DemocracyCrisis.com - Η Δημοκρατία σε κρίση;

Κυριακή 23/11/2014

[..] Σήμερα το Νιούαρκ είναι μία πόλη κατοικημένη κατά κύριο λόγο από μαύρους, εφιαλτικά παρακμασμένη, όμως ως τα τέλη της δεκαετίας του ’50 ήταν δημογραφικά διαχωρισμένη, όπως και κάθε άλλη αμερικανική βιομηχανική πόλη στην οποία είχαν εγκατασταθεί κατά κύματα, στα τέλη του 19ου και στις αρχές του 20ου αιώνα, μετανάστες από τη Γερμανία, την Ιρλανδία, την Ιταλία, την Ανατολική Ευρώπη και τη Ρωσία. Με το που κατάφεραν να συρθούν έξω από τις παραγκουπόλεις στις οποίες και ξεκίνησαν την αμερικανική φάση της ζωής τους, άφραγκοι λίγο ως πολύ, οι μετανάστες σχημάτισαν μέσα στις πόλεις συνοικίες όπου μπορούσαν να απολαμβάνουν τη θαλπωρή και την ασφάλεια του οικείου, σαν αντιστάθμισμα στην επίπονη μεταμόρφωση που απαιτούσε ο νέος τρόπος ζωής. Αυτές οι συνοικίες αποτέλεσαν αντίπαλες, ανταγωνιστικές, εν πολλοίς ξενοφοβικές υποκουλτούρες μέσα στην πόλη· η καθεμιά απέκτησε έναν ολότελα δικό της τρόπο εξαμερικανισμού, και αντί να διαλυθούν όταν η μετανάστευση άρχισε να υποχωρεί σημαντικά με το ξέσπασμα του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, μεταλλάχθηκαν, μέσω της συνεχώς αυξανόμενης ευμάρειας και σταθερότητας, σε ένα μόνιμο και παγιωμένο χαρακτηριστικό της αμερικανικής ζωής [..]

[από συνέντευξη του Φ. Ροθ στον Nouvel Observateur, και συγκεκριμένα στον Alain Finkielkraut, του 1981, από το βιβλίο Philip Roth, Διαβάζοντας τον εαυτό μου και άλλους. Δοκίμια. Πόλις, 2014, σ. 150]

 

 

 

Σάββατο 22/11/2014

A Modest Proposal 1729 Cover.jpg

A Modest Proposal for Preventing the Children of Poor People From Being a Burthen to Their Parents or Country, and for Making Them Beneficial to the Publick,[commonly referred to as A Modest Proposal, is a Juvenalian satirical essay written and published anonymously by Jonathan Swift in 1729. Swift suggests that the impoverished Irish might ease their economic troubles by selling their children as food for rich gentlemen and ladies

"H μύτη", Nikolaj Gogol

Μάλλον από τα πιο αστεία και ενδιαφέροντα διηγήματα που έχω διαβάσει στη ζωή μου, «Η μύτη» του Νικολάι Γκόγκολ, είναι ένα κείμενο απολαυστικό που σε αναγκάζει να μην το αφήσεις από τα χέρια σου μέχρι να τελειώσει. Η έκδοση στην οποία το διάβασα περιείχε και μια εικαστική συλλογή εμπνευσμένη από το θέμα που πολύ ταίριαζε στον σκαμπρόζικο χαρακτήρα του κειμένου. Ο Ιβαν Γιακόβλεβιτς, ένα μπεκρής μπαρμπέρης ολίγον μούτρο, ξυπνά μια μέρα και μέσα στο καρβέλι το ψωμί του βρίσκει μια μύτη. Ευθύς την αναγνωρίζει, είναι ενός τακτικού του πελάτη, του υπουργικού παρέδρου Κοβαλιόφ, μα δεν μπορεί να καταλάβει ούτε πως βρέθηκε μες στο αγοραστό ψωμί, ούτε τι θα κάνει με το εύρημά του. Παράλληλα ο νεαρός πάρεδρος, που υπολογίζει σε έναν καλό γάμο, ξυπνά και διαπιστώνει πως στο σημείο της μύτης του βρίσκεται μια λεία επιφάνεια και πώς η μύτη έχει εξαφανιστεί. Το πώς κινείται ο Κοβαλιόφ για να ξαναβρεί τη μύτη του αλλά και το τέλος του διηγήματος είναι ξεκαρδιστικά. Παραδίδουν όμως ταυτόχρονα κι ένα μάθημα λογοτεχνίας, γιατί μέσα από αυτή την ιδιότροπη και αδύνατον με ρεαλιστικό τρόπο να λυθεί ιστορία, ο Γκόγκολ καταφέρνει να παντρέψει το αδιέξοδο με τη φαντασία. Η πραγματικότητα αποδομείται, γίνεται αντικείμενο σάτιρας και χλευασμού και τελικά αποδυναμώνεται τελείως, θυμίζοντας μας την πραγματική, παράλογη, ζωή που ζούμε. Μέσα από το αδιανόητο γίνεται ακόμα πιο φανερό πως οποιαδήποτε στιγμή το παράλογο μπορεί να μας χτυπήσει την πόρτα, κι όλοι θα είναι εκεί να το συγκαλύψουν, να το χλευάσουν και τελικά να το ξεπεράσουν.

