DemocracyCrisis.com - Η Δημοκρατία σε κρίση;

Laura Poitras on Snowden and more

Friday, 24 October 2014 08:06

 

 

source: Q&A: Laura Poitras,  by Astra Taylor, The Nation 22/10/2014

When Laura Poitras helped Edward Snowden turn thousands of classified documents into headline news, word spread that he would be the focus of the third installment of her trilogy of documentaries about post-9/11 America. Citizenfour captures Snowden and a small group of intrepid journalists, including Poitras behind the camera, as the NSA scandal breaks. The heroism and resolve required to act under the government’s gaze drive the film. Poitras herself was a surveillance target well before Snowden, detained in US airports some forty times between 2006 and 2012. The interview has been condensed and edited for clarity.

Astra Taylor    


Astra Taylor: When Snowden first contacted you last year, you took an amazing leap of faith. Why did you trust that these messages weren’t entrapment?

Laura Poitras: My gut told me it was legitimate, but I was very cautious in our correspondence. At some point I actually asked him, “How do I know that you’re legitimate, that you’re not trying to entrap me, that you’re not crazy?” And his response was, well, you’ll know when you ask officials for comment on these documents—their response will show that I’m legitimate. You’ll know it’s not entrapment because I’m never going to ask anything of you. I’m just going to tell you things.

But other journalists were afraid to work with Snowden.

There’s a strong culture of fear among journalists right now, because the government is cracking down on both journalists and sources. We see this, for example, with [New York Times reporter] James Risen being subpoenaed and pressured to give up confidential sources. We involved [Washington Post journalist] Bart Gellman when Snowden wanted to release one document early, and Gellman used the Snowden archive to break the PRISM story about mass electronic surveillance. He was going to come with me to Hong Kong to meet Snowden, and the Post became very nervous and pulled out. They told me not to go. I felt like I couldn’t live with myself if I didn’t go, so I went.

Why did Snowden meet you in Hong Kong and agree to be filmed?

I thought he would remain an anonymous source. But in April 2013, he revealed to me that he wanted to take responsibility for this leak. He didn’t want other people to be investigated. That’s when I requested a meeting. I said that it’s important for me to meet you, and to film. I argued that being able to articulate his motivations was important. He was initially against filming because he didn’t want to become the story and felt that it was risky for us to be in the same place at the same time. If somebody shot us down, then the reporting might be stopped and his work would be all in vain.

When I talked to you years ago, you identified as an artist first and foremost. Has your conception of yourself changed?

I identify as a visual journalist and as an artist. I don’t tend to identify myself as an activist or advocate. In my films, I’m really interested in the world that I document, and so there’s open-endedness, and people can come away with different conclusions. But I’m interested in taking people into a world where they come to understand issues through other people. And certainly the people I choose to follow represent things that I’m interested in. In this film, I was interested in NSA surveillance, but also in the act of standing up, in personal sacrifice to expose things. William Binney is important in the film because here’s somebody who was also in the NSA and also saw the dangers and he chose a different path by which to raise concerns. That path led to the FBI showing up at his house with guns. And I was interested in the government cracking down on leakers, using the Espionage Act, as they did with Thomas Drake. So, to return to your question, I identify myself as a journalist/filmmaker, rather than an activist or advocate.

Read more: Laura Poitras on Snowden and more

 

Παρασκευή 24/10/2014

Au Moyen-Orient, "le principe selon lequel 'les ennemis de mes ennemis sont mes amis' ne fonctionne pas, affirme le ministre britannique des Affaires étrangères au Christian Science Monitor. Les ennemis de mes ennemis sont des gens dont je m'occuperai une fois que j'en aurai terminé avec mes ennemis." Philip Hammond résumait par cette formule l'objectif de la coalition internationale : démettre Bachar El-Assad une fois l'Etat islamique suffisamment affaibli.Le problème, fait observer le magazine américain, ou plutôt les problèmes, c'est que, en attendant, les frappes américaines font plutôt l'affaire de Damas, allégeant la menace représentée par l'Etat islamique, l'un de ses adversaires les mieux organisés. Ajoutons que le Royaume-Uni n'a obtenu de mandat de la part de son Parlement que pour frapper l'Irak, pas la Syrie, et que la Turquie, furieuse qu'Assad ne soit pas la cible prioritaire, s'est montrée beaucoup moins coopérative qu'escompté. Enfin, ajoute le CS Monitor, le plan américain prévoyait de former les rebelles syriens "modérés" – mais ce terme reste à définir – et de mettre en place "un gouvernement inclusif et non sectaire à Bagdad" afin de stabiliser l'Irak. Sauf que les leaders chiites ne se montrent pas disposés à "faire des concessions aux Arabes sunnites, qu'en ce moment ils voient généralement comme des traîtres". Bref, "les Etats-Unis, et leurs partenaires tels que le Royaume-Uni, sont en train de s'embourber dans une situation où aucun des acteurs locaux ne partage leurs priorités".

Rekrutierer des "Islamischen Staats" im Interview: "Demokratie ist etwas für Ungläubige", von Hasnain Kazim, Der Spiegel, 23/10/2014.

"SPIEGEL ONLINE: Es gibt weltweit schätzungsweise 1,6 Milliarden Muslime. Viele sind sehr demokratisch, manche sind liberal, andere konservativ, und stellen Sie sich vor, es gibt Hetero- und Homosexuelle unter ihnen. Die meisten teilen Ihre Ideologie nicht. Sie aber tun so, als gäbe es nur eine Art von Muslimen, nämlich die, die Ihre Ideologie teilen. Das ist doch absurd!

Abu Sattar: Demokratie ist etwas für Ungläubige. Ein echter Muslim ist kein Demokrat, weil ihn die Meinung von Mehrheiten oder Minderheiten nicht interessiert. Ihn interessiert, was der Islam zu sagen hat. Im Übrigen ist Demokratie ein Herrschaftsinstrument des Westens und das Gegenteil des Islam. Warum tun Sie so, als bräuchte die ganze Welt Demokratie? Und was Homosexualität angeht, das ist im Koran ganz eindeutig geregelt. Sie ist demnach verboten und zu bestrafen.

SPIEGEL ONLINE: Warum ist Ihr Denken beim "Islamischen Staat" ständig davon getrieben, die Welt in Gläubige und Ungläubige einzuteilen? Warum ist im "Islamischen Staat" immer alles schwarz und weiß, "wir gegen den Rest der Welt"?

Abu Sattar: Wer hat denn damit begonnen? Wer hat die Welt erobert und versucht, alle fremden Kulturen und Religionen zu unterwerfen? Die Geschichte des Kolonialismus ist lang und blutig. Und sie dauert bis heute an, in Form von Arroganz des Westens gegenüber allen anderen. "Wir gegen den Rest der Welt", das ist die Antriebsformel des Westens. Wir Muslime leisten dagegen endlich erfolgreich Widerstand"

Junge Somalier in der berüchtigten «West Bank» von Minneapolis, einem Viertel mit vielen sozialen Problemen.

