DemocracyCrisis.com - Η Δημοκρατία σε κρίση;

Λυρισμός (στην εποχή της κρίσης), του Μαν. Βαρδή

News - Μ. Βαρδής

Written by Administrator Friday, 22 May 2015 21:42

Είναι γνωστό ότι η Ελλάδα ήταν πάντα η χώρα των ποιητών. Μόνο που στην εποχή της κοινωνικής δικτύωσης ο καθένας διεκδικεί τη δική του θέση στον ήλιο. Ποιηματάκια δακρύβρεχτα, ροζ συννεφάκια, αγάπες, έρωτες και μοναχικές διαδρομές. Κάποτε, στις αρχές των 80’s τα διάβαζες κάτι τέτοια στον εναλλακτικό mainstream Σχολιαστή. Μία ζώνη επεκτεινόμενης εφηβείας. Αυτοτροφοδοτούμενης και share από 100- τους ίδιους και τους ίδιους, που απορείς αν τα διαβάζουν καν όλα αυτά.

Πολύ ευγένεια, είναι η αλήθεια. Μόνο που αυτή η ρομαντική διαδραστικότητα γίνεται «τοίχος άλαλος» όταν δεν σε πάει ή τους ενοχλείς. Όχι κάτι ιδιαίτερο, απλά τη «συννεφούλα τους». Και βέβαια, πίσω απ’ αυτά και το σχετικό γοητηλίκι, promotion βιβλίων, ανθολογιών, εκδοτικών οίκων κτλ. Η αγορά συμπλέει άνετα με τη διαδικτυακή ποίηση.

 

Θα είχε πλάκα αν δεν ήταν τραγικό. Σε ένα σκηνικό πραγματικότητας που θυμίζει κόλαση του Δάντη ή χριστιανικά έσχατα, τσουπ, να και οι ποιητικές, ταξιδιάρικες, γλυκανάλατες ψυχούλες (χριστιανικές ή κοσμικές, ενίοτε κουλτουριάρικες) που θυμίζουν ηλικίες μεταξύ 15 και 17. Σίγουρα, το εφηβικό καλούπι είναι ένας τρόπος να γλυτώσεις από την πραγματικότητα που σε πνίγει. Τότε, βέβαια, θα έλεγα ότι τα πρεζάκια είναι πιο αληθινά. 

Add a comment
 

Σάββατο 23/05/2015

When a Bride-to-Be Is a Bride to Buy. In India, a Shortage of Women Generates Demand for Trafficked Brides, The Foreign Affairs, 22/5/2015.

"It is not clear how many paros (stolen brides) there are in Nuh, but over 9,000 married women out of 10,000 surveyed households in Haryana were purchased from other states, according to a field study conducted by the NGO Drishti Stree Adhyayan Prabodhan Kendra. A 2013 UN report found that the demand for girls of a marriageable age (legally, 18, but nearly 50 percent are married before then) is so high that bride trafficking has turned into a thriving business. According to Shafiq Ur Rehman, the founder of Empower People, an NGO working with survivors of bride trafficking like Shilpa, most of the demand for brides comes from the northwestern states of Haryana, Punjab, Western Uttar Pradesh, Rajasthan, and Gujarat. A deep-set culture of patriarchy, mixed with a high gender imbalance and increasing dowry demands, make bride trafficking endemic to this region"

[THE BELIEVERS From Malaysia to Cuba, how religious minorities use rituals — from simple prayer to violent penance — to create a sense of community. PHOTOGRAPHS BY JORDI PIZARRO]

Add a comment
 

Παρασκευή 22/05/2015

Islamic State. The caliphate strikes back, The Economist, 23/5/2015.

"The fall of Ramadi and Palmyra shows that the jihadists are still in business. Ramadi, some 110km (70 miles) west of Baghdad, is the capital of Anbar, Iraq’s largest province, and was the last remaining city held by the government in the Sunni-dominated region. IS had occupied parts of the sprawling city for many months, but retaining control of government buildings there was a key part of plans to reconquer the province. In the event, the Iraqi army fared no better than when it fled Mosul, Iraq’s second city, last June, again leaving large quantities of military hardware behind. A wave of suicide trucks punched through Ramadi’s defences, and sent the men who held them running. After almost a year of American-led bombardment and Iranian-backed ground operations, IS appears unbowed. It has suffered reverses and has lost territory to the Kurds as well as to the Baghdad government and its militias. It has seen some of its commanders, including its deputy leader, killed by American bombs. Air raids have wrecked oil installations it controls, slashing its revenues.

But IS still continues to attract foreign and local fighters. Its deployment of convoys of suicide bombers in 15-tonne trucks renders futile attempts to hold fortified lines. It is pushing forward again in Anbar, the heartland of Iraq’s Sunni tribes, and therefore fertile ground for IS, which has drawn much of its support from Sunnis fearful of and marginalised by the Shia-dominated government in Baghdad. And it is also gaining ground again in Syria, on May 20th storming Palmyra. The fear is that it will destroy the site of one of the world’s treasures, a Roman-era city, as it has done to other pre-Muslim antiquities"

Osama Bin Laden’s Bookshelf Reflects His Fixation on West, The New York Times, 21/5/2015.

"Among the books, periodicals and letters found in Osama bin Laden’s hide-out in Pakistan was a copy of the former C.I.A. officer Michael Scheuer’s 2004 book, “Imperial Hubris: Why the West Is Losing the War on Terror,” which describes the founder of Al Qaeda as “the most respected, loved, romantic, charismatic and perhaps able figure in the last 150 years of Islamic history.” Also in his library was a copy of Michel Chossudovsky’s conspiracy-minded book “America’s ‘War on Terrorism,’ ” which argued that the Sept. 11, 2001, attacks were simply a pretext for American incursions into the Middle East, and that Bin Laden was nothing but a boogeyman created by the United States. 

