DemocracyCrisis.com - Η Δημοκρατία σε κρίση;

Ferguson, Watts and a Dream Deferred

Wednesday, 20 August 2014 08:09


by

When rioting broke out in the Watts section of Los Angeles in the summer of 1965, African-Americans didn’t — couldn’t — know it yet, but the next three decades would turn out to be a period of sustained gains in terms of income, jobs, education and the status of blacks relative to whites.

The rioting this past week in Ferguson, Mo., by contrast, follows more than a decade of economic stagnation and worse for many black Americans, a trend that appears unlikely to be reversed in the foreseeable future.

The Watts riots – set off by the traffic arrest of a 21-year-old black driver by a white police officer — left 34 dead, 1,032 people injured, and 600 buildings damaged or destroyed.

The week of violence in L.A. began just five days after President Lyndon B. Johnson signed the Voting Rights Act of 1965, and 13 months after he had signed the Civil Rights Act of 1964 – the impact of which had not yet been felt in the daily lives of African-Americans.

During the decades following this landmark legislation, African-Americans made immense progress. The percentage of blacks over the age 25 with a high school degree more than tripled, going from just under 20 percent, or less than half the white rate, to more than 70 percent, nearly matching the white rate. The percentage of blacks over 25 with a college degree quadrupled from 3 to 12 percent over the same period.

Similarly, black median household income grew, in inflation-adjusted dollars, from $22,974 in 1967 to $30,439 in 2000, a 32.5 percent increase, more than double the 14.2 percent increase for whites. Although black household income remained well below white levels in 2000 – 66.3 percent of the white median – it was significantly better than it had been in 1967, when it was 57.1 percent of white median income.

Things went off track, however, as the 21st century approached. The riots in Ferguson follow a period of setback for African-Americans, despite the fact that we have a sitting black president in the White House.

While the economic downturns of the last decade-and-a-half have taken their toll on the median income of all races and ethnic groups, blacks have been the hardest hit. By 2012, black median household income had fallen to 58.4 percent of white income, almost back to where it was in 1967 — 7.9 points below its level in 1999. (This Census Bureau chart shows the long-term income trends for major demographic groups in America.)

Income is a powerful measure of well-being, but equally important is the chance a person has of improving his or her position in life — of whether expectations are rising or falling.

Inequality in America is not news, and there have been a number of studies published recently that challenge the old notion that the United States is the land of opportunity for all, but for African Americans, the findings are particularly bleak.

From 1965 to 2000, the poverty rate among blacks fell from 41.8 percent to 22.5 percent. Since then, it has risen to 27.2 percent. The white poverty rate also rose during this period, but by a more modest 3.2 points.

Blacks suffered more than whites as a result of the 2008-9 financial meltdown and its aftermath, but the negative trends for African-Americans began before then.

Read more: Ferguson, Watts and a Dream Deferred

 

Τετάρτη 20/08/2014

News - Wednesday

Frankenstein, posted by Hypothesis, 18/08/2014

Στις αρχές της δεκαετίας 90 με την ανάπτυξη των μικρών καναλιών, αναπτύχθηκε μια τηλεοπτική ύλη . Είδαμε αφηγήσεις με γκροτέσκα αρχαιοπληξία, συνειρμούς για τη συσχέτιση μάχης του Μαραθώνα με Ufo,ανερυθρίαστους χουντισμούς. Το υλικό επεκτεινόταν συνέχεια αλλά πάντοτε στο σχετικό περιθώριο των κύριων ΜΜΕ και των συζητήσεων. Οι φανεροί θεατές του υλικού αυτού ήταν κυρίως οι εγγράμματοι fan του Trash tv, μανιακοί θεατές του Λεβέντη οι οποίοι βρίσκουν στα τηλεθέαματα μια απρόσμενη αυθεντική μπαλαφάρα , χαλαρωτικά τηλεοπτικά υπνωτικά που προσφέρουν  υβριδικές περσόνες οι οποίες  συντίθεται από τις φιγούρες των πρακτόρων συμμαθητών του Θου Βου και φιλόσοφους της Πάνια. Οι φανεροί θεατές διασκέδασαν είκοσι χρόνια, όταν πρώτα με το Λαος και μετά με την Χρυσή Αυγή , συνειδητοποίησαν πως οι αφανείς θεατές ήταν απείρως πολλαπλάσιοι .Πολλαπλάσιοι  θεατές ρουφούσαν το υλικό το οποίο μετασχηματιζόταν ως μια ρευστή ιδεολογία η τελικά περιέβαλε ένα σκληρό αντιδραστικό  πυρήνα. Η αγραμματοσύνη ως μπαλαφάρα ήταν ένα τεράστιο  underground πολιτιστικό κίνημα  του οποίου βλέπαμε την κωμική κορυφή, και όταν αυτό μεγάλωσε ανακαλύψαμε πως αυτό ανήκει στο είδος snuff films ,όπου οι κινηματογραφημένοι φόνοι είναι πραγματικοί. Τα τελευταία 25 χρόνια η περιρρέουσα ακροδεξιά , συντηρητική ιδεολογία με τους εξωφρενικούς υπαινιγμούς και αγνωστικισμούς , ο πολιτικός Λιακοπουλισμός η θεματολογία «Ελεύθερη Ώρα»  έγινε αντικείμενο μιας ακαδημαικής παρατήρησης αλλά ποτέ δεν έγινε αντικείμενο μιας ευθείας κριτικής. Προφανώς κανείς σοβαρός δεν θα καθόταν να αντικρούσει τη θεωρία ότι στη Μάχη του Μαραθώνα χρησιμοποιήθηκαν ακτίνες Laser, όμως φαίνεται ότι επειδή τελικά ο Εχετλαίος είχε το Pulse Laser Gun  ,o Ρουπακιάς έσφαξε τον Φύσσα σε μια περιρρέουσα ατμόσφαιρα η οποία  το είχε σχεδόν προεξοφλήσει.

Είδα το όνομα A.Dugin σε περιοδικό του «χώρου» που βρισκόταν σε δημόσιο χώρο. Η πλάγια ανάγνωση παρέπεμπε σε Πούτιν, αντιμοντερνισμό, επιστροφή στις αρχαϊκές αξίες κάτι που θύμισε Λιακόπουλο στο πιο sophistic . Αργότερα σε αναπάντεχη συνάντηση στο Youtube είδα τον κύριο Dugin επίσημο καλεσμένο από Πανεπιστημιακό ίδρυμα στην Ελλάδα και σύντομα  κατάλαβα πως έχουμε ένα σοβαρό opinion leader του «χώρου». Η πρόσφατη φωτογραφία του Dugin με μέλη της Χρυσής Αυγής απλώς επιβεβαίωσε την άγνοια μου.