Ο Φίλιπ Ροθ και οι Μεταμορφώσεις, του Θαν. Μπαντές, από τον Ερανιστή, 31/3/2013.

"Το μυθιστόρημα του Ροθ «Το Βυζί» ξεπερνά κάθε όριο. Ο κύριος Ντέηβιντ Άλαν Κέπες, καθηγητής λογοτεχνίας στο πανεπιστήμιο Καλών Τεχνών κι Επιστημών του Στόουνυ Μπρουκ έχει μεταμορφωθεί σε βυζί και νοσηλεύεται στο νοσοκομείο. Ζυγίζει 70 κιλά κι είναι ένα κι ογδόντα πέντε με μια τεράστια θηλή που δεν χωρά καμία διαπραγμάτευση. Φυσικά, όλο αυτό συνέβη τελείως απροσδόκητα, απροειδοποίητα. Θα λέγαμε κυριολεκτικά στα καλά καθούμενα. Οι εκτενείς περιγραφές αυτού του τεράστιου πλαδαρού όγκου είναι η επισφράγιση της ολοκληρωτικής καρναβαλικής φάρσας του Ροθ κι όσο για την ακόρεστη σεξουαλικότητα που αναπτύσσεται, δεν είναι παρά το κερασάκι πάνω στην αλλοπρόσαλλη τούρτα. Το παράλογο εκτυλίσσεται μεθοδικά, μέρα τη μέρα, ώρα την ώρα, ξετυλίγοντας τις σκέψεις του ασθενή σ’ ένα ντελίριο αλλοφροσύνης που διαρκώς κλιμακώνεται καθώς ο Κέπες δεν έχει άλλη επιλογή από τη λογική. Η διαρκής προσπάθεια εκλογίκευσης του απόλυτου παραλογισμού είναι η μέγιστη κωμικότητα, αφού λειτουργεί μονάχα αντίστροφα. Όσο πιο λογικά σκέφτεται ο Κέπες τόσο περισσότερο απομακρύνεται από την αλήθεια κι αυτό ξεπερνά κάθε βασανιστήριο. Νομοτελειακά μετατρέπεται στον έσχατο αυτοσαρκασμό. Ο δόκτωρ Κλίνγκερ προσπαθεί να τον συμφιλιώσει με την ανεπανόρθωτη αλήθεια, κάτι, που όπως είναι φυσικό, καθίσταται αδύνατο. Κι έτσι συνεχίζεται το παράλογο που παίρνει τη σπαρακτική μορφή της ματαιότητας μπροστά στο προδιαγεγραμμένο. Η αποδοχή μετατρέπεται σε λύτρωση. Ο συμβιβασμός σε σοφία. Η απλότητα των περιγραφών, των χαρακτήρων, των διαλόγων και κυρίως το εξωφρενικό που διαγράφεται μη εξελίξιμο σεναριακά, δίνουν την εντύπωση περισσότερο λογοτεχνικής άσκησης παρά ολοκληρωμένου μυθιστορήματος. Η απόλυτη στασιμότητα και η επανάληψη των προσώπων που εναλλάσσονται μπροστά στον Κέπες δίνουν μια απόχρωση καθαρά θεατρική. Η πρωταγωνιστική παρουσία ενός τεράστιου βυζιού είναι το γκροτέσκο που παίρνει διαστάσεις ιδεολογίας χωρίς όμως να ξεπέφτει στον εκχυδαϊσμό. Γιατί το χυδαίο κρύβεται πάντα πίσω από τη φτήνια της επιτηδευμένης πρόκλησης, της σεξουαλικότητας προς εμπορική χρήση κι ο Ροθ δεν έχει καμία σχέση με τέτοιες λογικές. Ο Ροθ παίζει με την ιδέα της μεταμόρφωσης και το βυζί δεν είναι παρά η αφετηρία της αντιστραμμένης λογικής, η ειρωνεία που ξεπερνά όλα τα όρια, δηλαδή η κωμικότητα"

