DemocracyCrisis.com - Η Δημοκρατία σε κρίση;

Ξεσηκωθείτε...,των Μανώλη Βαρδή και Σεραφείμ Μακρή

Last Updated on Tuesday, 01 April 2014 10:10 Monday, 24 March 2014 08:39

 


Μετά από τέσσερα χρόνια σκληρού Μνημονίου, νομίζουμε ότι ήλθε ο καιρός να σκεφτούμε πιο ψύχραιμα και πιο αποφασιστικά κάποια θέματα. Η κληρονομιά της Πλατείας των Αγανακτισμένων πρέπει να μετραπεί σε μία λαϊκή και μία εθνικά επαναστατική κληρονομιά ταυτόχρονα.
Αποφύγαμε, ειδικά από αυτό εδώ το site, να ρίξουμε νερό στο μύλο του λαϊκισμού: είτε αυτός προερχόταν από την Άκρα Δεξιά και τη θλιβερή της εκπροσώπηση είτε αυτός προερχόταν από μια εξίσου θλιβερή Αριστερά η οποία αρνείται την ένταξη του Εθνικού στο πεδίο της σκέψης της είτε, τέλος, αυτός προερχόταν από τα media που συναποτελούν την Κρατούσα Κατάσταση των πραγμάτων στη χώρα. Τα τελευταία γεγονότα, με τις δήθεν διαπραγματεύσεις, τις δήθεν μεταρρυθμίσεις στο γάλα, στο λάδι και στο κρασί αποτελούν για μας την αφαίρεση κάθε φύλλου συκής που απέμεινε. Η επίθεση ήταν, είναι και θα είναι εναντίον των Ελλήνων που γιορτάζουν σε λίγο τον Παλιό Ξεσηκωμό. Επίθεση εναντίον της παραγωγικής βάσης της χώρας, επίθεση εναντίον της γης μας που σε πείσμα ακόμη παράγει, επίθεση εναντίον των ανθρώπων μας που ακόμα προσπαθούν. Αυτή η επίθεση αναδεικνύει πια ολοφάνερα ότι ο εχθρός μας έχει όνομα: δεν είναι ένας ακατανόητος στους πολλούς πόλεμος μέσα στον καπιταλισμό (που υπάρχει), ούτε μια αόριστη εφαρμογή ενός πειράματος μιας ιδεολογικής πλατφόρμας που μας θέλει όλους δούλους-καταναλωτές (που επίσης είναι φάση στην εξέλιξη του καπιταλισμού). Ο εχθρός μας είναι ο Γερμανικός Παράγοντας είτε αυτός είναι στη Γερμανία είτε μέσα στην Ελλάδα είτε αλλαχού στην Ευρώπη.

Read more: Ξεσηκωθείτε...,των Μανώλη Βαρδή και Σεραφείμ Μακρή

 

Καινοδιαθηκικές μαρτυρίες για την Ανάσταση και ο R. Bultmann

News - Μ. Βαρδής

Written by Administrator Saturday, 19 April 2014 18:14

Από το βιβλίο του Παν. Ανδριοπούλου, Θέματα Θεολογίας της Καινής Διαθήκης, Αθήνα 1990, σσ. 134-136.

Χωρία σχετικά με τον κενό τάφο:

Ματθ., 15, 40-46: [40. αἳ ὅτε ἦν ἐν τῇ γαλιλαίᾳ ἠκολούθουν αὐτῷ καὶ διηκόνουν αὐτῷ, καὶ ἄλλαι πολλαὶ αἱ συναναβᾶσαι αὐτῷ εἰς ἱεροσόλυμα. 41. καὶ ἤδη ὀψίας γενομένης, ἐπεὶ ἦν παρασκευή, ὅ ἐστιν προσάββατον, 42. ἐλθὼν ἰωσὴφ [ὁ] ἀπὸ ἁριμαθαίας εὐσχήμων βουλευτής, ὃς καὶ αὐτὸς ἦν προσδεχόμενος τὴν βασιλείαν τοῦ θεοῦ, τολμήσας εἰσῆλθεν πρὸς τὸν πιλᾶτον καὶ ᾐτήσατο τὸ σῶμα τοῦ ἰησοῦ 43. ὁ δὲ πιλᾶτος ἐθαύμασεν εἰ ἤδη τέθνηκεν, καὶ προσκαλεσάμενος τὸν κεντυρίωνα ἐπηρώτησεν αὐτὸν εἰ πάλαι ἀπέθανεν: 44. καὶ γνοὺς ἀπὸ τοῦ κεντυρίωνος ἐδωρήσατο τὸ πτῶμα τῷ ἰωσήφ. 45. καὶ ἀγοράσας σινδόνα καθελὼν αὐτὸν ἐνείλησεν τῇ σινδόνι καὶ ἔθηκεν αὐτὸν ἐν μνημείῳ ὃ ἦν λελατομημένον ἐκ πέτρας, καὶ προσεκύλισεν λίθον ἐπὶ τὴν θύραν τοῦ μνημείου. 46. ἡ δὲ μαρία ἡ μαγδαληνὴ καὶ μαρία ἡ ἰωσῆτος ἐθεώρουν ποῦ τέθειται],

Ματθ., 16, 1-8: [1. καὶ διαγενομένου τοῦ σαββάτου μαρία μαγδαληνὴ καὶ μαρία [τοῦ] ἰακώβου καὶ σαλώμη ἠγόρασαν ἀρώματα ἵνα ἐλθοῦσαι ἀλείψωσιν αὐτόν. 2. καὶ λίαν πρωῒ τῇ μιᾷ τῶν σαββάτων ἔρχονται ἐπὶ τὸ μνημεῖον ἀνατείλαντος τοῦ ἡλίου. 3. καὶ ἔλεγον πρὸς ἑαυτάς, τίς ἀποκυλίσει ἡμῖν τὸν λίθον ἐκ τῆς θύρας τοῦ μνημείου; 4. καὶ ἀναβλέψασαι θεωροῦσιν ὅτι ἀποκεκύλισται λίθος, ἦν γὰρ μέγας σφόδρα 5. καὶ εἰσελθοῦσαι εἰς τὸ μνημεῖον εἶδον νεανίσκον καθήμενον ἐν τοῖς δεξιοῖς περιβεβλημένον στολὴν λευκήν, καὶ ἐξεθαμβήθησαν. 6. δὲ λέγει αὐταῖς, μὴ ἐκθαμβεῖσθε: ἰησοῦν ζητεῖτε τὸν ναζαρηνὸν τὸν ἐσταυρωμένον: ἠγέρθη, οὐκ ἔστιν ὧδε: ἴδε τόπος ὅπου ἔθηκαν αὐτόν. 7. ἀλλὰ ὑπάγετε εἴπατε τοῖς μαθηταῖς αὐτοῦ καὶ τῷ πέτρῳ ὅτι προάγει ὑμᾶς εἰς τὴν γαλιλαίαν: ἐκεῖ αὐτὸν ὄψεσθε, καθὼς εἶπεν ὑμῖν. 8. καὶ ἐξελθοῦσαι ἔφυγον ἀπὸ τοῦ μνημείου, εἶχεν γὰρ αὐτὰς τρόμος καὶ ἔκστασις: καὶ οὐδενὶ οὐδὲν εἶπαν, ἐφοβοῦντο γάρ]

