DemocracyCrisis.com - Η Δημοκρατία σε κρίση;

Πέμπτη 29/01/2015

«Πολίτης» νs «Σχολιαστή», λέει, και στο τέλος βγαίνει ..."άρδην"!! Μερικοί στα "ΝΕΑ" λες και προσπαθούν να μας κάνουν να συμπαθήσουμε το ΣΥΡΙΖΑ.

Από τον Στράτο Ρασταπόπουλο (Stratos Rastapopoulos) :

Από το σημερινό άρθρο του Ηλία Κανέλλη στα σημερινά Νέα που σχολιάζει την σύνθεση της νέας κυβέρνησης. Μάλλον κάτι κάνει καλά ο Σύριζα (Προσοχή στην τελευταια παράγραφο)

ΕΝΣΤΑΣΕΙΣ ΤΟΥ ΗΛΙΑ ΚΑΝΕΛΛΗ

«Πολίτης» νs «Σχολιαστή»

Οι περισσότεροι αριστεροί της κυβέρνησης δεν προέρχονται από το ευρωπαϊκό ΚΚΕ εσωτερικού. Οι κουκουεδογενείς είναι προφανώς περισσότεροι. Στη σύνθεση υπάρχουν ακόμα μερικοί του πατριωτικού ΠΑΣΟΚ, λίγοι «κινηματικοί», οι εθνοκεντρικοί των ΑΝΕΛ και μερικοί καθηγητές, που έχουν το επιπλέον προσόν να οχυρώνουν πίσω από την επιστημονική ορολογία την πολιτική ταυτότητά τους. Μια πιο προσωπική ματιά στη σύνθεση της κυβέρνησης θα οδηγούσε στο συμπέρασμα ότι, εκτός από τους κομματικούς μηχανισμούς ή τα συνδικάτα, ειδικά για την Αριστερά ρόλο έπαιξαν και τα περιοδικά που εξέφρασαν τάσεις και ιδεολογικά ρεύματα - τα μίντια του φτωχού. Τα έντυπα αυτά στην ουσία συνετίθεντο από ομάδες ιδεολογικώς ομογενείς. Από τη δεκαετία του 1970, π.χ., ο «Πολίτης» του Αγγέλου Ελεφάντη, με λόγια γραφή και πολλούς συνεργάτες καθηγητές, υπεράσπισε την ευρωπαϊκή Ελλάδα, την πολυπλοκότητα των πραγμάτων, την αντίθεση στον λαϊκισμό και τα τελευταία χρόνια μια αντιπαγκοσμιοποιητική κριτική στους υπερεθνικούς οργανισμούς, όπως θα μπορούσε να είναι η ΕΕ. Ενα άλλο έντυπο ήταν ο «Σχολιαστής». Περισσότερο δημοσιογραφικό, στήριξε την κουλτούρα του αντιαυταρχισμού, τα κινήματα, τις μειονότητες, ενώ προϋπάντησε την έλευση του ριζοσπαστισμού, όπως εκδηλώθηκε ως παγκόσμια αντι-παγκοσμιοποιητική τάση τον 21ο αιώνα. Είναι παράξενο, αλλά μολονότι ο πολιτικός λόγος που ευνόησε ο «Σχολιαστής» είναι πιο κοντά στο λεξιλόγιο του σημερινού ΣΥΡΙΖΑ, τελικά ο «Πολίτης» βρέθηκε στο Υπουργικό Συμβούλιο. Ο καθηγητής Αριστείδης Μπαλτάς ήταν από τα μόνιμα στελέχη του, ενώ και τον Νίκο Ξυδάκη τον συμπαθούσε ο Ελεφάντης.

Θα πείτε, τι σημασία έχει η ευγενής άμιλλα των εντύπων που υπεράσπισαν την εξωστρεφή Ελλάδα, όταν στο τέλος νικάει το «Αρδην» - το περιοδικό που υπερασπίζεται την εθνοκεντρική και αντιευρωπαϊκή ανάγνωση της πραγματικότητας; Σοβαρά. Το ξανθό γένος, ο κοινοτισμός, ο μιλιταρισμός, η εθνοκεντρική εσωστρέφεια είναι εδώ - και δεν εκπροσωπούνται μόνο από τους ΑΝΕΛ.

robinson_1-020515.jpg

On Edgar Allan Poe, by Marilynne Robinson, The New York Review of Books, 5/2/2015.