Διάβασα την Τέταρτη Πολιτική Θεωρία του Α.Dugin ( εφεξής ΤΠΘ)

Πρόκειται για ένα θεμελιακό κείμενο το οποίο φιλοδοξεί να υπερβεί τον Φιλελευθερισμό, τον Κομμουνισμό, τον Φασισμό. Οι τριακόσιες σελίδες έχουν ένα σημαντικό αριθμό αναφορών που προέρχονται από όλο το φάσμα της Πολιτικής Φιλοσοφίας και συνθέτουν ένα καλειδοσκοπικό κείμενο. Είναι φανερό πως ο AD ξέρει να γράφει, έχει πρόσβαση σε πολλές πηγές  (*) και έχει ένα μοναδικό στόχο:  να εντυπωσιάσει τον αναγνώστη του. Η ΤΠΘ έχει όλα τα θεμελιακά στοιχεία της ευρείας ακροδεξιάς αφήγησης. Περιγράφει με ακρίβεια όλες τις δραματικές πλευρές της παγκόσμιας πραγματικότητας. Όμως  οριοθετεί τις προτεινόμενες λύσεις μέσω ενός συμφυρμού εννοιών τις οποίες ο AD αποσπά από τα συμφραζόμενα τους, και εν είδει εννοιολογικού Φρανκεστάιν τις παραθέτει ως μια νέα κατασκευή. Η αφήγηση έτσι γίνεται λογικοφανής και  νομιμοποιημένη από το εύρος και την ποιότητα των αναφορών. Ο AD δείχνει να χειρίζεται διάφορους βαθμούς αφαίρεσης τους οποίους έντεχνα όμως συμφύρει για να παρουσιάσει μια υποτιθέμενη επαγωγική σκέψη ενώ στην ουσία έχουμε μια επιμελημένη προπαγάνδα η οποία χρησιμοποιεί ότι τεκμήριο υπάρχει διαθέσιμο.

Τα προτάγματα της ΤΠΘ δεν είναι άγνωστα: ιεραρχία, οικογένεια, ηρωισμός, θρησκεία , Ρωσία, έδαφος.

Αν κάποιος αναλύσει όλο το , αντικειμενικά πυκνό βιβλίο , θα βρει τα κλασσικά τεχνάσματα του συγγραφέα: Μισές αλήθειες, μισές αναφορές, αλλεπάλληλες σοφιστείες.

Για λόγους τάξεως όμως θα ήθελα να αποδομήσω τουλάχιστον μια θεματική της ΤΠΘ, ελέγχοντας το περιεχόμενο της χωρίς προκαταλήψεις.

Ο AD διακινεί το ακόλουθο ταξινομικό σχήμα:

Ο Φιλελευθερισμός έχει ως πρωταγωνιστή  το άτομο, ο Κομμουνισμός την τάξη, ο Φασισμός το κράτος. Η ΤΠΘ έχει ως πρωταγωνιστή το Χαιντεγκεριανό Dasein. Σύμφωνα με τον AD « οι προηγούμενες ιδεολογίες, η κάθε μία με τον τρόπο της , αποξένωσαν το Dasein από το νόημα του, το περιόρισαν, και με τον ένα άλλο τρόπο, το φυλάκισαν καθιστώντας το μη αυθεντικό. Κάθε μία από αυτές τις ιδεολογίες έβαλε μια σκυθρωπή κούκλα τον Das Man, στη θέση του Dasein» .Αργότερα ο AD μας πληροφορεί πως «κάθε άτομο κατέχει ένα Dasein και κάθε πολιτισμός κατέχει ένα Dasein».

Το τέχνασμα του δαιμονιώδους AD είναι πως δεν χρησιμοποιεί την έννοια του Χαιντεγκεριανού Dasein αλλά την λέξη την εκφορά της ως σλόγκαν σε τέλεια απόσταση από την σημασία του στο Χαιντεγκεριανό έργο.Στον Χαιντέγκερ δεν υπάρχει μια έννοια Dasein χωρίς την αναφορά στη υπαρκτική του ανάδυση από το Είναι. Το Dasein αναδεικνύεται ως κλειδί ακριβώς για να αποδομηθεί η έννοια του Υποκείμενου ως όντος μιας παρατήρησης . Όλος ο Χαιντέγκερ είναι μια τιτάνια προσπάθεια να δομηθεί μια σκέψη για το Είναι ,ως απαρέμφατο, ως η εκστατική βάση του Dasein.

Στον ΑD όμως το Dasein ξαναγίνεται ον, αντικείμενο προς διαχείριση , και η εργαλειακή του χρήση το καθιστά ομόλογο της τάξης, του ατόμου, του κράτους. Η διατύπωση πως ο πολιτισμός κατέχει Dasein τρίζει τα κόκκαλα του Χαιντέγκερ.

Ο ΑD δεν είναι εκτός των τεκταινομένων της φιλοσοφίας. Γνωρίζει πως η προβληματική του Είναι και Χρόνος οδηγεί  προς μια ριζική κριτική του μοντερνισμού. Ωστόσο το Χαιντεγκεριανό έργο δεν οδηγεί αυτομάτως προς τον αντιμοντερνισμό , δεν προδιαγράφει ένα πολιτιστικό αντιπρόγραμμα . Ο υπερσυντηριτικός Χαιντέγκερ είναι μια εκδοχή του ίδιου του έργου του, ενώ το έργο αυτό καθ’ εαυτό ,ως κριτική του μοντερνισμού είναι πηγή άλλων αντίρροπων προβληματισμών. Είναι φανερό πως ο παμπόνηρος AD χρησιμοποιεί ένα ψυχολογικό συνειρμό παρά μια επαγωγική απόδειξη. Χαιντέγκερ,Εθνικοσοσιαλισμός, Dasein όλα δονούν τα αντανακλαστικά του συντηρητικού αναγνώστη, οπότε το εξωφρενικό απομονωμένο εργαλειακό   Dasein γίνεται ο «δράστης» της ΤΠΘ. Αν απογυμνώσουμε την ΤΠΘ από το Dasein , στέκει πολύ ωραία με τα ίδια προτάγματα με υποκείμενο μια εξ’ ίσου διεσταλμένη ερμηνεία του «Προσώπου» της Ανατολικής Ορθοδοξίας. Μεταξύ Dasein και Προσώπου δεν προκύπτουν διαφορές στην συλλογιστική του AD.

Ανέφερα την προβληματική χρήση του Dasein για να αποδείξω μόνο μια πλευρά , του οργιώδους συμφυρμού που αναπτύσσει ο AD. Αν κάποιος έχει την υπομονή μπορεί να βρει και άλλες προβληματικές εννοιολογήσεις.

Ωστόσο το πρόβλημα παραμένει

Το ακροδεξιό συντηρητικό ιδεολογικό σύμπαν δομείται με ετερόκλητα υλικά, με ενεργειακές συνδέσεις πρωτότυπες και πληθωρικές. Είναι δύσκολο να αποδείξεις πως ο Εχετλαίος δεν είχε Laser γιατί δεν μπορείς να απαγορεύσεις την «πίστη» στη Μάχη του Μαραθώνα.

 (*)Baudrillard, Wallerstein,Latour, Braudel φιγουράρουν στις αναφορές του AD.

 

Γιεζίντες, ένα θύμα της ιστορίας

News - Thuesday

Written by Administrator Monday, 18 August 2014 20:10

 

Yezidism between Scholarly Literature and Actual Practice: From 'Heterodox' Islam and 'Syncretism' to the Formation of a Transnational Yezidi 'Orthodoxy, by Robert Langer, British Journal of Middle Eastern Studies, 37/3 (2010)