 

Παρασκευή 21/11/2014

 

Armed and Dangerous, by John Lorinc, From the December Issue of  The Walrus magazine

Photograph by Joshua Scott

When political scientist Adam Molnar was working on his doctoral thesis at the University of Victoria a few years ago, he unearthed an unnerving development among Canadian police departments. In the early 2000s, an unnamed source told him, the Vancouver Police Department established what it calls a military liaison unit, or MLU. This elite team coordinated the Canadian Forces troops assigned to the 2010 Winter Olympics, an event with a $1 billion security budget.

Through in-depth, off-the-record interviews with VPD insiders, as well as access-to-information requests, Molnar determined that in the run-up to the games a senior police officer with military experience identified a need for “interoperability” between the department and the Canadian Forces. The officer’s goal: create clear lines of communication, demarcate jurisdictions, and address chain-of-command issues.

The senior officer pitched the idea to the VPD chief at the time, Jamie Graham, who had grown up on army bases and approved of the concept. The VPD then assigned more than two dozen police officers to a new unit—all of them specially trained to respond to such crisis events as major earthquakes—along with two dozen or more Canadian troops. “It was a perfectly reasonable justification,” Molnar told me.

I contacted Molnar, who now teaches at Deakin University in Melbourne, Australia, late one afternoon through Twitter. The young researcher responded almost immediately. Neither the VPD nor the Canadian Forces, he explained, had disclosed information about their joint operations. There hadn’t been public oversight of the unit’s activities, either. The aura of secrecy, he said, should make everyone “sit up straight and ask more questions.”

Ask more questions is just what Molnar has done: as he peeled the onion, he discovered that Vancouver’s MLU had quietly expanded beyond its original mandate. In fact, the senior officer who set it up had pitched the idea to other police services, including those in Calgary, Victoria, and some cities in Atlantic Canada. (A spokesperson for the Toronto Police Service, Canada’s largest municipal force, said its 5,500-officer force does not include an MLU.) More troubling, Molnar learned, those assigned to the Vancouver MLU travel regularly, along with other Canadian cops, to a base in Yakima, Washington, where they work alongside members of the US National Guard on urban law enforcement techniques. In effect, the police officers are receiving military instruction. Is this how we want to train those who will come back to patrol the streets of our cities?

Suffer Little Children, by Paul Krugman, The New York Times 20/11/2014

The Tenement Museum, on the Lower East Side, is one of my favorite places in New York City. It’s a Civil War-vintage building that housed successive waves of immigrants, and a number of apartments have been restored to look exactly as they did in various eras, from the 1860s to the 1930s (when the building was declared unfit for occupancy). When you tour the museum, you come away with a powerful sense of immigration as a human experience, which — despite plenty of bad times, despite a cultural climate in which Jews, Italians, and others were often portrayed as racially inferior — was overwhelmingly positive.

I get especially choked up about the Baldizzi apartment from 1934. When I described its layout to my parents, both declared, “I grew up in that apartment!” And today’s immigrants are the same, in aspiration and behavior, as my grandparents were — people seeking a better life, and by and large finding it.

That’s why I enthusiastically support President Obama’s new immigration initiative. It’s a simple matter of human decency.

That’s not to say that I, or most progressives, support open borders. You can see one important reason right there in the Baldizzi apartment: the photo of F.D.R. on the wall. The New Deal made America a vastly better place, yet it probably wouldn’t have been possible without the immigration restrictions that went into effect after World War I. For one thing, absent those restrictions, there would have been many claims, justified or not, about people flocking to America to take advantage of welfare programs.

Furthermore, open immigration meant that many of America’s worst-paid workers weren’t citizens and couldn’t vote. Once immigration restrictions were in place, and immigrants already here gained citizenship, this disenfranchised class at the bottom shrank rapidly, helping to create the political conditions for a stronger social safety net. And, yes, low-skill immigration probably has some depressing effect on wages, although the available evidence suggests that the effect is quite small.