"The Narrative of Arthur Gordon Pym has the grand scale of the nineteenth-century voyage of discovery, and a different and larger scale in the suggestions that emerge as the voyage proceeds, suggestions of more and other meanings in these explorations than were conventionally ascribed to them. Pym is frequently compared with Moby-Dick, which was published thirteen years later, after Poe’s death. As Melville would do, Poe uses whiteness as a highly ambiguous symbol, by no means to be interpreted as purity or holiness or by association with any other positive value. There is blackness, too, in Pym, specifically associated with the populations that inhabit the regions nearest the South Pole. The native people in Tasmania, the island south of Australia then called Van Diemen’s Land, were said by explorers and settlers to be black, and were in any case, with the word “black,” swept into the large category of those vulnerable to displacement, exploitation, and worse. Since Poe was a Southerner and very sensitive about it, especially with regard to the scorn he felt on the part of Northern Abolitionists, it might be assumed that his prejudices would align themselves in a fairly conventional way along the axis of white and black. Yet they do not. It is seldom mentioned that Poe came of age in a slave society, in a household where slaves were present. Poe does nothing to draw attention to the fact. An account of the business interests of Poe’s foster father, John Allan, quoted by the biographer Jeffrey Meyers, notes that he and his partner “as a side issue were not above trading in horses, Kentucky swine from the settlements, and old slaves whom they hired out at the coal pits till they died.” This last item suggests that Poe might not have been particularly sheltered from an awareness of the ugliness of the system. Charles Baudelaire has encouraged the notion that Poe was an aristocrat manqué. But John Allan was a successful immigrant merchant—by no means the type of gentleman planter who stood in the place of aristocrat in the self-conception of antebellum Virginia. Poe’s aristocrats are surrounded by mists and parapets, never by a society or an economy, and they are always the decadent last flowering of an endless lineage, not offspring of the parvenus of colonial settlement. With the single exception of “The Gold-Bug,” Poe did not write about the South, at least explicitly. But in Pym he does address the matter of race, an issue of great currency at the time"

Yanis Varoufakis, ministre des Finances du gouvernement d'Alexis Tsipras, à Athènes le 28 janvier 2015 - AFP/Aris Messinis

Yanis Varoufakis, un ministre des Finances rebelle, par Courrier International, 28/01/2015.

"Grandiloquent, iconoclaste et préférant le tee-shirt et le jean au costume-cravate, le nouveau ministre des Finances grec, Yanis Varoufakis, ne laisse pas la presse indifférente. Mais qui est cet homme qui devra aller renégocier la dette grecque à Bruxelles ? Nommé ministre des Finances de la Grèce dans le nouveau gouvernement d'Alexis Tsipras, Yanis Varoufakis, 53 ans, est maintenant l’ "acteur clef de la Grèce dans ses négociations avec ses créanciers", estime The Guardian. Il a devant lui l’un des plus grands défis de l'Europe. Economiste formé au Royaume-Uni, Varoufakis a enseigné à Cambridge, en Australie et plus récemment aux Etats-Unis, avant de revenir se lancer en politique à la demande de Tsipras. "Bien différent de ses prédécesseurs", au dire du Financial Times, l’homme qui a la nationalité grecque et aussi australienne s’est fait connaître pour les textes d’opinion sur la crise financière qu’il publiait régulièrement sur son blog. Ces "post" lui ont fait gagner des milliers d’abonnés sur Twitter et aussi le respect des responsables de Syriza, raconte le Guardian. 

Très critique envers l’Europe 

The Wall Street Journal affirme que "le nouveau gouvernement grec souhaite instaurer une ligne dure – même s'il ne veut pas d’affrontement – avec les créanciers du pays". Yanis Varoufakis est très critique envers la gestion de la crise par l’Europe, dont il juge "stupide" le dernier plan de sauvetage de 2011, note le journal économique américain. Un plan qui "n’atteindra pas ses buts", selon Varoufakis. En 2011, il a d’ailleurs publié un livre intitulé Modeste Proposition pour résoudre la crise de la zone euro.  Varoufakis a également été le conseiller de l’ancien Premier ministre grec George Papandréou, entre 2009 et 2011. S’il estime qu’il n’a alors pas eu la chance de mettre ses idées en avant, il fait maintenant partie d’une "équipe de critiques féroces de l’approche économique européenne", soutient The Wall Street Journal – une équipe qui souhaite sortir la Grèce de la tutelle de la troïka (Union européenne, Banque centrale européenne et Fonds monétaire international) et en finir avec "les politiques d’austérité".

 
Add a comment
 

Τετάρτη 28/01/2015

News - Wednesday

Yanis Varoufakis: Im Club der linken Dandys

YANIS VAROUFAKIS. Im Club der linken Dandys. Yanis Varoufakis, neuer Finanzminister Griechenlands, will ganz anders über Schulden verhandeln als sein Vorgänger. Er verkörpert einen neuen Typus des Linkspolitikers. VON ZACHARIAS ZACHARAKIS, Die Zeit, 27/01/2015.