"One example of the features shared by these groups is the importance of a tribal kinship system within the organisation of religious leaders and their connection to the laity: a ‘priestly caste’, or ‘holy lineages’, or clans of ‘holy’ origin are tied by hereditary links to lay families. This system also involves a hierarchy and interconnection within the holy clans and different forms of fictive kinship between individuals within the same caste. Members of the religious leaders’ caste are trained in the oral texts in order to continue the tradition; this – as Kreyenbroek argues – does not result in a standardised, dogmatic canon, which is only possible within a written tradition. The importance of kinship and tribalism implies that none of these groups practises proselytism, and there is no tradition of converting outsiders into the group; i.e. to be a full member of the group one must be born into it via both parents. Marrying outside the group traditionally resulted in loss of membership. Another feature which is common to these groups is their lack of scripture, as mentioned above, especially of a single ‘holy book’ (although there are a few written sources and texts used by clergy). The Qur’an is not generally rejected, but is not studied and used as it is in learned urban Islamic contexts; if members of ‘heterodox’ groups have to refer to the Qur’an, it is emphasised that there is a relevant hidden, inner (ba¯tin) meaning, as opposed to the ‘outer’ ( za¯hir) meaning of classical Islamic learning and mainstream Shariah-Islam. Consequently, there is no emphasis on orthodox Islamic forms of worship. The five pillars of Islam are not normally practised. However, the groups’ festive calendars include the major Islamic festivals, while major pilgrimage sites, such as the Yezidi Lalesh in Northern Iraq or the Alevi Hacıbektas¸ in Central Anatolia, resemble a ‘mini Mecca’ as Hacıbektas¸ has a Zamzam well and Lalesh a Mount Arafat. A third common feature of the above-mentioned groups is the veneration of different saintly figures (including the Qur’anic prophets and the classical saints of Islam – for example the founders of Sufi traditions) and their various shrines and related local annual celebrations. Specific cosmologies are often connected with these saintly figures, who are sometimes seen as incarnations of godly principles or of ‘the god’ himself. However, the important, elaborate role of ‘holy’ objects, the so-called sandjaqs or ‘standards’ is unique to Yezidism. Yezidism is specifically the worship of Melek Ta¯’u¯s, the ‘Peacock Angel’, whose myth partly resembles that of Lucifer, the fallen angel. However, unlike Lucifer, Melek Ta¯’u¯s is redeemed by repentance and becomes the major divine figure in Yezidism. This myth of Melek Ta¯’u¯s is the reason the Yezidis are known as ‘devil worshippers’ (sheyta¯n-parast); not, of course, amongst themselves, but amongst hostile (or sensation-seeking) outsiders. The Yezidi belief system includes several other groups of ‘angels’ and saints, including a heptad of ‘angels’ or divine figures, probably of early western Iranian non-standard Zoroastrian origin. However, as the leading Yezidist, the Go¨ttingen-based Iranologist Philip Kreyenbroek has shown, there exists no dogmatic, standardised form of these beliefs. They are constantly reproduced by various kinds of religious leaders and preachers via an oral tradition of songs and poetry. Scripturality is not completely absent, but has not resulted in a single holy book or standardised texts....[..]"

 

Τρίτη 19/08/2014

News - Thuesday

All Along The Watchtower

All Along The Watchtower, γράφει ο Κωνσταντίνος Παυλικιάνης, Τετάρτη 24 Δεκεμβρίου 2008, posted in musicheaven.gr

"Η πρώτη εκτέλεση του «All Along The Watchtower» ανήκει στον folk-Rock μουσικό και ποιητή Bob Dylan και περιλαμβάνεται στο δίσκο «John Wesley Harding» που κυκλοφόρησε στις 27 Δεκεμβρίου 1967 και που χαρακτηρίζεται από τη ριζική απομάκρυνση του Dylan από το ύφος των προηγούμενων ηχογραφήσεών του. Το τραγούδι γράφτηκε μια θυελλώδη νύχτα με καταιγίδα. Ο Bob Dylan δεν μπορούσε να κοιμηθεί και, όπως και πολλά άλλα τραγούδια, έγραψε το «All Along The Watchtower» σχεδόν αμέσως, χωρίς σκέψη, σαν σε αυτόματη γραφή. Το τραγούδι το εμπνεύστηκε μετά από ένα ατύχημα που είχε με τη μοτοσικλέτα του και το οποίο σηματοδότησε τη στροφή της καριέρας του.  Μετά το ατύχημα ο Dylan διάβαζε σε καθημερινή βάση τη Βίβλο. Έτσι, όπως και σε πολλά από τα υπόλοιπα τραγούδια του δίσκου «John Wesley Harding», οι στίχοι του «All Along The Watchtower» περιέχουν αναφορές που παραπέμπουν στη Βίβλο (Ησαΐας, κεφάλαιο 21:5-9) και στην Αποκάλυψη. Μάλιστα, η ίδια η λέξη «Watchtower» (ελληνικά: σκοπιά) χρησιμοποιείται αρκετές φορές στην Παλαιά Διαθήκη και είναι και το όνομα του επίσημου περιοδικού των μαρτύρων του Ιεχωβά. Ο John Wesley, από τον τίτλο του δίσκου, ήταν ο ιδρυτής της Εκκλησίας των Μεθοδιστών. Η Εκκλησία των Μεθοδιστών ιδρύθηκε από τον John Wesley στις 24 Μαΐου 1738. Στις 24 Μαΐου του 1941 γεννήθηκε ο Bob Dylan και οι συμβολισμοί δεν σταματούν εδώ… Οι στίχοι του Bob Dylan έχουν γίνει συχνά αντικείμενο κριτικής. Η γλώσσα που χρησιμοποιούσε ήταν ασυνήθιστη και τραβούσε την προσοχή αντιπαραβάλλοντας λέξεις και εικόνες που πολλές φορές δεν συνδέονταν μεταξύ τους. Αντιθέτως, το «All Along The Watchtower» είναι λιτό και η γλώσσα του απλή. Αποτελείται μόνο από τρεις στροφές χωρίς να υπάρχει ρεφρέν. Υπάρχει, όμως, νόημα. Το τραγούδι απεικονίζει μία συνομιλία μεταξύ δύο ανθρώπων, ενός παλιάτσου κι ενός ληστή, με θέμα τις δυσκολίες της ζωής.

All Along The Watchtower

«"There must be some way out of here" said the Joker to the thief» («Πρέπει να υπάρχει μια διέξοδος από δω» είπε ο παλιάτσος στο ληστή)

Προσέξτε πως αρχίζει το τραγούδι ο Bob Dylan. Μας βάζει στη μέση μιας συνομιλίας και ξεκινάει με μια επείγουσα δήλωση. Δεν γνωρίζουμε που βρίσκονται ο παλιάτσος και ο ληστής αλλά ξέρουμε ότι θέλουν να δραπετεύσουν. Τα λόγια του παλιάτσου έχουν έναν τόνο απόγνωσης και αγωνίας, με αποτέλεσμα η αίσθηση του δράματος να είναι άμεση. Ο παλιάτσος και ο ληστής είναι αρχέτυποι χαρακτήρες οι οποίοι έχουν υπάρξει σε πολλές ιστορίες, με τη μία ή με την άλλη μορφή, εδώ και χιλιάδες χρόνια. Με αυτούς τους δύο χαρακτήρες, ο Dylan προσδίδει μια διαχρονικότητα στην ιστορία του τραγουδιού. Θα μπορούσε να είναι μία παραβολή, η ουσία της οποίας παραμένει η ίδια σε διαφορετικούς τόπους και χρόνους. Τόσο ο παλιάτσος όσο και ο ληστής είναι περιθωριακοί και παρείσακτοι καθώς είναι πρόσωπα που θεωρούνται «απόβλητα» της κοινωνίας.

"There's too much confusion, I can't get no relief.

Businessmen, they drink my wine, plowmen dig my earth.

None of them along the line know what any of it is worth."

(«Υπάρχει πάρα πολλή αναστάτωση, δεν μπορώ να ησυχάσω.

Επιχειρηματίες πίνουν το κρασί μου, αγρότες σκάβουνε τη γη μου.

Κανένας τους δεν ξέρει πέρα για πέρα τι αξίζει από αυτά»).