Gezielte Rekrutierungskampagne. Junge Amerikaner zum Jihad verführt, Peter Winkler, Minneapolis, NZZ, 23/10/2014.

"Bruch zwischen Generationen. Einer der wichtigsten Gründe dafür, dass die Anwerber der Islamisten die somalische Gemeinschaft in dieser nördlichen Metropole gezielt ansprechen, ist für Bihi der Bruch zwischen den Generationen. «Die Alten, die immer noch von der Rückkehr nach Somalia träumen und quasi aus dem Koffer leben, und die Jungen, die nicht wissen, ob sie Amerikaner oder Somalier sein sollen, haben einander nichts mehr zu sagen.» In einem Experiment habe er einige überdurchschnittlich erfolgreiche Universitätsstudenten – Frauen und Männer – vor einer Versammlung der Clan-Ältesten auftreten lassen. «Ich war entsetzt über die Alten. Sie haben die jungen Leute als Taugenichtse, Huren und noch Schlimmeres beleidigt, nur weil sie angezogen waren wie junge Amerikaner.» Die Jungen, ist Bihi überzeugt, schlössen sich deshalb der Shabab-Miliz oder dem IS an, weil sie das Gefühl bekämen, endlich kümmere sich jemand um sie und nehme sie ernst: «Die Islamisten übernehmen die Rolle des Vaters, den sie nie hatten.» Um Religion, um den Islam gehe es nicht, sondern nur darum, sich zugehörig zu fühlen, Teil eines Systems, zum Beispiel des Islamischen Kalifats, zu sein, eine Berufung zu haben, Verantwortung zu übernehmen. Seit dem Tod seines Neffen ist Bihi Frontkämpfer gegen die Anwerber der Extremisten. Er betreut Jugendliche, die Bildung und Ausbildung brauchen, organisiert Basket- und Fussballturniere und kümmert sich um Familien, deren Kinder in den Jihad zogen. «Wenn wir uns nicht um unsere Jungen kümmern», sagt Bihi, «dann macht das jemand anderer. Wenn wir nicht Zeit und Energie in unsere Jungen investieren, dann macht das jemand anderer – zum Beispiel die Jihadisten.» Im gleichen Gemeinschaftszentrum sitzt Mohamud Noor in seinem Büro. Im August hatte er in den Vorwahlen der Demokraten erfolglos für einen Sitz im Abgeordnetenhaus des Staats Minnesota kandidiert. Noor leitet eine Vereinigung von Exil-Somaliern, und auch er sorgt sich um seine jungen Landsleute. Für ihn ist die Flucht in den Jihad ein Zeichen der Hoffnungslosigkeit: «Es geht nicht nur um die Shabab oder den Islamischen Staat, es geht auch um die Gewaltkultur der Gangs, um Vorstrafen wegen Waffen- oder Drogenbesitzes.» Viele, die mit dem Gesetz in Konflikt gerieten, flögen aus der Schule und fänden danach keine Arbeit. Das mache sie empfänglich für die Botschaft der Jihadisten: «Bei uns kannst du etwas bewirken, bei uns bist du jemand.»

«Hände weg»

Im Gegensatz zu der Welle von Rekrutierungen der Shabab-Miliz sei die Lage heute aber bedeutend besser, unterstreicht Mohamud Noor. Man habe in langer Arbeit ein Vertrauensverhältnis mit den Justizorganen aufbauen können. Betroffene Familien hätten begonnen, miteinander zu reden. Noor träumt von öffentlichen Versammlungen mit Familien, deren Kinder in den Jihad zogen, und sagt, er wolle die erste solche Zusammenkunft in ein paar Wochen auf die Beine stellen. Das wäre ein sensationeller Durchbruch: Somali-Amerikaner gehen mit privaten Problemen – und als solche verstehen sie die Ereignisse zum grössten Teil – ausserordentlich ungern an die Öffentlichkeit. Doch Noor beharrt darauf: «Es muss allen hier klar werden, dass sie die nächsten sein können, die das gleiche Schicksal erleiden.» Davon braucht man Mohammed Farah nicht zu überzeugen. Er setzt sich einige Meilen ausserhalb der Stadt, im Vorort Eden Prairie, in einem Gewerbebau an einen Tisch in einem selbstgemachten Klassenraum. Er wirkt müde, doch das, unterstreicht er sofort, habe nichts mit seiner Arbeit zu tun, sondern damit, dass seine Frau vor zwei Tagen das erste Kind geboren habe. Farah ist Gründer, Direktor und der einzige bezahlte Angestellte der Organisation Ka Joog, was auf Somalisch so viel heisst wie: «Hände weg» oder «Bleib weg». Sie will verhindern, dass junge Somalier in die Fänge der Gangs, der Drogen, des Alkoholismus und der Jihadisten geraten"

In some archaeological digs in Eurasia, as many as thirty-seven per cent of the graves contain the bones and weapons of horsewomen who fought alongside men.

The Real Amazons, BY JOSHUA ROTHMAN, The New Yorker

"Nearby, there happened to be a settlement of Scythians. Most Scythians were nomadic, horse-riding people of the steppe. But these were Royal Scythians—wealthy traders who had settled in towns. To avoid being raided, the Royal Scythians sent out scouts, who discovered that the strange marauders were Amazons. The Scythians found this intriguing. They had planned to send soldiers to kill the marauders; instead, they assembled a party of nice young men. Life in town was luxurious, but it lacked a certain something: the Royal Scythian women mostly stayed indoors, doing chores and feeling bored. Maybe a few fearless, untamed Amazons could spice things up. The band of bachelors travelled out onto the steppe and found the horsewomen. They set up camp and hung around until, one afternoon, one of them encountered a single Amazon, walking alone. “Wordlessly he made advances and she responded,” Adrienne Mayor writes, in “The Amazons: Lives and Legends of Warrior Women Across the Ancient World.” “They made love in the grass. Afterward, the Amazon gestured to indicate that he should return the next day to the same spot—and to bring a friend. She made it clear that she would bring a friend too.” Soon, the Amazons and the Scythians consolidated their camps, and the young men extended a proposal: Why not come back and live with them? They had money, houses, and parents—surely settled life would be better than life on the steppe. The Amazons, incredulous, made a proposal in return: Why not leave town behind and live as they did: riding, raiding, and sleeping under the stars? The men packed their things. Herodotus reports that the Sarmatians, the people descended from that union, created a society characterized by gender equality, in which men and women led the same sort of life. It’s a story, Mayor points out, in which the “answer to the question of who will be dominated and tamed is no one.” The natural question, when you’re faced with a story like this, is: How true is it? In “Amazons,” Mayor—a classicist, based at Stanford, who is by all accounts the world’s leading expert on ancient female fighters—argues that, even if it is not literally true in all its particulars, it is still broadly true. The evidence, she writes, points to the fact that there really were Amazons: in some archaeological digs in Eurasia, as many as thirty-seven per cent of the graves contain the bones and weapons of horsewomen who fought alongside men. (“Arrows, used for hunting and battle, are the most common weapons buried with women, but swords, daggers, spears, armor, shields, and sling stones are also found,” Mayor writes.) These were the women the Greeks encountered on their expeditions around the Black Sea; they inspired similar stories among travellers from ancient Persia, Egypt, China, and other places. In Greece, they were objects of romantic fascination. Their societies, in which both men and women were able to embody the martial virtues, provided a counterpoint to Greek society, in which only men could be valorous. Greek stories about Amazons, Mayor argues, expressed the ancient Greeks’ yearning for gender equality"