Ματθ., 28, 1-10: [1. ὀψὲ δὲ σαββάτων, τῇ ἐπιφωσκούσῃ εἰς μίαν σαββάτων, ἦλθεν μαριὰμ μαγδαληνὴ καὶ ἄλλη μαρία θεωρῆσαι τὸν τάφον. 2. καὶ ἰδοὺ σεισμὸς ἐγένετο μέγας: ἄγγελος γὰρ κυρίου καταβὰς ἐξ οὐρανοῦ καὶ προσελθὼν ἀπεκύλισεν τὸν λίθον καὶ ἐκάθητο ἐπάνω αὐτοῦ. 3. ἦν δὲ εἰδέα αὐτοῦ ὡς ἀστραπὴ καὶ τὸ ἔνδυμα αὐτοῦ λευκὸν ὡς χιών. 4. ἀπὸ δὲ τοῦ φόβου αὐτοῦ ἐσείσθησαν οἱ τηροῦντες καὶ ἐγενήθησαν ὡς νεκροί. 5. ἀποκριθεὶς δὲ ἄγγελος εἶπεν ταῖς γυναιξίν, μὴ φοβεῖσθε ὑμεῖς, οἶδα γὰρ ὅτι ἰησοῦν τὸν ἐσταυρωμένον ζητεῖτε6. οὐκ ἔστιν ὧδε, ἠγέρθη γὰρ καθὼς εἶπεν: δεῦτε ἴδετε τὸν τόπον ὅπου ἔκειτο. 7. καὶ ταχὺ πορευθεῖσαι εἴπατε τοῖς μαθηταῖς αὐτοῦ ὅτι ἠγέρθη ἀπὸ τῶν νεκρῶν, καὶ ἰδοὺ προάγει ὑμᾶς εἰς τὴν γαλιλαίαν, ἐκεῖ αὐτὸν ὄψεσθε: ἰδοὺ εἶπον ὑμῖν. 8. καὶ ἀπελθοῦσαι ταχὺ ἀπὸ τοῦ μνημείου μετὰ φόβου καὶ χαρᾶς μεγάλης ἔδραμον ἀπαγγεῖλαι τοῖς μαθηταῖς αὐτοῦ9. καὶ ἰδοὺ ἰησοῦς ὑπήντησεν αὐταῖς λέγων, χαίρετε. αἱ δὲ προσελθοῦσαι ἐκράτησαν αὐτοῦ τοὺς πόδας καὶ προσεκύνησαν αὐτῷ10. τότε λέγει αὐταῖς ἰησοῦς, μὴ φοβεῖσθε: ὑπάγετε ἀπαγγείλατε τοῖς ἀδελφοῖς μου ἵνα ἀπέλθωσιν εἰς τὴν γαλιλαίαν, κἀκεῖ με ὄψονται.]

 

Χωρία των εμφανίσεων του Αναστάντα Χριστού:

 

Λουκ. 24, 13-35: [13. καὶ ἰδοὺ δύο ἐξ αὐτῶν ἐν αὐτῇ τῇ ἡμέρᾳ ἦσαν πορευόμενοι εἰς κώμην ἀπέχουσαν σταδίους ἑξήκοντα ἀπὸ ἰερουσαλήμ, ᾗ ὄνομα ἐμμαοῦς, 14. καὶ αὐτοὶ ὡμίλουν πρὸς ἀλλήλους περὶ πάντων τῶν συμβεβηκότων τούτων. 15. καὶ ἐγένετο ἐν τῷ ὁμιλεῖν αὐτοὺς καὶ συζητεῖν καὶ αὐτὸς ἰησοῦς ἐγγίσας συνεπορεύετο αὐτοῖς, 16. οἱ δὲ ὀφθαλμοὶ αὐτῶν ἐκρατοῦντο τοῦ μὴ ἐπιγνῶναι αὐτόν17. εἶπεν δὲ πρὸς αὐτούς, τίνες οἱ λόγοι οὗτοι οὓς ἀντιβάλλετε πρὸς ἀλλήλους περιπατοῦντες; καὶ ἐστάθησαν σκυθρωποί. 18. ἀποκριθεὶς δὲ εἷς ὀνόματι κλεοπᾶς εἶπεν πρὸς αὐτόν, σὺ μόνος παροικεῖς ἰερουσαλὴμ καὶ οὐκ ἔγνως τὰ γενόμενα ἐν αὐτῇ ἐν ταῖς ἡμέραις ταύταις; 19. καὶ εἶπεν αὐτοῖς, ποῖα; οἱ δὲ εἶπαν αὐτῷ, τὰ περὶ ἰησοῦ τοῦ ναζαρηνοῦ, ὃς ἐγένετο ἀνὴρ προφήτης δυνατὸς ἐν ἔργῳ καὶ λόγῳ ἐναντίον τοῦ θεοῦ καὶ παντὸς τοῦ λαοῦ, 20.  ὅπως τε παρέδωκαν αὐτὸν οἱ ἀρχιερεῖς καὶ οἱ ἄρχοντες ἡμῶν εἰς κρίμα θανάτου καὶ ἐσταύρωσαν αὐτόν. 21. ἡμεῖς δὲ ἠλπίζομεν ὅτι αὐτός ἐστιν μέλλων λυτροῦσθαι τὸν ἰσραήλ: ἀλλά γε καὶ σὺν πᾶσιν τούτοις τρίτην ταύτην ἡμέραν ἄγει ἀφ' οὗ ταῦτα ἐγένετο 22. ἀλλὰ καὶ γυναῖκές τινες ἐξ ἡμῶν ἐξέστησαν ἡμᾶς: γενόμεναι ὀρθριναὶ ἐπὶ τὸ μνημεῖον. 23. καὶ μὴ εὑροῦσαι τὸ σῶμα αὐτοῦ ἦλθον λέγουσαι καὶ ὀπτασίαν ἀγγέλων ἑωρακέναι, οἳ λέγουσιν αὐτὸν ζῆν. 24. καὶ ἀπῆλθόν τινες τῶν σὺν ἡμῖν ἐπὶ τὸ μνημεῖον, καὶ εὗρον οὕτως καθὼς καὶ αἱ γυναῖκες εἶπον, αὐτὸν δὲ οὐκ εἶδον 25. καὶ αὐτὸς εἶπεν πρὸς αὐτούς, ἀνόητοι καὶ βραδεῖς τῇ καρδίᾳ τοῦ πιστεύειν ἐπὶ πᾶσιν οἷς ἐλάλησαν οἱ προφῆται: 26. οὐχὶ ταῦτα ἔδει παθεῖν τὸν χριστὸν καὶ εἰσελθεῖν εἰς τὴν δόξαν αὐτοῦ27. καὶ ἀρξάμενος ἀπὸ μωϋσέως καὶ ἀπὸ πάντων τῶν προφητῶν διερμήνευσεν αὐτοῖς ἐν πάσαις ταῖς γραφαῖς τὰ περὶ ἑαυτοῦ. 28. καὶ ἤγγισαν εἰς τὴν κώμην οὗ ἐπορεύοντο, καὶ αὐτὸς προσεποιήσατο πορρώτερον πορεύεσθαι. 29. καὶ παρεβιάσαντο αὐτὸν λέγοντες, μεῖνον μεθ' ἡμῶν, ὅτι πρὸς ἑσπέραν ἐστὶν καὶ κέκλικεν ἤδη ἡμέρα. καὶ εἰσῆλθεν τοῦ μεῖναι σὺν αὐτοῖς. 30. καὶ ἐγένετο ἐν τῷ κατακλιθῆναι αὐτὸν μετ' αὐτῶν λαβὼν τὸν ἄρτον εὐλόγησεν καὶ κλάσας ἐπεδίδου αὐτοῖς: 31. αὐτῶν δὲ διηνοίχθησαν οἱ ὀφθαλμοὶ καὶ ἐπέγνωσαν αὐτόν: καὶ αὐτὸς ἄφαντος ἐγένετο ἀπ' αὐτῶν.32. καὶ εἶπαν πρὸς ἀλλήλους, οὐχὶ καρδία ἡμῶν καιομένη ἦν [ἐν ἡμῖν] ὡς ἐλάλει ἡμῖν ἐν τῇ ὁδῷ, ὡς διήνοιγεν ἡμῖν τὰς γραφάς; 33. καὶ ἀναστάντες αὐτῇ τῇ ὥρᾳ ὑπέστρεψαν εἰς ἰερουσαλήμ, καὶ εὗρον ἠθροισμένους τοὺς ἕνδεκα καὶ τοὺς σὺν αὐτοῖς, 34. λέγοντας ὅτι ὄντως ἠγέρθη κύριος καὶ ὤφθη σίμωνι. 35. καὶ αὐτοὶ ἐξηγοῦντο τὰ ἐν τῇ ὁδῷ καὶ ὡς ἐγνώσθη αὐτοῖς ἐν τῇ κλάσει τοῦ ἄρτου]

Ιωαν., 20,1: [1. τῇ δὲ μιᾷ τῶν σαββάτων μαρία ἡ μαγδαληνὴ ἔρχεται πρωῒ σκοτίας ἔτι οὔσης εἰς τὸ μνημεῖον, καὶ βλέπει τὸν λίθον ἠρμένον ἐκ τοῦ μνημείου]