"Seit einigen Jahren schon ist er das Gesicht des anderen Griechenlands. Etliche Interviews zur Krise hat Yanis Varoufakis den großen internationalen Sendern und Agenturen gegeben: CNN, BBC, Bloomberg, Reuters – alles in elegantestem, ja witzigem Englisch. Seine Gastbeiträge erscheinen in den wichtigsten Publikationen: Economist, New York Times – auch für ZEIT ONLINE hat Varoufakis geschrieben. Der 53-jährige Ökonomie-Professor mit griechisch-australischem Doppelpass stieg durch die Krise zum inoffiziellen Star der Finanzszene auf. Jetzt kommt ein offizieller Titel hinzu: griechischer Finanzminister. Bis vor Kurzem lehrte der Mathematiker Varoufakis, der sich selbst als "Volkswirt aus Versehen" bezeichnet, an der Universität Austin in Texas. Nun aber wird er für Syriza in das griechische Parlament einziehen. Ein hochgewachsener Mann, cool gekleidet, nie mit Krawatte, wie auch Syriza-Chef Alexis Tsipras. Letzterer erschien selbst am Montag zu seiner Vereidigung als neuer Ministerpräsident mit offenem Kragen. Zu den beiden passt übrigens auch Pablo Iglesias bestens, der langhaarige Politikwissenschaftler aus Madrid und Anführer der linken Podemos-Partei, die in Spanien gerade einen ähnlichen Aufstieg wie Syriza hinlegt und sich schon mit ihr verbrüdert hat. Diese drei Männer erschaffen eine Ikonographie der neuen lässigen Linken in Europa, die einen ähnlich avantgardistischen Anspruch vertritt wie in den achtziger Jahren die Grünen in Deutschland – ganz anders als die Gysis und Riexingers hierzulande. Am ehesten könnte man sich noch Linken-Chefin Katja Kipping in diesem Club der Dandys vorstellen oder Sahra Wagenknecht, die stellvertretende Vorsitzende der Linksfraktion"

De gauche à droite, MM. Alexis Tsipras et Yanis Varoufakis en juin 2014.

Ce que les jeux vidéo ont appris au nouveau ministre des finances de Grèce. Avant de devenir ministre des finances, l'économiste étudiait l'économie des communautés en ligne pour l'éditeur de jeux vidéo Valve, par le Monde, 27/01/2015.

"Adam Smith, la troïka et les jeux vidéo en ligne En outre, Team Fortress 2 et de manière générale la plate-forme Steam ont un autre avantage : il permettent d'observer une société économique dans ce qu'elle a de plus proche des théories libérales d'Adam Smith, c'est-à-dire basée sur le troc, avec des conventions sociales minimales. Selon la théorie de Smith, le troc cède petit à petit sa place à la monnaie à mesure que les transactions se multiplient et se complexifient. Or, dans Team Fortress 2, malgré la quantité importante d'échanges entre joueurs, le système reste centré sur l'échange « classique ». La raison ? Les joueurs se débarrassent d'objets virtuels en trop davantage qu'ils ne cherchent à acquérir des biens. Or, observe Varoufakis, « il y a encore quelques siècles, la plupart des échanges avaient lieu en raison de surplus imprévus : exactement comme dans l'économie de Team Fortress 2 ». L'économie libérale repose sur un postulat de départ erroné, analyse-t-il. Au fil de ses observations sur l'économie des communautés en ligne, sa conviction se renforce : les modèles économiques utilisés par les gouvernements – et la troïka – reposent sur des données incomplètes et des présupposés infondés. « Nos meilleurs modèles économiques – ceux de la Réserve fédérale américaine, du FMI [Fonds monétaire international] ou de l'OCDE [Organisation de coopération et de développement économiques] ne valent pas la peine d'être construits. Parce qu'ils partent du principe qu'il existe une forme de stabilité et une tendance à converger vers l'équilibre – ce qui ne sert qu'à rendre ces modèles plus jolis. Mais cela n'existe pas dans le monde réel », expliquait-il l'an dernier dans un entretien à Reason.

Pour autant, les leçons qu'il a tirées de deux ans d'observation sur Team Fortress 2 et d'autres jeux ne lui ont pas non plus donné la réponse à la question : « Quelles sont les politiques économiques qui fonctionnent ? » Pour le savoir, estime Varoufakis, il faudrait disposer de jeux qui simulent beaucoup plus finement des économies plus larges. Pour prouver scientifiquement que les politiques d'austérité sont vouées à l'échec – ce qu'il pense – ou le contaire, « il faudra attendre la création de marchés du travail et de marchés financiers au sein des communautés en ligne ». Mais pour Yanis Varoufakis, pas de doute : « Cela va arriver. » Ce ne sera probablement pas lui qui s'en occupera, mais il aura désormais la possibilité d'observer au plus près les échanges sur d'autres marchés : ceux où se négocie la dette grecque"

Greek PM Alexis Tsipras appoints radical economist to new government, The Guardian, 27/01/2015.