 

Κονδύλης και ντε Σαντ

News - Wednesday

Last Updated on Wednesday, 22 October 2014 08:06 Written by Administrator Tuesday, 21 October 2014 19:37

 

Ο Sade ανατρέχει π.χ. στην υλιστική βιολογία του La Mettrie για να εξηγήσει την υφή της ζωής, εξίσου όμως παίρνει υπόψη του και τον Holbach [..] Αν όντως η Φύση αγκαλιάζει τα πάντα, τότε πρέπει και ο άνθρωπος να είναι καθαρή Φύση, οπότε ο προσδιορισμός της υφής του θα προκύψει από τον προσδιορισμό της Φύσης. Η θέση, πώς ο άνθρωπος είναι Φύση, που ήδη από την πρώιμη φάση των Νέων Χρόνων συνδέθηκε με μία σκεπτικιστική τοποθέτηση, γίνεται τώρα αφετηρία ενός προγραμματικού μηδενισμού· γιατί ο θεμελιώδης για τον μηδενισμό χωρισμός ανάμεσα σε Φύση και σε κανονιστικές αρχές μπορούσε να πραγματοποιηθεί με συνέπεια μονάχα με τη συνειδητή άρνηση της διαμορφωμένης στο μεταξύ (διαφωτιστικής) κανονιστικής αντίληψης για τη Φύση. Πράγματι, η ιδέα του Sade για τη Φύση αποτελεί σε πολλά μια αντιστροφή ή μεθερμηνεία βασικών πλευρών της κανονιστικής αντίληψης για τη Φύση.

Στην τελευταία το κακό παρουσιαζόταν ως επίφαση, που βρισκόταν στην υπηρεσία της κανονιστικά εννοούμενης «αληθινής» ουσίας της Φύσης, αποτελούσε δηλ. απλώς ένα παρελκόμενο της γενικής της δραστηριότητας, η οποία στόχο της είχε πάντα το καλό· το κακό ήταν δηλ. εκείνη η πλευρά της γενικής καλής δραστηριότητας της Φύσης, η οποία έθιγε με τρόπο δυσάρεστο τύχες ατόμων και έτσι φαινόταν, από την περιορισμένη τους σκοπιά, ως κάτι άφιλο και αποτρόπαιο, δηλ. ως κακό. Ο Sade, που θα πρέπει να γνώριζε το έργο του Robinet, ιδιοποιείται την ιδέα του ισοζυγίου μέσα στη Φύση, το οποίο στηρίζεται εξίσου στο καλό και στο κακό, συνάμα όμως- στο πλαίσιο της μηδενιστικής κατάργησης του χωρισμού ανάμεσα σε Ον και Επίφαση, χάρη στην οποία η τελευταία γίνεται μοναδικό Όν- δίνει την προτεραιότητα στο κακό.

Και γι’ αυτόν, βέβαια, το κακό είναι επιφατικό μονάχα, όμως μ’ αυτό δεν εννοεί ότι το καλό στέκει παντοδύναμο στο βάθος των πραγμάτων, αλλά ότι καλό και κακό είναι εξίσου πλασματικά. Η κατάργηση του οντολογικά θεμελιωμένου καλού απαγορεύει να χαρακτηρίζεται το κακό ως «κακό» με την κανονιστική έννοια: γιατί κάτι τέτοιο θα συνεπαγόταν ότι γίνεται αποδεκτή η πραγματικότητα του καλού, οπότε γίνονται δυνατές και οι κανονιστικές κρίσεις. Με τούτη τη σημασιολογική επιφύλαξη, που θα πρέπει να έχουμε κατά νου και στην παρακάτω ανάλυση, το «κακό» ταυτίζεται με ό,τι είναι φυσικό, αφού οι ανατροπές και οι καταστροφές, που συνεπιφέρουν αναγκαστικά την κατάρρευση ή την υποταγή των αδυνάτων, αποτελούν ουσιαστικές πλευρές της δραστηριότητας της Φύσης.

Από τη σκοπιά αυτού του ορισμού της Φύσης κατανοούμε εύκολα τι εννοεί ο Sade όταν προσυπογράφει θερμά τη θέση ότι ο άνθρωπος είναι Φύση [..]

Όπως για τον Hobbes, έτσι και για τον Sade αυτοσυντήρηση σημαίνει eo ipso αυτοδιεύρυνση, επέκταση της οικείας ισχύος, αφού μάλιστα η παρατήρηση δείχνει ότι τίποτε ζωντανό στη Φύση δεν μπορεί να αυτοσυντηρηθεί μακροπρόθεσμα χωρίς ανάπτυξη· το τέλος της ανάπτυξης σημαίνει αρχή του γήρατος και είναι προθάλαμος του θανάτου. Από την άποψη αυτή, ο Sade διόλου δεν αμφισβητεί την πρωταρχική σημασία της αρχής της ηδονής, όταν κάποτε θεωρεί τη φιλαρχία και την αγάπη της ισχύος ως τα βαθύτερα κίνητρα της ανθρώπινης δράσης. Άλλωστε η ισχύς και η ηδονή βρίσκονται σε πολλαπλές σχέσεις… [Παν. Κονδύλης, Ο Ευρωπαϊκός Διαφωτισμός, τόμος Β΄, 191-194]

 

Τρίτη 21/10/2014

News - Thuesday

Messenoire

μαρκήσιος ντε σαντ – ζυστίν ή οι δυστυχίες της αρετής, pandoxeio.com, 17/6/2014.

