DemocracyCrisis.com - Η Δημοκρατία σε κρίση;

Και πάλι ο λαός, του Μαν. Βαρδή.

News - Μ. Βαρδής

Written by Administrator Sunday, 05 July 2015 07:11

Μπορεί πραγματικά το δημοψήφισμα να είναι μία ήττα [σχετικό σχόλιο]. Μπορεί από πίσω να κρύβονται επιλογές των Μεγάλων Δυνάμεων που οδηγούν άπειρους εγχώριους πολιτικούς σε παγιδεύσεις [σχετικό σχόλιο]. Μπορεί να μην φαίνεται ότι υπάρχει κάποια προετοιμασία από την κυβέρνηση για το τι θα γίνει αν…[σχετικό σχόλιο]

Υπάρχουν χιλιάδες «μπορεί» και «ίσως». Επειδή όμως πουθενά δεν συναντώ το μέγεθος «λαός»- και ούτε λαμβάνω καμία σημαντική απάντηση, και καθώς δεν είμαι απολογητής της κυβέρνησης, ας μου επιτραπεί να πω το εξής:

Α. Λογικές ανακολουθίες: και ξαφνικά λέγεται ότι δεν πάει κανείς απροετοίμαστος στον πόλεμο, αυτό σημαίνει δύο τινά, είτε υπογράφεις γρήγορα να τελειώνουμε αφού είσαι απροετοίμαστος είτε προετοιμάζεις ρήξη, που θα οδηγήσει σε ουρές επί μήνες παντού αφού είσαι απροετοίμαστος· αλλιώς, ναι, αλλά εμείς απέχουμε γιατί τα ξέρουμε όλα αυτά και στοχεύουμε πρώτα απ’ όλα στην αναδιαμόρφωση του παραγωγικού δυναμικού ή του πολιτικού πλαισίου αυτής της κοινωνίας, άρα «υπέγραψε γρήγορα να τελειώνουμε», διότι για όλα τα άλλα θα πάρει χρόνια (και αν…)

Β. Πραγματικά ελλείμματα: για όσους δεν έχουν ασχοληθεί, να θυμίσω την περίπτωση του Προφήτη Ιερεμία στην Π. Διαθήκη. Το κήρυγμα και ο θαυμασμός του για τους Βαβυλωνίους και τον Ναβουχοδονόσορα, που ως εκλεκτός του Θεού θα ερχόταν (και ήλθε) για να καταστρέψει τον Ισραήλ, του στοίχησε κατηγορίες ότι είναι προδότης και πολλές κακοπάθειες. Δεν είναι η μόνη περίπτωση. Συνηθίζεται στην Π. Διαθήκη οι Προφήτες να απευθύνουν κηρύγματα καταστροφής, που «εύχονται» για τον λαό τους. Έναν λαό ασεβή, άδικο, ψευδή, στρεβλό.

Τι θέλω να πω; Η αντίληψη περί συνειδητής (ολίγον πονηρής) υποταγής στον ισχυρό είναι αποδεκτή όταν υπάρχει το αναγκαίο πλαίσιο. Λέει ο Ιερεμίας: «Εγώ δημιούργησα τη γη/ με τους ανθρώπους και τα ζώα [..] και την έδινα σε όποιον/ μου φαινόταν δίκαιος/ Τώρα λοιπόν: δίνω όλες αυτές τις χώρες/ στα χέρια του Ναβουχοδονόσορα του δούλου μου. Ακόμη και τα ζώα του αγρού/ του δίνω, για να τον υπηρετούν» (27,4-6).

Προηγείται η αυστηρή κριτική απέναντι στον λαό (και στους εαυτούς μας), και ακολουθεί η προτροπή για υποταγή. Το να προϋποθέτεις ότι ο λαός θα μπορούσε να προετοιμαστεί, ότι οι Μεγάλες Δυνάμεις θα ενεργούσαν αλλιώς, ότι ο λαός δεν είναι ενημερωμένος για το ναι και το όχι, όλα αυτά είναι «άλλα λόγια ν’ αγαπιόμαστε» [καλά, δεν συζητώ το φόβο περί «εμφυλίου» από κάποιους φίλους, λες και έχουν να κάνουν με λαό που μπορεί να κάνει εμφύλιο, πέρα από το f/b]

Αγαπητοί, είσθε «χλιαροί». Δεν έχετε ούτε τις θρησκευτικές ούτε τις υπαρξιακές ούτε τις ιδεολογικές [και ο Μαρξ έλεγε κάτι «κουφά» για τους λαούς της Ευρώπης, όμως συγχωρείτο καθώς το πλαίσιο σκέψης του ήταν άλλο] προϋποθέσεις για να υπάρξει σοβαρή επιχειρηματολογία περί υποταγής ή αντίστασης. Υπ’ αυτή την έννοια, περισσότερο ρεαλιστής είναι ο Άδωνις Γεωργιάδης.

 

ΥΓ. Δεν ασχολούμαι καθόλου με τον ΣΥΡΙΖΑ, διότι δεν με ενδιαφέρει.

 

Add a comment
 

Κυριακή 05/07/2015

Référendum grec : «Quoi qu'il arrive, rien ne sera plus jamais comme avant»-Coralie Delaume est essayiste. Fine connaisseuse du droit communautaire, elle a notamment publié «Europe. Les Etats désunis» (Michalon, 2014). 

"Ces réactions révèlent donc un problème de démocratie en Europe?

Bien sûr, et pas qu'un peu! Je voudrais faire valoir trois arguments.

Première chose: comme le dit souvent l'économiste Frédéric Lordon et comme il l'a encore rappelé récemment, de très larges pans de ce que devrait être la «politique économique» ( par définition fluctuante: une politique prend en compte le contexte ) ont été gravés dans le marbre de traités. Or la démocratie, c'est avant tout le débat. Mais de quoi voulez-vous débattre quand tout ce qui devrait relever du conjoncturel et de l'adaptable a été ossifié? On ne peut pas débattre de la politique monétaire: d'abord, elle échappe aux États donc aux représentants des peuples. Ensuite, les contours de cette politique sont prédéterminés dans les statuts de la BCE. Certes, Mario Draghi tend à s'asseoir dessus de plus en plus souvent. Il fait un peu ce qu'il veut quand et comme il le veut. Sauf que.... personne n'a élu Mario Draghi!

On ne peut pas débattre non plus de la politique budgétaire. Elle est prédéterminée par les critères dits de convergence (qui imposent de maintenir de déficit public en deçà de 3%) et, désormais, par les deux paquets de textes hyper contraignants que sont le Six Pack et le Two Pack de même que par le Pacte budgétaire européen (le TSCG).

On ne peut pas débattre, enfin, de la mise en œuvre d'une vraie politique industrielle: l'État stratège a cédé le pas au principe sacro-saint de la «libre concurrence», inscrit en lettre d'or dans les traités. Au bout du compte, que reste-t-il? Dans le domaine de l'économie, rien. Quand on vote aujourd'hui aux élections présidentielles ou législatives, il faut bien en avoir conscience: on vote pour des gens qui n'auront aucune possibilité d'agir sur l'économie de leur pays. Dans ce domaine au moins (la politique économique), l'alternance est d'une innocuité totale.

Deuxième chose: depuis les années 1960, il est admis qu'il existe une primauté du droit communautaire sur les droits nationaux. C'est la Cour de justice des communautés européennes (CJCE à l'époque, CJUE aujourd'hui) qui l'a décidé, à l'occasion d'arrêts fondateurs, les arrêts Van Gend en Loos de 1963 et Costa contre ENEL de 1964.