Cabinet ministers announced, with economics post going to radical who described austerity as ‘fiscal waterboarding’ One of Varoufakis’s top priorities will be to deliver on Tsipras’s election pledge to renegotiate the terms of Greece’s €240bn bailout deal, despite widespread and sometimes forceful opposition from other European countries, led by Germany. Varoufakis, 53, studied in Britain and has also taught in Australia, Greece and the US. In pre-election interviews he promised to end what he described as Greece’s humanitarian crisis, slice a chunk off its €320bn debt mountain, and destroy the country’s oligarchs who “viciously suck the energy and the economic power from everybody else”. A prolific blogger and media commentator who dresses in brightly coloured shirts and jeans, Varoufakis – who has dual Greek and Australian nationality – abandoned a job at the University of Texas to join Tsipras’s team in the election runup, and celebrated Sunday’s result by paraphrasing Welsh poet Dylan Thomas, saying: “Greek democracy today chose to stop going gently into the night. Greek democracy resolved to rage against the dying of the light.”

Der Vorsitzende der Unabhängigen Griechen, Panos Kammenos

Rechtspopulist Kammenos wird Verteidigungsminister, Die Zeit, 27/01/2015.

"Regierungschef Tsipras hat das Kabinett vorgestellt: Der Chef des Bündnispartners wird Verteidigungsminister, ein scharfer Kritiker des Sparkurses übernimmt die Finanzen. Zwei Tage nach seinem Wahlsieg hat der griechische Regierungschef Alexis Tsipras sein Kabinett ernannt. Die Zuständigkeit für Finanzen gab er den Ökonomen Giannis Dragasakis (66) und Yanis Varoufakis (53). Beide gelten als scharfe Kritiker der Sparpolitik und sehen einen Schuldenschnitt als einzige Lösung für den Abbau des 320 Milliarden Euro großen Schuldenbergs Griechenlands. Varoufakis wird als Finanzminister künftig die Verhandlungen mit den internationalen Geldgebern führen, wie ein Regierungssprecher mitteilte. Dragasakis wird als stellvertretender Regierungschef die Aufsicht über den gesamten Bereich Finanzen und Wirtschaft haben und ebenfalls an den Verhandlungen mit den Geldgebern teilnehmen. Tsipras' linksgerichtete Syriza bildet eine Regierungskoalition mit der rechtspopulistischen Partei Unabhängige Griechen (Anel). Deren Chef Panos Kammenos, der im vorherigen Parlament im Verteidigungsausschuss saß, wird nun neuer Verteidigungsminister. Auch Kammenos hatte im Wahlkampf ein Ende der Sparpolitik zum beherrschenden Thema gemacht. Außenminister wird ein Technokrat, der Politikprofessor der Universität Piräus, Nikos Kotzias. Damit wolle Regierungschef Tsipras signalisieren, dass er eine ruhige Linie in außenpolitischen Themen fahren wolle, hieß es in Athen. Tsipras reduzierte die Zahl der Ministerien auf zehn. Damit erfüllt er ein Wahlversprechen, ein kompaktes Regierungsteam zu bilden. Unter dem am Sonntag abgewählten konservativen Regierungschef Antonis Samaras gab es 20 Ministerien. Die erste Sitzung des neuen Ministerrates wurde für Mittwoch angesetzt. Dabei gibt der Regierungschef in Griechenland traditionell die ersten Anweisungen an seine Minister und erklärt, in welche Richtung das Land künftig steuern soll"

Add a comment
 

Ντίνος Χριστιανόπουλος: Η Ελλάδα δεν σώζεται πια με τίποτε…(Ντίνος Χριστιανόπουλος)

News - Μ. Βαρδής

Last Updated on Monday, 26 January 2015 13:34 Written by Administrator Sunday, 25 January 2015 22:17

 