These books and others, along with dozens of journal articles and magazine clippings, were found when a Navy SEAL team raided Bin Laden’s compound in Abbottabad, Pakistan, in 2011. Declassified on Wednesday, they highlight the Qaeda leader’s fascination with the West. They also illustrate the efforts he made to understand America (the better to fight it) and his need to confirm his own beliefs about its rapacity and corruption (perhaps to justify his terrorist attacks)"

 

Add a comment
 

Τα αυτονόητα δεν λέγονται;

News - Thursday

Written by Administrator Thursday, 21 May 2015 08:38

Αποτέλεσμα εικόνας για Νίκος Ξυδάκης

Όταν οι συντεχνίες ανακάλυψαν τον Ζντάνωφ, του Κώστα Κουτσουρέλη, Το Ποντίκι, 20/5/2015

"Και τι δεν γράφεται στον Τύπο ή στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης τις μέρες αυτές εναντίον του Νίκου Ξυδάκη, επειδή τις προάλλες τόλμησε να πει τα αυτονόητα. Επειδή είπε λ.χ. (τον παραφράζω ελεύθερα, χωρίς ελπίζω να τον παραποιώ) ότι η σύγχρονη τέχνη, υπό την επήρεια των ιδεολογημάτων του μοντερνισμού, έχει πάρει διαζύγιο από «την αναπαράσταση, την αφήγηση και το κάλλος». Ή ότι κατάντησε παίγνιο στα χέρια των πάσης φύσεως curators και τα έργα της απλή αφορμή για τις σπουδαιοφανείς θεωρίες τους. Ή ότι απευθύνεται σε μια ελάχιστη δράκα μυημένων και αποκλείει, όχι από εκφραστική ανάγκη, ούτε επειδή είναι τάχα μου δύσκολη και απαιτητική (το ακριβώς αντίθετο συμβαίνει!), αλλά από καθαρό σνομπισμό όλους τους άλλους. Ή ότι τα προϊόντα που παράγουν με το φασόν οι φανφαρόνοι των μίντια, όπως ο Τζεφ Κουνς και ο Ντάμιεν Χιρστ, δεν είναι παρά η τρύπια δεκάρα του τίποτα: το καλλιτεχνικό ανάλογο του lifestyle των brokers και των golden boys. Ή, τέλος, ότι η διεθνής art market, Kunstmarkt ή όπως αλλιώς αυτοαποκαλείται, και οι «αξίες» που ανεβοκατεβάζει, δεν είναι παρά, μια ακόμη χρηματιστηριακού τύπου φούσκα. Όλα αυτά, για τη «misère de l’art contemporain» (τίτλος παλαιότερος γαλλικής εφημερίδας), τα ’χουνε πει και τα ’χουν γράψει πλείστοι όσοι. Από τον Μπόρχες και τον Μπιόι Κασάρες, που με τις «Αφηγήσεις του Μπούστος Ντομέκ» συνέθεσαν την πιο σπαρταριστή γελοιογραφία του φαινομένου, ώς τον Ντάνιελ Μπελ και τον Ρότζερ Σκράτον, που το ανέλυσαν από φιλοσοφικής και κοινωνιολογικής πλευράς. Αλλά και πολλοί νουνεχείς καλλιτέχνες και τεχνοκρίτες κάθε άλλο παρά σιωπηλοί έχουν μείνει, από τον Χάννο Ράουτενμπεργκ ώς τον Σωτήρη Σόρογκα. Όσο για τον ίδιο τον Ξυδάκη, τα λέει και τα ξαναλέει χρόνια τώρα"

Add a comment

Read more: Τα αυτονόητα δεν λέγονται;

 

Η Ζηνοβία κινδυνεύει....

News - Thursday

Written by Administrator Thursday, 21 May 2015 07:44

Les djihadistes se trouvent tout autour de la ville et sont à seulement un kilomètre des ruines antiques, situées au sud-ouest de Palmyre.

Palmyre en danger// 20/05/2015 par Maurice Sartre, L'Histoire

"Les combats font rage entre les troupes de Bachar al-Asad et celles de Daech non loin de l'antique Palmyre. Historien spécialiste de la Syrie antique, Maurice Sartre non explique pourquoi la destruction de ce site serait une catastrophe.

L'Histoire : Les médias ont lourdement insisté durant le dernier week-end sur les menaces qui pèseraient sur Palmyre ? Est-ce réel ou cherche-t-on à nous faire peur ?

Maurice Sartre : La menace était réelle et le reste car Daech se trouve toujours aux portes de la ville. Les vidéos diffusées par Daech sur les destructions volontaires opérées par le groupe à Mossoul, Ninive, Nimroud et Hatra prouvent que l’on a affaire à un groupe totalement déshumanisé, pour qui toutes les valeurs que l‘Occident tient pour universelles sont éminemment condamnables et doivent donc être combattues et tenues pour sans valeur. De la même manière que les nazis, dans leur obsession de la loi du sang, ont été capables de se conduire envers des groupes entiers (y compris femmes  et enfants) avec une cruauté qui nous semble inimaginable, de même Daech aujourd’hui, obnubilé par la lutte contre l’idolâtrie (dont le groupe a une conception très extensive et dénuée de tout relativisme historique), est prêt à faire table rase de toute l’histoire de l’Humanité qui s’est déroulée en dehors de la « vraie » religion. Certes, c’est une façade pour les chefs du groupe, qui savent par ailleurs monnayer au prix fort les Antiquités sur lesquelles ils font main basse. Je vous rappelle que les experts estiment qu’en 2014 le trafic d’antiquités a rapporté 150 millions de dollars au groupe, sa seconde source de revenus après le pétrole (2 milliards de dollars).