Ιωαν., 20, 11-18: [11. μαρία δὲ εἱστήκει πρὸς τῷ μνημείῳ ἔξω κλαίουσα. ὡς οὖν ἔκλαιεν παρέκυψεν εἰς τὸ μνημεῖον12. καὶ θεωρεῖ δύο ἀγγέλους ἐν λευκοῖς καθεζομένους, ἕνα πρὸς τῇ κεφαλῇ καὶ ἕνα πρὸς τοῖς ποσίν, ὅπου ἔκειτο τὸ σῶμα τοῦ ἰησοῦ13. καὶ λέγουσιν αὐτῇ ἐκεῖνοι, γύναι, τί κλαίεις; λέγει αὐτοῖς ὅτι ἦραν τὸν κύριόν μου, καὶ οὐκ οἶδα ποῦ ἔθηκαν αὐτόν. 14. ταῦτα εἰποῦσα ἐστράφη εἰς τὰ ὀπίσω, καὶ θεωρεῖ τὸν ἰησοῦν ἑστῶτα, καὶ οὐκ ᾔδει ὅτι ἰησοῦς ἐστιν. 15. λέγει αὐτῇ ἰησοῦς, γύναι, τί κλαίεις; τίνα ζητεῖς; ἐκείνη δοκοῦσα ὅτι κηπουρός ἐστιν λέγει αὐτῷ, κύριε, εἰ σὺ ἐβάστασας αὐτόν, εἰπέ μοι ποῦ ἔθηκας αὐτόν, κἀγὼ αὐτὸν ἀρῶ16. λέγει αὐτῇ ἰησοῦς, μαριάμ. στραφεῖσα ἐκείνη λέγει αὐτῷ ἑβραϊστί, ραββουνι λέγεται διδάσκαλε. 17. λέγει αὐτῇ ἰησοῦς, μή μου ἅπτου, οὔπω γὰρ ἀναβέβηκα πρὸς τὸν πατέρα: πορεύου δὲ πρὸς τοὺς ἀδελφούς μου καὶ εἰπὲ αὐτοῖς, ἀναβαίνω πρὸς τὸν πατέρα μου καὶ πατέρα ὑμῶν καὶ θεόν μου καὶ θεὸν ὑμῶν, 18. ἔρχεται μαριὰμ μαγδαληνὴ ἀγγέλλουσα τοῖς μαθηταῖς ὅτι ἑώρακα τὸν κύριον, καὶ ταῦτα εἶπεν αὐτῇ]

Ιωαν., 20, 24-29: [24. θωμᾶς δὲ εἷς ἐκ τῶν δώδεκα, ὁ λεγόμενος δίδυμος, οὐκ ἦν μετ' αὐτῶν ὅτε ἦλθεν ἰησοῦς. 25. ἔλεγον οὖν αὐτῷ οἱ ἄλλοι μαθηταί, ἑωράκαμεν τὸν κύριον. ὁ δὲ εἶπεν αὐτοῖς, ἐὰν μὴ ἴδω ἐν ταῖς χερσὶν αὐτοῦ τὸν τύπον τῶν ἥλων καὶ βάλω τὸν δάκτυλόν μου εἰς τὸν τύπον τῶν ἥλων καὶ βάλω μου τὴν χεῖρα εἰς τὴν πλευρὰν αὐτοῦ, οὐ μὴ πιστεύσω. 26. καὶ μεθ' ἡμέρας ὀκτὼ πάλιν ἦσαν ἔσω οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ καὶ θωμᾶς μετ' αὐτῶν. ἔρχεται ὁ ἰησοῦς τῶν θυρῶν κεκλεισμένων, καὶ ἔστη εἰς τὸ μέσον καὶ εἶπεν, εἰρήνη ὑμῖν. 27. εἶτα λέγει τῷ θωμᾷ, φέρε τὸν δάκτυλόν σου ὧδε καὶ ἴδε τὰς χεῖράς μου, καὶ φέρε τὴν χεῖρά σου καὶ βάλε εἰς τὴν πλευράν μου, καὶ μὴ γίνου ἄπιστος ἀλλὰ πιστός. 28. ἀπεκρίθη θωμᾶς καὶ εἶπεν αὐτῷ, ὁ κύριός μου καὶ ὁ θεός μου. 29. λέγει αὐτῷ ὁ ἰησοῦς, ὅτι ἑώρακάς με πεπίστευκας; μακάριοι οἱ μὴ ἰδόντες καὶ πιστεύσαντες]

Ιωαν., 21, 1-14: [1. μετὰ ταῦτα ἐφανέρωσεν ἑαυτὸν πάλιν ὁ ἰησοῦς τοῖς μαθηταῖς ἐπὶ τῆς θαλάσσης τῆς τιβεριάδος: ἐφανέρωσεν δὲ οὕτως. 2. ἦσαν ὁμοῦ σίμων πέτρος καὶ θωμᾶς ὁ λεγόμενος δίδυμος καὶ ναθαναὴλ ὁ ἀπὸ κανὰ τῆς γαλιλαίας καὶ οἱ τοῦ ζεβεδαίου καὶ ἄλλοι ἐκ τῶν μαθητῶν αὐτοῦ δύο.3. λέγει αὐτοῖς σίμων πέτρος, ὑπάγω ἁλιεύειν. λέγουσιν αὐτῷ, ἐρχόμεθα καὶ ἡμεῖς σὺν σοί. ἐξῆλθον καὶ ἐνέβησαν εἰς τὸ πλοῖον, καὶ ἐν ἐκείνῃ τῇ νυκτὶ ἐπίασαν οὐδέν. 4. πρωΐας δὲ ἤδη γενομένης ἔστη ἰησοῦς εἰς τὸν αἰγιαλόν: οὐ μέντοι ᾔδεισαν οἱ μαθηταὶ ὅτι ἰησοῦς ἐστιν. 5. λέγει οὖν αὐτοῖς [ὁ] ἰησοῦς, παιδία, μή τι προσφάγιον ἔχετε; ἀπεκρίθησαν αὐτῷ, οὔ. 6. ὁ δὲ εἶπεν αὐτοῖς, βάλετε εἰς τὰ δεξιὰ μέρη τοῦ πλοίου τὸ δίκτυον, καὶ εὑρήσετε. ἔβαλον οὖν, καὶ οὐκέτι αὐτὸ ἑλκύσαι ἴσχυον ἀπὸ τοῦ πλήθους τῶν ἰχθύων. 7. λέγει οὖν ὁ μαθητὴς ἐκεῖνος ὃν ἠγάπα ὁ ἰησοῦς τῷ πέτρῳ, ὁ κύριός ἐστιν. σίμων οὖν πέτρος, ἀκούσας ὅτι ὁ κύριός ἐστιν, τὸν ἐπενδύτην διεζώσατο, ἦν γὰρ γυμνός, καὶ ἔβαλεν ἑαυτὸν εἰς τὴν θάλασσαν: 8. οἱ δὲ ἄλλοι μαθηταὶ τῷ πλοιαρίῳ ἦλθον, οὐ γὰρ ἦσαν μακρὰν ἀπὸ τῆς γῆς ἀλλὰ ὡς ἀπὸ πηχῶν διακοσίων, σύροντες τὸ δίκτυον τῶν ἰχθύων. 9. ὡς οὖν ἀπέβησαν εἰς τὴν γῆν βλέπουσιν ἀνθρακιὰν κειμένην καὶ ὀψάριον ἐπικείμενον καὶ ἄρτον. 10. λέγει αὐτοῖς ὁ ἰησοῦς, ἐνέγκατε ἀπὸ τῶν ὀψαρίων ὧν ἐπιάσατε νῦν. 11. ἀνέβη οὖν σίμων πέτρος καὶ εἵλκυσεν τὸ δίκτυον εἰς τὴν γῆν μεστὸν ἰχθύων μεγάλων ἑκατὸν πεντήκοντα τριῶν: καὶ τοσούτων ὄντων οὐκ ἐσχίσθη τὸ δίκτυον. 12. λέγει αὐτοῖς ὁ ἰησοῦς, δεῦτε ἀριστήσατε. οὐδεὶς δὲ ἐτόλμα τῶν μαθητῶν ἐξετάσαι αὐτόν, σὺ τίς εἶ; εἰδότες ὅτι ὁ κύριός ἐστιν. 13. ἔρχεται ἰησοῦς καὶ λαμβάνει τὸν ἄρτον καὶ δίδωσιν αὐτοῖς, καὶ τὸ ὀψάριον ὁμοίως. 14. τοῦτο ἤδη τρίτον ἐφανερώθη ἰησοῦς τοῖς μαθηταῖς ἐγερθεὶς ἐκ νεκρῶν]

Ματθ., 28, 9-10: [9. καὶ ἰδοὺ ἰησοῦς ὑπήντησεν αὐταῖς λέγων, χαίρετε. αἱ δὲ προσελθοῦσαι ἐκράτησαν αὐτοῦ τοὺς πόδας καὶ προσεκύνησαν αὐτῷ. 10. τότε λέγει αὐταῖς ὁ ἰησοῦς, μὴ φοβεῖσθε: ὑπάγετε ἀπαγγείλατε τοῖς ἀδελφοῖς μου ἵνα ἀπέλθωσιν εἰς τὴν γαλιλαίαν, κἀκεῖ με ὄψονται]