Η Ελλάδα δεν σώζεται πια με τίποτε συμπεραίνει ο ποιητής Ντίνος Χριστιανόπουλος (via ardin), και μάλλον έχει δίκαιο. Όχι γιατί νίκησε επιτέλους ο ΣΥΡΙΖΑ. Αυτό είναι γεγονός χαρμόσυνο και ανακουφιστικό. Αλλά γιατί άργησε να νικήσει και τελικά νίκησε όπως νίκησε. Το compromesso storico a la ελληνικά δεν μου παρέχει αισιοδοξία. Όχι γιατί, πάντως, δεν είμαι υπέρ των συμβιβασμών. Αλλά γιατί ωθείται ένας σχηματισμός σε οριακές πλειοψηφίες και συμβιβασμούς από μία βαθύτατα συντηρητική, ως αδρανής, ελληνική κοινωνία. Μετά από ΠΕΝΤΕ (5) χρόνια Μνημονίου και πειραματισμών που δεν έχουν συμβεί πουθενά στον αναπτυγμένο κόσμο, ο (ανόητος) ελληνικός λαός δείνει την οριακή του εμπιστοσύνη σε έναν ΣΥΡΙΖΑ που για να την κερδίσει έχει "φιλήσει του κόσμου τις κατουρημένες ποδιές" (κακά τα ψέμματα...) Τιμωρεί το ΠΑΣΟΚ υποτίθεται, διατηρώντας δυνάμεις στην επαρχία, προικοδοτεί τον "καρτούν" ΓΑΠ με 2,5 % με το καλημέρα, πλασάρει το (βοθρο-) Ποτάμι εκεί που το πλασάρει, κλίνει το μάτι του σε Γκλέτσο γιατί είναι γκόμενος. Στη δε ΝΔ επιτρέπει να λέει το αληθές: σας κάναμε ό,τι σας κάναμε, και σεις μας κόψατε μόνο 2%. Τελικά, ο (ανόητος) ελληνικός λαός συντηρεί απόλυτες ψευδαισθήσεις. Δεν δίνει συντριπτική νίκη στο ΣΥΡΙΖΑ (παρά μετά από χρόνια για να πειστεί, και υπό προϋποθέσεις...), μην έχουμε τίποτα ριζοσπαστικό απρόοπτο και μας τα χαλάσει, δεν εξαφανίζει ΝΔ και ΠΑΣΟΚ, καθότι πελατειακά δίκτυα και στο βάθος..."μικρή, πλην τιμία Ελλάς", τρολάρει με Γκλέτσους και Ποτάμια. Οπότε στο γενικό μπάχαλο της υποκρισίας, η σταθερότητα της ΧΑ είναι ένα κακό, πόσο όμως τελικά μεγάλο;; Ο ελληνικός λαός απόδειξε και σήμερα ότι είναι λαός ραγιάδων. Μικρομεσαίων βολεψάκηδων και αδιάφορων περί τα κοινά. Αυτόν τον λαό καλείται να κυβερνήσει ο ΣΥΡΙΖΑ. Του εύχομαι από βάθους καρδιάς καλή επιτυχία. Θέλει πολλές αντοχές για να τα βγάλεις πέρα με τέτοιο ανθρώπινο υλικό!

*Μετά απ' αυτές τις ιστορικές συμπεριφορές, για ποιές Αργεντινές, Καπιταλισμούς και εναλλακτική Αριστερά μπορούμε να μιλάμε, δεν ξέρω...

Add a comment
 

Δευτέρα 26/01/2015

People queue for the new issue of satirical French weekly Charlie Hebdo at a kiosk in Nice

Η Αμφισημία του Σαρλί Εμπντό, posted by ardin-rixi, 24/01/2015.

"Βλασφημία και Πορνογραφία. Η Γαλλία δονείται με δηλώσεις ότι θα πρέπει να συνεχίζουμε την δημοσίευση σκίτσων αλά «Σαρλί Εμπντό», επιτιθέμενοι στους Μουσουλμάνους, ειδάλλως θα παραδοθούμε στις απαιτήσεις των ισλαμιστών. Για να διατρανώσουμε την ελευθερία μας, θα πρέπει να αποδείξουμε ότι δεν φοβούμαστε να διαπράξουμε βλασφημία. Κάποιος πρέπει να διακατέχεται από θρησκευτικό πνεύμα για να πάρει στα σοβαρά την βλασφημία. Έτσι, στα δικά μου μάτια αυτή η έννοια δεν σημαίνει τίποτα. Η βλασφημία σημαίνει κάτι εφόσον τολμάς να εξοργίζεις τον δικό σου θεό, που σε έχει προειδοποιήσει ότι τέτοιες πράξεις θα σε βάλουν σε μεγάλα προβλήματα. Με το να προσβάλεις τον θεό κάποιου άλλου, αυτό δεν είναι βλασφημία. Δεν επηρεάζει τις δικές σου σχέσεις με τον Θεό (πράγμα που αποτελεί το νόημα της βλασφημίας) αλλά τους άλλους ανθρώπους που πιστεύουν στον θεό τον οποίο εσύ προσβάλεις. Η αντίληψη ότι είναι πολύ τολμηρό να διαπράττεις «βλασφημία» ενάντια σ’ έναν θεό στον οποίο δεν πιστεύεις, δεν έχει κανένα νόημα για μένα. Ειδικότερα όταν πρόκειται για έναν θεό που δεν λατρεύεται επισήμως στην χώρα που ζεις, αλλά είναι ο θεός μιας κατά κάποιον τρόπο αντιδημοφιλούς μειοψηφίας. Συγκεκριμένα, στο περιβάλλον του «Σαρλί Εμπντό», η προσβολή των ισλαμικών πεποιθήσεων ήταν ο πιο ασφαλής τρόπος για να εντυπωσιάσει κανείς τους φίλους του. Και υποτίθεται ότι συνέβαλε στην πώληση φύλλων. Από την άλλη πλευρά, το να σχεδιάζεις γελοιογραφίες που εξοργίζουν μάζες ανθρώπων σε βαθμό μάλιστα που να φτάνουν στην δολοφονία, ισοδυναμεί με κάποιου είδος τόλμης, που δεν έχει να κάνει με την βλασφημία. Ο καθένας είναι ελεύθερος να λαμβάνει τέτοια ρίσκα, αλλά η κοινή λογική υπαγορεύει να αναρωτηθείς αν αξίζει τον κόπο κάτι τέτοιο. Ας υποθέσουμε ότι κάποιος αντιπαθεί κάποιες πτυχές μιας συγκεκριμένης θρησκείας, και θα ήθελε να τις καταπολεμήσει. Το να σχεδιάζει γελοιογραφίες που θα συσπειρώσουν εκατομμύρια ανθρώπους εναντίον του, είναι αποτελεσματικός τρόπος για την καταπολέμηση αυτών των πεποιθήσεων; Εάν όχι, τότε αυτό είναι κάτι περίπου σαν το «μπάντζι τζάμπινγκ». «Κοιτάξτε πόσο τολμηρός είμαι!». Ε, και;