"«Σας ξαναρωτώ: είμαστε μήπως κύριοι των γού­στων μας; Δεν οφείλουμε να υποκύπτουμε στις ορέ­ξεις που μας έχει δώσει η φύση, όπως το περήφανο κεφάλι της βαλανιδιάς λυγίζει στη μανία της θύελ­λας; Αν η φύση προσβαλλόταν από αυτά τα γούστα, δεν θα μας τα ενέπνεε. Είναι αδύνατον να μας έχει δώσει ένα συναίσθημα φτιαγμένο για να την προ­σβάλλει. Και με την ίδια απόλυτη βεβαιότητα μπο­ρούμε να αφεθούμε στα πάθη μας, όποια κι αν είναι, όσο βίαια κι αν είναι, σίγουροι ότι κάθε ατυχής αντίκτυπός τους ανήκει αναπόφευκτα στα σχέδια της φύσης, της οποίας δεν είμαστε παρά άβουλα όργανα. Και τι μας αφορούν οι επιπτώσεις; Όταν κάνεις κάτι και θέλεις να το χαρείς, δεν τίθεται ζή­τημα επιπτώσεων» [σ. 274 – 275]

Μπορεί σήμερα να διαβαστεί το έργο του ντε Σαντ και με ποιους τρόπους μας αφορά; Είναι δυνατόν η ανάγνωσή του να μας προσφέρει μια πλήρη εικόνα του κόσμου την εποχή κατά την οποία γράφτηκε; Συνομιλεί καθόλου με την σύγχρονη συγκυρία ή αποτελεί απλώς ένα μνημειωμένο έργο αναφοράς; Τι είδους αναγνωστικό ενδιαφέρον και τι πνευματικό νόημα μπορεί να έχει η ιστορία της Ιουστίνης, μιας νεαρής γυναίκας που εκτίθεται ανυπεράσπιστη στην κοινωνία, γίνεται υποχείριο εκμετάλλευσης και εξευτελισμών και καταλήγει σ’ ένα μοναστήρι όπου υφίσταται πάσης φύσεως βιασμούς, σεξουαλικά βασανιστήρια και ψυχολογικές ταπεινώσεις, που υποβάλλεται σε κάθε είδους διαστροφές και «διαστροφές»; Κι όμως, είναι ακριβώς σήμερα όπου η Ιουστίνη είναι ανοιχτή σε πολλαπλές αναγνώσεις. Μπορεί λοιπόν ο αναγνώστης…να διαβάσει το βιβλίο ως οργανικό μέρος του προ- και νεωτερικού διαλόγου για την ανθρώπινη φύση· ενός διαλόγου που μέχρι σήμερα ταλανίζει την ερμηνεία του κακού· να διχαστεί ανάμεσα στο κατά Χομπς έμφυτο του κακού στην ανθρώπινη φύση και στην ακριβώς αντίθετη θέση του Ρουσσώ. Να ανοίξει τα μάτια του απέναντι στο φοβερό ενδεχόμενο της επιλογής του κακού από αμέτρητους ανθρώπους, στην οποία σήμερα συνεχίζουμε να εθελοτυφλούμε. Να συλλογιστεί πάνω στα μη- όρια της ανθρώπινης φύσης και στην απόλυτη σχετικότητα θεμελιωδών εννοιών όπως η αρετή, η απόκλιση, η διαστροφή, ο έρωτας, η ευχαρίστηση, η υποταγή. Να τεθεί στο μέσο της διαμάχης ανάμεσα στην επικράτηση του ενστίκτου ή του ορθού λόγου, στην υπηρέτηση του πάθους ή την υπηρεσία του ιδανικού, ανάμεσα στις δυο αντιδιαμετρικά αντίθετες στάσεις ζωής, ανάμεσα στην αρετή και την ακολασία, την εγκαρτέρηση και την έκλυση"

Η ΕΡΩΤΙΚΗ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ ΣΤΟ ΣΙΝΕΜΑ, της Χριστίνας Κατσαντώνη, 

"Τα μαύρα φεγγάρια του έρωτα, Πασκάλ Μπρυκνέρ 1981 - Ρομάν Πολάνσκι 1992 Οπως οι ήρωες του βιβλίου του Γάλλου Πασκάλ Μπρυκνέρ (κυκλοφόρησε το 1981), φτάνουν από τον απόλυτο έρωτα στο μίσος και στη μανία για εκδίκηση, έτσι και οι αναγνώστες του: μια το λατρεύουν, την άλλη το μισούν, διαβάζοντας τις ακραίες περιγραφές του για την εξέλιξη ενός έρωτα από το πάθος, στην εξερεύνηση ακραίων διαστροφών και στην τελική εκδίκηση μέσα από την ταπείνωση, τον φυσικό και ηθικό εξευτελισμό του άλλου. Φυσικά ο Πολάνσκι δεν θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει πολλά από τα ακραία κομμάτια του βιβλίου -όπως και έκανε- ωστόσο η ταινία που παρουσίασε το 1992 με τον Πίτερ Κογιότ, τη σύζυγό του Εμανουέλ Σενιέ, τον Χιου Γκραντ και την Κριστίν Σκοτ Τόμας, κατάφερε να πιάσει και να μεταφέρει την ατμόσφαιρα μιας μοιραίας, αρρωστημένης σχέσης, σε συνδυασμό με τις ανικανοποίητες επιθυμίες ενός καθώς πρέπει παντρεμένου ζευγαριού. Σε καμία περίπτωση, όμως, όχι στο βαθμό που με αγριότητα και πάθος -μέχρι αηδίας- το έκανε το βιβλίο. Να σημειωθεί ότι ο Πολάνσκι διάλεξε διαφορετικό τέλος για την ταινία από αυτό, με το οποίο έκλεισε ο Μπρυκνέρ το έργο του. Και τα δύο έχουν το δικό τους ενδιαφέρον -και εδώ υπερέχει το βιβλίο"

 

Δευτέρα 20/10/2014

[Μπεκτασισμός, τεκτονισμός -νεότουρκοι- και φιλελεύθερη εθνικιστική ιδεολογία στην Οθωμανική Αυτοκρατορία]

Από τη νεολαγνεία στον μαρασμό, του Ν. Ξυδάκη, Η Καθημερινή, 19/10/2014.