Τις αναστάσιμες ιστορίες των Ευαγγελίων (Ostergeschichten) τις χωρίζει ο μεγάλος Γερμανός θεολόγος σε δύο ομάδες: από τη μία πλευρά είναι οι ιστορίες για τον κενό τάφο (Μαρκ, 16, 1-8. Ματθ., 28, 1-10. Λουκ., 24, 1-11. Ιωαν., 20, 1.11-18), που τελικά περιορίζονται στο κατ’ αυτόν γνήσιο Μαρκ., 16, 1-8. Όμως, η αφήγηση του Μάρκου για την εύρεση του κενού τάφου από τις γυναίκες το πρωί «της μίας των σαββάτων» δεν ανήκε εξ αρχής στην ιστορία του πάθους, γιατί α) μετά το Μαρκ. 15, 40-47 δεν θα ονομάζονταν διαφορετικά οι γυναίκες στο Μαρκ. 16,1  και β) ο σκοπός των γυναικών να αλείψουν με μύρα το νεκρό σώμα του Ιησού έρχεται σε αντίθεση με το Μαρκ. 15, 46, από το οποίο δεν φαίνεται η ταφή του Ιησού να ήταν ατελής και προσωρινή.

Η ιστορία της εύρεσης του κενού τάφου, που δημιουργήθηκε στη μεταγενέστερη εποχή, τοποθετήθηκε μετά την ιστορία του Πάθους από τον συντάκτη του Κατά Μάρκον Ευαγγελίου για να προετοιμάσει τις εμφανίσεις του Ιησού στη Γαλιλαία. Ο στίχος Μαρκ. 16,8, που αναφερόταν αρχικά μόνο στην ανακάλυψη του κενού τάφου, σκοπεύει να δώσει απάντηση στο ερώτημα, γιατί η ιστορία αυτή έμεινε άγνωστη τόσο καιρό. Όπως λοιπόν δείχνει και ο στίχος 8, η αφήγηση για την εύρεση του κενού τάφου είναι ένας δευτερογενής απολογητικός θρύλος, που με τον κενό τάφο σκόπευε να αποδείξει την πραγματικότητα της σωματικής ανάστασης του Ιησού. Ο Παύλος δεν γνώριζε τίποτα για τον κενό τάφο. Απ’ αυτό δεν μπορούμε να συμπεράνουμε ότι στην εποχή του Παύλου δεν είχε δημιουργηθεί ακόμη η ιστορία αυτή. Ασφαλώς όμως, φαίνεται ότι ο κενός τάφος ήταν μία δευτερεύουσα τάση μέσα στη ζωή της Εκκλησίας, η οποία δεν είχε καμία σημασία για το δημόσιο κήρυγμα.

Από την άλλη μεριά, έχουμε τις εμφανίσεις του αναστημένου Κυρίου. Σ’ αυτές υπάρχει το μοτίβο της απόδειξης της Ανάστασης με την εμφάνιση του Αναστημένου. Το μοτίβο αυτό κυριαρχεί στα Λουκ. 24, 13-35. Ιωαν., 20,1. 11-18 (σε συνδυασμό με την εύρεση του κενού τάφου), 24-29. 21, 1-14. Στο Ματθ., 28, 9-10 παρουσιάζεται αμυδρά, διότι εδώ δεν έχουμε μία αυτοτελή αφήγηση, αλλά ένα παράρτημα της αφήγησης για τον κενό τάφο. Έχουμε το μοτίβο της αποστολής των μαθητών από τον αναστημένο Χριστό, που κυριαρχεί στις αφηγήσεις των Ματθ. 28, 16-20 και Ιωαν. 20, 19-23. Η ανάπτυξη αυτού του μοτίβου στα:

Add a comment

Read more: Καινοδιαθηκικές μαρτυρίες για την Ανάσταση και ο R. Bultmann

   

Ο Νίτσε και το χρέος

News - Saturday

Last Updated on Friday, 18 April 2014 18:39 Written by Administrator Friday, 18 April 2014 18:24

Από την Δεύτερη Πραγματεία της Γενεαλογίας της Ηθικής, σε μετάφραση Ζήση Σαρικά, εκδόσεις Νησίδες, 2005

Πώς όμως ήρθε στον κόσμο εκείνο το άλλο «σκοτεινό πράγμα», η συνείδηση της ενοχής, όλη η «άσχημη συνείδηση»; —Μ' αυτό επιστρέφουμε στους γενεαλόγους μας της ηθικής. Το επαναλαμβάνω —ή μήπως δεν το είπα ακόμα;— δεν αξίζουν τίποτε. Δεν διαθέτουν παρά μια πολύ μικρή προσωπική εμπειρία, μια εμπειρία απλώς «μοντέρνα»· καθόλου γνώση, καθόλου θέληση για γνώση του παρελθόντος· ακόμη λιγότερο ένα ιστορικό ένστικτο, το οποίο συνιστά μια «δεύτερη όραση» απολύτως απαραίτητη εδώ —και μολαταύτα ασχολούνται με την ιστορία της ηθικής: έτσι καταλήγουν, εύλογα, σε συμπεράσματα που διατηρούν εξαιρετικά μακρινές σχέσεις με την αλήθεια.

Είχαν ποτέ αυτοί οι μέχρι τούδε γενεαλόγοι της ηθικής την παραμικρή υποψία, ακόμη και στα όνειρά τους, ότι η βασική ηθική έννοια «Schuld» [ενοχή] έλκει την καταγωγή της από την πολύ ηθική έννοια «Schulden» [χρέη, οφειλές ] ή ότι η τιμωρία ως αντίποινα αναπτύχθηκε εντελώς ανεξάρτητα από κάθε προϋπόθεση σχετικά με την ελευθερία ή την ανελευθερία της θέλησης; —σε σημείο που να χρειάζεται πάντα πρώτα ένας υψηλός βαθμός εξανθρωπισμού, προκειμένου να αρχίσει το ζώο «άνθρωπος» να κάνει τη διάκριση ανάμεσα σε πολύ πιο πρωτόγονες έννοιες, όπως «εκ προμελέτης», «εξ αμελείας», «τυχαία», «υπεύθυνος», και στις αντίθετές τους, ώστε να τις συνυπολογίζει κάθε φορά που γίνεται προσδιορισμός της ποινής; Εκείνη η τόσο προφανής, και φαινομενικά τόσο φυσική, τόσο αναπόφευκτη ιδέα, η οποία χρειάστηκε να προωθηθεί για να εξηγηθεί το πώς εμφανίστηκε το αίσθημα δικαιοσύνης πάνω στη γη, η ιδέα ότι ο «εγκλημιατίας αξίζει να τιμωρηθεί, επειδή μπορούσε να ενεργήσει διαφορετικά», είναι στην πραγματικότητα μια πολύ όψιμη και μάλιστα εκλεπτυσμένη μορφή του ανθρώπινου κρίνειν και συμπεραίνειν: όποιος τη μεταθέτει στην αρχή, παρανοεί χονδροειδώς την ψυχολογία της παλαιότερης ανθρωπότητας.

Κατά τη μεγαλύτερη περίοδο της ανθρώπινης ιστορίας, δεν τιμωρούσαν τον κακοποιό επειδή τον θεωρούσαν υπεύθυνο για την πράξη του· επομένως, δεν υπέθεταν ότι μόνον ο ένοχος έπρεπε να τιμωρείται· τιμωρούσαν μάλλον όπως τιμωρούν ακόμη και σήμερα τα παιδιά τους οι γονείς, από οργή για κάποια ζημιά που είχαν πάθει, την οποία έστρεφαν σ' εκείνον που είχε κάνει τη ζημιά —αλλά η οργή αυτή συγκρατούνταν μέσα σε ορισμένα όρια και τροποποιούνταν από την ιδέα ότι κάθε ζημιά έχει κάπου το ισοδύναμο της, κι ότι μπορεί να ξεπληρωθεί, έστω και με τον πόνο που θα υφίστατο εκείνος που την έκανε. Από πού άντλησε τη δύναμή της αυτή η παμπάλαιη, βαθιά ριζωμένη, και ίσως αξερίζωτη πια σήμερα ιδέα, η ιδέα ότι υπάρχει ισοδυναμία μεταξύ ζημιάς και πόνου; Το έχω αποκαλύψει πιο πάνω: από τη σχέση συμβολαίου μεταξύ πιστωτή και χρεώστη, η οποία είναι τόσο παλιά όσο και η ιδέα της ύπαρξης «δικαιικών υποκειμένων», σχέση που, με τη σειρά της, ανάγεται στις βασικές μορφές της αγοράς, της πώλησης, του αντιπραγματισμού, του εμπορίου.