Υπάρχουν πολύ πιο αποτελεσματικοί τρόποι για να αμφισβητήσεις μια θρησκεία. Ας πάρουμε για παράδειγμα τους διαφωτιστές φιλοσόφους του 18ου αιώνα. Οι επαναλαμβανόμενες προσβολές είναι πολύ πιο πιθανόν να συσπειρώσουν τους ανθρώπους προς υπεράσπιση της πίστης τους. Πρόκειται για ένα πρακτικό συμπέρασμα, που είναι ανεξάρτητο από τις «ελευθερίες». Από την άλλη πλευρά, η προσβολή θα μπορούσε να είναι μια προβοκάτσια που θα αποσκοπούσε να εξαναγκάσει τους πιστούς να εκδηλωθούν δημοσίως, ώστε να μπορεί να τους επιτεθεί κανείς. Αυτό θα μπορούσε να είναι ένα υπόγειο κίνητρο της προώθησης τέτοιων σκίτσων. Το να προβοκάρει κανείς τους Μουσουλμάνους για να υπερασπιστούν την θρησκεία τους, με ένα τρόπο που φαίνεται στα μάτια της πλειοψηφίας εντελώς παράλογος, έτσι ώστε να μπορεί να τους γελοιοποιήσει, ή να πάρει μέτρα εναντίον τους – έναν πόλεμο στην Μέση Ανατολή (στο πλευρό του Ισραήλ) ή ακόμα για την έξωση τους από τις χώρες μας (μια ιδέα που τώρα τελευταία κερδίζει έδαφος). Στην συγκεκριμένη περίπτωση του Σαρλί Εμπντό, η μεγάλη πλειοψηφία των υποτιθέμενων «βλάσφημων» σκίτσων δεν είχαν σε τίποτα να κάνουν με τις μουσουλμανικές πεποιθήσεις, αλλά ήταν λίγο ως πολύ πορνογραφίικά, περιλαμβάνοντας απεικονίσεις ανδρικών οργάνων. Η παρουσία του φαλλού ήταν «το αστείο». Αυτό το μείγμα τείνει να περιπλέκει το ζήτημα. Το πρόβλημα ήταν η «βλασφημία» ή η προσβολή των ηθών; Ο καθείς είναι ελεύθερος να διαπράξει και τα δύο, ωστόσο, πρόκειται για μια διαμάχη σχετικά με την θρησκεία ή ένα άλμα στο κενό; Παραδόξως, αυτό χαρακτηρίζει εντελώς το τελευταίο τεύχος του «Σαρλί Εμπντό», που εκδόθηκε σε επτά εκατομμύρια αντίτυπα με επιδότηση ενός εκατομμυρίου ευρώ από την γαλλική κυβέρνηση. Στο πλατύ κοινό, το εξώφυλλο που σχεδιάστηκε από τον επιζώντα καρτουνίστα Λουζ (Ρενάλντ Λυζιέρ), ήταν μια εικόνα ειρηνικής συμφιλίωσης, δείχνοντας το κεφάλι ενός άνδρα να φορά τουρμπάνι, μια αναπαράσταση του ίδιου του Μωάμεθ, δακρύζοντας και κρατώντας ένα πλακάτ «Είμαστε όλοι Σαρλί», με μια δήλωση: «Τα πάντα συγχωρέθηκαν». Το δάκρυ ήταν αυθεντικό. Ο Λουζ έκλαιγε όταν σχεδίαζε αυτό το εξώφυλλο. Όπως εξήγησε λεπτομερώς κατά την κηδεία του διευθυντή του εντύπου, του Σάρμπ (Στεφάν Σαρμπονιέ), οι δυο τους ήταν εραστές. Αλλά ο Λουζ ήθελε να κάνει τους συνεργάτες του να γελάσουν με το εξώφυλλό του, και αυτοί όντως γέλασαν. Γιατί; Σύμφωνα με σχόλια του διαδικτύου, το σκίτσο αποτελούσε κι ένα εσωτερικό αστείο της εφημερίδας, καθώς περιλάμβανε κρυμμένες αποτυπώσεις δύο φαλλών –το σύμβολο του Σαρλί. Και αυτό ήταν παλιά, καλή «βρώμικη» πλάκα από τα παιδιά του Σαρλί: «Κάνουμε σαν παιδιά», είπε ο Λουζ. Καθώς πραγματοποιούνταν η κηδεία του Σάρμπ στην Γαλλία, ταραχές ξέσπαγαν έξω από τις γαλλικές πρεσβείες σε διάφορες μουσουλμανικές χώρες, από το Πακιστάν μέχρι την Νιγηρία. Πλήθη έκαιγαν γαλλικές σημαίες και συγκρούονταν στο Αλγέρι. Έχω βρεθεί στο Αλγέρι ορισμένες φορές, βλέποντας αρκετά για να κατανοήσω την βαθύτατη διαίρεση που υφίσταται σε αυτήν την χώρα, μεταξύ μιας μοντέρνας, κοσμικής τάξης διανοουμένων που πασχίζουν να απελευθερώσουν την χώρα τους από τα δεσμά του ανορθολογισμού, και μάζες άθλια εκπαιδευμένων νέων ανθρώπων, πιστών σε υπεραπλουστευτικές ερμηνείες του Κορανίου. Υπάρχει μια βαθιά και δραματική σύγκρουση ιδεών στην Αλγερία. Και υπάρχουν διανοούμενοι που έχουν το κουράγιο να υπερασπιστούν δημοσίως τον αθεϊσμό τους, ελπίζοντας πως έτσι θα επηρεάσουν τους συμπατριώτες τους"