"Μια από τις σοβαρότερες ανησυχίες των Γερμανών αναλυτών για το μέλλον της πατρίδας τους είναι η σταθερή και επιταχυνόμενη γήρανση του πληθυσμού της, ο δημογραφικός μαρασμός. Προβάλλοντας την παρούσα κατάσταση στο μέλλον, η έκθεση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για το Ευρωπαϊκό Ετος ενεργού γήρανσης 2012 περιέγραψε ότι το εργατικό δυναμικό της Γερμανίας θα μειώνεται κατά 200.000 ετησίως, για την περίοδο 2010-2020. Η περαιτέρω προβολή δείχνει ότι, αν δεν μεσολαβήσει κάποια ανατροπή, στη Γερμανία οι συνταξιούχοι, από το 31% του πληθυσμού που ήταν το 2010, θα φτάσουν το εφιαλτικό 57% το 2045. Το ίδιο συμβαίνει στο σύνολο της Ευρωπαϊκής Ενωσης: σήμερα αντιστοιχούν τέσσερα άτομα παραγωγικής ηλικίας (15-64 ετών) ανά έναν συνταξιούχο (άνω των 65 ετών), το 2060 όμως θα αντιστοιχούν μόνο δύο παραγωγικά άτομα για κάθε συνταξιούχο. Για όλες σχεδόν τις χώρες της Ε.Ε. οι εκτιμήσεις για τις δημογραφικές μεταβολές του εργατικού δυναμικού μεσοπρόθεσμα, το 2020-2060, είναι αρνητικές. Μόνο η Ιρλανδία θα καλπάζει δημογραφικά, ακολουθούμενη από τη Μ. Βρετανία, το Βέλγιο και τη Γαλλία. Δυστυχώς και σε αυτό το κρίσιμο πεδίο, η Ελλάδα είναι ο αρνητικός πρωταθλητής. Σύμφωνα με την έκθεση της Κομισιόν, η χώρα μας έχει τον περισσότερο γηράσκοντα πληθυσμό μεταξύ των κρατών της Ε.Ε.: οι γέροι αυξάνονταν με ρυθμό 21,4% τα έτη 2001-2006, έναντι του ευρωπαϊκού μέσου όρου 17,2%. Κατά τη Eurostat, το 2050 το 32,1% του ελληνικού πληθυσμού θα έχει ηλικία μεγαλύτερη των 65 ετών, έναντι 16,6% που ήταν το 2000. Η εκτίμηση έγινε το 2007, πολύ πριν η χώρα χτυπηθεί από την κρίση και επιδεινωθούν ακόμη περισσότερο οι δείκτες γεννητικότητας και μετανάστευσης. Την ίδια περίοδο, η Ελλάδα είχε τον τρίτο χαμηλότερο δείκτη γεννήσεων στην Ε.Ε.: 9%, μαζί με την Ιταλία. Χειρότερες ήταν μόνο η Γερμανία και η Πορτογαλία, με 8,4% και 8,5% αντίστοιχα. Η εκτίμηση για την εξέλιξη του εργατικού δυναμικού (ηλικίας 20-64) είναι εξόχως ανησυχητική: από το 2020 έως το 2060, δηλαδή σε μιάμιση γενιά περίπου, το παραγωγικό δυναμικό θα είναι μειωμένο κατά 15%"

Τα πράγματα είναι απλά, του Γιάνη Βαρουφάκη, 19/10/2014.

"Το success story βασίστηκε σε δύο φούσκες που στήθηκαν το τελευταίο 18μηνο με την ενεργό συμμετοχή Βερολίνου-Φραγκφούρτης ώστε να φανεί πως η Κρίση του Ευρώ πέρασε - και τι καλύτερος τρόπος να αποδειχθεί αυτό από το να φανεί πως ακόμα και η Ελλάς βγαίνει από την κρίση! 

. Η μία ήταν η φούσκα των ομολόγων του δημοσίου και η έξοδός μας στις αγορές - υπό την κηδεμονία της ΕΚΤ

Η άλλη ήταν η φούσκα των μετοχών των τραπεζών, που βασίστηκε στην πολιτική των στραβών ματιών στις μαύρες τρύπες στο εσωτερικό τους, σε κρυφές επιδοτήσεις τους από το πτωχευμένο δημόσιο και στην σπέκουλα επί αυτών των μετοχών που στήθηκε πάνω σε αυτή τη βάση.

Πιο πρόσφατα, όπως έγραφα εδώ, το πτωχευμένο κράτος μας προσπάθησε να μεταφέρει κι άλλους πόρους στους τραπεζίτες μέσα από τις λεγόμενες αναβαλλόμενες φορολογικές υποχρεώσεις. Στόχος ήταν να επιδοτηθούν περαιτέρω οι τραπεζίτες με εγγυήσεις του δημοσίου και να αυξηθούν τα κεφάλαιά τους τόσο ώστε να περάσουν τα τεστ αντοχής που κάνει τώρα η ΕΚΤ (η πολιτική των στραβών ματιών που προανέφερα). Παρά το γεγονός ότι το κράτος εγγυόταν μελλοντικά κέρδη των τραπεζιτών, αυξάνοντας το δημόσιο χρέος, αυτή η κουτοπονηριά, αυτό το κόλπο του πολιτικού προσωπικού υπέρ των τραπεζιτών, δεν έπιασε. Τουλάχιστον δεν έπιασε με την πρώτη. Και δεν έπιασε επειδή η ΕΚΤ δεν αποδέχθηκε αυτές τις εγγυήσεις ως πραγματικά κεφάλαια.  Αυτή η αποτυχημένη προσπάθεια να προσμετηρθούν άλλα 9 δισ. στα κεφάλαια των τραπεζών έδωσε το έναυσμα για πωλήσεις τραπεζικών μετοχών, με αποτέλεσμα τη σημερινή εικόνα ενός Χρηματιστηρίου που βασίζεται σχεδόν αποκλειστικά στις πτωχευμένες τράπεζες - και το οποίο ανεβαίνει μόνο όσο οι φούσκες που χτίζονται με τα χρήματα των φορολογούμενων φουσκώνουν. Κάνουν να σκάσουν οι φούσκες που συντηρεί ο εξουθενωμένος φορολογούμενος και αμέσως το Χρηματιστήριο επιστρέφει στην πικρή πραγματικότητα.  Η κυβέρνηση αντέδρασε τις προηγούμενες μέρες με τρόπο απίστευτο: για να καθησυχάσει τις τράπεζες, και να ξαναφουσκώσει το Χρηματιστήριο, ανακοίνωσε ότι σκέφτεται τις εγγυήσεις για τις αναβαλλόμενες φορολογικές υποχρεώσεις να τις καταβάλει με γραμμάτια του ελληνικού δημοσίου (T-billis), ώστε να αποδεχθεί αυτά τα ποσά η ΕΚΤ ως κεφάλαια των τραπεζών. Ακόμα και να πει το μεγάλο «Ναι» η ΕΚΤ, θα καταφέρει η συγκυβέρνηση να αναστήσει τη φούσκα των τραπεζικών μετοχών και, γενικότερα, του Χρηματιστήριου; Ίδωμεν.  Αυτό που ξέρουμε μετά βεβαιότητας είναι ότι, με αυτή τη νέα κουτοπονηριά, αυξάνεται κι άλλο το κόστος για το δημόσιο καθώς αυτά τα γραμμάτια αποτελούν ακριβό και πολύ βραχυπρόθεσμο δανεισμό του κράτους. Το καταλαβαίνουν αυτό οι χρηματιστές και, παρά το γεγονός ότι ανακουφίστηκαν που οι τραπεζίτες μάλλον θα πάρουν αυτά τα 9 δισ., αρχίζουν να ανησυχούν για το success story της κυβέρνησης και το κατά πόσον το εκλεκτό τους δίδυμο Σαμαρά-Βενιζέλου θα επανεκλεγεί εάν η ολοφάνερη επιβάρυνση του δημόσιου χρέους θα έχει σκάσει την πρώτη φούσκα - η φούσκα της εξόδου στις αγορές.  Δεν χρειάζεται και πολύ σκέψη για να διαπιστώσουν, ακόμα και οι πιο άφρονες των «αγορών», ότι το success story διαλύεται στα εξ ων συνετέθη – και μαζί του η πιθανότητα επιβίωσης μιας κυβέρνησης που συντηρεί αυτές τις φούσκες με δανεικά. Και τι αποφασίζουν να κάνουν, ως αντίδραση (με αγαστή σύμπραξη με τη συγκυβέρνηση); Μα να πουν πως φταίει ο... ΣΥΡΙΖΑ που υπονομεύει το success story της πατρίδας μας"