L'Histoire : Mais peut-on détruire une ville de l’importance de Palmyre ? Cela paraît impossible.

Maurice Sartre : Je vous rappelle qu’il ne reste plus trace des gigantesques Bouddhas de Bamyan en Afghanistan ! Avec les moyens actuels en explosifs, on peut réduire une ville entière à l’état de gravillons. En 1982, Hafez al-Assad a rasé ainsi des quartiers entiers de Hama révoltée (déjà !) contre son régime. J’ai vu de mes propres yeux la grande mosquée ou plutôt je ne l’ai plus vue en passant devant son emplacement six mois plus tard : il ne restait strictement rien ! Sur les photos satellites récentes d’Alep, des édifices entiers ont complètement disparu, notamment autour de la citadelle : les bombardements de Bachar en ont eu raison. Donc ne minimisons pas le risque : il est majeur.

L'Histoire : Daech est repoussé pour l’instant, mais Palmyre est-elle intacte ?

Maurice Sartre : On vient d’éviter le pire, mais la ville a déjà souffert de la guerre. D’abord parce que l’armée de Bachar al-Assad, installée dans le château de Fakhr ed-Din qui domine la ville, a pris un malin plaisir à tirer sur tout ce qui bougeait, endommageant ainsi la grande colonnade comme le temple de Bel. Rien de dramatique cependant. En revanche, malgré les affirmations d’un responsable du musée à un envoyé spécial de France 2, aucune tour funéraire n’a été détruite par les rebelles (celle qu’il montrait est en ruine depuis des siècles). Le plus grave est le pillage à grande échelle des tombes, notamment des hypogées, les tombes souterraines, pourtant fermées avec de lourdes portes en pierre et des grilles : les bustes qui les ornaient ont été pillées et revendues à travers le monde.

Add a comment

Read more: Η Ζηνοβία κινδυνεύει....

 

Πέμπτη 21/05/2015

Τα υπαρξιακά ρήγματα της (κεντρο)Δεξιάς στην Ελλάδα σήμερα λαϊκό ή αστικό, ανατολή ή δύση, μνημόνιο ή αντιμνημόνιο, Δρ. Άγγελος Χρυσόγελος

"Η ΝΔ, ανίκανη να υποστηρίξει θεωρητικά και πρακτικά την αρχική της αρνητική στάση προς το μνημόνιο και προκειμένου να αφήσει πίσω της το εξευτελιστικό αποτέλεσμα των εκλογών του Μαΐου του 2012, πρόθυμα ανέλαβε την συνέχιση των πολιτικών του ΠΑΣΟΚ των ετών 2010-2012, βαπτίζοντας ως μεταρρύθμιση μέτρα αποστράγγισης της αγοράς, των μεσαίων στρωμάτων και της ακίνητης ιδιοκτησίας ελλείψει οποιασδήποτε σοβαρής πολιτικής ενάντια στις στρεβλώσεις, την φοροδιαφυγή και την διαπλοκή. Οι ΑΝΕΛ σήμερα από την άλλη πρόθυμα προσφέρουν ένα εθνικοπατριωτικό άλλοθι σε μια κυβέρνηση που σε επίπεδο αξιών βρίσκεται στον αντίποδα και του έθνους και της πατρίδας— ουσιαστικά δεν υπάρχει συν-κυβέρνηση, αλλά δυο ξεχωριστές κυβερνήσεις με μοιρασμένους τομείς εξουσίας, όπου οι ΑΝΕΛ δεν καταλαμβάνουν πάνω από το 10% του συνολικού έργου έτσι κι αλλιώς. Και πίσω από την προμετωπίδα της «αντίστασης», οι γνωστές συντεχνίες και συνδικάτα ανανεώνουν την κυριαρχία τους στα πανεπιστήμια, το δημόσιο και αλλού. Είναι τέτοια η δυναμική όμως του κομματικού ανταγωνισμού και τέτοιο το βάθος των συνεπειών της κρίσης που ο κόσμος της Δεξιάς προτιμάει να επικεντρώνει στα πεπραγμένα του αντιπάλου («μνημονιακού» ή «αντιμνημονιακού») παρά να αντιμετωπίσει την σκληρή αλήθεια—ότι δηλαδή οι ιδέες και οι αξίες της Δεξιάς απλώς χρησιμοποιούνται για να ξεπλύνουν και να αναβαπτίσουν κατεστημένα συμφέροντα δημιουργημένα στα χρόνια της Μεταπολίτευσης στο όνομα της προόδου και που κυριαρχούν στο κάθε στρατόπεδο. Ένας μετριοπαθής αστός απελπίζεται (δίκαια) για το μέγεθος και την κατάσταση του δημοσίου τομέα, την κυριαρχία των συνδικάτων και την ατιμωρησία αναρχικών και λοιπών παρανομούντων, αλλά αδυνατεί να συνειδητοποιήσει ότι η αγορά στρεβλώνεται εξίσου από την δράση διαπλεκόμενων επιχειρηματικών συμφερόντων ή ότι μεγάλο μέρος της διανόησης που σήμερα εμφανίζεται ως «φιλοευρωπαϊκή» κάποτε ήταν ο θεματοφύλακας της πολιτικής ορθότητας έναντι φαινομένων (κατ’ αυτήν) «αυταρχισμού», «ξενοφοβίας» και «ρατσισμού». Ένας λαϊκός άνθρωπος με πίστη στην πατρίδα και την εθνική ανεξαρτησία ενοχλείται (επίσης δίκαια) με την αδικία της οικονομικής προσαρμογής, την αύξηση των ανισοτήτων και την εικόνα υποταγής της χώρας στο εξωτερικό, αλλά προτιμάει να αγνοεί ότι οι οικονομικές λύσεις που προτείνει η Αριστερά δεν κάνουν τίποτα άλλο από το να προστατεύουν τα προνόμια των ήδη προστατευμένων συντεχνιών και συνδικάτων, χωρίς να εξασφαλίζουν ούτε ανάπτυξη ούτε πραγματικά οικουμενικό κοινωνικό κράτος.."