Η ανάκληση στη μνήμη αυτών των σχέσεων συμβολαίου, εγείρει, όπως είναι αναμενόμενο ύστερα από τις προηγούμενες παρατηρήσεις μας, πολλών ειδών υποψία και απέχθεια για την παλαιότερη ανθρωπότητα, η οποία τις δημιούργησε ή τις ανέχτηκε. Εδώ ακριβώς υπόσχεται κανείς· εδώ ακριβώς πρέπει να φτιαχτεί μια μνήμη γι' αυτόν που υπόσχεται. Εδώ ακριβώς βρίσκουν ελεύθερο χώρο, όπως μπορεί να υποψιαστεί κανείς, η σκληρότητα, η αγριότητα και ο πόνος. Ο χρεώστης, για να εμπνεύσει εμπιστοσύνη όσον αφορά στην υπόσχεσή του για εξόφληση του χρέους, για να δώσει μια εγγύηση για τη σοβαρότητα και την ιερότητα της υπόσχεσής του, για να αποτυπώσει στη συνείδησή του την αναγκαιότητα της επιστροφής του χρέους ως καθήκον, υποχρέωση, δεσμεύεται, μέσω ενός συμβολαίου που κάνει με τον πιστωτή, ότι σε περίπτωση που δεν θα πληρώσει το χρέος του, θα δώσει ως αποζημίωση κάτι άλλο του οποίου την «κατοχή» έχει, το οποίο έχει υπό την εξουσία του, για παράδειγμα το σώμα του, τη γυναίκα του, την ελευθερία του, ή ακόμη και τη ζωή του (ή ακόμη, κάτω από ορισμένες θρησκευτικές προϋποθέσεις, τη μακαριότητά του, τη σωτηρία της ψυχής του και τελικά τη γαλήνη του μέσα στον τάφο: έτσι συνέβαινε στην Αίγυπτο, όπου το πτώμα του χρεώστη δεν έβρισκε γαλήνη ενώπιον του πιστωτή-και είναι αλήθεια ότι για  τους Αιγυπτίους η γαλήνη αυτή δεν ήταν και μικρό πράγμα).

Read more: Ο Νίτσε και το χρέος

 

Σάββατο 19/04/2014

Φακελάκια και όργια στις μεταρρυθμίσεις της VW. Ο Peter Hartz, πρώην στέλεχος της VW και κινητήριος δύναμη των εργασιακών μεταρρυθμίσεων της Γερμανίας, κατηγορείται για 44 αδικήματα από τις εισαγγελικές αρχές της χώρας, που διεξάγουν έρευνα για σκάνδαλο διαφθοράς με ”φακελάκια” και ερωτικά όργια, από Euro2day, 16/11/2006.

"Ο Peter Hartz, πρώην στέλεχος της VW και κινητήριος δύναμη των εργασιακών μεταρρυθμίσεων της Γερμανίας, κατηγορείται για 44 αδικήματα από τις εισαγγελικές αρχές της χώρας, που διεξάγουν έρευνα για σκάνδαλο διαφθοράς το οποίο αφορά σε ”φακελάκια” και ερωτικά όργια στην κορυφαία αυτοκινητοβιομηχανία.  Οι εισαγγελικές αρχές του Μπρούνβικ, που βρίσκεται κοντά στα κεντρικά γραφεία της VW, στο κατηγορητήριο αναφέρουν ότι ο πρώην προσωπάρχης της VW έδωσε κρυφές πληρωμές και έκανε διάφορες άλλες εξυπηρετήσεις σε κορυφαίο συνδικαλιστικό εκπρόσωπο, εν αγνοία της εταιρίας.  Οι αρχές πιστεύουν ότι ο επικεφαλής εργατικού συμβουλίου Klaus Volkert έλαβε ”ειδικά μπόνους” αξίας 1,9 εκατ. ευρώ και πήρε ”εισιτήρια” συμμετοχής σε σεξουαλικά όργια μεταξύ των ετών 1994 και 2005, σε μια προσπάθεια να εξασφαλιστεί η σύμφωνη γνώμη του για τα σχέδια της διοίκησης του ομίλου.  Οι κατηγορίες μπορούν να καταστρέψουν τη φήμη του κ. Hartz ως τολμηρού μεταρρυθμιστή της εργασιακής πρακτικής της VW, μια φήμη που του εξασφάλισε τη θέση του συμβούλου του τότε καγκελάριου Gerhard Schroeder, υπεύθυνου για το έργο που έμεινε γνωστό ως ”μεταρρυθμίσεις Hartz”. Ο εισαγγελέας αναφέρει ότι ο κ. Hartz όχι μόνο καταχράστηκε την εμπιστοσύνη των εργοδοτών του, αλλά καταπάτησε επίσης τους νόμους Mitbestimmung που απαγορεύουν τις εξυπηρετήσεις προς τους εκπροσώπους των εργαζομένων –μια κατηγορία που δεν έχει ποτέ ξανά ακουστεί σε μεγάλη υπόθεση.  Η ποινή του κ. Hartz μπορεί να ανέλθει στα πέντε χρόνια φυλάκιση.  Οι αρχές άρχισαν να εξετάζουν τις κατηγορίες κακοήθειας στα επίπεδα των συμβουλίων εργασίας τον Ιούνιο του περασμένου έτους, ωθώντας γρήγορα σε παραίτηση τον κ. Volkert.  Καθώς διευρυνόταν η έρευνα, ο κ. Hartz παραιτήθηκε επίσης, αποσυρόμενος από τα δημόσια πράγματα".

 
 

Παρασκευή 18/04/2014

Easter Art: Stations of the Cross from Latin America, Art of Resistance, 5/4/2012.

"“Stations of the Cross from Latin America 1492-1992″ Adolfo Pérez Esquivel of Argentina Paintings. These paintings were originally created to mark the 500th anniversary of the colonisation of the Americas. They come to us in the form of the Stations of the Cross, a series of 14 or 15 artistic representations of different stages of the Passion of Jesus Christ, his last hours leading up to the Crucifixion. Their main purpose is to provide a spiritual pilgrimage of prayer and meditation on Christ’s sufferings and death. As Easter once again comes upon us, the death and Resurrection of Christ enters our consciousness in a special way. These works help us to connect Easter with more contemporary issues of justice as we seek to take up our own crosses in the world".

Ματίας Ζίντελαρ, wikipedia

"Το 1938 η Γερμανία καταλαμβάνει την Αυστρία, ολοκληρώνοντας έτσι την «Anschluss» («την Ένωση») που οραματιζόταν, ο αυστριακής καταγωγής, Χίτλερ. Η εθνική ομάδα της Αυστρίας, η οποία είχε καταφέρει να περάσει στο επόμενο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στη Γαλλία, διαλύθηκε. Στις 3 Απριλίου του ίδιου έτους αποφασίστηκε να διεξαχθεί ένας αγώνας, προς τιμή της «ένωσης» αυτής, μεταξύ της «Ostmark» (Αυστρίας) και της «Altreich» (Γερμανίας). Ο αγώνας θα γινόταν στο στάδιο Πράτερ στη Βιέννη και προσκεκλημένοι ήταν αξιωματούχοι του Γ΄ Ράιχ. Ο Ζίντελαρ, που ήταν αρχηγός της ομάδας, αποφάσισε να συμμετέχουν όχι με τις παραδοσιακές ασπρόμαυρες στολές της χώρας, αλλά με νέες σε χρώματα κόκκινο - άσπρο - κόκκινο. Το παιχνίδι ήταν κανονισμένο να λήξει ισόπαλο. Οι εφημερίδες της εποχής αναφέρουν πως ο Ζίντελαρ έχασε αρκετές ευκαιρίες βγάζοντας την μπάλα άουτ, αλλά και τον τρόπο που πανηγύρισε το πρώτο γκολ του αγώνα, 20 λεπτά πριν το τέλος, το οποίο και πέτυχε μπροστά στην εξέδρα των επισήμων η οποία ήταν γεμάτη από εθνικοσοσιαλιστές αξιωματούχους. Ο αγώνας τελείωσε τελικά 2-0 υπέρ των Αυστριακών, με το δεύτερο γκολ να το πετυχαίνει ο φίλος του Καρλ Σέστα με μακρινό φάουλ. Στον επαναληπτικό αγώνα η Γερμανία νίκησε 9-1 μια Αυστρία που είχε παρατήσει από αντίδραση το παιχνίδι.

