υπήρξε και εκλογική παρουσία σε συνδικάτα ή αυτοδιοικητικές δομές. Η δουλειά αυτή έχει διαμορφώσει την κατάλληλη ιδεολογική βάση πάνω στην οποία μπορούμε να πατήσουμε για να ξεκινήσουμε μια ευρύτερη πολιτική απόπειρα.

10) Αυτή, πρέπει να γίνει με όρους μεθοδικότητας και συστηματικότητας, βήμα το βήμα. Μέχρι τώρα, κι εμείς οι ίδιοι, πιεσμένοι από την τροπή και την ταχύτητα των εξελίξεων, δοκιμάσαμε αμέτρητες φορές να κόψουμε δρόμο μέσα από διάφορες συμμαχίες. Η απόπειρα, η εξέλιξη και η κατάληξη της Σπίθας του Μίκη Θεοδωράκη είναι χαρακτηριστική, γνωστή σε όλους και δεν χρειάζεται να την αναλύσουμε περαιτέρω. Μέσα σε όλα τα άλλα, απέδειξε ότι ο μετασχηματισμός ενός ιδεολογικού πλεονεκτήματος σε πολιτικό σχήμα δεν είναι μια ευθύγραμμη και εύκολη διαδικασία. Άρα θα πρέπει να κινηθούμε με σύνεση και προσοχή".

Transsexuels en quête d'imams progressistes. Dans un pays où il n'est pas rare que les travestis et les transsexuels soient assassinés, trouver un imam qui voudra bien officier à l'enterrement est un défi. Mais il y a parfois des rencontres surprenantes, raconte la chroniqueuse Esmeray, par Courrier International, 23/5/2013.

"Un jour que nous avions tant bien que mal récupéré le corps d'un camarade, nous venions d'arriver au cimetière de Kulaksiz à Beyoglu [rive européenne d'Istanbul], où l'enterrement avait finalement été pris en charge par la municipalité. C'est à ce moment-là que le corbillard arriva sur place, en même temps que l'imam désigné par les autorités municipales. Celui-ci descendit du véhicule alors que l'on sortait le corps du défunt. Lorsqu'il se rendit compte que l'assemblée présente n'était composée que de transsexuels, il prit ses jambes à son cou et s'enfuit sans demander son reste. En général, pendant un enterrement, on pleure. Mais là, pour le coup, l'attitude de cet imam avait transformé nos pleurs en fou rire. Tout en riant nerveusement, nous nous demandions ce que nous allions bien pouvoir faire. Après avoir retrouvé notre calme, nous nous sommes rendues dans une mosquée de ce quartier de Kulaksiz. Après tout, nous avions besoin d'un imam. Nous avons alors expliqué la situation à l'imam de la mosquée et demandé son aide : "Finalement, c'est simplement une personne qui est morte. Oubliez un instant son identité s'il vous plaît. Il faut absolument qu'elle soit enterrée." L'imam nous répondit : "Mais évidemment, c'est notre devoir. J'arrive." Et il est venu. Nous nous sommes mis en rang pour faire la prière des morts. L'imam nous dit alors : "Les femmes peuvent se mettre d'un côté !" Nous avons échangé des regards, un peu interloquées. La moitié des transsexuels effectuèrent alors la prière et prononcèrent la formule "Allahou Akbar [Allah est le plus grand]" en mettant les mains au-dessus de la poitrine [à la manière des femmes], tandis que l'autre moitié le faisaient en mettant les mains sur le ventre [à la manière des hommes]...  Et le corps fut finalement enterré".

Argentina and Greece – credible analogy or not?

Thursday, 23 May 2013 11:27

by Bill Mitchell, bilbo.economicoutlook.net 22/05/2013

There was a article in the UK Guardian yesterday (May 21, 2013) – No, Argentina is not a ‘cautionary tale’ for the eurozone. The basic tenet of the article, written by a Greek journalist is that there is no applicable analogy that can be drawn between the experience of Argentina during its crisis in 2001-2002 and the current crisis in Greece. The author rejects any attempts to draw a comparison because Greece would have to introduce a new currency and this would mean no-one would agree to hold it and this would prevent Greece from purchasing essential imports. The author claims that all Argentina had to do was break a pegged arrangement. My view expressed in this blog is that while there are technical differences in the way the monetary system would change in Greece if it abandoned the Euro and what happened in Argentina, the similarities between the two cases are greater. There is an applicable analogy and it scares those who want to hang onto the Euro at all costs.