So there are some difficult issues in immigration policy. I like to say that if you don’t feel conflicted about these issues, there’s something wrong with you. But one thing you shouldn’t feel conflicted about is the proposition that we should offer decent treatment to children who are already here — and are already Americans in every sense that matters. And that’s what Mr. Obama’s initiative is about.

Who are we talking about? First, there are more than a million young people in this country who came — yes, illegally — as children and have lived here ever since. Second, there are large numbers of children who were born here — which makes them U.S. citizens, with all the same rights you and I have — but whose parents came illegally, and are legally subject to being deported.

What should we do about these people and their families? There are some forces in our political life who want us to bring out the iron fist — to seek out and deport young residents who weren’t born here but have never known another home, to seek out and deport the undocumented parents of American children and force those children either to go into exile or to fend for themselves.

The First Un-War, by JEFFREY ST. CLAIR , counterpunch.org 21/11/2014

Let the media sell the war for you. Ratcheting the fear index is the press’s new métier. They will portray ISIS as a kind of zombie army, capable of engaging in acts of unrivalled depravity. They will even provide the visuals, the terrifying optics of black flags, beheadings and gun-toting masked teenagers roaring into remote desert towns like Marlon Brando’s gang in The Wild Ones.

There’s no one to oppose you. Even Red State America recoils at bellowing of the boots-on-the-ground right, represented by the increasingly psychotic ravings of John McCain. And the anti-war Left collapsed faster than the Iraqi army. The field is yours to take.

The deep advantage of the un-war is that it’s largely a hidden operation, where most of the dirty work plays out in the shadow realm of hunter-killer squads, mercenaries and private contractors. Your hands remain clean. The un-war is a low-risk affair that yields spectacular profits for those with the sense to maintain healthy positions in Pentagon ponzi schemes.

The un-war is a conflict without a deflating parade of American body bags, where the lethal risk will only materialize years, perhaps decades, later, in a time-released form of blowback—probably, it must be said, finally exploding in some mall in the heartland. But who will ever recall the spark that lit that distant fuse?

The problem is: you’re Barack Obama. Despite his impressive body count (and, yes, the Pentagon is in the body count business again), Obama just can’t seem to acquire any cred as the stone-cold killer he is. Perhaps it’s the halo of righteousness he coolly assumes about the sanctity of each operation. Obama’s piety is his tell, his giveaway, his consciousness of guilt. No one really wants their Commander-in-Chief, their Drone Czar, to consult the homilies of Aquinas before each killshot.

So Obama made all the right moves, but still continues to dissolve before our eyes. He launched his un-war, but was un-done by the karmic vagaries of politics. Namaste.

 

Μία αριστερά χρεοκοπημένη...

News - Thursday

Written by Administrator Wednesday, 19 November 2014 22:29

 MOKLESS : l'Interview d'un rappeur intègre et sincère !

[Και είναι αυτή ακριβώς η συστατική αδιαφορία του φιλελευθερισμού για όλες τις λαϊκές παραδόσεις και όλα τα γεωγραφικά σύνορα- και άρα για κάθε αυθεντικό πολιτισμό-, που το κομμουνιστικό κίνημα κατήγγελλε κάποτε με τον πρόσφορο όρο "αστικός κοσμοπολιτισμός", για να τον διαχωρίσει από τον αληθινό "προλεταριακό διεθνισμό" και τα πατριωτικά και κοινοτικά θεμέλια του/ Δεν θα ήατν δυνατόν να βρεθεί καλύτερο παράδειγμα για το τι σημαίνει συγκεκριμένα ο "αστικός κοσμοπολιτισμός" από το κάλεσμα που δημοσίευσε η Λιμπερασιόν της 3ης Σεπτεμβρίου 2012 (Νέοι της Γαλλίας, η σωτηρία σας βρίσκεται αλλού: κοπανήστε την!), γραμμένο από τρεις σπουδαίους λειτουργούς του σύγχρονου θεάματος (τον Φελιξ Μαρκάρ- υπερ- φιλελεύθερο επιχειρηματία, ειδικευμένο στη διοργάνωση "υπερατλαντικών" δείπνων για τις ελίτ του παγκόσμιου καπιταλισμού-, τον Μουλούντ Ασούρ- γελωτοποιό του κεντρικού δελτίου ειδήσεων του Canal plus- και τον Μοκλές- αγαπημένο ράπερ του τροτσκιστή, υποψηφίου προέδρου της Γαλλίας, Ολιβιέ Μπεζανσενό) [Ζαν- Κλωντ Μισεά, Τα Μυστήρια της Αριστεράς. Από το ιδεώδες του Διαφωτισμού στον θρίαμβο του απόλυτου Καπιταλισμού, εκδόσεις Εναλλακτικές, 2014, 56-57 και 108-109]

Read more: Μία αριστερά χρεοκοπημένη...