Μια χρήσιμη κρίση, από Hypothesis, 18/10/2014

"Όπως και με το δημοψήφισμα Γαπ χάθηκε μια πυκνή στιγμιαία συγκυρία για μια πραγματικά ριζική και όχι ρητορική αλλαγή.Μια αναπάντεχη fast track επίσκεψη του Τσίπρα στον Παπούλια όπου θα προσέφερε συναίνεση στην εκλογή προέδρου με αντάλλαγμα άμεσες ρυθμίσεις του πλαισίου της Θεσσαλονίκης, και εκλογές σε συμφωνημένο χρόνο πριν το 16,θα αποσυμπίεζε τις αγορές, αυτές που φοβίζουν και αυτόν,θα έδινε πραγματική ανακούφιση στα θύματα, θα έβαζε την Ελληνική οικονομία σε ένα άλλο πλαίσιο. Ο Συριζα μοιάζει με τον Σαμαρά παρά με τον Γαπ.Ο απομονωμένος Σαμαρας του Ευρωπαικού Λαικού κόμματος το 10-12 ,θα συνυπογράψει την κυβέρνηση Παπαδήμου και ομολογήσει την ανθρώπινη πλευρά του που επιτρέπει σφάλματα.Οσονούπω αναμένεται η συγκυβέρνηση Θεοδωράκη Τσίπρα και οι ιστορικές κοινές συνεντεύξεις Τsipras Renzi όπου θα επιβεβαιωθεί και πάλι η ανθρώπινη φύση με πιο εκλεπτισμένους τρόπους βέβαια. Οι χειρισμοί Χαρδούβελη αποδείχτηκαν τακτικά ολέθριοι αλλά συστημικά επιτυχείς.Τροφοδότησαν με ένα πυκνό σοκ μια σοκαρισμένη κοινωνία .Η ονομαστική ριζική εναλλακτική αριστερά αποδέκτηκε το σοκ και επένδυσε σε αυτό αποσείωντας οποιαδήποτε ευθύνη.Μα το σοκ δεν είναι χρηματιστηριακό συμβάν είναι ιδεολογία.Ούτε ένας αφηγητής του Συριζαικού story δεν προσπάθησε να αποδομήσει το σοκ των spreads, και να αποδεχθεί μια μερική ευθύνη, βάζοντας υποθήκη για εύλογες αντιδράσεις των αγορών στην λεγόμενη αντιμνημονιακή φαση.Ο τρόμος φυλάει τα έρημα. Η κρίση των spreads , είναι ελπιδοφόρα και τραγική.Αποκάλυψε την αστική ρηχότητα σε ιδέες , τον πανικό της ριζοσπαστικής αριστεράς εμπρός στις αγορές και δίνει χώρο να αναδυθούν οι πιο αναστοχαστικές οπτικές.Είναι όμως και τραγική καθώς αναδεικνύει πιθανόν το σχήμα της επομένης περιόδου που μοιάζει με πολλαπλά W σε παράταξη"

Η ΚΡΙΤΙΚΗ ΣΤΟ ΚΚΕ.(ΒΓΕΙΤΕ ΡΕ ΑΠΟ ΤΗ ΒΟΥΛΗ ΚΙ ΑΝΕΒΕΙΤΕ ΣΤΟΝ ΣΤΑΥΡΟ ΝΑ ΣΑΣ ΦΟΡΕΣΟΥΜΕ ΑΓΚΑΘΙΝΟ ΣΤΕΦΑΝΙ), posted by Celin, 17/10/2014

""Κι αν δε φταιει ο λαός που παθητικοποιήθηκε αλλά το ΚΚΕ που δε τον ενεργοποίησε;" Φτάσαμε λοιπόν στο ερώτημα του Κολόμβου, αυγό η κότα; Λαός ή ΚΚΕ ο φταίχτης;  Δεν έχει άραγε καμία ευθύνη το ΚΚΕ που δε κατάφερε να οργανωσει,, να ενεργητικοποιήσει, να εμπνεύσει, να μπει μπροστάρης; Η μήπως η σύγχρονη πραγματικότητα έχει παράξει τόσο δειλούς, χέστες και φοβισμένους ανθρώπους που κανένα κόμμα, καμία εμπνευσμένη λέξη, καμία θαραλλέα πράξη, δε θα μπορούσε να αλλάξει το παραμικρό, τουλάχιστον μέχρι να φτάσουν τα πράγματα στο απροχώρητο; Όποιος διαβάζει συστηματικά το ιστολόγιο, γνωρίζει τις αναρτήσεις μου που ασχολούνται με το γιατί οι άνθρωποι δεν εξεγείρονται. Βρίσκονται δίπλα, στις προτεινόμενες,  προφανώς και δε θα επαναλάβω για πολλοστή φορά τα ίδια. Ξεκάθαρη άποψη μου είναι ότι τα πράγματα είναι σκούρα, ότι η κοινωνία του θεάματος μας εκφύλισε/παθητικοποίησε/αποχαύνωσε/αλλοτρίωσε σε τέτοιο βαθμό, που οι άνθρωποι είναι "ικανοί" να βλέπουν τον Πρωθυπουργό να σκοτώνει βρέφη στο Σύνταγμα και η αντίδραση τους να είναι 

"ΜΑ ΚΑΛΑ, ΔΕ ΝΤΡΕΠΕΤΑΙ;"