This morning I spent some hours in the courts at Fair Work Australia in Melbourne giving expert evidence on behalf of the United Voice union, which represents low paid workers in a number of sectors.

The current hearing was brought to the court by employers in the restaurant and cafe’s industry seeking to abandon the legal penalty rates, which apply to work on weekends and public holidays.

I was asked by the union to respond to evidence provided on behalf of the employers by a professor who seems to believe in the applicability of textbook marginal productivity theory to the real world.

The hearings will continue to some weeks and once a decision is made I will comment publicly on the evidence given by both sides.

Australia has an adversarial industrial relations system where the legal teams on both sides hack into the reputations of the witnesses used by the opposite side. It’s not very pleasant. More later on that.

Now back to Greece.

Before the author began his argument the reader was confronted with this picture depicting unemployed people sitting in front of a sign in Buenos Aires, which reads “hunger”.

Its unclear what the picture is doing in the context of the argument other than to say the obvious. There was a sharp rise in unemployment in 2001 and 2002 in Argentina as its crisis unfolded. There was a sharp drop in per capita income and people suffered badly. I will come back to that issue presently.

Okay, here is another graphic in a different language – which says “Don’t Underestimate the Hunger”.

What does it prove? That unemployment is a curse that capitalist systems are prone to visit on the workers and should be prevented from occurring. It tells us that the unemployed endure harsh times when they lose their income and governments should use their capacity to avoid this capitalist tendency.

Read more: Argentina and Greece – credible analogy or not?

Πέμπτη 23/05/2013

Greek Success Story: The latest Orwellian Turn of the Greek Crisis, by Yanis Varoufakis, yanisvaroufakis.eu 22/05/2013

Greece’s Prime Minister recently flew to China, to woo Chinese investors. In his bid to be persuasive, he adopted a radical narrative: Greece is a Success Story. A country that almost perished in 2012  is now on the mend; on the road to stabilisation and growth; a wonderful opportunity, currently, for investors to pick up ultra cheap investments and to benefit from the forthcoming growth. How much of this is true, however?

Greek Prime Ministers and Finance Ministers have been upbeat for the past three catastrophic years. Mr Samaras’ narrative is, therefore, neither here nor there per se. Indeed, one may credibly argue that it is his job to put on a brave face and to be upbeat, especially when in a country like China where he is struggling to beat up some investments for his suffering country. However, what makes the Greek Success Story (GSS) narrative interesting is that the international press and the money markets seem to concur.

Six reasons are bandied about in support of GSS:

1. Yields of Greek government bonds have collapsed from 30% to 8% while two of the three credit rating agencies have upgraded the Greek state’s creditworthiness
2. The economy’s rate of shrinkage is falling
3. Wages have fallen drastically giving a major boost to Greek competitiveness
4. The government has managed, through an impressive series of cutbacks and tax hikes, to deliver a small but nevertheless significant primary budget surplus
5. The Athens stock exchange has doubled in value over the past few months
6. Greece’s banks are consolidating and are being recapitalised, with some help from international investors

Taken together, these six observations seem to support the GSS narrative. But do they? Let us look at them one at a time:

1.    Yields of Greek government bonds have collapsed from 30% to 8% while two of the three credit rating agencies have upgraded the Greek state’s creditworthiness

All this is true. But it is also ridiculously irrelevant. Greece does not issue bonds. It is well and truly excluded from money market financing. The last ten-year bonds it issued for the purposes of financing the state were before May 2010. Since then, it issued a whole pack of them in March of 2012 as part of the so-called PSI; the massive haircut of the existing government bonds (except the ones that the ECB had already purchased – see here). The newly minted 2012 bonds were used to swap for the older ones; the ones that were being haircut. Each older bond was replaced by a new one with a face value almost half that of the older bond it replaced.

Even then Greece’s debt was unsustainable. So, last December we saw another haircut – that was euphimistically presented as a ‘debt buyback’. Whatever the intricacies of that operation, the gist of it was that the Greek state borrowed €11 billion from the ESM (European Stability Mechanism) in order to buy back most of those fresh, PSI-era, bonds at… 35% of their face value. By the end of that second haircut, only 13% of Greece’s debt remains in the form of government bonds in the hands of private sector investors. In summary, when the financial press talks about the ‘yields of Greece’s government bonds’, they are referring to this ultra-thin market of bond relics.