J'insiste: ce sont des arrêts. Ils relèvent de la jurisprudence de la Cour et leurs conclusions n'ont donc jamais été débattues par quelque Parlement que ce soit. Depuis lors, aucun État ne les a contestés. Le fait que le droit supranational, qu'il s'agisse des traités ou du droit dérivé (directives, règlements) s'applique sans discussion à tout les États-membres, est vécu comme une sorte de fatalité. Ainsi, tout nouvel État venant à entrer dans l'Union est tenu de transposer en droit interne des pages et des pages «d'acquis communautaire». Pendant qu'il s'y emploie, son Parlement se transforme ponctuellement en chambre d'enregistrement. Je n'irai évidemment pas jusqu'à dire que toutes nos lois nous sont imposées du dehors: c'est faux. Pour autant, dans un livre dense et passionnant sur l'histoire de l'intégration européenne intitulé Le Passage à l'Europe, le philosophe Luuk Van Middelaar affirmait, au sujet de la Cour de justice de l'Union et de ses célèbres arrêts de 1963-64: «lorsque les États reconnaissent la Cour comme porte-parole de la fondation européenne, ils sont juridiquement domptés». Être dompté: quelle heureuse perspective pour un démocrate!

Et attention: il ne faut pas croire, sous prétexte qu'on n'en parle rarement, que la CJUE n'existe plus ou n'a plus aucune action . Tout récemment, elle a été amenée à statuer sur le programme OMT (Outright monetary transactions), un programme non conventionnel lancé par Mario Draghi en 2012 pour «sauver l'euro». Elle a évidemment considéré que ce programme était bel et bon. C'est remarquable: une institution supranationale non élue, la BCE, met au point un programme qui semble contrevenir à la mission que lui assignent les traités. A la demande de la Bundesbank puis de la Cour constitutionnelle allemande, ce programme est déféré devant une autre institution supranationale non élue, la CJUE, qui l'avalise. La Banque centrale et la Cour de justice dialoguent donc entre elles, se font des politesses, se délivrent l'une à l'autre des certificats de bonne conduite. Quelle chance de réussite peut avoir un véritable gouvernement d'alternance comme celui d'Alexis Tsipras dans un tel environnement?

Troisième et dernière chose: on ne peut attendre de l'Union européenne qu'elle soit démocratique, car la démocratie par définition, c'est «le pouvoir du peuple». Or il n'y a pas de peuple européen. Il y a 28 peuples nationaux. Si l'Europe était un organisme inter-national, ces peuples pourraient coopérer, avoir des relations de bon voisinage et d'amitié. Mais l'Union est une structure supra-nationale, qui exige que chacun de dépouille de large morceaux de souveraineté. On a vu à quoi cela conduit: ce sont désormais 28 légitimités qui s'affrontent, dans le but essentiel de ne pas se laisser dévorer par l'échelon de surplomb, l'échelon communautaire. Dans le cas qui nous occupe, il est assez clair que la Grèce est en train d'affronter l'Allemagne. Le gouvernement grec cessera d'être légitime aux yeux de son peuple dès lors qu'il acceptera de faire ce que son appartenance supranationale exigerait de lui: renoncer à essayer de sortir son pays de l'austérité et exiger un allégement de sa dette. Le gouvernement allemand, pour sa part, cessera également d'être légitime aux yeux de son peuple s'il renonce à faire ce que son appartenance supranationale devrait lui imposer: se montrer solidaire, renoncer à ses créances sur la Grèce et accepter la restructuration de la dette hellène. Dans le premier cas, Tsipras faillirait à sa parole puisqu'il a promis la fin des privations. Dans le second cas, Merkel faillirait à sa parole puisqu'elle a promis de protéger le contribuable allemand"

Add a comment
 

Η Δημόσια Διοίκηση ενώπιον των ιστορικών της ευθυνών, του Μαν. Βαρδή.

News - Μ. Βαρδής

Written by Administrator Saturday, 04 July 2015 08:04

Είναι αλήθεια ότι η κληρονομιά των κοινωνικών επιστημών βαραίνει πολύ στην αντίληψη που έχουμε και στις κρίσεις που κάνουμε. Όλοι μας, τέκνα της εποχής μας, στατιστικολογούμε, κάνουμε δομικές αναλύσεις, οικονομετρούμε. Αυτό συμβαίνει διότι έχουμε μάθει να θεωρούμε την πραγματικότητα «από τα πάνω» και «εκ του μακρόθεν»· η πιο πάνω διαπίστωση- σε επίπεδο δημόσιας διοίκησης- παίρνει τη μορφή του «κόψε- ράψε» οργανισμών, προγραμμάτων, αρμοδιοτήτων. Οι ασκήσεις επί χάρτου συμπεριλαμβάνουν και τα διάφορα προγράμματα αξιολόγησης που, παρότι αναγκαία, δεν εγγυώνται a priori καμία βελτίωση της αποδοτικότητας.

Δεν θέλω να πω ότι το «πλαίσιο» δεν πρέπει να αλλάζει. Είναι σαφές. Για εμάς που έχουμε εμπειρία του ιδιωτικού τομέα, είναι αναμφισβήτητο ότι αλλάζει η δουλειά όταν αλλάζουν οι νόρμες παραγωγής, το μάνατζμεντ, η στοχοθεσία, η πολιτική της επιχείρησης, οι επενδύσεις της, τα οργανογράμματά της. Ναι, όλα αυτά επηρεάζουν. Ξεχνάμε κάτι όμως…

-     Η επιστροφή του προσωπικού.

Η παραγωγή είναι πάντα «ένσαρκη». Το στοίχημα της ελληνικής δημόσιας διοίκησης είναι ότι δεν έχει δημιουργήσει μία «μαγιά» διοικητικών υπαλλήλων, μέσα από τα σπλάχνα της, ανθρώπων που ξέρουν τη δουλειά και οι οποίοι θα διαπνέονται από διοικητική και εθνική υπευθυνότητα· όσοι μάλιστα επιβιώνουν στα διάφορα υπουργεία, συνήθως δρουν συμπληρωματικά ή είναι de facto παροπλισμένοι, ή φορτωμένοι με «πεντακόσιες» δουλειές, λόγω της αποδοτικότητας τους.

Αντίθετα- όπως και στην πολιτική, άλλωστε- κυριαρχούν οι διάφοροι «αστέρες», άτομα πολύ γνωστά εδώ και χρόνια, με σχετικά ύποπτο παρελθόν διοικητικής δουλειάς, οι οποίοι είναι έτοιμοι να «πατήσουν επί πτωμάτων» και οι οποίοι θεωρούν το κράτος ως espace vide, που περιμένει να το «γεμίσουν» αυτοί. Μιλάμε για τάσεις φεουδαρχίας στη δημόσια διοίκηση. Ο βασιλιάς υπάρχει, όμως συνήθως είναι άσχετος, οπότε κάνουν τη δουλειά οι τριγύρω πολιτικοί και διοικητικοί φεουδάρχες, λυμαίνοντας τον τόπο. Κρατάμε όσο κρίνουμε τις υποθέσεις, είμαστε σε συνεχείς διαπραγματεύσεις πελατειακού τύπου και προς τα πάνω και προς τα κάτω, είμαστε α λα καρτ αυστηροί και α λα καρτ επιεικείς, φτιάχνουμε «δικές μας» ομάδες εργασίας, διαχωρίζοντας τους υπαλλήλους, ασκούμε πειθαρχικές εξουσίες και κλίμα φόβου και έντασης για να το διαπραγματευτούμε αργότερα εμείς. Οι κανόνες είναι οι κανόνες του φεουδάρχη.