 

Podemos -Σύριζα, ένα τσιγάρο δρόμος...

Last Updated on Wednesday, 19 November 2014 22:31 Wednesday, 19 November 2014 00:00


της Δώρας Μακρή, makrinaria.blogspot.gr 17/11/2014

 Μόλις έκλεισα την αυλόπορτα του σπιτιού μου σε έναν γείτονα , σχετικά νέο, αρχιτέκτονα, που ζητούσε την υπογραφή μου για θέματα που απασχολούν τον οικισμό μας.Πρώτη φορά τον έβλεπα και η συζήτηση αναγκαστικά μεταφέρθηκε και στην πολιτική. Αρχικά της γειτονιάς μας και επεκτάθηκε και στη γενικότερη πολιτική κατάσταση.
- Η οικογένειά μου πάντα ψήφιζε Λαικό Κόμμα, μου είπε..Και τώρα πραγματικά για πρώτη φορά δεν ξέρουμε τι θα ψηφίσουμε.Ο Ραχόι έχει μείνει εντελώς απαθής, ειδικά με το θέμα της διαφθοράς, αλλά και της Καταλωνίας...
Τον παρατήρησα προσεκτικά και δεν μπορούσα να τον φανταστώ, ανάμεσα στο κοινό που είδα προχτές στο ιδρυτικό συνέδριο του Podemos . Στο συνέδριο αυτό ο Πάμπλο Ιγκλέσιας, εξελέγη ως νέος γενικός γραμματέας με περίπου 88% ποσοστό, όπως ήταν αναμενόμενο. Ενα κοινό που μάλλον με ξάφνιασε με το απολύτως ετερόκλητο της προέλευσής του.Πουθενά οι γραβάτες, το στήσιμο, οι κουβέντες διαφορετικές. Δημόσιοι υπάλληλοι, εφοριακοί, ελεύθεροι επαγγελματίες, εκπαιδευτικοί, φοιτητές. Ισπανοί που μέχρι πρότινος ψήφιζαν άλλα κόμματα τώρα μοιάζουν να βρίσκουν στέγη, ανάμεσα στη χειμαρρώδη ρητορική του Ιγκλέσιας και στην εμφανή συγκινησιακή φόρτιση που η ομαδική ταυτοποίηση προκαλεί. Κάποιος έπαιξε και κιθάρα και τραγούδησαν όλοι μαζί και μέσα σε όλο αυτό το κλίμα έμοιαζε η παλιά κομματική " κάστα" να πνέει τα λοίσθια, εκεί όπου αναδύονταν ο νεωτερισμός. Σκεφτόμουν ότι θα με πείραζε αν ο Πάμπλο έκοβε την κοτσίδα κι αν ο Αλέξης φορούσε γραβάτα. Ισως έτσι να κατέληγαν ωσάν τους "συστημικούς".
Εκεί μέσα σε όλο αυτό το κλίμα το ξεβαμένο τζιν του Αλέξη Τσίπρα και το πουκάμισο πτι καρώ, ήταν σωστή επιλογή κι ο ίδιος κινήθηκε "σαν το ψάρι μέσα στο νερό", αφού καμιά αγκύλωση δεν περιόριζε την έκφρασή του. Ο Πάμπλο Ιγκλέσιας αποτελεί μία από τις μεγαλύτερες επικοινωνιακές ευφυίες αυτού του αιώνα, το αναγνωρίζουν εχθροί και φίλοι και γνώριζε καλά, ότι με κεντρικό ομιλητή τον επόμενο πρωθυπουργό της Ελλάδας θα πιστοποιούσε τη δυναμική του Podemos και εκτός συνόρων. Κι έτσι ακριβώς τον καλωσόρισε, ως τον επόμενο "Presidente" της Ελλάδας.. Κι αυτή ακριβώς η πιστοποίηση, έγινε απολύτως αποδεκτή από το κοινό, που τους καταχειροκρότησε.
Το Podemos γνωρίζει ότι επενδύοντας στο συναίσθημα και αναπτύσσοντας ως ρητορική του μέλλοντός του την άμεση επαφή με τη βάση , θα κερδίσει το παιχνίδι. Αν το βλέπει ως παιχνίδι. Είναι αυτή η επαφή με τον απλό πολίτη που χάθηκε τα τελευταία σαράντα χρόνια από τα υπόλοιπα κόμματα, ακόμα κι από αυτά της παραδοσιακής αριστεράς. Ο καθένας από εμάς, νιώθει ως ένας "que puede" ( που μπορεί) να ορίσει εκ νέου το σχεδιάγραμμα της ζωής του μέσα από τη συμμετοχική διαδικασία που του προσφέρει απλόχερα το Podemos.
Παρατηρώντας τους δυό νέους πολιτικούς στο κατάμεστο θέατρο Nuevo Apolo, σε μια γειτονιά της Μαδρίτης που βρίσκεται μάλλον στο περιθώριο, έβλεπα σημεία που τους ένωναν και σημεία που τους χώριζαν. Το βασικότερο ήταν η έλλειψη δομών του Podemos κάτι που διαθέτει ο ΣΥΡΙΖΑ από τη γέννησή του, παρά το πολυμορφικό συχνά πρόσωπό του. Για το νεοσύστατο Podemos όλες αυτές οι δομές μπαίνουν σε νέα βάση αφού δεν έχουν καμία σχέση με όσα γνωρίζαμε ως τώρα ως όργανα ενός κόμματος. Γενικός Γραμματέας, Συμβούλιο Πολιτών και Επιτροπή Εγγυήσεων και 220.000 ήδη μέλη εγγεγραμμένα ηλεκτρονικά , τα οποία ψήφισαν μέσω διαδικτύου. Στο μεταξύ κάθε θέμα δίνεται ανοιχτά προς ψηφοφορία μέσω διαδικτύου.Τους δυό νέους πολιτικούς, τους χωρίζει ακόμα και η οικογενειακή τους κατάσταση. Τι κι αν προσπαθεί ο πατέρας του Πάμπλο να πείσει το γιό του, να του χαρίσει ένα εγγόνι, εκείνος απαντά ότι μάλλον θα χρειαστεί να περιμένει πολύ. Σε αντίθεση ο Αλέξης, είναι ήδη ευτυχής πατέρας!