Add a comment
 

Ο λαϊκισμός του Ιερού

News - Μ. Βαρδής

Written by Administrator Sunday, 18 January 2015 21:53

Ο λαϊκισμός του Ιερού, μία ανάγνωση του διηγήματος Άγγελος Εσμεράλντα, του Ντον Ντελίλλο  (1994), του Μαν. Βαρδή.

Ξαναδιάβασα με την ίδια συγκίνηση αυτό το μεταμοντέρνο συναξάρι [αυτή τη φορά από το βιβλίο Άγγελος Εσμεράλντα. Εννιά ιστορίες, εκδ. Εστίας, 2014]. Είναι το συναξάρι μίας κοπέλας που σκοτώνεται βιασμένη σε μία από τις περιοχές του μεταπολεμικού Μπρόνξ, «όλη αυτή η βιομηχανική εγκατάλειψη που ραγίζει την καρδιά με τη δύστροπη ομορφιά της Ύφεσης». Μάρτυρες της ιεροφάνειας δύο καλόγριες που συνήθιζαν να μοιράζουν φαί στον «πραγματικό τρόμο των δρόμων».

Η προετοιμασία τους χαρακτηριστική. «Ένα τουριστικό πούλμαν με καρναβαλίστικα χρώματα και μία ταμπέλα, χωμένη στη σχισμή πάνω απ’ το παρμπρίζ, που έλεγε ΣΟΥΡΕΑΛΙΣΜΟΣ ΣΤΟ ΝΟΤΙΟ ΜΠΡΟΝΞ. Η Γκρέισι άρχισε να ξεφυσάει. Καμιά τριανταριά Ευρωπαίοι με κρεμασμένες φωτογραφικές μηχανές βάδιζαν δειλά στο δρομάκι μπροστά από μαγαζιά φραγμένα με σανίδες κι από κλειστά εργοστάσια, και χάζευαν στην απέναντι μεριά του δρόμου τις ετοιμόρροπες παράγκες. Η Γκρέισι έγινε έξαλλη σχεδόν, έβγαλε το κεφάλι έξω απ’ το βαν και φώναξε: «Δεν είναι σουρεαλιστικό. Είναι ρεαλιστικό, είναι πραγματικό. Εσείς το κάνετε σουρεαλιστικό με το να’ ρχεστε εδώ. Το πούλμαν σας είναι σουρεαλιστικό. Εσείς είστε σουρεαλιστικοί» [..] «Οι Βρυξέλλες είναι σουρεαλιστικές. Το Μιλάνο είναι σουρεαλιστικό. Αυτό εδώ είναι το μόνο πραγματικό. Το Μπρόνξ είναι πραγματικό».