 

Εάν έτσι είναι τα πράγματα, γίνεται κατανοητό ότι καμία διοικητική «εργαλειοθήκη» δεν θα μπορέσει ποτέ να κάνει τίποτε. Ίσως η λύση να είναι και η λύση της φεουδαρχίας: ένας ισχυρός βασιλιάς απομειώνει τα φεουδαρχικά προνόμια και προετοιμάζει τη μετάβαση στον λαό που τον διαδέχεται, ως ενσάρκωση της εθνικής κυριαρχίας [μιλώ πάντα μεταφορικά…]

Add a comment
 

Σάββατο 04/07/2015

Angela's Ashes: How Merkel Failed Greece and Europe, by Peter Müller and René Pfister, Der Spiegel

"In the end, of course, it will primarily be the fault of the radical Greek government if the country is ejected from the euro zone. How should one deal with a prime minister who conducts negotiations using the language of military mobilization? "We have justice on our side. If we can overcome fear, then there is nothing left to fear," Tsipras tweeted on Monday. But the divide that is now opening up in Europe also has something to do with Merkel's leadership style -- and with her idiosyncrasy of allowing things to drift for extended periods. This method works when it comes to negotiating a compromise, and when everyone involved is interested in a favorable outcome. But it reaches its limits when someone like Tsipras is determined to carry things to the extreme. It has long been clear that Greece is a special case in the context of the euro crisis. It is a country in which neither the taxation system nor the land registry system works, a country that is so deeply in debt that no reasonable economist still believes that it can ever repay what it owes. In addition, parties that habitually plundered the state ran the country for years. Then came Syriza, a movement that, at least in its radical quarters, dreamed of toppling the system. Merkel knew all of this. Nevertheless, she tried to fix the problem with recipes she had used in German domestic politics: delaying, hiding and allowing things to remain vague. There was no lack of cautionary voices. Finance Minister Wolfgang Schäuble has long argued that Greece should be taken on an orderly path out of the euro. Merkel hopes that the Greeks will vote against Tsipras and in favor of their creditors' austerity proposals on Sunday. If that happens, the Greek prime minister will hardly be able to remain in office. But even so, Greece will remain a bankrupt country and would be faced with forming a new government in the midst of chaos. The Greek crisis required leadership and a plan, but Merkel was unwilling to provide either. Although she likes power, when push comes to shove, she doesn't know what to do with it. And now she faces the wreckage of her European policy. How could things have come to this?

McKinsey Policies

To understand Merkel's policies, it is worth turning back the clock to 2003. She had only been head of her party for three years and was in the midst of writing a new agenda for the CDU. There were four-and-a-half million unemployed in Germany, social security coffers were empty and employers were groaning about an excessively high tax burden. Germany wasn't nearly as badly off as Greece is today, but it was in urgent need of restructuring, and Merkel began to prescribe a strict reform program for the country. The McKinsey management-consulting firm provided the numbers to support her bitter message of austerity. McKinsey specializes in delivering unpleasant truths and is normally hired by companies that need to cut costs and lay off employees. It is easier for managers if they are able to hide behind the consultants' analyses. That's the McKinsey principle. Merkel applied the principle to politics. When the euro crisis erupted in 2010, she made sure that the International Monetary Fund (IMF) was involved in Greece's restructuring. She did so against the will of Finance Minister Schäuble, who believed that Europe should solve its own problems. In a sense, the International Monetary Fund is the McKinsey of global politics. It helps out wherever countries face financial difficulties, granting loans if countries agree to enact reforms in return"

Όρθιος, posted by Celin, 3/7/2015

"Η αλήθεια είναι ότι πάμε σαν πρόβατα επί σφαγή. Τρέξαν να αδειάσουν τα atm και τα σουπερμαρκετ, αυριο η πλειοψηφία των Ελλήνων δε θα διστάσει να ποδοπατήσει ακόμα και βρέφη για ενα μπουκαλι γάλα. Το ότι κοιτάνε μόνο την κωλάρα τους, ειναι αδιαμφισβήτο, οι ψυχραιμότεροι και οι ενωτικότεροι θα ποδοπατηθούνε απο το κοπάδι, ή εστω, θα μεινουν χωρίς αυτό το μπουκάλι γαλα. Ειναι ανθρωπινα ολα αυτα, αλλωστε κι εγω αν ειχα λεφτα στην τραπεζα, θα ηθελα να τα βγαλω με ολα αυτα που βλεπω. Ειναι ανθρώπινο να σε καταπινει η ψυχολογια του οχλου, να νομιζεις ότι αν γεμισεις το ψυγειο σου για ενα μηνα, εσυ θα σωθεις η τουλάχιστον, θα επιβιωσεις λιγο περισσοτερο από τον γειτονα σου, που δε προλαβε να σηκωσει τα δικα του λιγα λεφτα γιατι εσυ ετρεξες σα τη πουτανα να βγαλεις τα δικα σου,υπαρχει και η οικογενεια στην μεση, τα λογια ειναι ευκολα αν δεν εχεις παιδια,  "δε θα διστασω ακομα και να κλεβω βρεφικα γαλατα για το παιδι μου αν χρειαστει". Ωραια ολα αυτα. Κι ανθρωπινα. Μα, Ανθρωπινα στα ανθρωπινα, γιναμε ολοι ζωα, ζωα οχι αρπακτικα, αλλα σαν κάτι βισωνες που τους πεφτουν πεντε λιονταρια  κι ενω αυτοι ειναι δεκαδες,  τρεχουν να γλυτωσουν, πατωντας ο ενας τον αλλον,  και τα λιονταρια προλαβαινουν καποιους βισωνες, τους κατασπαραζουν, χορταινουν, υστερα ξαποσταινουν μεχρι το επομενο γευμα. Και οι βισωνες ηλιθιωδως ηρεμουνε μετα, γλυτωσαμε τουλαχιστον εμεις, σκεφτονται. Μεχρι τα λιονταρια να ξαναπεινασουν. Δεν υπαρχει ποτε το καταλληλο timing για την ανατροπή. Ποτε. Παντα, αν κατσεις και το δεις ψυχραιμα και λογικα, υπαρχει και κατι να χασεις, κατι που φοβασαι ότι θα χασεις,  κατι που σε κανει να πιστευεις ότι δεν εχεις πιασει πάτο.  Οντως δεν εχεις πιασει πατο. Ακομα και με τα ιδια τα περιττωματα μας να τρεφομαστε αυριο, παντα υπαρχει πιθανοτητα ο εκαστοτε δυναστης να μας το απαγορέψει, αλλωστε θα του ειναι διασκεδαστικότερο να μας παρακολουθει να τρεφομαστε ο ενας από τον αλλον. Δε θα υπαρχουν λιονταρια και Χριστιανοι εδώ, θα ειμαστε ταυτοχρονα Λιονταρια και Χριστιανοι, αλληλοκατασπαραγμος. Δεν υπαρχει ποτε το καταλληλο timing κι οσοι λενε συνεχως ότι ο λαος δεν είναι ετοιμος ακόμα, μπορει να εχουν αποφασισει, διχως καν να το εχουν συνειδητοποιησει, ότι στεκονται στη πλευρα των λιονταριων και της καθεστυκιας ταξης. "Αστο γαμησε το, ας βγαλει τα καστανα απο τη φωτια η επομενη γενια. Εμεις δε μπορουμε".

Από την αλλη, κοιτας στα atm και σου ειναι ξεκαθαρο, πιο ξεκαθαρο δε γινεται, αυτός ο λαος, κι εσυ που με διαβαζεις κι εγω που τα γραφω, δε μπορούμε τώρα.  Και το ξερουν ότι δε μπορούμε τωρα. Και πιθανόν όλο αυτό να αποσκοπει όντως σε μια εθνική καταστροφη, της οποίας η ευθύνη θα πέσει πάνω στα κεφαλια αυτων που χρησιμοποιούνε τώρα, ώστε να βγουνε αυριο οι Καραμανλήδες αυτού του τόπου λέγοντας: "ΣΕ ΠΡΟΕΙΔΟΠΟΙΗΣΑΜΕ" Το ανησυχητικό με το μήνυμα Καραμανλή δεν ήταν όσα έλεγε σε παρόντα χρόνο. Αλλά όσα υπονοούσε για τον μέλλοντα. Να το πω καλύτερα, ήταν η υποθήκη που ενέγραψε για τα μέλλοντα. Σα να του ειπαν, βγες τώρα να μιλησεις, γιατι οι υπάρχοντες Σαμαραβενιζελοι μας εχουν τοσο πολύ απαξιωθεί που δεν υπαρχει περιπτωση να τους εμπιστευτει ξανα ο λαός ακόμα κι αν πέσουν μέσα σε ολα. Μετα το χάος που θα φροντισουνε εκεινοι  -ποιοι; ξενοι και ντοπιοι καπιταλιστες- να ελθει, μετα την καταστροφή την οποία εχουν σκοπό να φερουν ίσως κι εξαπατώντας τους συριζαιους, ισως και σε αγαστη συνεργασια μαζι τους,οι Καραμανληδες και οι παρεμφερεις, θα μοιαζουν με οαση λογικης. Σε μια χωρα πιθανον κατακερματισμενη. Αραγε; ΝΑΙ Η ΟΧΙ;"

The Greek crisis. There comes up a day, The Economist, 4/7/2015.