Ανάμεσα στα άλλα μέτρα που λήφθηκαν, η Αούστρια Βιέννης - που άλλαξε το όνομά της σε SC Ostmark Wien -, αλλά και άλλες ομάδες που θεωρούνταν Εβραϊκές, απέκτησε νέο πρόεδρο, τον Χέρμαν Χάλντενβαγκ, που επέβαλε τη διακοπή των συμβολαίων των Εβραίων παικτών της ομάδας, καθώς το πρωτάθλημα είχε λήξει. Σε μια συνάντηση του Ζίντελαρ με τον πρώην πρόεδρο της ομάδας, (ο Ζίντελαρ) τού είπε ότι ο νέος πρόεδρος απαγορεύει να μιλάνε στους παλιούς τους συμπαίκτες και γνωστούς, αλλά ότι αυτός θα συνέχιζε να του μιλά.[5] Οι καλύτεροι παίκτες της Αυστρίας αποφασίστηκε να συμμετέχουν στην ομάδα της Γερμανίας, όμως ο Ζίντελαρ αρνήθηκε να συμμετέχει σε αυτή, επικαλούμενος τραυματισμούς και την ηλικία του (στην πραγματικότητα από απέχθεια για το ναζιστικό καθεστώς). Αποφάσισε να ανοίξει μια καφετέρια καθώς η ομάδα του δεν έδινε αγώνες. Εκεί τον προσέγγισαν μέλη του Εθνικοσοσιαλιστικού Γερμανικού Εργατικού Κόμματος, αλλά αρνήθηκε να συμμετέχει σε ο,τιδήποτε ποδοσφαιρικό. Τελικά συμμετείχε σε έναν τελευταίο αγώνα στις 16 Δεκεμβρίου 1938 ενάντια στη Χέρτα Βερολίνου, όπου έληξε 2-2, πετυχαίνοντας ένα γκολ.

Στις 29 Ιανουαρίου 1939, ο Ματίας Ζίντελαρ και η φίλη του Καμίλα Καστανιόλα βρέθηκαν νεκροί στο σπίτι τους. Δεν υπήρχαν ενδείξεις δολοφονίας και η επίσημη εκδοχή ήταν ότι οι θάνατοι οφείλονταν σε δηλητηρίαση από μονοξείδιο του άνθρακα. Ο Αυστριακός συγγραφέας Φρίντριχ Τόρμπεργκ εμπνεύστηκε ένα ποίημα από τον θάνατό του, («Auf den Tod eines Fußballers» - Για τον θάνατο ενός ποδοσφαιριστή) στο οποίο εμφανίζει τον Ζίντελαρ να αυτοκτονεί επηρεασμένος από την κατοχή της Αυστρίας. Αρκετοί ισχυρίστηκαν πως ο θάνατος προήλθε από ατύχημα[6], ενώ το 2000, σε ένα ντοκιμαντέρ του BBC,[7] ο φίλος του Ζίντελαρ, Έγκον Ούλμπριχ υποστήριξε πως οι τοπικές ναζιστικές αρχές εκείνης της εποχής σκηνοθέτησαν το θάνατό του ώστε να φανεί σαν ατύχημα, καθώς σύμφωνα με τους νόμους των Ναζί, εάν κάποιος αυτοκτονούσε ή δολοφονούνταν δεν μπορούσε να ταφεί με τιμές. Έτσι έπρεπε κάτι να κάνουν ώστε να μην αποκαλυφθούν τα στοιχεία που έδειχναν πως πρόκειται για έγκλημα".

The Paper Man: life and death of a footballer, The Observer, by Robin Stummer, 15/6/2008.

"Sindelar was 'new' Viennese. His parents were Catholics from Moravia, now in the Czech Republic. He spoke in the slurred Viennese dialect, and grew up in the drab, poor suburb of Favoriten, a bastion of the Left. 'In his speech, in his manner, he was an ordinary Viennese person,' recalls Franz Schwarz, son of the 1920s and 30s FK Austria club president and, now in his nineties, one of the few alive who met Sindelar. 'But he was something very special in his talent, really exceptional.' Starting in spring 1931 with a 5-0 demolition of Scotland, at the time one of Europe's most revered teams, the red-and-whites would be unbeaten for the next 19 internationals, pushing 11 goals past Germany's goalkeeper in two matches with none conceded. All of Europe's top teams were toppled. In December 1932 the side, now dubbed the Wunderteam, were ready to take on the world's most potent force: England. A crowd of 60,000 packed Stamford Bridge, while an even bigger throng crammed into Vienna's Heldenplatz for a radio commentary. The Wunderteam nearly pulled it off, but lost 4-3. The British press hailed the newcomers: 'English Team Lucky to Win', was the Manchester Guardian's verdict. 'There could not be the slightest doubt that as a team [Austria] were the superiors.' 'It was victory and no more,' said the Times. 'And it was by no means easily earned.' By the summer of 1934 Austria had won or drawn 28 out of 31 games, though were beaten narrowly in the semi-finals of the World Cup, losing 1-0 in Milan to the hosts and eventual winners, Italy. But Sindelar's fame had spread even to the United States. Sindi had begun to earn big money, endorsing sharp suits and luxury cars, gambling and womanising much of it away. The Wunderteam, despite the World Cup defeat, seemed unstoppable - but this, remember, was 1930s Mitteleuropa Nazi ideologues liked international football. It was mass propaganda-friendly. And there was the prospect of inevitable victory upon victory - a collective triumph of the national athletic will. Problem was, Nazi Germany's team were, at best, middle-rankers. But the Führer's pudgy sports advisers had a plan. One of the first actions of the new Nazi government in Austria, set up after the March 1938 Anschluss, was to disband the country's professional football association. Jewish sports clubs were outlawed, grounds seized, players barred, club officials sacked. Many fled abroad. Others, fatally, stayed put. Austria was to become Ostmark, a province of the Reich. The national football side, who had qualified for that summer's World Cup in France, would be annexed, players 'invited' to join the Germany side; the team name 'Austria' would go. Many players and officials acquiesced in the takeover, and some were enthusiastic, active supporters - but Sindelar, it seems, was not".

 

Πέμπτη 17/04/2014

Οι τρεις ταφές του Μελκιάδες Εστράδα, του Δημητρη Μπουρα, Η Καθημερινή, 17/11/2005.

"Την ώρα που η ψυχή της Αμερικής εγκαταλείπει το σώμα της, οι Αριάγκα και Τζόουνς «μετρούν» το βάρος του μύθου της σε κοινωνικό επίπεδο (όπου περιγράφεται η σχέση «κυνηγού» και «θηράματος» για να σχολιαστεί η ξενοφοβία) και σε ατομικό (όπου δεσπόζει η σχέση του άνδρα με τη γυναίκα και καταγράφονται η αποσύνθεση του γάμου, η αδυναμία επαφής και η αλλοτρίωση του έρωτα). Το φυσικό τοπίο κινηματογραφείται έξοχα από τον Αγγλο διευθυντή φωτογραφίας Κρις Μένγκις και αναδεικνύεται ως ο καταλύτης της δραματουργίας. O «νεκρός» καουμπόης παίρνει τον δρόμο των παλιών παρανόμων. Είναι ένας Ξένος. Ενας εξόριστος από τον παράδεισο της μυθικής Αγριας Δύσης (νεκροταφείο πια, κυριολεκτικά και μεταφορικά), που κατευθύνεται στο άγνωστο: σε ένα σημείο στην καρδιά της μεξικανικής φύσης, που παραπέμπει σε έναν ου-τόπο από τον οποίο ξεκινάει η ψευδαίσθηση του αμερικανικού ονείρου για τους σημερινούς «βακέρος». Στη διάρκεια της περιπέτειας, που είναι αλληγορική και έχει σχήμα κύκλου, ο αληθινός άντρας «θάβει» ένα ραμποειδές, θρασύδειλο «αντράκι» εγκαταλείποντάς το στο Μεξικό -την αφετηρία του θύματός του- και δίνοντάς του τη δυνατότητα, ακολουθώντας την ίδια διαδρομή, να επιστρέψει ως ένας «άλλος»".