Read more: Podemos -Σύριζα, ένα τσιγάρο δρόμος...

 

Πέμπτη 20/11/2014

Βόρεια Κορέα, μία άγνωστη

Οι διάφοροι σοσιαλ- φιλελέδες έχουν να λένε. Για την βαρβαρότητα του κομμουνισμού, για τα τελευταία κατάλοιπα του κόκκινου απολυταρχισμού. Μερικοί μάλιστα έφτασαν να επικαλούνται την Βόρεια Κορέα για το τι θα επακολουθούσε μία νίκη ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές. Όλοι τα θυμόμαστε. Οι υπόλοιποι απλά σκανδαλίζονται όταν μαθαίνουν ότι «υπέρτατος ηγέτης» διέταξε την εκτέλεση κάποιων που παρακολουθούσαν σαπουνόπερες…

Υπερβολική αμάθεια και κομμουνιστοφοβία. Λίγοι επισημαίνουν ότι ο κομμουνισμός της Βόρειας Κορέας είναι- ήταν πάντα- ο μανδύας επιβίωσης μίας μοναρχίας παραδοσιακού τύπου. Πρόκειται για μία μοναρχία που συνδυάζει σε ιδεολογικό επίπεδο τον κομφουκιανισμό και τον εθνικισμό, και η οποία διαφύλαξε την «κορεανικότητα» όλης της χερσονήσου στις δύσκολες εποχές της κινεζικής επιρροής (15ος αι.) και της ιαπωνικής επιθετικότητας (τέλη 19ου- αρχές 20ου αι.)