Josef Thorak Reichskanzlei Schreitendes Pferd

Fahnder finden verschollene NS-Kunstwerke. Kunstfahnder haben in Bad Dürkheim riesengroße Bronzepferde entdeckt, die der NS-Bildhauer Josef Thorak geschaffen hat. Ihr Wert geht in die Millionen, Die Zeit, 20/5/2015.

"Kunstfahnder des Landeskriminalamtes Berlin haben bei bundesweiten Razzien zahlreiche Werke bekannter NS-Künstler beschlagnahmt. In Bad Dürkheim fanden sie zwei riesige, mehrere Tonnen schwere Bronzeskulpturen – Schreitende Pferde –, die der Bildhauer Josef Thorak für die Neue Reichskanzlei geschaffen hatte. Auch zwei Frauenskulpturen des Bildhauers Fritz Klimsch – Galathea und Olympia – wurden gefunden. Sie standen ursprünglich im Garten der Reichskanzlei. Zudem fanden die Beamten ein monumentales Granit-Relief von Adolf Hitlers Lieblingsbildhauer Arno Breker. Das fünf mal zehn Meter große Relief zeigt einen halbnackten muskulösen Kämpfer mit Schwert"

[Μόσχα, 70 χρόνια]

 

Add a comment
 

Ευρώπη και φτώχεια. Το παρελθόν των μεταρρυθμίσεων Hartz!

News - Wednesday

Written by Administrator Tuesday, 19 May 2015 21:01

“Στον Μεσαίωνα μία αύρα αγιότητος περιέβαλλε την φτώχεια. Ο φτωχός προσέφερε ευκαιρίες καθαγιασμού. Ήταν η εθελούσια πτωχεία εκείνη που συνιστούσε την οδό προς την αγιότητα. Οι άθελά τους φτωχοί δεν θεωρούνταν κατά κανόνα άγιοι. Αντί να υπομείνουν την μοίρα τους με εγκαρτέρηση ως όφειλαν, μπορούσαν να νιώθουν φθόνο ή να στραφούν στο έγκλημα. Παρά ταύτα, ο φτωχός αποτελούσε ευκαιρία καθαγιασμού. Προσφέροντας βοήθεια σ’ αυτόν, προσφέρεις στον Θεό. Η νέα στάση έβαλε τούτο στην άκρη και είδε τον φτωχό μέσα σε ένα εντελώς διαφορετικό πλαίσιο που ήταν διττό: αφ’ ενός, αυτός υποβαλλόταν σε δοκιμασία για να διαπιστωθεί η αξία του· άξιζε ή δικαιολογούσε την βοήθεια που του προσφερόταν ή θα έπρεπε να βγάλει ο ίδιος το ψωμί του; Και δεύτερον, οι δοσοληψίες μαζί τους εκτιμούνται εργαλειακά- ορθολογικά. Η κοινωνική αποκατάσταση επιδιώκεται με την ίδια εργαλειακή αυστηρότητα. Στη φυλακή Rasphuis του Άμστερνταμ, οι καθ’ έξιν χασομέρηδες τοποθετούνται σε κελλιά όπου το νερό ανεβαίνει αργά ενόσω αυτοί παραμένουν αδρανείς. Τα διαλείμματά τους δεν μπορούν να είναι υπερβολικά μεγάλα, διαφορετικά…» [Charles Taylor, Μία κοσμική εποχή, εκδόσεις Ίνδικτος, σ. 172]

Add a comment
 

Τετάρτη 20/05/2015

News - Wednesday

«WHAT POLITICA»: Η πολιτική και οι οργανωμένοι οπαδοί του Ολυμπιακού/Published by humba on 19 Μαΐου 2015

"Όπως μας ενημερώνει αναλυτικά το δελτίο τύπου που συνοδεύει το ντοκιμαντέρ: «Το ντοκιμαντέρ εξετάζει το ιδιότυπο πρόταγμα του «No Politica», όπως εκφράστηκε από τους οργανωμένους οπαδούς του Ολυμπιακού, μιας ομάδας με ισχυρούς δεσμούς με την λαϊκή κοινωνία του Πειραιά και με μεγάλη επιρροή, τόσο στο πολιτισμικό όσο και στο πολιτικό κομμάτι της πόλης. Μπορεί μία κατά τα φαινόμενα αθώα προσπάθεια οπαδών να μείνουν εκτός γηπέδου τα κόμματα και η πολιτική να έχει εφαρμογή σε χώρους μαζικής έκφρασης και σε περίοδο έντονης πολιτικής όξυνσης; Τι θέση παίρνει μια «No Politica» κερκίδα μπροστά σε φαινόμενα ρατσισμού και πώς ανταποκρίνεται στο κάλεσμα των ιδιοκτητών της ίδιας ομάδας για μια δημοτική αρχή βασισμένη στην απήχηση και στα μέλη του σωματείου; Η απόσταση του «No Politica» από το «Super Politica» εκμηδενίζεται στο όνομα της ανώτερης αξίας και της ομάδας, και στην αφοσίωση σε ό,τι σχετίζεται με αυτήν». Το ντοκιμαντέρ θα προβληθεί την Παρασκευή 22 Μαΐου στο ΣΙΝΕ ΤΡΙΑΝΟΝ (Κοδριγκτώνος 21-Πατησίων 101). Μετά το τέλος της προβολής θα ακολουθήσει συζήτηση μεταξύ συντελεστών και κοινού και έπειτα θα ακούσουμε live τους Noir Project. Το HUMBA! μίλησε με τον Τάσο Αλευρά, σεναριογράφο, σκηνοθέτη και παραγωγό του ντοκιμαντέρ, για να μάθουμε περισσότερα για τους λόγους που τον οδήγησαν να δημιουργήσει ένα αρκετά πρωτότυπο ντοκιμαντέρ για τα ελληνικά ποδοσφαιρικά δεδομένα.