Κραυγή αγωνίας. Πραγματική διαμαρτυρία πραγματικά θρησκευόμενων. Η αλήθεια του κόσμου είναι πάντοτε γοητευτική σαν σκάνδαλο, «Σκέφτηκε πως τους καταλάβαινε τους τουρίστες. Ταξιδεύεις κάπου, όχι για τα μουσεία και τα ηλιοβασιλέματα αλλά για τα ερείπια, το ισοπεδωμένο από τις βόμβες έδαφος, για τη μουχλιασμένη μνήμη των βασανιστηρίων του πολέμου».

Σε αυτό το πλαίσιο, η εικόνα του αδικοχαμένου κοριτσιού των 12 ετών, της Εσμεράλντα, εμφανίζεται με τρόπο θαυματουργό, σαν απείκασμα, όταν τα φώτα του τρένου φωτίζουν μία διαφήμιση πορτοκαλάδας. Είναι μία ευανάγνωστη σκιά σε ένα διαφημιστικό ταμπλό. Πλήθη συρρέουν. Στην εικονοκλαστική παρατήρηση της μίας καλόγριας «Μην προσεύχεσαι στις εικόνες, προσευχήσου στους αγίους», η άλλη, η ηλικιωμένη και αυστηρή απαντά με την αναγνώριση της ανάγκης της να πάει να το δει. Το όραμα. Το όραμα των φτωχών. Είναι τα λαϊκίστικα οράματα. «Πάνω σ’ αυτόν τον τοίχο ο Ισμαήλ Μουνιόζ και η ομάδα του από καλλιτέχνες γκράφιτι, κάθε φορά που πέθαινε παιδί στη γειτονιά, ζωγράφιζαν με σπρέι έναν άγγελο στη μνήμη του. Άγγελοι στα μπλε και στα ροζ κάλυπταν σχεδόν τη μισή επιφάνεια. Το όνομα και η ηλικία του παιδιού ήταν γραμμένα μέσα σε φούσκες καρτούν κάτω από κάθε άγγελο, μερικές φορές μαζί με την αιτία θανάτου ή με προσωπικά σχόλια από την οικογένεια, και καθώς το βαν πλησίασε, η Έντγαρ μπόρσε να διακρίνει λέξεις όπως: φυματίωση, ΄Ειντς, ξυλοδαρμοί, πυροβολισμοί μέσα από αυτοκίνητο, ασθένειες του αίματος, ιλαρά, γενική παραμέληση και εγκατάλειψη μετά τη γέννηση- αφημένο σε κάδο, ξεχασμένο σε αυτοκίνητο, αφημένο σε νεκρόσακκο παραμονή Χριστουγέννων».

Η Αμερική είναι πάντοτε η χώρα των αληθινών προλετάριων. Ποιοι είναι αυτοί; «Όταν γνωρίζεις πως δεν αξίζεις τίποτα, μόνο το κρυφτούλι με τον θάνατο μπορεί να ικανοποιήσει τη ματαιοδοξία σου».

 

Εξαπόστειλον, Κύριε, την χάριν Σου επί τα καρδίας ημών!

Add a comment
 

Who's Online

We have 368 guests online

Statistics

Members : 29
Content : 350
Web Links : 17
Content View Hits : 355166

DemocracyCrisis Social Media

SocialTwist Tell-a-Friend

france24

Hurriyet Dailynews

Reuters-Photographers

  • Jesus in Philadelphia
    For nearly every day the last eight months, Michael Grant has dressed as Jesus Christ, and walked the streets of Philadelphia to share the Christian...
  • Boom and bust in Parachute
    Founded in the 1900s, former oil town Parachute, Colorado, was the site of one of the most devastating and quickest busts ever seen.
  • The Venice of Egypt
    I'd heard a lot about El Max -- the "Venice of Egypt" -- where hundreds of boats dart through the canal. I'd seen pictures of...

Βιβλιοθήκη Herrk

  • Καστοριάδης – Κονδύλης
    Απ’ όσο ξέρω, στη βιβλιογραφία δεν έχει γίνει ακόμα κάποια σύγκριση. Παρακάτω δεν δίνονται απαντήσεις αλλά τίθενται κάποια προκαταρκτικά ερωτήματα:...
  • Οι Ευθυγραμμιζόμενοι
    Brecht: Οι Ευθυγραμμιζόμενοι (μτφρ. Δ. Τζωρτζόπουλος) Για να μη χάσει το ψωμί του Σε καιρούς αυξανόμενης καταπίεσης Αποφασίζει κάποιος, να...
  • Η κρίση αλλάζει την εικόνα της Αθήνας
    Η κρίση αλλάζει και τους δημόσιους χώρους της Αθήνας. Τις αλλαγές καταγράφει το ιστολόγιο «Η Αθήνα πίσω απ’ τη βιτρίνα». Αποσπάσματα: «Οι...

DemocracyCrisis© All Rights Reserved