Οι υπόλοιποι στίχοι της πρώτης στροφής μας λένε για ποιο λόγο θέλει να δραπετεύσει ο παλιάτσος. Φαίνεται ότι όλοι τον εκμεταλλεύονται και κανένας δεν εκτιμά την αξία του. Λέγεται ότι τους στίχους αυτούς τους έγραψε ο Dylan επειδή πίστευε πως τα στελέχη της δισκογραφικής εταιρείας τον εξαπατούσαν στα έσοδα από τα πνευματικά δικαιώματα. 

"No reason to get excited," the thief, he kindly spoke,

"There are many here among us who feel that life is but a joke.

But you and I, we've been through that, and this is not our fate,

So let us not talk falsely now, the hour is getting late."

(«Δεν υπάρχει λόγος να συγχύζεσαι», είπε ευγενικά ο ληστής.

«Υπάρχουν πολλοί ανάμεσά μας που θεωρούν ότι η ζωή είναι μόνο ένα αστείο.

Αλλά εσύ κι εγώ, τα περάσαμε αυτά και δεν είναι αυτή η μοίρα μας.

Ας μη μιλάμε επιπόλαια, λοιπόν. Η ώρα περνάει»).

Η δεύτερη στροφή αρχίζει με τον ληστή να μιλάει ευγενικά στον παλιάτσο. Με τη χρήση της λέξης «kindly», καταλαβαίνουμε ότι ο ληστής είναι συμπονετικός και, ίσως, καταλαβαίνει την αξία του παλιάτσου. Κατόπιν, συνεχίζει παρατηρώντας ότι πολλά άτομα γύρω τους δεν αντιμετωπίζουν τη ζωή τόσο σοβαρά όσο θα έπρεπε. Έτσι, ενώ οι άλλοι βρίσκονται σε πλήρη σύγχυση νομίζοντας ότι η ζωή είναι ένα αστείο, οι δύο πρωταγωνιστές του τραγουδιού ξέρουν πολύ καλά ότι η ζωή δεν είναι έτσι και με όλα αυτά που έχουν περάσει βρίσκονται σε θέση να εκτιμούν την αξία της και να καταλαβαίνουν πόσο σημαντικό είναι γι’ αυτούς να υπάρχει ειλικρίνεια μεταξύ τους. Ο τελευταίος στίχος της στροφής, μας επαναφέρει στην πλοκή της ιστορίας με τον ληστή να λέει ότι η ώρα περνάει. Αυτό μπορεί να είναι κάποιος υπαινιγμός της θνησιμότητάς τους ή να προαναγγέλλει μια αλλαγή στην κοινωνία και να δείχνει μ’ αυτό τον τρόπο ότι επίκειται κάποια δράση. Γεγονός είναι ότι η στιχομυθία μεταξύ του παλιάτσου και του ληστή θυμίζει τη σκηνή που περιγράφεται στη Καινή Διαθήκη, με τους δύο ληστές που σταυρώθηκαν μαζί με τον Ιησού. Ο ένας ληστής, που δεν πίστεψε στο Χριστό, ήταν κυνικός και σαρκαστικός σαν τον παλιάτσο. Ο άλλος ληστής ήταν ταπεινός, πίστεψε στον Ιησού και ζήτησε από Αυτόν συγχώρεση για τις αμαρτίες του...."

 

 

Καλύτερα χοιροβοσκός....

News - Monday

Written by Administrator Monday, 18 August 2014 11:11

Πέθανε ο ποιητής Βύρων Λεοντάρης

Μνήμη Βύρωνα Λεοντάρη

Καλύτερα χοιροβοσκός στο Amagerbro (...)

παρά ποιητής

Søren Kierkegaard

 

Θα ξεχνάς να διαβάσεις, θα ξεχνάς να γράψεις και να διαβάσεις,

τα λόγια που ευχόσουν να σχηματιστούν στων βιβλίων τα χείλη,

θα ικετεύεις στα πρόσωπα των άλλων να χαριστούν θα διστάζεις

να προφέρεις έναν στίχο, η πόρτα της συγκίνησης θα σβήνει,

με πάταγο θα κλείνει: Φέρετρο. Αποχαιρετισμός.

 

Όλα ψεύτικα, δεν υπάρχει αγωνία ούτε κίνδυνος,

το χέρι κομμένο που γράφει, η οπτασία ματαιωμένη.

Απελευθερωμένα χτυπούν οι καμπάνες, έρχονται

νέοι ήχοι, νέες φωνές, το χειρότερο: δάκρυα από γέλια.

Μηδέ βάλητε τους μαργαρίτας ημών...-

 

Δεν είχαμε τίποτα, ένα βρέφος κρατούσαμε μόνο,

γέννηση κλάμα ωδίνες, το συμπαγές σώμα του μες στο αίμα,

να ξεπλυθεί, να ομορφύνει, να λάμψουν

οι περίλυπες μπούκλες στο φως, μαύρα μυστήρια τα μάτια -

Εγκυμονούσε φίδια το πάθος, μια καταστροφή:

αντί για τον ομφάλιο λώρο έκοψε το ίδιο μας το κεφάλι.

 

Θα ξεχνάς να διαβάσεις, θα ξεχνάς να γράψεις,

θα ξεχνάς να γράψεις και να διαβάσεις.

Κάποτε υπήρχαν τα χείλη της, κόκκινα σαν το μαχαίρι που μας σκοτώνει

Σταφύλι των αρωμάτων έσπαγε στο στόμα,

οι αισθήσεις ν' αγγίζουν το μνήμα του παρελθόντος.

Άξιζε να πεθάνεις γι' αυτό, άξιζε να πεθάνεις;

Σαράντα παιδιά ορφανά μες στην χούφτα του χρόνου χωρίς φωνή.

 

Μας πολέμησε σφόδρα ο καιρός, γίναμε ένα με το λασπωμένο χώμα.

Μας πρόδωσε η τυφλή κρυστάλλινη σφαίρα των υποσχέσεων,

η αλήθεια ότι γύρω μας έλαμπε η μέρα πυρακτωμένη,

και χρειάστηκε αντοχή, κι είπαμε: ας περιμένουμε ακόμα.

Τα δάκρυα συναντούν το χώμα, τα μάτια μας

βυθίζονται στην λάσπη: ρύποι, μαργαριτάρια των χοίρων.

 

Θα ξεχνάς να γράψεις, θα ξεχνάς να διαβάσεις,

θα ξεχνάς να γράψεις και να διαβάσεις ακόμα και να μιλήσεις θα ξεχνάς.

Θ' αναγνωρίζεις τις λέξεις που είχες να δώσεις, θα προσπερνούν

γύρω σου θολωμένα τα πλήθη, εμβρόντητος θα κοιτάζεις, ύστερα

το κλάμα σαν πέπλο θα σου κρύβει τα μάτια.

Όταν πλησιάζει το τέλος θα είσαι ένας από εμάς.

Those are pearls that were his eyes. Those are pearls that were his eyes.

 

Πνίγεται το τραγούδι, μιαν οπτασία βλέπουμε, σε άνυδρη έκταση, ραγισμένη.

Μας περιγελούν, μας παρωδούν, σαν χοίροι θα μας ποδοπατούν.

Μας ζητούν να θαφτούμε σε σπήλαια πετρώδους θρήνου.

Οι ρώγες των σταφυλιών θα κυλούν στ' άδυτα των υπονόμων,

το παρελθόν θα γεννιέται, βρέφος νεκρό, ξανά και ξανά,

το μαχαίρι της ζωής θα βασανίζει το κομμένο μας κεφάλι.

Those are pearls that were his eyes.