HUMBA!: «WHAT POLITICA – a non political football story». Γιατί κάποιος να κάνει ένα ντοκιμαντέρ για το (no) politica στο ποδόσφαιρο;

Τάσος Αλευράς: Έχω παρατηρήσει ότι όποτε κάποιος/α θέλει να γράψει κάτι για το ποδόσφαιρο και να δώσει και ένα σοφιστικέ στυλ, ξεκινάει με την ατάκα του Καμύ περί ηθικής, πειθαρχίας και ποδοσφαίρου. Εγώ λέω να το παίξω ακόμα πιο ψαγμένος και να σου πω πως ορισμένοι εκπρόσωποι της Σχολής της Φραγκφούρτης αντιμετώπιζαν το ποδόσφαιρο ως μικρόκοσμο της καπιταλιστικής κοινωνίας. Υπό αυτό το πρίσμα, λοιπόν, και βλέποντας πώς λειτουργούν οι σύλλογοι στην πλειοψηφία τους, μέσα σε καθεστώς άκρατου ανταγωνισμού και αλληλοεξόντωσης, αλλά και το πώς άνθρωποι του ποδοσφαίρου μεταλλάσσονται σε πολιτικά πρόσωπα εξαργυρώνοντας τη δημοφιλία που απέκτησαν μέσω του ποδοσφαίρου, ήδη έχουμε ένα ωραίο θέμα για αρχή. Όταν αυτό ξεφεύγει από τα όρια της μικροδιαπλοκής και περνάει σε ανώτερο θεσμικό επίπεδο με ορατούς πλέον χαρακτήρες, έχεις ήδη και τους πρωταγωνιστές σου. Και αφού, πλέον, έχεις θέμα, ιστορία και πρωταγωνιστές, κάνεις και ένα ντοκιμαντέρ. Σε συνέχεια της επόμενης ερώτησης, γιατί εξειδίκευσες στον Ολυμπιακό Πειραιώς; Στο Βόλο, ένας πρώην (;) «μεγαλο»παράγοντας του ποδοσφαίρου και πρώην πρόεδρος του τοπικού Ολυμπιακού επίσης διεκδίκησε και κέρδισε τη δημαρχία. Στο Δήμο Νέας Φιλαδέλφειας, ο «Τίγρης» είχε επίσης το δικό του συνδυασμό έστω και συγκαλυμμένα. Στο Δήμο Αθήνας, το Παναθηναϊκό Κίνημα διεκδίκησε και πέτυχε την είσοδό του στο Δημοτικό Συμβούλιο. Τι ήταν αυτό που για εσένα κάνει πιο σημαντική την περίπτωση του Ολυμπιακού; Είμαι σίγουρος ότι ο Αχιλλέας θα ήταν μια εξαιρετική, κινηματογραφική φιγούρα -ίσως στο μέλλον να τον προσεγγίσουμε. Ο «Τίγρης», δεν είχε μόνο στη Φιλαδέλφεια δικό του συνδυασμό, αλλά και στον Πειραιά, επίσης συγκεκαλυμμένα. Παρεμπιπτόντως, ένα ντοκιμαντέρ για το γήπεδο της ΑΕΚ, με όλη τη σημειολογία που το ακολουθεί (από το όνομα «Αγία Σοφιά», μέχρι την απεργία πείνας) θα ήταν ένα υπέροχο θέμα, αλλά χάσαμε το timing. Το Παναθηναϊκό Κίνημα νομίζω είναι μια γραφική περίπτωση τόσο σε επίπεδο υποψηφίων όσο και ψηφοφόρων, που έχει μια αξία κοινωνιολογικής εξέτασης, αλλά τίποτα παραπάνω. Έτσι, φτάνουμε στον Ολυμπιακό, όπου δύο είναι οι σημαντικές παράμετροι που κάνουν το ζήτημά του ξεχωριστό και άρα πιο ενδιαφέρον. Εκ πρώτης είναι η «No Politica» διακήρυξη των οργανωμAένων οπαδών του, που έχει τη δικιά της σημασία τόσο για το περιεχόμενό της, όσο και για την χρονική περίοδο δημοσίευσής της (εν μέσω φημών για διείσδυση της Χρυσής Αυγής στις κερκίδες και σε καιρούς έντονης πολιτικής όξυνσης και πόλωσης). Το «No Politica» μας ήταν γνωστό από άλλες κερκίδες στην Ευρώπη, ωστόσο ήταν η πρώτη φορά που είδαμε κάτι αντίστοιχο από οργανωμένους οπαδούς στην Ελλάδα κι έτσι θεωρήσαμε ενδιαφέρον να το παρακολουθήσουμε. Δευτερευόντως, ήταν η πρώτη φορά που στελέχη, αθλητές, βετεράνοι και οπαδοί μιας ΠΑΕ συσπειρώνονται για να έναν κοινό σκοπό, που ξεπερνάει τα όρια του συλλόγου και επεκτείνεται σε πολιτικές φιλοδοξίες. Η σημαντικότητα του Δήμου Πειραιά και ό,τι τον αφορά (ιδιωτικοποίηση λιμανιού, περιοχές αμφιβόλου ιδιοκτησίας και εκμετάλλευσης κτλ) μας έδωσαν ακόμα ένα κίνητρο για να εξειδικεύσουμε στον Πειραιά. Ίσως, μελλοντικά να ασχοληθούμε με το ζήτημα ποδόσφαιρο και πολιτική σε ένα πιο ευρύ φάσμα"