"Ο Μελχιάδης Εστράδα είναι ένας Μεξικανός λαθρομετανάστης στο άγριο Τέξας. Τουφεκίζεται κατά λάθος, από έναν σεναριοφύλακα, ο οποίος τον αφήνει έρμαιο στις ύαινες. Αυτός είναι, και κατά τον δικό μας αρχαίο πολιτισμό, ο ορισμός του άγους. Το άγος για να ξεπλυθεί χρειάζεται μία πορεία μετανοίας. Και εδώ ο αρχαίος κόσμος συναντά τον λατινικό χριστιανικό κόσμο του Μεξικού. Η μετάνοια, δεν πρέπει να το ξεχνάμε- και τι όμορφα το δείχνει στο τέλος ο Τζόουνς-, είναι μία επίπονη, έως αίματος, άσκηση, που καταργεί τον θάνατο, ή τουλάχιστον τον φόβο του θανάτου" [απόσπασμα από την κριτική του Κων/νου Μπλάθρα, Οι τρεις ταφές του Μελχιάδες Εστράδα, από το βιβλίο Κων/νος Μπλάθρας, 100+1 ταινίες. Οι κριτικές της Ρήξης, Εναλλακτικές Εκδόσεις, σ. 34]

"Ο Λόουτς είναι ένας δεξιοτέχνης στο στήσιμο της εποχής, των χαρακτήρων, της Ιστορίας...[...] Η ιστορική αναπαράσταση των γεγονότων και της εποχής είναι θαυμάσια, οι άνθρωποι όμως; Το να σκοτώνει κάποιος τον αδελφό του, είναι η έσχατη ανθρώπινη τραγωδία, που δεν μπορεί, φυσικά, να εξηγηθεί και να ιστορηθεί μόνο μέσα από την πολιτική της διάσταση και την ιστορική σύγκρουση [[.] Ανάθεμά τους που μας αναγκάζουν να γίνουμε σαν κι αυτούς, όπως πολύ καλά το έλεγε ο πρωταγωνιστής εκείνων των ημερών Μάικλ Κόλλινς, ήρωας σε μία παλαιότερη ομώνυμη ταινία (1996). Στο σημείο εκείνο είναι που η επανάσταση χάνει την ηθική της" [απόσπασμα από την κριτική του Κων/νου Μπλάθρα, Ο άνεμος χορεύει το κριθάρι, από το βιβλίο Κων/νος Μπλάθρας, 100+1 ταινίες. Οι κριτικές της Ρήξης. Εναλλακτικές Εκδόσεις, σ. 43]

[You need the revolutionary. You need the cultural- political soldier to give life a pulse, to give life a direction]

"Hunger θα πει πείνα. Μακάριοι οι πεινώντες και διψώντες την δικαιοσύνην, όπως λέει ο Ιησούς, στην Επί του Όρους Ομιλία, ή να το πω με τα λόγια του Μπόμπι Σάντς, ο οποίος πέθανε στις 5 Μαϊου 1981, στις βρετανικές φυλακές, μετά από εξήντα έξι μέρες απεργία πείνας: στέκομαι στο κατώφλι ενός άλλου δονούμενου κόσμου. Ο Θεός ας με ελεήσει. Δέκα απεργοί πείνας, μέλη του IRA, πέθαναν τότε μαζί [..] Η σκηνή- κλειδί, πάνω στην οποία ζυγοσταθμίζεται όλη η ταινία, είναι η συνάντηση του Σαντς με τον Ιρλανδό εφημέριο της φυλακή, την ημέρα ακριβώς που ανακοινώθηκε η έναρξη της απεργίας πείνας (1η Μαρτίου 1981). Θα αντιπαρατεθούν στα πρόσωπά τους οι δύο γραμμές κάθε επανάστασης: να ζήσει, αξιοποιώντας τα μεγάλα ηγετικά του προσόντα, χάριν του λαού του, όπως τον συμβουλεύει ο παπάς ή να πεθάνει δίνοντας το μέτρο του υπέρ πάντων αγώνα, όπως αποφάσισε ο Σαντς;" [απόσπασμα από την κριτική του Κων/νου Μπλάθρα, Hunger, από το βιβλίο του Κων/νου Μπλάθρα, 100+1 ταινίες. Οι κριτικές της Ρήξης. Εναλλακτικές Εκδόσεις, σσ. 91-92] 

Και μία ακόμη ταινία, μόνο που είναι πραγματικότητα:

 

Μια νέα δυναμική, αλλά για ποια Ευρώπη;

Wednesday, 16 April 2014 09:27


Tου Etienne Balibar, Η Αυγή και Monde Diplomatique 13/04/2014

Η Ευρώπη πέθανε, ζήτω η Ευρώπη; Από την αρχή αυτού του χρόνου, κατά τη διάρκεια του οποίου θα διεξαχθούν εκλογές για το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο -για πρώτη φορά με τη δυνατότητα εκλογής προέδρου της Κομισιόν- τα παράδοξα και οι ασάφειες του κοινοτικού οικοδομήματος διόλου δεν έλειψαν από την επικαιρότητα.
Από τη μία πλευρά οι Κασσάνδρες προειδοποιούν ότι η Ευρώπη εξακολουθεί να απειλείται από παράλυση και διάλυση, αφού καμία από τις συνταγές που εφαρμόστηκαν δεν επέλυσε την εγγενή αντίφαση ενός πολιτικού οικοδομήματος, του οποίου η συστατική αρχή προϋποθέτει τον ανταγωνισμό ανάμεσα στα συμφέροντα των μελών του. Οι συνταγές αυτές διαιώνισαν την ύφεση, όξυναν τις ανισότητες μεταξύ των εθνών, των γενεών και των κοινωνικών τάξεων, επέφεραν εμπλοκή στα πολιτικά συστήματα και προκάλεσαν στους πληθυσμούς ριζική δυσπιστία απέναντι στο ίδιο το ευρωπαϊκό οικοδόμημα και τους θεσμούς του.
Από την άλλη, οι οπαδοί της αυθυποβολής πιάνονται από κάθε «μη αρνητική» ένδειξη, προκειμένου να αναγγείλουν πως, για ακόμη μία φορά, το ευρωπαϊκό σχέδιο επωφελείται από τις κρίσεις για να αναζωογονηθεί, καθώς εν τέλει το γενικό συμφέρον επικρατεί έναντι των όποιων αποκλίσεων. Εκείνο που αναμφίβολα αποτελεί το αδύναμο σημείο τέτοιων διακηρύξεων είναι το γεγονός ότι, αν κοιτάξουμε από πιο κοντά όλες τις ενδείξεις που επικαλούνται (όπως την τραπεζική ένωση), αφορούν ημίμετρα, φορτωμένα με τόσους περιορισμούς όσους και νεωτερισμούς.
Εκείνο που, ωστόσο, μας εμποδίζει να τις αντιμετωπίσουμε ως αστειότητες είναι η επιχειρηματολογία έκτακτης ανάγκης που βρίσκεται κρυμμένη πίσω τους: οι οικονομίες των ευρωπαϊκών εθνών είναι υπερβολικά αλληλοεξαρτημένες και οι κοινωνίες τους υπερβολικά υποταγμένες στους κοινοτικούς μηχανισμούς για να μην φοβούνται την καταστροφή που θα αντιπροσώπευε για όλους η αποσυναρμολόγηση της Ένωσης. Με τη σειρά της, όμως, η επιχειρηματολογία αυτή βασίζεται στην προϋπόθεση πως στην Ιστορία και στην πολιτική η συνέχεια υπερισχύει πάντοτε, κάτι που επίσης θα σήμαινε πως η κρίση έχει απλώς συγκυριακό χαρακτήρα.
Oι εκτιμήσεις αυτές ακυρώνονται στο σύνολό τους και δεν μπορούν να δώσουν αφορμή για κάτι παραπάνω από ρητορικούς διαξιφισμούς. Τους λείπει η μεγαλύτερη ιστορική βαθύτητα, ώστε να κατανοήσουμε ποια καμπή, σε μια διαδικασία που διαρκεί παραπάνω από μισόν αιώνα, σηματοδοτεί την τρέχουσα «μεγάλη κρίση». Τους λείπουν οι μεγαλύτερες απαιτήσεις κατά την ανάλυση των αντιφάσεων που η κρίση αυτή αποκαλύπτει στην καρδιά του θεσμικού οικοδομήματος, ιδίως όσον αφορά την ενσωμάτωση των διαφορετικών πολιτικών στρατηγικών και οικονομικών μεθόδων. Τέλος, τους λείπει η μεγαλύτερη ριζοσπαστικότητα κατά την αποτίμηση των ήδη υλοποιημένων μετασχηματισμών, στο επίπεδο όχι μόνο του καταμερισμού των εξουσιών, αλλά και του καθορισμού των πρωταγωνιστών και του πεδίου αντιπαράθεσης μεταξύ εναλλακτικών σχεδίων. Δεν με αφήνει ικανοποιημένο ένα τέτοιο σκαρίφημα για τη διαπραγμάτευση του ζητήματος, θα σκιαγραφήσω όμως όσα μου φαίνεται ότι συνιστούν τις τρεις κυριότερες διαστάσεις για την ανάλυση της κρίσης και της επίλυσής της, με τη μία ή την άλλη έννοια.
Η πρώτη διάσταση αφορά την Ιστορία, χωρίς την οποία δεν θα αντιλαμβανόμασταν ούτε σε ποιες πραγματικές τάσεις -που δεν μπορούν να απλοποιηθούν σε ένα «πρόταγμα» ή σε ένα «σχέδιο»- ανταποκρίνεται ο μετασχηματισμός της Ευρώπης σε ένα μετα-εθνικό σύστημα, ούτε γιατί η κατάληξη, ακόμη και η ίδια η μορφή του, παραμένουν έως και αυτή τη στιγμή αβέβαιες. Ας επιμείνουμε εδώ σε δύο δεδομένα, το ένα γνωστό στους ιστορικούς, το άλλο υποτιμημένο στις αντιπαραθέσεις μεταξύ υποστηρικτών και αντιπάλων της ομοσπονδοποίησης, ιδίως όταν περιορίζονται στο σχέδιο της νομικής αρχιτεκτονικής.
Η ιστορία της ευρωπαϊκής οικοδόμησης είναι αρκούντως μακρά ώστε να έχει διατρέξει πολλές διαφορετικές φάσεις, στενά συνδεδεμένες με τους μετασχηματισμούς του «παγκόσμιου συστήματος».1 Είναι εύκολο να τις εντοπίσουμε από την αντιστοιχία μεταξύ των διαδοχικών επεκτάσεων του ευρωπαϊκού συστήματος και την αυξανόμενη πολυπλοκότητα των θεσμών που διασφαλίζουν την ολοκλήρωση, ενώ ταυτόχρονα διευθετούν τις ασταθείς ισορροπίες μεταξύ εθνικής κυριαρχίας και κοινοτικής διακυβέρνησης. Θα διακρίναμε, λοιπόν, τρεις φάσεις: η μία, εκείνη της Ευρωπαϊκής Κοινότητας Άνθρακα και Χάλυβα, την επομένη των γεγονότων του 1968 και της πετρελαϊκής κρίσης (χωρίς να ξεχνάμε το θανατηφόρο πλήγμα του Ρίτσαρντ Νίξον στο καθεστώς του Μπρέτον Γουντς2). Η άλλη, από τις αρχές της δεκαετίας του 1970 έως την πτώση του σοβιετικού συστήματος και την επανένωση της Γερμανίας, το 1990. Και η τρίτη, τέλος, από τη διεύρυνση προς τα ανατολικά έως τη στιγμή του ξεσπάσματος της κρίσης, με το σκάσιμο της αμερικανικής κερδοσκοπικής φούσκας και, όσον αφορά την Ευρώπη, τη χρεοκοπία της Ελλάδας, η οποία περιορίστηκε την τελευταία ώρα, το 2010, υπό τις συνθήκες που γνωρίζουμε.