Still, why are these few remaining Greek bonds appreciating in value (and their yields are falling)? The answer is as simple as it is depressing: Because the markets have worked out (quiet correctly) that, while Greece’s public debt still remains unsustainable (despite the two haircuts in one year), the next time it is written down it will be the European taxpayer that gets hit – not the investors who still hold on to the few Greek government bonds left in the market. Put differently, when Europe re-visits the Greek debt issue, the headache from imposing another haircut on these privateers (who will threaten Greece with expensive hold-outs) will not be worthwhile given the meagre benefits in terms of debt reduction. Thus, markets expect that these bonds will be redeemed fully and Greece’s debt to the European Union (but not the ECB or the IMF) will be haircut instead.

In summary, there are excellent reasons why the Greek government bonds remaining in the hands of private investors are appreciating in value while everyone knows that the Greek state remains hopelessly bankrupt.

2.    The economy’s rate of shrinkage is falling

When political prisoners go on hunger strike, during the first week they lose a considerable proportion of their body weight. As the weeks pass, the rate of diminution in their weight drops. On the week of their death, if they continue to the bitter end, the rate of shrinkage is at its lowest, as they is precious little fat and muscle to be lost. This is precisely what is happening to the Greek economy.

3.    Wages have fallen drastically giving a major boost to Greek competitiveness and thus heralding an investment boom

Wages have fallen sharply and labour unit costs have followed suit. The question however is: Is this a reason for investors, Greek or foreign, to loosen up their purse-strings and go on an investment spree? That investors like to see wages fall, there is no doubt. But does this suffice? Most certainly not. There are only two reasons for investing in the productive sectors of a country like Greece presently: One is if you think that, in addition to the falling labour costs, there will be effective demand for the goods and services domestically. There is no reason to expect this for Greece any time in the foreseeable future, since both the private and the public sector are continuing to deleverage. (The fact that prices are hardly falling, at a time of collapsing wages, signals a precipitoys fall in domestic demand.)  A second reason is to believe that goods and services can be produced in Greece (taking advantage of the falling costs) for the purposes of exporting them. There is very little scope for this either, since the rest of Europe is recessionary and, more importantly, excess capacity exists elsewhere so that, if there is a boost in demand outside of Greece, production can be cranked up at minimal start-up cost to cover it in countries like Germany and the Netherlands. The only exception to that is tourism in which it may make sense for smart investors to buy cheaply some boutique hotels or even resorts and take advantage of the collapse of Egypt’s tourist industry in the context of the Eastern Mediterranean market. However, such investments will make next to no difference to Greece’s macro-economy since the funds imported to purchase the properties are most likely to be exported immediately by the former owners and new investment/jobs will be negligible.

In summary, the Greek government’s own statistical agency tells us that in 2012 investment fell by 20% from the already ridiculously low levels of fixed capital investment in 2011. Moreover, the government is predicting a further fall in investment in 2013. The investment boom that is talked about is, therefore, a figment of someone’s imagination at best or a piece of vile propaganda more likely

The banking crisis as a giant carry trade gone wrong, by Viral Acharya, Sascha Steffen, voxeu.org 23/05/2013

New research: The carry trade interpretation

Acharya and Steffen (2013) explain that some banks were ex ante willing to take this downside risk by investing in long-term risky sovereign debt of the Eurozone’s periphery (Greece, Ireland, Italy Portugal, and Spain – GIIPS) and financing these investments with short-term wholesale funding.

• If this trade is successful, the banks pocket the ‘carry’ (consisting of greater interest income from risky debt as well as an increase in value of the risky sovereign bonds when their yields decline).
• If the trade fails, as it did in 2011, they lose as GIIPS sovereign-bond yields increase further and in response the access to short-term funding dries up for those holding these bonds.

Figure 1 shows that yield spreads between GIIPS’ sovereign debt and German bunds had widened to 50-100 basis points already as of mid-2008 and eventually diverged by more than 400 basis points in 2011.

Acharya and Steffen (2013) show that banks were actively managing their portfolio of GIIPS sovereign bonds by increasing positions until the end of 2010, even as the relative spreads between GIIPS and German bund yields had already widened. We focus below first on the case of Dexia and then on the overall evidence for Eurozone banks.