Οδοιπορικό στον Πόντο: Από το χθες στο σήμερα, posted by ardin-rixi, 19/5/2015.

"Λίγες μέρες πριν από τη ρώσικη κατοχή της Πόλης, τον Απρίλιο του 1916, έγινε η παράδοση της Τραπεζούντας από τον Τούρκο Βαλή Μεχμέτ Τζεμάλ Αζμή μπέη στον μητροπολίτη Χρύσανθο, ο οποίος, λόγω της συνετούς πολιτικής του απέναντι στους μουσουλμάνους της περιοχής, έγινε δεκτός από τους Ρώσους, αλλά και από τους προξενικούς εκπροσώπους των άλλων κρατών, ως ηγέτης στην ευαίσθητη περιοχή, όπου το αίμα των αθώων Αρμενίων και Ελλήνων ήταν ακόμη νωπό. Η δίχρονη προεδρία του ήταν ένα αληθινό διάλειμμα δημοκρατίας και αρμονικής συμβίωσης χριστιανών και μουσουλμάνων. Τον Φεβρουάριο του 1918 η κατάσταση είχε αλλάξει ριζικά, όταν, ύστερα από την επικράτηση των μπολσεβίκων το 1917, ο ρώσικος στρατός εγκατέλειψε την Τραπεζούντα και η περιοχή ξαναπέρασε στην κατοχή των Νεότουρκων. Στις δύσκολες εκείνες στιγμές, χιλιάδες Έλληνες του ανατολικού Πόντου και του Καρς, για να γλιτώσουν από τη γενοκτονική πολιτική των Νεότουρκων πήραν τον δρόμο της φυγής προς την εμφυλιοκρατούμενη Ρωσία. Ο ξεριζωμός των Ελλήνων ευαισθητοποίησε τους Έλληνες της Ρωσίας, οι οποίοι ήδη από το Α΄ Πανελλήνιο Συνέδριο, τον Ιούλιο του 1917, στο Ταϊγάνιο, αποφάσισαν την εκλογή Κεντρικού Συμβουλίου για τη δημιουργία ανεξάρτητου ποντιακού κράτους, με προσωρινή έδρα την πόλη Ροστόβ. Για πρώτη φορά οι Πόντιοι της διασποράς οργανώθηκαν σε όλες τις μεγάλες πόλεις της Ελλάδας (Αθήνα, Θεσσαλονίκη, Καβάλα, Βόλο) καθώς επίσης και στις πόλεις του εξωτερικού. Στην Ευρώπη, πρωτεργάτης του αγώνα ήταν ο Κ. Κωνσταντινίδης, ο οποίος από τη Μασσαλία με διαδοχικά υπομνήματα ενημέρωνε τις συμμαχικές δυνάμεις για την τραγική κατάσταση που επικρατούσε στον Πόντο. Ο ίδιος επίσης τύπωσε και κυκλοφόρησε χάρτη που όριζε τα σύνορα της προτεινόμενης Ποντιακής Δημοκρατίας. Η ρώσικη επανάσταση ξεσήκωσε τους Έλληνες του Πόντου για τον δικό τους εθνικό αγώνα, ενώ στο πρώτο παγκόσμιο Παμποντιακό Συνέδριο, που οργανώθηκε στη Μασσαλία τον Φεβρουάριο του 1918, ο ίδιος ο Κ. Κωνσταντινίδης, με τηλεγράφημα που έστειλε στον Λ. Τρότσκι, ζήτησε επίσημα την υποστήριξη της Σοβιετικής Ρωσίας.