Read more: Μια νέα δυναμική, αλλά για ποια Ευρώπη;

 

Η οργή του Ιησού στον Ναό, του Μαν. Βαρδή

News - Μ. Βαρδής

Written by Administrator Tuesday, 15 April 2014 17:16

Valentin de Boulogne, Expulsion of the Money-Changers from the Temple

Η οργή που επέδειξε ο Ιησούς στον Ναό, διώχνοντας τους εμπόρους, έχει συζητηθεί και αναλυθεί πολλαπλά στην Ιστορία. Στην σελίδα της Τετάρτης, έχω παραθέσει κάποια κείμενα. Όμως, αυτό που παρατηρείται στις μέρες μας είναι, ολοένα και περισσότερο, να κυριαρχεί για το γεγονός αυτό ένας "ήπιος" θεολογικός λόγος, κάτι σαν "ναι, υπήρξε και αυτό, λοιπόν;".

Ίσως φταίει το γεγονός της, σε άλλες πιο επαναστατικές εποχές, κατάχρησης του ευαγγελικού χωρίου (που και για τους ερμηνευτές της Καινής Διαθήκης είναι "περίεργο"), από ομάδες χριστιανικού ριζοσπαστισμού. Θα σταθώ σε μία κοινωνιολογική (και όχι, θεολογική ή εκκλησιαστική) ανάλυση της σημερινής δήλωσης του χωρίου.

Είμαστε πλέον ενώπιον μίας αντίληψης που επιθυμεί να απωθεί από τον δημόσιο λόγο κάθε αναφορά σε βία και ριζοσπαστικότητα. Πολλώ μάλλον, εάν αυτή η βία συνδέεται με το Πρόσωπο του Θεανθρώπου. Τα απόνερα του μετριοπαθούς μεσοαστισμού, μολονότι ο τελευταίος είναι σε κάθετη πτώση, κυριαρχούν. Ακόμα, ή πολύ περισσότερο στους Χριστιανούς. Τραγικά δε στους Έλληνες, απογοητευμένους και ματαιωμένους αριστερούς Χριστιανούς. Προτιμάται, αντί για τέτοιες εικόνες, ή ένας αισθητικός μετα- υλισμός (τύπου Ταρκόφσκι, στην καλύτερη περίπτωση, και χωρίς να ευθύνεται ο μεγάλος Ρώσος) ή μία ολοσχερής απώθηση, μέσω της έμφασης στο Πάθος, τον Σταυρό και την Ανάσταση. Η τελευταία, βέβαια, και πάλι χωρίς την εγγενή της βιαιότητα.

Σίγουρα, ο Ιησούς δεν ήταν ούτε "τρομοκράτης" ούτε κανένας Προτεστάντης αρνητής και επαναστάστης. Δεν μπορούμε όμως να βγάζουμε τη βία από το "κάδρο". Ο Θεός της Παλαιάς Διαθήκης, και δικός μας Θεός, έδινε την εντολή στους Ισραηλίτες που επιτίθεντο σε μία αλλόθρησκη πόλη, να μην αφήσουν πίσω τίποτα στο διάβα τους. Εντολή για ολοκληρωτική καταστροφή. Γιατί; Γιατί ήταν το θέλημα του Θεού. Οι θεολογικές εξηγήσεις υπάρχουν, αλλά είναι εκτός του παρόντος. Το θέλημα του Ιησού ήταν να τους διώξει όλους από τον Ναό του Πατέρα Του. Θείο θέλημα, θεία βία. Ανθρώπινη βία, ναι, εάν νοηματοδοτείται από το θείο παράδειγμα.

Add a comment
 

Who's Online

We have 54 guests online

Statistics

Members : 29
Content : 317
Web Links : 17
Content View Hits : 239583

DemocracyCrisis Social Media

SocialTwist Tell-a-Friend

france24

Hurriyet Dailynews

Reuters-Photographers

  • Pilgrims in the Holy Land
    Walking through the narrow alleys of Jerusalem’s Old City and visiting its myriad holy sites at this time of year is an even more vibrant...
  • Lost dogs of Romania
    Some 60,000 dogs roam Bucharest according to local authorities. Thousands of people are victim to their bites and when in September 2013 a child was...
  • Remembering Verdun
    Verdun was the site of one of World War I's bloodiest battles but yesterday’s enemies are now united on the battleground. Members of French and...

Βιβλιοθήκη Herrk

  • Καστοριάδης – Κονδύλης
    Απ’ όσο ξέρω, στη βιβλιογραφία δεν έχει γίνει ακόμα κάποια σύγκριση. Παρακάτω δεν δίνονται απαντήσεις αλλά τίθενται κάποια προκαταρκτικά ερωτήματα:...
  • Οι Ευθυγραμμιζόμενοι
    Brecht: Οι Ευθυγραμμιζόμενοι (μτφρ. Δ. Τζωρτζόπουλος) Για να μη χάσει το ψωμί του Σε καιρούς αυξανόμενης καταπίεσης Αποφασίζει κάποιος, να...
  • Η κρίση αλλάζει την εικόνα της Αθήνας
    Η κρίση αλλάζει και τους δημόσιους χώρους της Αθήνας. Τις αλλαγές καταγράφει το ιστολόγιο “Η Αθήνα πίσω απ’ τη βιτρίνα”. Αποσπάσματα: “Οι...

DemocracyCrisis© All Rights Reserved