Λίγοι επισημαίνουν και πολλοί ξεχνάνε ότι το ίδιο «μοναρχικό» μοντέλο του κορεανικού εθνικισμού θα επικρατήσει και στην μεταπολεμική Νότια Κορέα, τουλάχιστον μέχρι τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1988. Το πυρηνικό οπλοστάσιο δεν είναι για την Βόρειο Κορέα μία διαστροφή. Αποτελεί το μόνο αποτελεσματικό εργαλείο που διαθέτει αυτή η χώρα, για να εκβιάσει μία αυτονομία επιβίωσης απέναντι στις μεγάλες δυνάμεις που την περιβάλλουν. Η Κίνα μπορεί να είναι σύμμαχός της, όμως η Βόρεια Κορέα φοβάται ότι η απελευθέρωση της οικονομίας της τύπου Κίνας θα την μετατρέψει σε αποικία της συμμάχου της, ενώ η Κίνα δεν θα ήθελε και τόσο πολύ μία κατάρρευση ενός καθεστώτος που θα άνοιγε τις ορέξεις σε Ρώσους, Ιάπωνες και Αμερικανούς (μέσω της Νότιας Κορέας).

«Ανακατεύοντας πολιτικά σλόγκαν, κομφουκιανικά ρητά και σαμανιστικές δοξασίες, η βορειοκορεατική προπαγάνδα κάνει την απολυταρχία απόλυτο θεμέλιο της εθνικής ταυτότητας. Στη Δύση, όταν συγκρίνεται ο Kim Il-sung με τον ήλιο ή ο Kim Jong-il μ’ ένα «φωτεινό αστέρι», αυτό μας φαίνεται γελοίο. Στη Βόρειο Κορέα, αυτό είναι το σύστημα. Ο βασιλιάς, κάποτε, ενσάρκωνε την ζωτική αρχή και την τάξη της κοινωνίας. Το ίδιο συμβαίνει και με τους Kim, που έχουν κληρονομήσει την κοσμογονία της παραδοσιακής μοναρχίας, ίσως κάπως καμουφλαρισμένη με σοσιαλιστικά κατάλοιπα. Οι βορειοκορεάτες τα πιστεύουν όλα αυτά; Η αλήθεια είναι ότι μετά την απελευθέρωση το 1945 δεν έχουν γνωρίσει κάτι άλλο. Και εάν οι μαρτυρίες των βορειοκορεατών προσφύγων μιλάνε για τη δυσαρέσκεια του κόσμου όσον αφορά στη λειτουργία της διοίκησης, την αδικία, τη διαφθορά κτλ, η δυναστεία η ίδια δεν αμφισβητείται. Οι Kim δεν ισχυρίζονται ότι διοικούν την χώρα. Την συμβολίζουν και την ενσαρκώνουν»

Pascal Dayez- Burgeon, La Corée du Nord: du socialisme à la monarchie, Diplomatie, No 71/2014, 40-44

 

Who's Online

We have 135 guests online

Statistics

Members : 29
Content : 341
Web Links : 17
Content View Hits : 326428

DemocracyCrisis Social Media

SocialTwist Tell-a-Friend

france24

Hurriyet Dailynews

Reuters-Photographers

  • Wigs for smiles
    Marcelo Avatte, a renowned Italian-Chilean hair stylist, could have never imagined that his own son would motivate him to start making and donating natural hair...
  • The wall that is always with me
    I never imagined that one day the wall could really fall, the border would really be opened
  • Venezuela’s eternal storm
    In this small fishing village of Ologa lies a square kilometre that is struck by more lightning than anywhere else on the planet almost every...

Βιβλιοθήκη Herrk

  • Καστοριάδης – Κονδύλης
    Απ’ όσο ξέρω, στη βιβλιογραφία δεν έχει γίνει ακόμα κάποια σύγκριση. Παρακάτω δεν δίνονται απαντήσεις αλλά τίθενται κάποια προκαταρκτικά ερωτήματα:...
  • Οι Ευθυγραμμιζόμενοι
    Brecht: Οι Ευθυγραμμιζόμενοι (μτφρ. Δ. Τζωρτζόπουλος) Για να μη χάσει το ψωμί του Σε καιρούς αυξανόμενης καταπίεσης Αποφασίζει κάποιος, να...
  • Η κρίση αλλάζει την εικόνα της Αθήνας
    Η κρίση αλλάζει και τους δημόσιους χώρους της Αθήνας. Τις αλλαγές καταγράφει το ιστολόγιο “Η Αθήνα πίσω απ’ τη βιτρίνα”. Αποσπάσματα: “Οι...

DemocracyCrisis© All Rights Reserved