Στο Συνέδριο Ειρήνης όμως στο Παρίσι, που άρχισε τον Δεκέμβριο του 1918, ο Ελ. Βενιζέλος πιέστηκε από τις συμμαχικές δυνάμεις και δεν συμπεριέλαβε τον Πόντο στον φάκελο των ελληνικών διεκδικήσεων και, παρά τις έντονες διαμαρτυρίες των Ελλήνων του Πόντου, συμφώνησε να παραχωρηθεί η περιοχή στην υπό ίδρυση Αρμενική Δημοκρατία. Τον Απρίλιο του 1919, ο μητροπολίτης Τραπεζούντας Χρύσανθος επισκέφθηκε τον Ελ. Βενιζέλο στο Παρίσι και ο πρωθυπουργός, μετά την αναλυτική ενημέρωση, παραδέχτηκε ότι διαπραγματεύτηκε λαθεμένα το ποντιακό ζήτημα. Παράλληλα με τον παμποντιακό αγώνα των Ελλήνων της Ρωσίας, ο Χρύσανθος επισκέφθηκε το Εριβάν και διαπραγματεύτηκε με τους Αρμένιους, καθώς επίσης και με τους μουσουλμάνους του Πόντου, μια μορφή συνομοσπονδίας. Ωστόσο, η καχυποψία και των δύο πλευρών έγινε αιτία να χαθεί πολύτιμος χρόνος, ο οποίος λειτούργησε αρνητικά, εξαιτίας των γρήγορων πολιτικών εξελίξεων. Το πολιτικό γεγονός που λειτούργησε ως ταφόπετρα του ποντιακού ζητήματος ήταν η κεμαλομπολσεβικική συνθήκη φιλίας και συνεργασίας που υπογράφηκε τον Μάρτιο του 1921. Ο αδύναμος Κεμάλ πασάς, ενισχυμένος από τον Λένιν οικονομικά, στρατιωτικά και ηθικά, συνέχισε το γενοκτονικό του έργο και ταυτόχρονα εμφανίστηκε στη Συνδιάσκεψη του Λονδίνου με παράλογες απαιτήσεις, που, λόγω των νέων πολιτικών εξελίξεων, δεν απορρίφθηκαν από τις νικήτριες συμμαχικές μας δυνάμεις. Παρά το αρνητικό κλίμα που δημιουργήθηκε, ο ποντιακός ελληνισμός δεν πτοήθηκε. Στις 10 Μαρτίου 1921 ο μητροπολίτης Αμασείας Γερμανός πρότεινε στον υπουργό Εξωτερικών Μπαλτατζή συνεργασία με τους Κούρδους και τους Αρμένιους για να χτυπηθεί το κίνημα του Κεμάλ. Η κυβέρνηση του Γούναρη, απομονωμένη και από τους συμμάχους, δεν πήρε καμία πρωτοβουλία, ενώ οι Πόντιοι, απογοητευμένοι, με πρωτοβουλία του Γερμανού Καραβαγγέλη, διοργάνωσαν δύο συνέδρια, στην Κωνσταντινούπολη στις 17 Αυγούστου 1921 και στην Αθήνα στις 4 Σεπτεμβρίου. Συγχρόνως κατήγγελλαν την αδράνεια των συμμαχικών δυνάμεων και της ελληνικής κυβέρνησης στο σχεδιασμένο πρόγραμμα αφανισμού όλων των Ποντίων. Η τελευταία προσπάθεια ποντοαρμενικής συνεργασίας άρχισε καθυστερημένα στις αρχές του 1922, όταν πια τα συμφέροντα των Μεγάλων Δυνάμεων είχαν αλλάξει πλευρά. Εκμεταλλευόμενος την ευκαιριακή συγκυρία, ο Κεμάλ πασάς, με τη φανερή υποστήριξη των μπολσεβίκων, της Ιταλίας, της Γαλλίας και τη σιωπηρή σύμπραξη της Αγγλίας, άρχισε την αντεπίθεση,που έφερε και την κατάρρευση του μετώπου. Η ελληνική Σμύρνη δεν υπήρχε πλέον, και το τέλος της ελληνικής Μ. Ασίας σφραγίστηκε με τη θυσία του ελληνικού Πόντου.A

Η Ποντιακή Δημοκρατία έμεινε ένα όνειρο, ενώ η καταδίκη σε θάνατο από την κεμαλική κυβέρνηση όλων των πρωτεργατών του αγώνα σφράγισε την εθνική συμφορά του ποντιακού ελληνισμού, η οποία συνδέεται με τη γενικότερη τύχη του ελληνισμού της Μ. Ασίας. Αυτή την περίοδο της γενοκτονίας, αλλά και νωρίτερα, ένας δεύτερος ποντιακός ελληνισμός ζούσε και μεγαλουργούσε στη Ρωσία. Περισσότεροι από 500.000 Πόντιοι κατοικούσαν στη Ρωσία, ενώ το 1918, με τις ομαδικές μετοικεσίες των καταδιωγμένων Ποντίων, ιδιαίτερα μετά την αποχώρηση των ρωσικών στρατευμάτων, ξεπέρασαν τους 750.000"

Mad Max-Deleuze-Πενθεσίλεια, posted by hypothesis

"Η πολεμική μηχανή είναι επινόηση των νομάδων ,καθώς είναι διακριτή από το κράτος και τους στρατιωτικούς  θεσμούς του. Η πολεμική μηχανή  έχει τρεις όψεις : την χωρογεωγραφική, την αλγεβρική και την επιδραστική   Η αντίπαλη  νομαδική μηχανή της ομάδας των γυναικών είναι μια πολεμική ομάδα χωρίς κράτος δεν προέρχεται ως προέκταση ως λειτουργική απόληξη ενός κράτους ούτε  καν μιας πτυχής του κράτους . Είναι πολεμική μηχανή αυτόνομη. Καθώς η στρατιωτική συγκρότηση του Immortan αποσπάται από την κρατική χωρική μήτρα αντιμετωπίζει έναν εχθρό που φαινομενικά δεν έχει ένα κατανοητό σχέδιο. Η ομάδα Fouriosa -Mad Max έχει ένα δρομολόγιο που ανατρέπεται συνεχώς και τελικά παίρνει την πιο απρόσμενη κατεύθυνση. Ο πολεμικός  νομαδισμός των Αμαζόνων αποδιοργανώνει την βαριά συμπαγή  συμμορία-κράτος .Με όρους DG οι Αμαζόνες κινούνται στον ανομοιογενή «ρευστό» χώρο τον οποίο ο στρατός δεν μπορεί να κωδικοποιήσει ως γραμμικό ταξινομημένο χώρο.Οι ίδιες πεδιάδες είναι για τους μεν «μαλακή» αποτύπωση για τους δε «κλειστός επιμετρημένος χώρος».