"They’ll do the legislating

But if the short-term consequences of Grexit seem manageable, the long-term effect of an irrevocable union being partially revoked is unpredictable. A crisis over Grexit may yet spur the euro zone to take another step towards integration. The currency’s weaknesses—a lack of risk-sharing mechanisms, of a common safe asset, of a central budget and other means to help absorb economic shocks in one or other country—are well rehearsed. Common deposit insurance, more integrated capital markets and common Eurobonds would tie things together better. But as sensible as economists may deem them, and as ardently as integrationist Europeans may wish for them, they will be difficult to enact. Mutualising liabilities touches the core of national sovereignty. Populist anti-EU parties make any move towards “more Europe” risky for mainstream politicians. Yet even if financial contagion is limited, there will be spillovers elsewhere. There are Eurocrats who fear that Grexit might compound Europe’s migration problem. Over 63,000 migrants (mainly Syrians) have arrived in Greece this year; the EU relies on “frontline” states like Greece to fingerprint and register as many such people as possible. This co-operation, never solid, could break down entirely. Geopolitical concerns loom large, too. For months some Europeans have feared that a Syriza-led government might seek to strengthen Greece’s long-standing ties with Russia. So far those fears have proved unfounded; Greece has not, for example, attempted to block the EU’s sanctions over Ukraine. But its calculus may change if it finds itself bankrupt and isolated. Mrs Merkel is one of those who fear the consequences of the EU abandoning a country with a history of coups in a part of Europe with a particularly unstable history. Some European institutions are already drawing up plans for humanitarian assistance packages for a post-Grexit Greece. And there could also be knock-on effects on Britain’s position in the EU. The more time and effort Europe’s leaders invested in the Greek crisis, however it develops, the less they will have available to deal with the renegotiation that is to preface Britain’s forthcoming referendum on EU membership. A chaotic Grexit would also strengthen the hand of British Eurosceptics by reflecting poorly on all involved; and if it accelerated fiscal integration among the 18 remaining members of the euro zone it would deepen British concerns about the gap between euro-zone “ins” and “outs”. To lose one EU member might look like misfortune; to lose two would look like carelessness. A Greek departure would surely make much of Europe more determined to keep Britain in. The problem is that, as Greece’s botched and blame-filled story shows, Europe is not adept at getting the results that it wants. And for now, what it gets next depends on Sunday’s voters. Some of them, as they make their decision, will doubtless recall the words of the poet Konstantinos Cavafy:

For some among us there comes up a day

When either the great Yea or the great Nay

Must needs be spoken…

For many the heart will say Nay and the head command Yea. Which wins will determine the course of their country, and perhaps of much else besides"

Wir haben Griechenland auf dem Gewissen

Warum wir Griechenland auf dem Gewissen haben, VON Mark Schieritz 3. JULI 2015, Die ZEIT.

"Ich habe da meine Zweifel. Wahrscheinlich ginge es den Griechen besser, wenn sie tatsächlich wie Portugal oder Spanien behandelt worden wären. Wurden sie aber nicht. Sie wurden zu Sparmaßnahmen gezwungen, die weit über das hinausgingen, was in Portugal oder Spanien passiert ist.Die Sparleistung – gemessen an der Veränderung des konjunkturbereinigten Etatdefizits – war in Griechenland deutlich höher als in den anderen Krisenländern. Entsprechend größer war der Dämpfer für die Wirtschaft durch den Nachfrageausfall. Als der Schlamassel in Griechenland begann, ging es eben auch darum, ein Exempel zu statuieren, um andere Länder davon abzuhalten, ebenfalls Geld zu verlangen. Das war der vielleicht schwerste Fehler in dieser Krise und verantwortlich dafür ist vor allem die deutsche Bundesregierung. Oder wie der damalige amerikanische Finanzminister Tim Geithner es beschreibt: "The Europeans came into that meeting basically saying: ‘We’re going to teach the Greeks a lesson. They are really terrible. They lied to us. They suck and they were profligate and took advantage of the whole basic thing and we’re going to crush them.’" Damit will ich nicht sagen, dass Griechenland keine institutionellen Reformen braucht und auch nicht die Fehler der aktuellen Regierung entschuldigen – ganz im Gegenteil. Aber dass das Land jetzt so tief in der Misere steckt, liegt auch daran, dass es zumindest am Anfang besonders schlecht behandelt wurde"

L’euro, ou la haine de la démocratie, Le Monde Diplo, lundi 29 juin 2015, par Frédéric Lordon