 

Θα ξεχνάς να γράψεις, θα ξεχνάς να διαβάσεις,

θα ξεχνάς ακόμα και να μιλήσεις - όμως:

Ονειρευτήκαμε πως στα βαλτόνερα, κάποια στιγμή, θα βρεθείς,

εσύ, να κρατάς την πυρακτωμένη μέρα στα μάτια μας πάλι,

τις εικόνες θ' αφήσεις, να πετούν ψηλά, ζωής και θανάτου, ονειρευτήκαμε

πως θα γνωρίσεις, θα αισθανθείς, μια γλώσσα

του παρόντος, του παρελθόντος, του μέλλοντος,

και τα ποιήματα θ' αναδυθούν, πεταλούδες του σκοτεινού αιώνα,

απ' τα χέρια σου, η οπτασία θα είναι

το ανέσπερο όλων μαζί σώμα τους, στον ορίζοντα να χορεύει,

κι ο άνεμος -ίσως για λίγο συμβεί- θα μπορεί

κι εμάς ακόμη να μας σηκώνει.

 

Σημ. : «...μηδέ βάλητε τους μαργαρίτας υμών έμπροσθεν των χοίρων»

Ματθαίου, κεφ. Ζ, παρ. 6

 

Ομοιότητες και διαφορές...

News - Monday

Last Updated on Sunday, 17 August 2014 20:00 Written by Administrator Sunday, 17 August 2014 19:56

 

Δευτέρα 18/08/2014

Beheading Hindus, by DAVID ARNOLD. And other, controversial aspects of Wendy Doniger’s history of a mythology, TLS, 29/07/2009

"People lose their heads quite often in Hindu mythology. On a father’s whim, a son cuts off his mother’s head; demons are decapitated to expel the chaos-threatening poison lurking in their throats; the fidelity of wives and the faith of devotees are tested by beheading; and, in the rituals myth sustains, animals lose their heads to satisfy sacrificial imperatives. But, as Wendy Doniger reassures us in her courageous and scholarly book, in Hindu myth “beheading is seldom fatal”. Nor is it without meaning and purpose, for decapitation proves a means of achieving a creative fusion between apparently incongruous parts. Heads are restored, but they are also misplaced. Doniger recounts a South Indian tale in which the wife of a sage is sentenced to death by her husband. At the moment of execution, the Brahmin wife, from the highest of castes, embraces a Pariah, a woman from the very lowest of castes, an “untouchable”, and in the confusion, both women lose their heads. The sage relents, pardons both women and restores their heads, but one woman now bears a Brahmin head on a Pariah body, the other a Pariah head on a Brahmin body. This story is full of the kinds of multiple meanings that flash throughout this fascinating book. In the anxious world of the “Brahmin imaginary”, it articulates high-caste fears about the “confusion of classes”, the miscegenation of types that constantly threatens in this mixed-up, decadent age. But the tale also hints at male violence (against women), feminine sympathy (here a cause of calamity) and the misguided authority of a man who, in seeking to restore order, is in fact responsible for creating even greater confusion. The metaphorical transposition of heads sheds light on other issues too. Attempts to uphold the dharmic order through elite Sanskrit texts are repeatedly subverted by the “alternative” voices of the subordinated and marginalized – women, pariahs, tribal people. Reading myths helps reveal the processes by which the Hindu tradition, far from being a timeless monolith, has been enriched by influences from within India (folklore, dissenting religions such as Buddhism and a diversity of regional cultures), as well as from without, including Islam and Christianity. The question is not so much where these disparate elements came from but how, through the “infinite inventiveness” of the Hindus, they came together and stayed together.  The Hindus is, in one way, a celebration of the inventive nature and permissive power of myths. Myths give insight into human dilemmas and fears but they also create, above all in Hinduism, the cultural room and psychological space to imagine an almost infinite range of actions and consequences. Even if many of those possibilities are imagined expressly in order to be denied, they retain the ability to generate new, alternative, sometimes contestatory ideas, as when Ravana in rereadings of the Ramayana is transformed from demon to hero, or the long-suffering Sita becomes a woman with attitude, enlivened by a hint of extramarital desire. Doniger suggests that what myth makes possible in the mind can sometimes inform social behaviour – inspiring the oppressed or creating the ideals to which the sati (the devoted wife) subscribes in choosing self-immolation." 

 

Κυριακή 17/08/2014

Αφρώδεις φούσκες, από Hypothesis61

"Η επόμενη περίοδος θα περιγραφεί ως «ανοδική» σε δύο συσκευασίες : στην Σαμαρική ασκητική συντηρητική αφήγηση του ελάχιστου ρίσκου, στην Συριζαική υπόσχεση της «απαλλαγής με το λελογισμένο ρίσκο» και τα σαφή νεύματα παροχών όχι προς τους πολλούς αλλά προς τις πολλές ομάδες. Η άδεια Αθήνα σηματοδοτεί ότι η  ελληνική πολυπραγμοσύνη της πολυσθένειας και των πολλαπλών δικτύων, αφού συγκρότησε το βασικό μηχανισμό διασποράς κοινωνικών άδηλων και άρρητων παροχών, ως ένα sui generis trickle -down effect, αποτέλεσε και ένα ασθενικό αλλά υπαρκτό «παράλληλο κοινωνικό κράτος» , ένα amortisseur ιδιοκατασκευής made in Greece. Τα αυστηρά μαθηματικά αποδεικνύουν ότι το made in Greece άδηλο αναδιανεμητικό σύστημα δεν είναι βιώσιμο. Τα μνημονιακά μέτρα περνάνε γιατί πάντα εμπεριέχουν εύλογες ρυθμίσεις οικονομικής εξισορρόπησης οι οποίες έχουν την καθολική ρητή αποδοκιμασία αλλά την άρρητη σιωπηρή γνώση του ανορθολογισμού της φούσκας, που αποτελείτο από εκατομμύρια μικρές φυσαλίδες. Ο καθείς διαμαρτυρόμενος γνωρίζει την ιδιωτική του φούσκα, πριν την ονομάσει ο αμετροεπής Πάγκαλος. Παρότι η Γερμανία αναγκαστικά ήρθε πιο κοντά, το έργο του ίσως του πιο main stream σύγχρονου διανοούμενου της , του P.Sloterdijk παραμένει ελάχιστα μεταφρασμένο. Ο Sloterdijk θεωρεί την έννοια της φούσκας, περισσότερο ως σηματοδότηση του αφρώδους σχηματισμού παρά ως μπαλονιού, ως κομβική για την κατανόηση του σύγχρονου κόσμου (*). Τα άτομα και οι ομάδες σχηματίζονται , κατανοούν τον εαυτό τους και τον κόσμο ,ως εάν να είναι στο κέντρο της αφρώδους φούσκας. Η μεταφορά αρμόζει στην Ελληνική κρίση: Μια τεράστια δομή αποτελούμενη από εκατομμύρια αφρώδεις φούσκες, όλων των μεγεθών και διαστάσεων, σε όλες τις ποικιλίες σχηματισμού με εγκλεισμούς, γειτνιάσεις, επαφές. Η μεγάλη δομή σκάει , πολλές μικροφούσκες σκάνε, αλλά η δομή παραμένει σε μικρότερο όγκο. Η αφρώδης δομή παραμένει για να προστατεύσει όσους κατά τύχη βρίσκονται κοντά σε πιο ανθεκτικές μικροφούσκες"