Στον κόσμο του Mad Max  ο τεχνολογικό κόσμος διαλύθηκε ως εάν να διατηρήθηκε άθικτη η αυτοκίνηση προψηφιακής τεχνολογίας του 50. Όλα τα οχήματα , τα σύγχρονα άλογα του πολεμικού Αμαζονισμού της ταινίας  , αυτοκίνητα φορτηγά , μπουλντόζες και πάσης φύσεως υβριδικά μεικτά κατασκευάσματα αυτοκίνησης  δεν έχουν ψηφιακά μέρη ή καν ίχνη .Η δραματουργική σύμβαση αναδεικνύει μια άλλη Ντελεζιανή αναζήτηση : Την διαφορά νομαδικής και βασιλικής επιστήμης. Η «χαμηλή» τεχνολογία των οχημάτων επιτρέπει στους επαναστάτες νομάδες να αυτοσχεδιάζουν τεχνολογικά να επινοούν πατέντες ως κύριοι μιας αποκεντρωμένης ρευστής προσβάσιμης τεχνολογίας. Οι Αμαζόνες και οι δυο συνοδοί τους κατέχουν μια «νομαδική» επιστήμη της αυτοκίνησης που τους επιτρέπει να αντιπαρατίθενται σε πολλαπλάσιες σε όγκο, δομή, μέγεθος δυνάμεις μιας συμπαγούς κλειστής τεχνολογικά ιεραρχημένης δομής , μιας «βασιλικής» ορθολογιστικής επιστήμης. Ο πολεμικός γυναικείος νομαδισμός αναδεικνύεται μέσα σε ένα καταιγισμό δράσης  ενίοτε ανεπίτρεπτης νοσηρότητας και επενδύεται από μια βαγκερικού ύφους υποβλητική μουσική. Το Χόλυγουντ διασχίζει το δρόμο  Deleuze και Πενθεσίλεια χωρίς ίσως καν να ξέρει τα ονόματα τους"

Παγκόσμιες πληθυσμιακές εξελίξεις και «Δύση». posted by cosmoidioglossia

"Πόσοι άνθρωποι, άραγε, γεννήθηκαν στην «Δύση» και πόσοι σε πλανητική κλίμακα από την 11η Σεπτεμβρίου μέχρι σήμερα;  Μέσα σε λιγότερο από 15 χρόνια από έξι (6) γίναμε επτά (7) δισεκατομμύρια. Την ώρα που στον πλανήτη υπήρξε πληθυσμιακή αύξηση κατά ένα δισεκατομμύριο ανθρώπους στις Ηνωμένες Πολιτείες υπήρξε πληθυσμιακή αύξηση κατά περίπου... σαράντα εκατομμύρια (στην Γερμανία δεν υπήρξε πληθυσμιακή αύξηση, υπήρξε μείωση). Στην τελευταία πληθυσμιακή μεγέθυνση της ανθρωπότητας ή στην 7η -δισεκατομμυριοστή- περίοδο της, η «Δύση» πρακτικά δεν συμμετείχε. Κανένας δεν υποτιμά την τεχνολογία (αντίθετα πολλοί -υποτίμησαν και συνεχίζουν να- υποτιμούν τη δημογραφία) αλλά εθελοτυφλούν όσες και όσοι διακατέχονται από κάποιου είδους τεχνολογικό μεσσιανισμό. Τα δημογραφικά στοιχεία που παρέθεσα υπερβαίνουν τεχνολογικές εξελίξεις, οικονομικά δεδομένα και παραγωγικά πρότυπα όπως τα αντιλαμβανόμαστε (τεχνολογικά και παραγωγικά μέσα διαθέτουμε, τρόπους σκέψεις δεν διαθέτουμε). Οι τελευταίες τρεις δεκαετίες, από το ψυχορράγημα του διπολικού συστήματος μέχρι σήμερα, δημογραφικά -και όχι μόνο- ήταν συγκλονιστικές. Δε νομίζω πως έχουμε προλάβει να αντιληφθούμε την έκταση αυτών των αλλαγών'

 

 

Add a comment
 

Who's Online

We have 401 guests online

Statistics

Members : 28
Content : 374
Web Links : 17
Content View Hits : 433885

DemocracyCrisis Social Media

SocialTwist Tell-a-Friend

france24

Hurriyet Dailynews

Reuters-Photographers

  • Jesus in Philadelphia
    For nearly every day the last eight months, Michael Grant has dressed as Jesus Christ, and walked the streets of Philadelphia to share the Christian...
  • Boom and bust in Parachute
    Founded in the 1900s, former oil town Parachute, Colorado, was the site of one of the most devastating and quickest busts ever seen.
  • The Venice of Egypt
    I'd heard a lot about El Max -- the "Venice of Egypt" -- where hundreds of boats dart through the canal. I'd seen pictures of...

Βιβλιοθήκη Herrk

  • Καστοριάδης – Κονδύλης
    Απ’ όσο ξέρω, στη βιβλιογραφία δεν έχει γίνει ακόμα κάποια σύγκριση. Παρακάτω δεν δίνονται απαντήσεις αλλά τίθενται κάποια προκαταρκτικά ερωτήματα:...
  • Οι Ευθυγραμμιζόμενοι
    Brecht: Οι Ευθυγραμμιζόμενοι (μτφρ. Δ. Τζωρτζόπουλος) Για να μη χάσει το ψωμί του Σε καιρούς αυξανόμενης καταπίεσης Αποφασίζει κάποιος, να...
  • Η κρίση αλλάζει την εικόνα της Αθήνας
    Η κρίση αλλάζει και τους δημόσιους χώρους της Αθήνας. Τις αλλαγές καταγράφει το ιστολόγιο «Η Αθήνα πίσω απ’ τη βιτρίνα». Αποσπάσματα: «Οι...

DemocracyCrisis© All Rights Reserved