"Techniquement parlant en tout cas, il est bien certain que la fermeture du refinancement auprès de la BCE, qu’elle survienne mardi 30 ou plus tard, effondrera le système bancaire grec dans la journée, et forcera, de fait, au réarmement de la Banque centrale grecque comme prêteur en dernier ressort, c’est-à-dire émetteur d’une liquidité qui ne sera pas reconnue par le SEBC (Système européen de banques centrales). On l’appellera de la drachme. Effectuée dans une pareille urgence, la sortie grecque de l’euro ne pourra pas éviter le moment du chaos, et pour des raisons dont Syriza porte une part. Il est à craindre que le refus d’envisager dès le début la sortie de la monnaie unique, et d’en faire une menace crédibilisant d’ailleurs la position grecque dans le rapport de force, laisse aujourd’hui le gouvernement dans un état de totale impréparation. Le sens stratégique possible de l’accord de prolongation passé avec l’Eurogroupe le 21 février dernier aurait dû être de mettre à profit les quatre mois gagnés pour préparer logistiquement et politiquement la sortie. Celle-ci est vouée à présent à s’opérer dans les plus mauvaises conditions. Il est même impossible que se fassent aussi vite l’ajustement technique du système des paiements et la conversion des espèces monétaires. Si bien qu’il y aura vraisemblablement un moment bizarre de double circulation monétaire pendant lequel des espèces émises par le système bancaire grec auront toutes les apparences de l’euro mais n’en seront pas moins des drachmes… qui en principe ne seront pas reconnues comme euros à l’extérieur alors même qu’elles leur ressembleront comme deux gouttes d’eau ! Rien de tout ça ne sera fait pour décourager le run bancaire, en fait déjà bien entamé puisqu’on évalue à 130 milliards d’euros les retraits opérés depuis janvier. Que les gens retirent des espèces si ça peut les tranquilliser, ça n’est pas le problème, en tout cas pour le système bancaire [4] : dès que la situation se stabilisera, ces fonds effectueront le mouvement inverse, et entre temps c’est la Banque de Grèce qui prendra le relais de la BCE pour maintenir les banques dans la liquidité. C’est que cet argent prenne le large qui est un problème. Aussi un drastique contrôle des capitaux, avec contingentement des retraits, sera la mesure à prendre dès les toutes premières heures (elle est déjà prise au moment où ce texte est publié). Avec la dévaluation carabinée de la drachme qui suivra sa réintroduction, les Grecs y perdront du pouvoir d’achat international ? Oui, et ça sera comme ça. Par définition, la conversion est une opération purement nominale qui laisse invariant le pouvoir d’achat interne… à l’inflation importée près. Or vu la dégringolade anticipée de la drachme, celle-ci sera conséquente. La couronne islandaise qui a initialement perdu près des trois quarts de sa valeur contre euro a laissé derrière elle une inflation de 18 % en 2008. Mais les premières fluctuations sont toujours d’une ampleur extravagante, et vouées à s’ajuster plus raisonnablement à moyen terme : la couronne a été rapidement stabilisée 40 % en dessous de sa valeur de 2008, l’inflation est d’ailleurs redescendue en dessous des 5 % dès la mi-2009, elle est désormais proche de 0. Il en ira vraisemblablement de même avec la drachme. Dans l’intervalle il faudra peut-être ajouter au contrôle des capitaux un dispositif de protectionnisme ciblé dans les marchés de biens et services. C’est que la balance courante grecque à très court terme va devenir déficitaire. Or l’interruption de tout flux financier entrant interdira de la financer par la partie « compte de capital » de la balance globale, et la position extérieure nette de la Grèce va se détériorer. Il faudra donc réduire la flambée des importations, alors que l’effet de renchérissement de leur prix devrait d’abord l’emporter sur celui de contraction des volumes. Evidemment il est vital que les entreprises continuent d’avoir librement accès aux biens étrangers d’équipement ou de consommation intermédiaire. Le dispositif protectionniste devra donc être ciblé sur les (certains) biens de consommation (hors énergie notamment), et ceci jusqu’à ce que les exportations « réagissent » à la dévaluation de la drachme – en général dans un délai de 12 à 18 mois (de ce point de vue, la sortie de l’euro se passe au plus mauvais moment possible de l’année puisqu’il est trop tard pour que le tourisme, qui est le secteur le plus dynamique du commerce international grec, en enregistre l’effet, et qu’il faudra attendre la saison prochaine pour en recueillir les bénéfices). L’énorme incertitude achèvera de mettre en carafe le peu d’investissement qui restait (le taux d’investissement est tombé à 12 % en 2014 [5]…). Tous ces effets ajoutés à la désorganisation initiale promettent à la croissance grecque de plonger. Il faut avoir le courage de le dire : le début va être une épreuve. Cette épreuve n’a de sens, économiquement parlant, que parce qu’elle ouvre par ailleurs de nouvelles opportunités et restaure de nombreux degrés de liberté absolument fermés dans le cadre des institutions de l’euro. En premier lieu elle permet d’en finir avec l’austérité, dont les nouvelles mesures ne relâchaient rien : la Grèce se trouvait enjointe de dégager un excédent primaire de 1 point de PIB cette année même, puis de 2 en 2016, puis de 3 en 2017, puis de 3,5 en 2018 ! Elle se trouve également soulagée des 26 milliards d’euros dus d’ici la fin 2015 à ses créanciers de toute sorte qu’elle va envoyer élégamment se faire foutre – 26 milliards d’euros [6], ça n’est pas loin de… 15 points de PIB ! Voilà à quoi la Grèce se saigne depuis tant d’années : à payer une dette que tout le monde sait insoutenable en dépit de tous ses rééchelonnements et, plus encore, dont elle ne porte pas la responsabilité ! Car les 80 points de PIB de dette pris depuis 2008 ne sont pas, comme le répète l’éditorialisme en pilotage automatique, « la dette de la Grèce » : c’est la dette de l’impéritie européenne, la dette de la plus gigantesque erreur de politique économique de l’histoire du capitalisme, la dette de l’acharnement idéologique, dit plus brièvement : la dette de la zone euro – et par conséquent la dette dont il n’est que justice que la zone euro se la carre dans le train"

1776: The Revolt Against Austerity, by Steve Pincus, The New York Review of Books, 20/5/2015.

"What alternative strategy did the authors of the Declaration propose? Today, we tend to regard the practice of using government spending to stimulate economic growth as an invention of John Maynard Keynes in the 1930s. But already in the eighteenth century, self-styled Patriots, followers of Pitt on both sides of the Atlantic, argued that what the British Empire needed if it was to recover from the fiscal crisis was not austerity but an economic stimulus. In the midst of the crisis one journalist wrote that Pitt and the Patriots believed that the burgeoning debt could be reduced by increasing “the national stock,” or Gross National Product, whereas Prime Minister Grenville believed “that an hundred and forty millions of debt is to be paid by saving of pence and farthings.” The Patriots’ demands depended on policies that encouraged immigration. They followed the radical Whig philosopher John Locke in arguing that, “naturalization is the shortest and easiest way of increasing your people.” Accordingly they were furious when George III reversed Britain’s long-term policy of subsidizing immigration, and instead, as the Declaration put it, “endeavored to prevent the population of these states.” Many of the founders had also come to appreciate that a system of chattel slavery made no economic sense at all, since it would replace potential consumers with unfree laborers who could not purchase goods. From the 1730s on, an increasingly loud chorus of Patriots argued against slavery in general and the slave trade in particular for its immorality and its disastrous economic consequences. Slave societies, they argued, could not be consumer societies. South Carolinians such as Christopher Gadsden and Henry Laurens, the future president of the Continental Congress, denounced slavery, as did the Virginian tobacco planter William Byrd II. The First Law of Georgia (1732) outlawed slavery. In the view of these southern colonists, slave-based monocultural economies, like sugar, tobacco, and rice, were already in relative decline. Because they did not yet foresee the enormous profitability of cotton, they believed that after a slight economic adjustment the gradual elimination of slavery would create a more diverse and dynamic economy. It was for this reason that the founders complained that George III had “refused to assent to laws” that would have eliminated or severely restricted the importation of slaves into North America.

The Americans’ complaints in the Declaration extended to the king’s commercial policies. Patriots on both sides of the Atlantic were appalled that the British government had restricted the colonies to bilateral trade with Britain, so that all customs revenue would flow directly into the coffers of the British Treasury; the result, they argued was “to cut off our trade with all parts of the world.” The Patriots were convinced that both the imperial and colonial economies would grow much more quickly if the colonies were encouraged to export British manufactured goods and colonial agrarian products to supply the almost insatiable demand of Spanish America. They wanted the British state to devote resources to the creation of free ports along the Atlantic seaboard and throughout the Caribbean—anticipating the free trade zones that were established in many parts of the world in the late twentieth century. They also advocated the development of colonial harbors, colonial roads, and colonial shipbuilding—crucial stimulus spending on infrastructure that would create new opportunities for colonial exports. Adam Smith provided the Patriots with robust theoretical support on all of these issues when he published his classic Wealth of Nations in 1776. Smith famously sided with the Americans in the crisis that ripped the British Empire apart, arguing that instead of enforcing their austerity measures and extractive policies with military force, Britain should have allowed the Americans “such a number of representatives as suited the proportion of what it contributed to the public revenue of the empire.” Smith celebrated “the natural good effects of the colony trade” of Great Britain because that trade encouraged “manufactures,” but castigated the Ministry’s insistence on constraining colonial exchange through punitive customs assessments and restrictions on trade with imperial rivals. While Smith denounced subsidies for domestic agricultural production, he praised the old Patriot policy of offering bounties to the colonies to offset the start-up costs necessary for development. Like other Patriots in the 1760s and 1770s, Smith also denounced chattel slavery as an economic system most fit for absolute government. Because wage laborers added so much to the commonweal by their consumption as well as their production, Smith insisted “the work done by freemen comes cheaper in the end than that performed by slaves.” Had the British government pursued measures to support the colonies, rather than austerity policies that retarded their growth, Smith believed, the American economy would have been so dynamic that in “little more than a century” the “seat of the empire would then naturally remove itself” to its most economically dynamic region: North America.

Twenty-first century American politicians routinely draw our attention to our founding moment and founding document, while simultaneously claiming to be inspired by the writings of Adam Smith. But they fail to understand the economic arguments that in large measure shaped what Thomas Jefferson and his colleagues wrote. When Governor Scott Walker of Wisconsin proudly proclaims that “we celebrate the fourth of July and not April 15, because in America we celebrate our independence from the government, not our dependence on them [sic],” he fails to see that our founders blamed George III and his government not for taxing too much but for doing too little to stimulate consumer demand. When Senator Chuck Grassley warns that President Obama’s executive action on immigration violates the limitations expressed in the Declaration, he fails to see that America’s founders, in the Declaration itself, criticized the British king for obstructing immigration to the North American colonies that would encourage growth. While Senator Ted Cruz is certainly right to repeat the founders’ argument that humans “were endowed by their creator with certain unalienable rights,” he fails to see that the founders also said that “governments are instituted among men” in order to “secure” the right of all to the “pursuit of happiness.” The authors of the Declaration wanted a government that would itself promote the well-being of its citizens, not merely protect their private property. They believed that governments existed to make it possible for all to achieve “happiness” in this lifetime. They were creating a government that “had full power to levy war, conclude peace, contract alliances, establish commerce, and to do all other acts and things which independent states may of right do.”