ΠΡΟΣΠΑΘΩΝΤΑΣ ΓΙΑ ΑΥΤΟΚΡΙΤΙΚΗ, ΕΙΛΙΚΡΙΝΕΙΑ ΚΑΙ ΕΛΠΙΔΑ, posted by Celin, 6/8/2014

"Τί σόι δικτατορία του προλεταριάτου στηρίζω όταν πιστεύω ότι το προλεταριάτο είναι βλαμμένο, τουλάχιστον στη πλειοψηφία του; Πόση αυταπάτη ή επιμονή (διαφέρουν αυτά τα δύο;) πρέπει να έχει κάποιος για να εξακολουθεί να πιστεύει σε έναν λαό που δε πιστεύει στον εαυτό του; Πόσοι τύποι φασισμού πρέπει να περάσουν, από τους ορίτζιναλ μέχρι τους νεοφιλελεύθερους, μέχρι να καταλάβουμε ότι όλοι εξυπηρετούν τη πλουτοκρατία; Πόσο ατσάλινη πρέπει να είναι μια ψυχή για αντέξει το ζελέ της πλαδαρότητας των ψυχών των άλλων; Και πώς είναι εφικτό να υπάρξει ατσάλινη ψυχή σε μια κοινωνία στην οποία εκ των πραγμάτων γεννιέσαι πλαδαρός; Πόση απόσταση μπορούν να αντέξουν τα λόγια από τη πράξη πριν τα λόγια ακουστούν γραφικά και αστεία; Και σήμερα που η διάθεση για αστεία είναι ολοφάνερη -κάθε τραγική είδηση σήμερα γίνεται το αστείο και το ανέκδοτο του αύριο στο twitter, θέλουμε να γελάμε με όλα, έξυπνες ατάκες, αυτάρεσκες μέσα στην κατα βάθος αποδοχάρα εκείνου που δήθεν πολεμούν- σήμερα λοιπόν που όλα μοιάζουν με αστεία, ποιός θα μιλήσει σοβαρά και δε θα ακουστεί γελοίος; Ποιός θα μιλήσει για ιδανικά και δε θα ακουστεί γραφικός; Πώς στο διάολο πολεμιέται αυτό; Σε μια κοινωνία που θέλει να ξεκαρδίζεται στα γέλια μέχρι θανάτου, πώς είναι δυνατόν να αποφευχθεί η πραγματοποίηση της ίδιας της της βούλησης; Και γιατί ρε γαμώτο όλα αυτά που γράφω εξακολουθούν να μου φαντάζουν γραφικά, αστεία, "χειροκροτήστε με, τί ωραία που τα λέω ο πούστης"; Δεν είναι έτσι. Αν καταντήσουμε να θεωρούμε γραφικότητες την αναζήτηση ιδανικών και τις ανησυχίες της ψυχούλας του οποιουδήποτε, τελειώσαμε, κωστοπουλοποιηθήκαμε. Ούτε καν αυτό, μια χαρά είναι αυτοί. Η σωστή λέξη είναι ξοφλήσαμε, σαν άτομο, σαν Έθνος, σα κοινωνία, σαν λαός"

Δυτικά αρνητικά στερεότυπα για τους Έλληνες από τον Μεσαίωνα έως σήμερα, posted by ardin, 10/08/2014

"Στο πλαίσιο των διπλωματικών επαφών μεταξύ των δύο πλευρών ο Γερμανός αυτοκράτορας Όθων Α΄ (962-973), ιδρυτής της μετέπειτα Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας του Γερμανικού Έθνους, απέστειλε στην Κωνσταντινούπολη τον λομβαρδικής καταγωγής Λιουτπράνδο, επίσκοπο Κρεμώνας, ώστε να διαπραγματευτεί  με τον αυτοκράτορα Νικηφόρο Φωκά το συνοικέσιο του γιου του, Όθωνα Β΄, με την αρχοντοπούλα Θεοφανώ. Η κακή ωστόσο συμπεριφορά που φαίνεται ότι επέδειξαν οι βυζαντινές αρχές απέναντι στον Λιουτπράνδο, λόγω του ότι πήγε εκεί ως εκπρόσωπος του Γερμανού ηγεμόνα, ενός σφετεριστή της ρωμαϊκής νομιμότητας, τον εξόργισε και έγραψε μια άκρως εμπαθή και σφόδρα επικριτική αναφορά για το ταξίδι του στην Κωνσταντινούπολη με τον λατινικό τίτλο: “De Legatione Constantinopolitana”. Το κείμενο αυτό, το οποίο απηχούσε πιθανότατα όχι μόνο τις προσωπικές του απόψεις αλλά και τις επικρατούσες στον δυτικό κόσμο αντιλήψεις, θεωρείται χρήσιμο για την ανίχνευση των ριζών του δυτικού ανθελληνισμού6. Σε αυτό οι Έλληνες παρουσιάζονται ως: «επιπόλαιοι», «ανόητοι», «κόλακες», «φιλάργυροι», «δόλιοι», «απατεώνες», «αναξιόπιστοι», «ψεύτες», «προδότες» κ.ά.7, κάτι που ερμηνεύεται υπό το πρίσμα κάποιων «συμπλεγμάτων κατωτερότητας» από τα οποία διακατέχονταν οι τότε Δυτικοί απέναντι στην ακμάζουσα ανατολική αυτοκρατορία8. Πιο συγκεκριμένα, κατά τον Λιουτπράνδο: Ο Νικηφόρος είναι ένα πλάσμα πραγματικά τερατώδες, πυγμαίος με τεράστιο κεφάλι, με μάτια σαν του τυφλοπόντικα, με γενειάδα κοντή, πλατιά, πυκνή, ασπριδερή. Το μέτωπό του είναι ένα δάκτυλο πλατύ, η κόμη ατίθαση και άγρια στολίζει το άγριο πρόσωπο σαν να ήταν Ίοπας. Το δέρμα του είναι μαυριδερό σαν να ήταν Αιθίοπας. Είναι κοιλαράς με αδύνατους γλουτούς. Τα μπούτια είναι μεγάλα, δυσανάλογα με το κοντό του ανάστημα, τα πόδια του πλατιά. Φορούσε έναν παλιό χωριάτικο μανδύα, ξεφτισμένο και βρωμερό, και υποδήματα Σικυώνια. Ο λόγος του είναι θρασύς, αλλά ο νους του σαν της αλεπούς και σαv τον Οδυσσέα είναι επίορκος και ψευταράς9. Επίσης, ο βυζαντινός αυτοκράτορας είναι: χωριάτης, κατσικοπόδαρος, κερατάς, γυναικωτός, μαλλιαρός, άξεστος, βάρβαρος, βάναυσος, «περπατά σαν γριά και έχει κατσικίσια μούρη»10. Συνεχίζοντας, ο Λιουτπράνδος αποφαίνεται:

Ο βασιλιάς των Ελλήνων είναι μαλλιαρός, φοράει χλαμύδα με μακριά μανίκια και γυναικείο μανδύα, είναι ψεύτης, απατεώνας, αδυσώπητος, πονηρή αλεπού, υπερόπτης, ψευδοταπεινόφρων, τσιγκούνης, πλεονέκτης, τρώει σκόρδο, κρεμμύδια και πράσα και πίνει βάλνιον. Απεναντίας, ο βασιλιάς των Φράγκων είναι καλοκουρεμένος, δεν φοράει γυναικεία ρούχα, σκεπάζει το κεφάλι του, είναι ειλικρινής, δεν εξαπατά κανέναν, είναι πολυεύσπλαχνος όταν πρέπει, αυστηρός όταν χρειάζεται, πάντα πραγματικά ταπεινόφρων, ποτέ του φιλάργυρος, δεν τρώει σκόρδο, κρεμμύδια και πράσα για να κάνει οικονομία στα ζώα11.

Επίσης:

– Ο αυτοκράτορας «εξαπατά […] και δεν λέει σε κανέναν την αλήθεια. Έπραξε όμως όπως πράττουν πάντα οι Έλληνες!»12.