Βασικά, αυτό ακριβώς γίνεται και τώρα. Η Κυβέρνηση σκοτώνει βρέφη, παιδιά, ψυχές που δε γεννιούνται λόγω οικονομικής κατάστασης, ψυχές που έχουν γεννηθεί αλλά αυτοί οι άθλιοι τους βιάσαν το μελλον, ψυχές νεκρές από την απόγνωση. Και η αντίδραση του λαού σε αυτό; Ευρωεκλογές και 70% ΕΠΙΚΡΟΤΗΣΗ ΑΥΤΟΥ

(Αν το Σύστημα εκφράζεται-τουλάχιστον στα φανερά-από ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΛΑΟΣ-ΔΗΜΑΡ-ΠΟΤΑΜΙ-ΤΖΗΜΕΡΟ κλπ, αυτοί μάζεψαν περίπου 50%, βάλε και την αποχή η οποία αποχή είναι πάντα ανοχή στη Κυβέρνηση, βγαίνει το 70% και δεν έβαλα καν ΣΥΡΙΖΑ μέσα ο οποίος μας λέει ΕΥΡΩ ΚΑΙ ΕΕ ΑΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΤΑ, δηλαδή, μια παρεξήγηση ήταν αυτό ρε παιδιά, οκ,, η Ευρωπαικη Ένωση μας δολοφόνησε κανονικά ως τώρα αλλά μετα θα μετανιώσει όταν δει τον Αλέξη)

70% ΕΠΙΚΡΟΤΗΣΗ ΑΥΤΟΥ σε μία εκλογική διαδικασία που ΟΥΔΕΜΙΑ αλλάγή στη πολιτική κατάσταση δε συνεπιφέρει.  Ευρωεκλογές, τί ποιο κατάλληλο για μια αντισυστημική ψήφο διαμαρτυρίας;  Συγγνώμη, ειλικρινά δεν είμαι κάποιο φανατισμένο κομματόσκυλο που πάει να βγάλει λάδι το ΚΚΕ αλλά εδώ δεν υπάρχει κανένα αναπάντητο ερώτημα του Κολόμβου. Είναι ο Ελληνικός Λαός, που όπως όλοι οι λαοί της Δύσης, εχουν κάνει τη κατά Σπένγκλερ "μεταφυσική στροφή προς τον θάνατο" και ενώ σαν άτομα, φυσικά και θέλουν να ζήσουν, σαν συλλογικός τύπος, σαν κοινωνία, έχουν αποφασίσει να πεθάνουν"

 

Κυριακή 19/10/2014

Honoré Gabriel Riqueti, comte de Mirabeau, wikipedia

"Honoré Gabriel Riqueti, comte de Mirabeau (9 March 1749 – 2 April 1791) was a leader of the early stages of the French revolution. A noble, before 1789 he was involved in numerous scandals that left his reputation in ruins. However during the early years (1789–91) of the French Revolution he rose to the top and became the voice of the people. A successful orator, he was the leader of the moderate position, favoring a constitutional monarchy built on the model of Great Britain. When he died (of natural causes) he was a great national hero, even though support for his moderate position was slipping away. The later discovery that starting in 1790 he was in the pay of the king and the Austrian enemies of France caused his disgrace. Historians are deeply split on whether he was a great leader who almost saved the nation from the Terror, or a venal demagogue lacking political or moral values, or a traitor in the pay of the enemyMirabeau's violent disposition led him to quarrel with a country gentleman who had insulted his sister, and his exile was changed by lettre de cachet into imprisonment in the Château d'If in 1774. In 1775 he was transferred to the castle of Joux, where he was not closely confined, having full leave to enter the town of Pontarlier. In a house of a friend he met Marie Thérèse de Monnier, known as "Sophie", and the two fell in love. He escaped to Switzerland, where Sophie joined him; they then went to the United Provinces, where he lived by writing hack work for the booksellers; meanwhile Mirabeau had been condemned to death at Pontarlier for sedition and abduction, and in May 1777 he was seized by the Dutch police, sent to France and imprisoned by a lettre de cachet in the castle of Vincennes.

The early part of his confinement is marked by indecent letters to Sophie (first published in 1793), and the obscene Erotica biblion and Ma conversion. In Vincennes, he met the Marquis de Sade, who was also writing erotic works; however the two disliked each other intensely. It was in these writings, however, that Mirabeau developed experience as an orator. He learned how to curb his natural eloquence and his dialectic became firm, commanding and moving. The prison in which he was held was the first platform to hear his voice.[5] Later during his confinement, he wrote Des Lettres de Cachet et des prisons d'état, published after his liberation (1782). It exhibits an accurate knowledge of French constitutional history, skillfully marshaled to demonstrate that the system of lettres de cachet was not only philosophically unjust but constitutionally illegal. It shows, though in a rather diffuse and declamatory form, wide historical knowledge, keen philosophical perception, and genuine eloquence, applied to a practical purpose, which was the great characteristic of Mirabeau, both as a political thinker and as a statesman"

Der Verrat ist ein Buch des Autors Sebastian Haffner. Erstmals erschien es 1968 unter dem Titel „Der große Verrat“ als Serie in der Zeitschrift Stern. Im Jahr 1969 folgte die Buchausgabe mit dem Titel „Die verratene Revolution – Deutschland 1918/1919“. Später ebenfalls benutzte Titel sind: „Die deutsche Revolution 1918/1919“ sowie „1918/1919 – eine deutsche Revolution“. Haffner befasst sich in diesem Buch mit den Ereignissen während der Novemberrevolution 1918. Der Titel „Verrat“ zitiert dabei kritisch eine Schlüsselvokabel aus den deutschen Rechtfertigungsversuchen nach 1918 und 1945.

Friedrich Ebert repräsentierte wie kein anderer nach 1918 die neue Weimarer Demokratie. Es ist deshalb wenig erstaunlich, dass – wie die Republik als ganze – auch seine Politik und Leistungen von Anfang an höchst umstritten waren, nicht zuletzt in seiner eigenen Partei. In der historischen Forschung hat sich die kontroverse Beurteilung Eberts fortgesetzt. Nachdem sich in der Bundesrepublik – in Auseinandersetzung mit der kommunistischen Historiographie – zunächst eine positive Bewertung Eberts als Schöpfer und Verteidiger der Weimarer Demokratie gegen Umsturzversuche von links durchsetzte, hat sich sein Bild in der letzten Jahrzehnten eingetrübt. Die „Grenzen Eberts“ (H.A. Winkler) sind mehr und mehr in den Vordergrund gerückt. Insbesondere sein Vertrauen in die alten Eliten in Bürokratie und Militär sowie sein extensiver Gebrauch des Paragraphen 48 haben seinen Beitrag zur Stabilisierung der Weimarer Demokratie zwiespältig erscheinen lassen. Die monumentale, mehr als 1000 Druckseiten umfassende Studie von Walter Mühlhausen, stellvertretender Geschäftsführer der Stiftung Reichspräsident Friedrich-Ebert-Gedenkstätte in Heidelberg, nimmt gegenüber solchen Argumenten eine Rehabilitierung Eberts als „Staatsmann“ vor. Auf der Grundlage eines detaillierten Nachvollzugs der Ebertschen Politik erläutert und erklärt sie die Entscheidungen des ersten Reichspräsidenten und betont ihre Bedeutung für die vorübergehende Stabilisierung der Republik. Ebert, so Mühlhausen, habe für die demokratische Stabilisierung „im wesentlichen das getan, was ein Staatsoberhaupt [...] zu tun in der Lage war“ (S. 999f.).