America’s founding document called for an American state that would promote economic growth just as the British state had done before the shift toward balancing the books. George Washington himself had, since the 1760s, lamented the loss of those “privileges,” those state supports for the colonial economy, and called instead for the British state to support “a more enlarged and extensive” colonial economy. Had George III and his ministers not adopted austerity measures in the 1760s and 1770s, had they chosen to follow Pitt’s policies of economic stimulus, America’s founders might not have needed to declare their independence at all"

Add a comment
 

Περί δημοψηφίσματος part 3

News - Thursday

Last Updated on Wednesday, 01 July 2015 20:10 Written by Administrator Wednesday, 01 July 2015 19:37

 

Δημοψήφισμα 2015 - Νέα δημοσκόπηση: Ξεκάθαρο προβάδισμα του «ΟΧΙ»

Επειδή οι καλές αναλύσεις πρέπει να παρατίθενται, προβαίνω στην κάτωθι ανάλυση, στην οποία και απαντώ: 

Μια πολιτική άποψη για το δημοψήφισμα, posted by cosmoidioglossia

"Οι λαοί και τα έθνη δεν αντιστέκονται ούτε προασπίζουν την κυριαρχία και την πολιτική τους υπόσταση, απαντώντας Ναι ή Όχι σε ερωτήματα όπως το κάτωθι: Πρέπει να γίνει αποδεκτό το σχέδιο συμφωνίας, το οποίο κατέθεσαν η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο στο Eurogroup της 25.06.2015 και αποτελείται από δύο μέρη, τα οποία συγκροτούν την ενιαία πρότασή τους; Το πρώτο έγγραφο τιτλοφορείται «Reforms for the completion of the Current Program and Beyond» (Μεταρρυθμίσεις για την ολοκλήρωση του τρέχοντος προγράμματος και πέραν αυτού) και το δεύτερο «Preliminary Debt sustainability analysis» (προκαταρκτική ανάλυση βιωσιμότητας χρέους).

Απλά εγκλωβίζονται, ποδηγετούνται και σπαταλούν το πνεύμα, τις αντοχές και τις αντιστάσεις τους. Ούτε μπορείς να προασπίσεις τη δημοκρατία και την κυριαρχία με ένα τέτοιο τεχνο-οργουελικό ερώτημα. Δεν είναι δυνατόν το δημοψήφισμα να το θεωρείς εργαλείο «συνέχισης της διαπραγμάτευσης με άλλα μέσα» και ταυτόχρονα να το θεωρείς έκφραση της δημοκρατίας ως υπέρτατης αξίας. Τα δημοψηφίσματα προϋποθέτουν ξεκάθαρες θέσεις, σαφείς και σύντομες διατυπώσεις και διαυγή κίνητρα και προθέσεις. Στο συγκεκριμένο δημοψήφισμα, μέρα με τη μέρα, προσπαθούμε να ιχνηλατήσουμε το περιεχόμενο, το οποίο εν τέλει καθορίζεται -ή γίνεται προσπάθεια να καθοριστεί- ηγεμονικά και δεσμευτικά από εξωεθνικούς (Βρυξέλλες, Φρανκφούρτη, Βερολίνο, Παρίσι) και εξωκοινωνικούς/πολιτικούς (media, celebrities) κύκλους. Μάλιστα εκφράστηκε η άποψη, από πρόσωπο με θεσμικό ρόλο υψηλοτάτου επιπέδου, πως «Πρέπει να ψηφίσετε Ναι, ανεξάρτητα του ερωτήματος που θα σας συζητηθεί».  Πλέον αιωρούμεθα σε ανυπέρβλητα επίπεδα €uroπαϊκής θεολογίας και μεταφυσικής (προς αναζήτηση πάντα του αορίστου περιεχομένου του δημοψηφίσματος).  Οι Βρυξέλλες δίνουν τον νυν υπέρ πάντων αγώνα, καθώς μονάχα νίκες δεν διαθέτουν στο ενεργητικό τους (βλέπετε «οι λαοί δεν μπορούν και δεν καταλαβαίνουν»). Μια ενδεχόμενη θετική έκβαση στο δημοψήφισμα θα αποτελεί μια από τις μεγαλύτερες, αν όχι τη μεγαλύτερη νίκη της Ε.Ε στις δύο δεκαετίες της ύπαρξης της. Από την άλλη μεριά, μια αρνητική έκβαση υπό τις παρούσες συνθήκες μπορεί να σημάνει, καθ’υπερβολήν μιλώντας, την αρχή του τέλους των Βρυξελλών.  Αν πραγματικά θες να δώσεις μια μάχη ανάμεσα στο εθνικό και το υπερεθνικό επίπεδο, η οποία είναι κεφαλαιώδους σημασίας, καθώς δημοκρατία δεν έχει υπάρξει ούτε πρόκειται να υπάρξει σε υπερεθνικό επίπεδο, δεν την δίνεις με τέτοιου γελοίου και ακαταλαβίστικου τύπου ερωτήματα τα οποία προκύπτουν από τα κομματικά σου αδιέξοδα. Βέβαια, αν ο σκοπός σου δεν είναι να δώσεις μάχη αλλά να φυγομαχήσεις προκειμένου να βρεις διέξοδο, τότε τα πράγματα είναι διαφορετικά. Ούτε μπορείς βέβαια να οδηγήσεις έναν λαό, ο οποίος έχει να συμμετάσχει σε δημοψήφισμα τέσσερις δεκαετίες, στις κάλπες με ένα τόσο άοσμο, απροσδιόριστου περιεχομένου και τεχνοκρατίζουσας υφής ερώτημα, δίχως κατάλληλη προετοιμασία.  Τα αποτελέσματα των δημοψηφισμάτων είναι ιστορικές άυλες σφραγίδες. Είναι πνευματικά σημεία καμπής και συμβολικές τομές πάνω στις οποίες οικοδομούνται ταυτότητες και καθορίζονται ιστορικές πορείες.  Το γεγονός πως το ερώτημα του δημοψηφίσματος δεν δίνει τη δυνατότητα στους πολίτες να συνειδητοποιήσουν ουσιώδη πολιτικά και οικονομικά διακυβεύματα και δεν συμπυκνώνει, ούτε κατά διάνοια, ορισμένα τουλάχιστον από όσα έγραψα, φανερώνει την κατάσταση όσων το αποφάσισαν και το συνέταξαν. Επίσης δεν έχουν το momentum, γιατί το τελευταίο δεν καθορίζεται από χρόνο εθνικό και ευρωπαϊκό, αλλά από χρόνο κομματικό.  Η απόφαση για τη διεξαγωγή δημοψηφίσματος είναι ένα σφάλμα σε επίπεδο τακτικής το οποίο προκύπτει από το αδιέξοδο της κυβερνητικής στρατηγικής. Δεν μεταθέτει απλά την ευθύνη της απόφασης στους πολίτες, αλλά το στρατηγικό αδιέξοδο της κυβέρνησης. Ακόμα όμως και εάν δεχθώ την απόφαση για τη διεξαγωγή του δημοψηφίσματος ως κορύφωση της διαπραγματευτικής στρατηγικής της κυβέρνησης, η διαχείριση αυτής της απόφασης είναι τραγικά ανεπαρκής, ασυντόνιστη και δίχως προσανατολισμό, όταν δε, την ίδια στιγμή, όλο και περισσότερες δυνάμεις συντονίζονται αναπαράγοντας εικόνες χάους, πανικού και γενικευμένης κατάρρευσης. Πρώτα γίνεται η σύγκρουση με τη διαφθορά και τα διαπλεκόμενα συμφέροντα στο εσωτερικό της χώρας και ύστερα στρέφεσαι στο εξωτερικό. Δεν πιστεύω πως υπό αυτές τις συνθήκες οποιαδήποτε κυβέρνηση είναι σε θέση να συσπειρώσει δυνάμεις οι οποίες θα δώσουν μια ισχυρή, καθαρή και καίρια εντολή μέσω της οποίας θα μπορέσει να εκφραστεί το εθνικό συμφέρον, ως εξωτερίκευση του δημοσίου συμφέροντος, δίχως το τελευταίο να εκφυλιστεί σε επίπεδα κομματισμού. Η κυβέρνηση δίνει την εντύπωση πως μέσα σε λίγες ώρες από την ανακοίνωση του δημοψηφίσματος έχει χάσει τον έλεγχο και τη διαχείριση της κρίσης.  Το δημοψήφισμα θεωρώ πως δεν πρέπει να διεξαχθεί. Είναι ένα διαπραγματευτικό εργαλείο το οποίο, υπό τις παρούσες συνθήκες, λειτουργεί και έχει νόημα περισσότερο προτού διεξαχθεί παρά εφόσον διεξαχθεί (σε αυτά τα πλαίσια τα κέρδη ή οι απώλειες συσσωρεύονται προτού φτάσεις στην κάλπη, όχι μετά). Καταναλώνει και σπαταλά κοινωνικές και εθνικές δυνάμεις για λόγους κομματικούς, δεσμεύοντας τους επόμενους -και τους μεθεπόμενους- δίχως να μπορεί να συμπυκνώσει τα διακυβεύματα της περιόδου και αφήνοντας μια θολούρα να υπερίπταται. Είναι προϊόν αδιεξόδου αλλά οδηγεί σε ακόμα μεγαλύτερο αδιέξοδο. Κατά τα λοιπά, σε μια αντιπαράθεση Βρυξελλών-Αθήνας, στέκομαι στο πλευρό της Αθήνας -όχι βέβαια προς υπεράσπιση του εγχώριου παρασιτικού, πελατειακού και κομματοκρατικού συστήματος, αλλά- για λόγους αρχής. Η Αθήνα λογοδοτεί, οι Βρυξέλλες όχι.