– «Των Αργείων η πίστη αβέβαιη: Λατίνε πρόσεξε καλά. Μην τους πιστέψεις και μην ακούς τα λόγια τους. Για να κερδίσει το Άργος πόσο ψευδορκεί!»13.

– «Η ψεύδορκος Ελλάδα»14.

– «Των Δαναών τους δόλους και τούτους πάντες να κρίνετε από ένα και μόνο έγκλημα»15.

– «Πόσο είναι έτοιμοι οι Έλληνες να ορκιστούν στο κεφάλι κάποιου άλλου»16.

– «Ο τσιγκούνικος δείπνος τους αρχίζει και τελειώνει με μαρούλια, που κάποτε έκλειναν τους δείπνους των προγόνων τους»17.

Διαπιστώνεται λοιπόν στα τελευταία αυτά αποσπάσματα ότι γίνεται χρήση αρνητικών στερεοτύπων για τους Έλληνες, προερχομένων από τη ρωμαϊκή αρχαιότητα, τα οποία, όπως αποδεικνύεται, ήταν εν χρήσει και κατά τον Μεσαίωνα. Η τελευταία μάλιστα φράση, αν και καθόλου κολακευτική για τους Έλληνες, αποδεικνύει ότι οι Δυτικοί θεωρούσαν τους βυζαντινούς απογόνους των αρχαίων Ελλήνων, δεδομένου ότι τους αντιμετώπιζαν ως μια ενιαία οντότητα. Οι δε αρνητικοί χαρακτηρισμοί εναντίον των Ελλήνων και ιδίως κατά του βυζαντινού αυτοκράτορα είναι εμφανώς υπερβολικοί και αποπνέουν εμπάθεια18. Έναν σχεδόν αιώνα λοιπόν προ του σχίσματος του 1054 διαπιστώνεται η ύπαρξη αρνητικών στερεοτύπων από την πλευρά των Δυτικών και δη των Γερμανών αναφορικά κυρίως με την αξιοπιστία των Ελλήνων και την εχθρότητά τους έναντι της Δύσεως. Από το 1054 και ύστερα θα προστεθεί στα παραπάνω και η μομφή του «σχισματικού» ή σπανιότερα του «αιρετικού», δεδομένου ότι η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία δεν θεωρούσε τους Ορθοδόξους αιρετικούς, παρά μόνο σχισματικούς19. Από τα τέλη δε του 11ου αιώνα, με τη διεξαγωγή της Α΄ Σταυροφορίας20 και ιδίως μετά την κατάλυση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας από τα στρατεύματα της Δ΄ Σταυροφορίας, οι σχέσεις μεταξύ των δύο πλευρών θα επιδεινωθούν δραματικά21. Οι ηττημένοι μάλιστα Έλληνες θα αντιμετωπίσουν, πέρα από την καταπίεση, και τη χλεύη των Δυτικών κατακτητών, που τους θεωρούσαν μεταξύ άλλων «λαό γραφιάδων»22"

[RIP. Laureen Bacall]

 

Παρασκευή 15/08/2014

 

Οι ιστορίες και οι συμβολισμοί πίσω από τα 500 και πλέον ονόματα της Θεοτόκου, από dogma.gr 05/08/2014

Ακόμη, στη Ζάκυνθο, στη Μονή Στροφάδων, βρίσκεται η εικόνα της Παναγίας της Θαλασσομαχούσας. Σύμφωνα με την παράδοση, η εικόνα, που κάποτε εκλάπη, πάλεψε με τα κύματα και έφτασε στο Μοναστήρι χωρίς να καταστραφεί στη θάλασσα.
Σε άλλες περιπτώσεις η Παναγία ονομάζεται ανάλογα με την ημερομηνία που γιορτάζει. Ετσι, στη Σαντορίνη απαντάται η Παναγία η Τριτιανή που γιορτάζει την τρίτη ημέρα του Πάσχα και στη Σίφνο η Παναγία η Δεκαπεντούσα, που γιορτάζει το Δεκαπενταύγουστο.
«Η ύπαρξη αυτής της πλούσιας ονοματολογίας δεν σημαίνει απλώς μια συναισθηματική σχέση του λαού με την Παναγία, αλλά κυρίως το γεγονός ότι μέσα από αυτόν τον πλούτο των ονομάτων επισημαινόταν η σημασία του προσώπου για τη Σωτηρία του κόσμου: η Μαρία έγινε το σκεύος εκλογής για να γίνει ο Θεός άνθρωπος και να διασωθεί το ανθρώπινο γένος και ο κόσμος από τη φθορά του θανάτου.
Αλλωστε, και η γιορτή της Κοίμησης αυτό ακριβώς συμβολίζει, την καταπάτηση του Θανάτου. Γι αυτό και τιμάται ως το Πάσχα του καλοκαιριού», καταλήγει ο κ. Καριώτογλου.
Πριν από μερικά χρόνια οι μαθητές του 3ου Γυμνάσιου Κερατσινίου, με επιβλέπουσα την καθηγήτρια τους κα Γαρεφαλάκη Μαρία προσπάθησαν να συγκεντρώσουν όσα το δυνατόν περισσότερα από τα ονόματα που έχει χαρίσει στην Παναγία η λαϊκή πίστη και παράδοση.
Το αποτέλεσμα είναι αν μη τι άλλο εντυπωσιακό.

Η ΚΟΙΜΗΣΙΣ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ, του Ιωάννου Φουντούλη, apostoliki-diakonia.gr

Ειδικά το γεγονός της Κοιμήσεως της Θεοτόκου αφηγείται, εκτός των άλλων, και μια απόκρυφος διήγησις, που φέρεται υπό το όνομα του ηγαπημένου μαθητού του Κυρίου, του Ιωάννου. Μια περίληψη του εκτενούς αυτού κειμένου θα παρουσιάσωμε εδώ. Σε κάθε του σημείο ο αναγνώστης του θυμάται αντίστοιχες φράσεις από τους ύμνους και το συναξάριο της εορτής και λεπτομέρειες από την εικόνα της Κοιμήσεως που εφιλοτέχνησαν βυζαντινοί ζωγράφοι.

Η Παναγία μετά την Ανάληψι του Χριστού καθημερινώς πηγαίνει στο ζωοδόχο μνήμα και προσεύχεται. Μία Παρασκευή ο Αρχάγγελος Γαβριήλ παρουσιάζεται μπροστά της και την χαιρετά: “Χαίρε, η γεννήσασα Χριστόν τον Θεόν ημών. Ο Κύριος άκουσε την προσευχή σου και θα αφήσης τον κόσμο και θα πορευθής εις την ζωήν την αληθινήν και αδιάδοχον”. Η Θεοτόκος επιστρέφει στον οίκο της, θυμιά και προσεύχεται στον Χριστό να της στείλη τον Ιωάννη και τους λοιπούς Αποστόλους, για να παρασταθούν στον θάνατό της. Η προσευχή της εισακούεται και πρώτος φθάνει, αρπαγείς από νεφέλη, ο Ιωάννης και σε λίγο επί νεφελών και οι λοιποί Απόστολοι οι διεσπαρμένοι στα πέρατα του κόσμου. Την Κυριακή έρχεται με την απαστράπτουσα δόξα Του και με χιλιάδες αγγέλους ο Κύριος να παραλάβη την ψυχή της Μητρός Του. Εκείνη ευλογεί τους Αποστόλους και τον κόσμο, δέεται για την σωτηρία όλων και αφού λαμβάνει την υπόσχεσι ότι “πάσα ψυχή επικαλουμένη το όνομά της ου μη καταισχυνθή, αλλ’ εύρη έλεος και παράκλησιν και αντίληψιν και παρρησίαν και εν τω νυν αιώνι και εν τω μέλλοντι”, παραδίδει την αγία της ψυχή στα χέρια του Υιού της. Οι Απόστολοι περιπτύσσονται το σκήνος και ψάλλοντες μεταφέρουν την κλίνη με το σώμα για ταφή. Ένας εβραίος ονόματι Ιεφωνίας ορμά και επιχειρεί “κατά της κλίνης”, αλλ’ άγγελος Κυρίου με “ξίφος πυρός” αποκόπτει τα χέρια του από των ώμων, που μένουν κρεμασμένα στην κλίνη. Αυτός μετανοεί και κολλώνται πάλι τα χέρια του, ενώ οι Απόστολοι ανενόχλητοι συνεχίζουν την εκφορά. Το σκήνος θάπτεται σε καινό μνημείο στην Γεθσημανή, την Τρίτη όμως ημέρα “μετετέθη…εν Παραδείσω”.