A carry trade gone wrong

Dexia SA (Dexia) is a quintessential example of this carry trade behaviour:

• Using its high rating from Moody’s and Standard & Poor’s, Dexia was able to fund its €630 billion balance sheet in 2008 with 43% short-term wholesale debt.
• On the asset side, Dexia built a proprietary €203 billion bond portfolio (about 32% of its balance sheet); GIIPS sovereign debt amounted to five to six times its book equity at that time.

Since Dexia was a public sector lender (which was a low margin business), these non-core trading activities contributed substantially to Dexia’s profitability.

Dexia had to be bailed out for the first time in 2008 during the financial crisis (somewhat unfortunately as we explain, with huge debt guarantees rather than through a forceful recapitalisation). Dexia, however, remained economically vulnerable as it was holding a portfolio of GIIPS sovereign bonds amounting to €26.1 billion as of 31 March 2010 consisting mainly of Italian bonds (€17.6 billion) and Greek government bonds (€3.7 billion) as shown in Table 1.¹ Moreover, Table 1 shows that until September 2011, it maintained its risky sovereign-bond portfolio at roughly the same levels.

Table 1. Dexia’s exposure to GIIPS sovereign debt (million euros)

This vulnerability to the health of southern Eurozone countries contributed to a run of institutional investors. The run started when both Moody’s and Standard & Poor’s put Dexia on watch for possible downgrade because of their significant holdings of peripheral sovereign debt.

• US Money Market Mutual Funds were among the first institutional investors who pulled their money out of European banks.

Figure 2 illustrates that US Market Mutual Funds withdrew about $10 billion from Dexia within three months in Summer 2011 precipitating a further stock-price decline.

• Overall, Dexia lost about €80 billion in deposits and short-term funding between March and October 2011;

Moreover, Dexia hedged its long fixed interest-rate exposure in the Total Return Swap market, by effectively shorting German bunds. The decline in bund yields caused margin calls of more than €15 billion further contributing to Dexia’s liquidity problems. As Dexia’s swap counterparties were unknown, the French, Belgian and Luxembourg governments bailed out Dexia a second time in October 2011 highlighting the systemic importance of this bank.

Miliband reburies socialism at Google, The New Statesman, 22/05/2013

While it's Ed Miliband's comments on Google and tax avoidance that will inevitably attract the most media attention, by far the more interesting section of his speech at the company's "Big Tent" event at The Grove hotel in Hertfordshire was on capitalism and socialism.
The Labour leader opened his address by showing four pictures, of Ralph Miliband, Willy Wonka, Margaret Hodge and Google, and, in the manner of Have I Got News For You, asking the audience to guess the odd one out. The answer, he continued, was his dad "because he’s the only one who thought that the route to a fair society was not through capitalism but through socialism based on public ownership."
In a reference to Labour's old clause IV, which called for "common ownership of the means of production, distribution and exchange", Miliband added that "It wasn’t just my dad who thought it, of course. Until 1995 this view was enshrined on the membership card of the party I now lead." He then praised Tony Blair, the man who recently warned him in the NS not "to tack left on tax and spending", for scrapping it "because nationalising the major industries is not the route to a fair society." Though it may be surprising that a Labour leader still feels the need to say so, capitalism is the only game in town.
But Miliband was clear that this doesn't preclude debate about what kind of capitalism Britain should adopt. After all, the Americans, the Chinese and the Swedish all do capitalism but they do so in very different ways. For Miliband, returning to the theme of his 2011 Labour conference speech, the choice is not between capitalism and socialism but between "responsible capitalism" and "irresponsible capitalism". Citing The Simpsons' Mr Burns as an example of a neglectful capitalist ("Of course, he is a cartoon character," he helpfully noted), he argued:
    [T]there is a choice to make.
    A choice between an “irresponsible capitalism” which sees huge gaps between the richest and the poorest, power concentrated in a few hands, and people are just in it for the fast buck whatever the consequences.
    And a “responsible capitalism”, and this is an agenda being led by business, where companies pursues profit but we also have an equal society, power is in the hands of the many and where we recognise our responsibilities to each other.
    And my case is a “responsible capitalism” isn’t only fairer but we’re more likely to succeed as a country with it.