Υ.γ: Πολλά μπορούν να ειπωθούν για τις σχέσεις Βρυξελλών και δημοκρατίας (μακριά και αγαπημένοι), για τη διαφάνεια εντός της Ε.Ε, για τη διαμάχη τεχνοκρατικού και πολιτικού λεβιάθαν και την ανωμαλία αντιστροφής της σχέσης τους (η πολιτική αποφασίζει και η τεχνοκρατία υλοποιεί, όχι αντίστροφα), για τις καταχρηστικές και αυταρχικές πρακτικές και την θεσμική κρίση της €uroζώνης (όποια άτομα παρακολουθούν το ιστολόγιο γνωρίζουν πως με απασχολούν αυτά τα ζητήματα). Θα μπορούσε ακόμα κάποιος, εάν ήταν εξαιρετικά επιεικής με την κυβέρνηση, να θεωρήσει πως το πολιτικό αδιέξοδο στην Ελλάδα προκύπτει από την θεσμική κρίση στην €uroζώνη και την Ε.Ε (θυμίζω πως ουδείς εκ των τριών προηγούμενων Πρωθυπουργών, για διαφορετικούς λόγους ο καθένας, έχει ολοκληρώσει τη θητεία του). Όμως στην συγκεκριμένη περίπτωση, δεν συμβαίνει αυτό κατά την προσωπική μου εκτίμηση. Το δημοψήφισμα είναι μια απόφαση της κυβέρνησης και η απόφαση για τη διεξαγωγή του εισήγαγε την Ελλάδα σε μια νέα πολιτική κρίση -και σε μια ολοκληρωτικά νέα περίοδο, αλλά αυτό είναι θέμα άλλου σημειώματος-, η οποία πολιτική κρίση μπορεί να αντιμετωπιστεί -λέμε τώρα- μονάχα με νέες εκλογές"

H απάντηση:

1. Διαβλέπω μία προσπάθεια υπέρμετρης απόδοσης αξίας στα δημοψηφίσματα, παρά τις ιστορικές εμπειρίες. Πού και πότε τα δημοψηφίσματα είχαν βαρύνουσα πολιτική σημασία; (εκτός από της Κύπρου, ενδεχομένως). Τα δημοψηφίσματα είναι de facto διαπραγματευτικοί μοχλοί, γι αυτό και δεν επιλύουν κανένα μεγάλο πολιτικό πρόβλημα ούτε έχουν- γι αυτό- ξεκάθαρα ερωτήματα (εκτός από τη Βασιλεία Δημοκρατία, και πάλι ενδεχομένως),

2. Ακολουθούν σκέψεις- κατηγορίες κομματικού escape και υπεκφυγής. Για να δούμε, λοιπόν: εάν δεν έκανε δημοψήφισμα και έπαιρνε πάνω του την όποια απόφαση, θα είχαμε [α] αποδοχή τετελεσμένων, δηλ. πλήρες ξεβράκωμα, [β] άρνηση και ρήξη, δλδ. τα τωρινά προοίμια- εάν επιλεγεί το [β] και πάει σε εκλογές αναγκαστικά, θα πάει σε αυτές με ατζέντα ρήξη, άλλο νόμισμα, τα ΑΤΜ θα ανατινάζονταν, και θα έπαιρνε 5%, αυτό σημαίνει περιφανή νίκη των Βρυξελλών χωρίς καν να έχουν μπει σε ενοχλήσεις δημοκρατίας που τους προκαλεί η στάση τους απέναντι στους λαούς και στην ιστορία τους. Εαν μου πεις ότι είναι πανίσχυροι, τί λέμε τώρα, εγώ απαντώ: τότε γιατί από την αρχή δεν αναθέτεις τη λαϊκή σου εξουσία στον Στουρνάρα να τελειώνεις, γιατί δεν αυτοκτονείς ή γιατί την πέφτεις στον Τσίπρα αν υπογράψει το "αριστερό μνημόνιο";

3. Παρόλα αυτά κομίζει τιμή στον αρθρογράφο που τελικά τάσσεται υπέρ των Αθηνών. Δεν είναι στις μέρες μας και τόσο αυτονόητο. Από εκεί και πέρα, και από τον αρθρογράφο απουσιάζει η διάσταση "λαός". Πουθενά σχεδόν, σε όλες τις συζητήσεις, δεν την συναντώ. Τί θέλω να πω; Ο ελληνικός λαός δεν είναι κανένας επαναστάτης λαός- σου δίνει την εντύπωση ότι αν μπουν οι Τούρκοι στη Θεσσαλονίκη, οι γέροι του θ' αδειάζουν τα ΑΤΜ! Με αυτό το υλικό λαού, το μόνο που μπορεί να κάνει ένα αριστερό κόμμα τύπου ΣΥΡΙΖΑ, είναι αυτό. Αλλιώς γίνεσαι ΚΚΕ ή ΑΝΤΑΡΣΥΑ, και μετριέσαι σε αντιρατσιστικά φεστιβάλ. Θα μου πει κανείς, να κάνει εκλογές όχι δημοψήφισμα. Πριν ή μετά την όποια συμφωνία. Προφανώς εννοούν μετά, γιατί πριν δεν είναι σοβαρό όπως γίνεται κατανοητό. Μάλιστα, άρα υπογράφει το "ξέσκισμα" και έρχεται σε εκλογές, εσύ τον μαυρίζεις και βγάζεις τους αλλουνούς να το εφαρμόσουν (Είμαστε Ευρώπη κτλ.). Οπότε τα ψυχολογικά μας ως λαού ησυχάζουν. Και έχουμε υπογράψει την απόλυτη ξεφτίλα, και ησυχάζουμε τη συνείδησή μας- λέγοντας στους εαυτούς μας "ναι, αλλά εγώ τον καταψήφισα". Άρα ως λαός θες αποδιοπομπαίους τράγους, δεν θες κάτι άλλο. Στην τελική ένσταση, ότι φορτώνει τη διαπραγμάτευση και την αποτυχία της στον λαό, επσιτρέφω το ερώτημα και λέω: εάν ο λαός έχει καλύτερους διαπραγματευτές να τους αναδείξει, και αφετέρου όταν μέσα σε δύο μέρες είσαι έτοιμος να πεθάνεις στα ΑΤΜ (διαχείριση κρίσης κατά το άρθρο) τότε όντως δεν σου αξίζει τίποτα, άντε Τσίπρα στο σπίτι σου, βγάλτε το ΠΟΤΑΜΙΝΔΠΑΣΟΚ και τελείωσες ως λαός...