Η ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ ΠΟΙΗΣΙΣ

Η εκκλησιαστική ποίησις εξωραϊζει την απλή αυτή διήγηση. Στα τρία στιχηρά του Εσπερινού του α΄ήχου, το πρώτο αυτόμελο και τα άλλα δύο προσόμοια, του πρώτου, με ένα θαυμάσιο τρόπο εγκωμιάζεται η Θεοτόκος και η Κοίμησί της. Ως υπόβαθρο όμως αναγνωρίζεται εύκολα η διήγησι του αποκρύφου: η Γεθσημανή, οι λόγοι του Γαβριήλ, η παρουσία των αγγελικών δυνάμεων, η μετάστασι από τον τάφο στον ουρανό.

Το ίδιο θέμα έχουν και τα τρία στιχηρά των Αίνων του δ΄ ήχου. Στο πρώτο, όλος ο κόσμος, ουράνιος και επίγειος, χαίρεται προπέμποντας την μητέρα του Χριστού και ψάλλοντας σ’ αυτήν την “εξόδιον ωδήν”. Στα άλλα δύο περιγράφεται η έλευσις των Αποστόλων και η επικήδεια ψαλμωδία τους, καθώς και η παρουσία των αγγελικών δυνάμεων και η υποδοχή της αμωμήτου ψυχής της από τον Χριστό.

Τέλος θα σταθούμε στο πιο ιδιόρρυθμο τροπαριο της εορτής αυτής, αλλά και όλων των τροπαρίων μας. Πρόκειται για το δοξαστικό του Εσπερινού. Το περιεχόμενό του αντλεί από την σχετική απόκρυφο διήγηση. Η ιδιορρυθμία του τροπαρίου αυτού είναι ότι δεν ψάλλεται, όπως όλοι οι άλλοι έκκλησιαστικοί ύμνοι, σε ένα μόνο ήχο, αλλά και στους οκτώ.

Οι «άγνωστες» Παναγίες της Ελλάδας, tovima.gr 15/08/2014

Μονή Παναχράντου - Ανδρος

Παναγία του Χάρου-Λειψοί

Μια «Εκρηξη» από την Ελλάδα ταρακουνάει το Λοκάρνο, της Βένιας Βέργου, Η Καθημερινή 13/08/2014

Στο κέντρο της ταινίας βρίσκεται η Μαρία, σε μια ερμηνεία της Αγγελικής Παπούλια με τόσο θεαματική επίδραση στον θεατή, ώστε οι πρώτες εκτιμήσεις για το βραβείο που αξίζει, να ψιθυρίζονται ήδη εδώ στο Λοκάρνο. Η Μαρία μεγάλωσε δίπλα στην αφελή συνομήλικη αδελφή της Γωγώ («εγώ είμαι ειδικών αναγκών και ειδικών δυνατοτήτων», όπως παραδέχεται στον ρόλο της η χαρισματική Μαρία Φιλίνη). Απέναντι σε μια μάνα καθηλωμένη σε αναπηρικό καροτσάκι, εκ πρώτης όψεως στωική αλλά κατά βάθος βιτριολική (πολύτιμη εδώ η ευφυΐα και το ένστικτο της υπέροχης Θέμιδος Μπαζάκα) κι έναν πατέρα άβουλο, αθόρυβο, αλλά τελικά επικίνδυνο (ερμηνευμένο με μέτρο και σωστή ένταση από τον Γιώργο Μπινιάρη). Μονίμως έξω φρενών οι δύο αδελφές (στο 120 τετραγωνικών μέτρων διαμέρισμα στους Αγίους Αναργύρους και στο μίνι μάρκετ της οικογένειας), διανύουν τα νεανικά χρόνια με έμφαση σε μια λεκτική σεξουαλική εκτόνωση, και τελικά, παντρεύονται νωρίς. Η Μαρία έναν παθιασμένο ναυτικό (του οποίου τα πάθη καμουφλάρει θαυμάσια ο Βασίλης Δογάνης) και η Γωγώ έναν «σκουπιδιάρη» (του οποίου τα πάθη υπονοεί εύστοχα και θρασύδειλα ο Μάκης Παπαδημητρίου). Κι ενώ η Μαρία διανύει την απόσταση από τον έρωτα μέχρι τον γάμο και τα τρία παιδιά, μόνη, εξαιτίας του απόντος ναυτικού, ακόμη δεν έχει απαλλαχθεί από το βάρος μάνας, πατέρα κι αδελφής. Γι’ αυτό, λίγο πριν από την έκρηξή της (εδώ και το νόημα του τίτλου), φτάνει να εξομολογείται με άνεση μπροστά σε αγνώστους, «όταν ήμουν μικρή κανείς δεν μου είπε πως έτσι θα είναι η ζωή μου. Σήμερα, θέλω μια ζωή λιγότερο οδυνηρή». Και το διεκδικεί. Αφήνοντας τους πατέρες της ιστορίας της να αναλάβουν τις ευθύνες τους.
 

 

Who's Online

We have 188 guests online

Statistics

Members : 34
Content : 337
Web Links : 17
Content View Hits : 284726

DemocracyCrisis Social Media

SocialTwist Tell-a-Friend

france24

Hurriyet Dailynews

Reuters-Photographers

  • Covering the Ferguson unrest
    I was told to pack my riot gear and head to Ferguson, a suburb of St. Louis in Missouri, to cover unrest that had broken...
  • From central banker to Islamic king
    The Emirate of Kano is part of the Sokoto Caliphate, one of the great Islamic empires that dotted the Sahel, profiting from caravan routes connecting...
  • Shooting the supermoon
    I had been watching the 1970s TV show “Space 1999” as well as my “Star Wars” DVD set, and it was as if these pictures...

Βιβλιοθήκη Herrk

  • Καστοριάδης – Κονδύλης
    Απ’ όσο ξέρω, στη βιβλιογραφία δεν έχει γίνει ακόμα κάποια σύγκριση. Παρακάτω δεν δίνονται απαντήσεις αλλά τίθενται κάποια προκαταρκτικά ερωτήματα:...
  • Οι Ευθυγραμμιζόμενοι
    Brecht: Οι Ευθυγραμμιζόμενοι (μτφρ. Δ. Τζωρτζόπουλος) Για να μη χάσει το ψωμί του Σε καιρούς αυξανόμενης καταπίεσης Αποφασίζει κάποιος, να...
  • Η κρίση αλλάζει την εικόνα της Αθήνας
    Η κρίση αλλάζει και τους δημόσιους χώρους της Αθήνας. Τις αλλαγές καταγράφει το ιστολόγιο “Η Αθήνα πίσω απ’ τη βιτρίνα”. Αποσπάσματα: “Οι...

DemocracyCrisis© All Rights Reserved