Körper-Erklärer Fritz Kahn: Im Inneren der Menschmaschine

Körper-Erklärer Fritz Kahn. Im Inneren der Menschmaschine. Stromkabelnerven, Motormuskeln und die Leber als Chemiefabrik: Fritz Kahn erklärte den Körper in spektakulären Schaubildern und stieg so in den zwanziger Jahren zum Star in der Populärwissenschaft auf. Auch für die Sexualität fand er beeindruckende Bilder - wenngleich er es nicht immer ganz genau nahm. Von Christoph Gunkel, Der Spiegel

"Er war berühmt geworden mit technischen Zeichnungen des Körpers, mit seiner Beschreibung des Menschen als Hochleistungsmaschine. Das Gehirn eine Schaltzentrale, das Herz eine Kolbenpumpe, der Magen eine Raffinerie. Der ganze Körper ein hocheffizientes System aus Röhren, Motoren, Förderbändern. Doch jetzt, auf dem Höhepunkt seines Erfolgs als wohl bekanntester Populärwissenschaftler Deutschlands, musste Fritz Kahn fliehen. Ausgerechnet vor einer Ideologie, die Menschen zu noch effektiveren Hochleistungsmaschinen züchten wollte. Um Kriege zu gewinnen. Um Völker zu unterjochen. Fritz Kahn war deutscher Jude und natürlich wollte er mit seinen spektakulären Illustrationen nur veranschaulichen und erklären - nicht entmenschlichen oder gar den kalten Körperkult der Nationalsozialisten befeuern. Nun, mit dem Machtantritt Hitlers, geriet sein Leben in Gefahr. Er verlor die Zulassung als Arzt. Die Nazis verbrannten seine Bücher, selbst wenn sie Sympathie für sie gehabt haben mochten. Kahn emigrierte mit seiner Familie nach Palästina, ließ sich scheiden, heiratete erneut, zog nach Paris und musste wieder um sein Leben fürchten, als die Wehrmacht 1940 Frankreich angriff. Er floh nach Bordeaux und wurde kurzfristig wegen Spionageverdachts interniert - auch, weil er seine wissenschaftlichen Notizen gern mit geheimnisvoller Kurzschrift codierte. Schließlich flüchtete er nach Spanien und versuchte wochenlang über die US-Botschaft in Lissabon, ein Visum für die USA zu bekommen. Vergeblich. Seine letzte Hoffnung war ein weiterer berühmter jüdischer Wissenschaftler. Sein Name: Albert Einstein"

Tsiga Wertow - Der Mann mit der Kamera ist sein Bruder Michail Kaufmann

Der Mann mit der Kamera und die Frau mit der Schere, kultur-ostbayern.de, 1/9/2010.

"Dsiga Wertow geboren als Denis Arkadjewitsch Kaufman 1896 in Białystok, sah sich ganz im Geiste der Oktoberrevolution dazu verpflichtet, sein filmisches Schaffen in den Dienst des Aufbaus eines sowjetisch-sozialistischen Staates zu stellen. In diesem Sinne lehnte es jegliche Inszenierung und somit den Spielfilm an sich ab. Er sah im Dokumentarfilm ein “revolutionäres Potential”. Einzig Schnitt und Montage sah er als legitimes filmisches Mittel an. Selbst auf den Einsatz von Zwischentiteln verzichtete er ganz. Der Film ist seiner Zeit alleine deswegen weit voraus, weil Wertow darin die Entstehung des Filmes offen legt und somit dem Filmhandwerk an sich huldigt. Der Mann mit der Kamera ist Wertows Bruder, der Kameramann Michail Kaufman, die Frau mit der Schere ist seine Frau, die Cutterin Jelisaweta Swilowa. (Ein dritter Bruder, Boris Kaufman war Kameramann und Oscar-Preisträger in Hollywood.) So kann der Zuschauer die Entstehung des Filmes miterleben vom Dreh, über den Scheideraum bis hin zum fertigen Film. Der Film besitzt auch eine gewisse Ähnlichkeiten mit Berlin - Symphonie einer Großstadt (D 1927). Die Stadt steht im Mittelpunkt, sowie ihre Bewegung, ihre Schnelligkeit durch Motorisierung und Mechanisierung. Gedreht wurde in Odessa, Kiew und Moskau. Auch der Mensch in dieser Stadt kommt vor. Dabei wird der Unterschied zwischen den Klassen deutlich sichtbar: Zum einem ist da der Arbeiter, der in der Fabrik oder im Bergbau sein Leben und seine Gesundheit riskiert. Auf der anderen Seite die feinen Damen, die mit schönen Hüten und Juwelen in Kutschen spazieren fahren. Das wirkt nun ganz und gar nicht, als sei es mit der sozialistischen Führung abgesprochen. Gut, die meisten Menschen lachen, so als seinen sie voller Hoffnung, aber jene Wahrheit dahinter können sie nicht verbergen. Weiterhin sind Freizeitbeschäftigungen, wie Rummel, Bierhallen und sportliche Betätigung zu sehen. Da wundert man sich schon über so einiges. Zum Beispiel, dass in der Sowjetunion der 20er Jahre Basketball gespielt wurde, oder man auf dem Jahrmarkt auf Schießscheiben in Form alter Frauen mit einem Hakenkreuz auf dem Kopftuch schießen konnte. Auch gab es schon Bauch-Weg-Geräte und freizügige Bademode. Ja, sogar Bikinis waren am Strand weit verbreitet! Manchmal sieht man auch, dass Wertow heimlich gefilmt hat, und dass ihm ziemlich egal war, ob er damit die Intimsphäre der abgebildeten Menschen verletzte. Zwar war das Medium Film zu diesem Zeitpunkt schon dreißig Jahre alt, aber ein Recht auf Persönlichkeitsschutz lag noch in weiter Ferne"

[Α Παγκόσμιος Πόλεμος- Βαϊμάρη- Ακρωτηριασμοί-Προσθετικά μέλη-]

 

Who's Online

We have 108 guests online

Statistics

Members : 34
Content : 341
Web Links : 17
Content View Hits : 311480

DemocracyCrisis Social Media

SocialTwist Tell-a-Friend

DemocracyCrisis© All Rights Reserved