 

Add a comment
 

Περί δημοψηφίσματος part 2, του Μαν. Βαρδή

News - Μ. Βαρδής

Last Updated on Tuesday, 30 June 2015 22:04 Written by Administrator Tuesday, 30 June 2015 21:38

Περί φόβου- τρόμου ο λόγος, λοιπόν. Ξέρετε κάτι, το 1940, το ΟΧΙ δεν έμεινε στην ιστορία λόγω Μεταξά, στρατιωτικών νικών ή εδαφικών κερδών, αλλά διότι μπόρεσε αυτή η γενιά να κληροδοτήσει το θάρρος ν' αντιμετωπίσει μόνη της μία τεράστια δύναμη. Και φυσικά, για να προλάβω τους σήμερα φοβισμένους, ούτε είχε καλύτερη πληροφόρηση ούτε τους είχαν πει τότε το τί θα σήμαινε η νίκη ή η ήττα τους. Κάποια πράγματα δεν λέγονται. Βιώνονται. Γι' αυτό τιμάμε τους παππούδες μας. Σήμερα, με την τόση πληροφόρηση και δικτύωση, παρόλα αυτά δεν αναρωτιέται κανείς τί είναι αυτό που συνδέει Καμίνη- Μπουτάρη- Σαββόπουλο- Γεωργιάδη- Μητσοτάκη- Σκάι- Αντέννα κα Δεν αναρωτιέται κανείς απ' αυτούς με τα πτυχία και τα μεταπτυχιακά, δηλ. τους φοβισμένους, γιατί οι Ευρωπαίοι που είναι τόσο άνετοι, παρεμβαίνουν τόσο απροκάλυπτα για το "ναι". Δεν αναρωτιέται κανείς από τους κάποτε αντι- μνημονιακούς γιατί είναι τόσο φοβισμένος. Και όχι μόνο δεν αναρωτιούνται, αλλά και για να τον κρύψουν τον φόβο τους- βλέπεις, δεν το αισθάνονται και πολύ τιμητικό, διαμορφώνουν διάφορα επιχειρήματα αντιφατικά, και τρώνε τις σάρκες τους. Δεν έπρεπε να γίνει δημοψήφισμα, έπρεπε όμως η κυβέρνηση να πάρει πάνω της τη ρήξη, έπρεπε να μας πει για δραχμή, την ίδια ώρα που και χωρίς δραχμή είναι όλοι έτοιμοι να φάνε τα ATM. Και φυσικά δεν μπορείς να βγάλεις άκρη από έναν φοβισμένο άνθρωπο. Κάποτε (το 1999) θαυμάζανε όλοι αυτοί οι φοβισμένοι τους Σέρβους στο Βελιγράδι που επί ένα μήνα τρώγανε κάθε μέρα στα κεφάλια τους βόμβες και ραδιενέργεια. Εκ του μακρόθεν φυσικά. Άμα τους τα θυμίσεις σήμερα, θα σου πούν αφοπλιστικά, και τί κατάφεραν τελικά οι Σέρβοι; Και εγώ ρωτώ: και τι κατάφεραν οι Έλληνες το 1940; Καλύτερα, να τους άφηναν να περάσουν. Αφού πέρασαν. Λογικές Τσολάκογλου, δηλαδή. Δύο μέρες με ATM, και το "κλανίδι" του περήφανου, ελληνικού λαού, πάει σύννεφο. Δεν είναι θέμα Ευρώπης, Ευρωπαίκής Ένωσης, Ευρώ κτλ. Οι φοβισμένοι αδιαφορούν γι' αυτά. Αυτά είναι τα ιδεολογήματα που αποκρύβουν τον φόβο. Τα επιχειρήματά τους είναι υπεκφυγές από τους εαυτούς τους. Στα παλιά τους παπούτσια η Ευρώπη. Αυτό που θέλουν οι φοβισμένοι είναι να έχουν τον μισθό τους, ακόμα και των 300 ευρώ. Διότι φυσικά ξέρουν ότι το "ναι" νομοτελειακά θα τους οδηγήσει στο δόκανο. Θέλουν να παίρνουν τη σύνταξη- φιλοδώρημα. Θέλουν οι πιο βυσματούχοι, να διατηρήσουν τα "κονέ" και τις γνωριμίες τους. Αυτή είναι η ουσία. Τώρα, αν κληροδοτούν στα παιδιά τους ένα μπαμπά ή μία μαμά "κλανίδι", δεν τους απασχολεί. Άλλωστε, έχουν και τα pet τους, ή όσοι έχουν ακόμα παιδιά, θα τα στείλουν στο εξωτερικό, ή θα τα εμβολιάσουν ήδη από τώρα με τη δουλοφροσύνη τους. Οπότε, μη δουλευόμαστε. Και ο Θεός ο ίδιος να κατέβαινε και να έκανε τη διαπραγμάτευση, ή να τους έβαζε σε κενένα δημοψήφισμα, αυτοί θα επέλεγαν τον διάβολο- από φόβο! Οπότε δεν αξίζει να ζουν. Μεγαλύτεροι πολιτισμοί και λαοί στην ανθρώπινη ιστορία χάθηκαν. Δεν τρέχει και τίποτε ρε φίλε, αν χαθείς και συ...

Add a comment
 

Who's Online

We have 492 guests online

Statistics

Members : 29
Content : 388
Web Links : 17
Content View Hits : 467011

DemocracyCrisis Social Media

SocialTwist Tell-a-Friend

france24

Hurriyet Dailynews

Reuters-Photographers

  • Jesus in Philadelphia
    For nearly every day the last eight months, Michael Grant has dressed as Jesus Christ, and walked the streets of Philadelphia to share the Christian...
  • Boom and bust in Parachute
    Founded in the 1900s, former oil town Parachute, Colorado, was the site of one of the most devastating and quickest busts ever seen.
  • The Venice of Egypt
    I'd heard a lot about El Max -- the "Venice of Egypt" -- where hundreds of boats dart through the canal. I'd seen pictures of...

Βιβλιοθήκη Herrk

  • Καστοριάδης – Κονδύλης
    Απ’ όσο ξέρω, στη βιβλιογραφία δεν έχει γίνει ακόμα κάποια σύγκριση. Παρακάτω δεν δίνονται απαντήσεις αλλά τίθενται κάποια προκαταρκτικά ερωτήματα:...
  • Οι Ευθυγραμμιζόμενοι
    Brecht: Οι Ευθυγραμμιζόμενοι (μτφρ. Δ. Τζωρτζόπουλος) Για να μη χάσει το ψωμί του Σε καιρούς αυξανόμενης καταπίεσης Αποφασίζει κάποιος, να...
  • Η κρίση αλλάζει την εικόνα της Αθήνας
    Η κρίση αλλάζει και τους δημόσιους χώρους της Αθήνας. Τις αλλαγές καταγράφει το ιστολόγιο «Η Αθήνα πίσω απ’ τη βιτρίνα». Αποσπάσματα: «Οι...

DemocracyCrisis© All Rights Reserved