DemocracyCrisis.com - Η Δημοκρατία σε κρίση;

Τρίτη 02/09/2014

News - Thuesday

Εργα και ημέρες της τζιχαντιστικής φρικαλεότητας, posted by ardin-rixi, 1/9/2014

"Δημιουργείται στο Ιράκ το 2006 ως παρακλάδι της Αλ Κάιντα. Παρουσιάζεται ως υπερασπιστής της σουνιτικής μειονότητας έναντι των σιιτών που πήραν την εξουσία μετά την αμερικανική εισβολή του 2003 και γίνεται γνωστό από τις δολοφονίες σιιτών και τις επιθέσεις αυτοκτονίας εναντίον των αμερικανικών δυνάμεων. Η ωμότητα και η ακραία ερμηνεία του Ισλάμ που προσπαθεί να επιβάλει ωθούν τις σουνιτικές φυλές να το εκδιώξουν από τις περιοχές τους. Εχοντας δεχτεί πλήγμα στο Ιράκ, τα μέλη του καλούνται από τον Ιούλιο του 2011 να πολεμήσουν στη Συρία εναντίον του καθεστώτος Ασαντ. Στη Συρία, εκδηλώνονται γρήγορα διαφωνίες μεταξύ Ιρακινών και Σύρων τζιχαντιστών. Οι πρώτοι προτείνουν τον Απρίλιο του 2013 τη δημιουργία του Ισλαμικού Κράτους του Ιράκ και του Λεβάντε (ΙΚΙΛ), αλλά ο επικεφαλής των Σύρων τζιχαντιστών αρνείται και διατηρεί την οργάνωση Μέτωπο αλ-Νόσρα, που γίνεται εν συνεχεία η επίσημη πτέρυγα της Αλ Κάιντα στη Συρία. Στις αρχές του 2014 ξεσπά ένας ανελέητος πόλεμος ανάμεσα στο Μέτωπο αλ-Νόσρα και στους Σύρους αντάρτες από τη μια μεριά και στο Ι.Κ. από την άλλη με 6.000 νεκρούς. Το Ι.Κ,, που έχει τη δική του ατζέντα, εδραιώνει σταδιακά τον έλεγχό του σε περιοχές της Συρίας και παράλληλα του Ιράκ, με αποκορύφωμα την επέλαση εναντίον της Μοσούλης τον Ιούνιο. Ο αρχηγός του, Αμπού Μπακρ αλ-Μπαγκντάντι, κηρύσσει την ίδρυση «χαλιφάτου» που περιλαμβάνει μεθοριακές περιοχές των δύο χωρών"

Προώρισται να ζήση, του Νίκου Ξυδάκη, 1/9/2014.

"Στην άγνωστη μου Μακεδονία λοιπόν. Με νωπή ακόμη την ευφροσύνη από τις μυρωδιές και τις όψεις του ευλογημένου τόπου. Σκόρπια στιγμιότυπα από πλατείες χωριών. Το καφενείο το κρατούν τώρα το καλοκαίρι τα δύο παιδιά του ιδιοκτήτη. Στα είκοσι πέντε τους, έχουν τελειώσει τις σπουδές τους, φιλολογία και οικονομικά, δεν έχουν βρει δουλειά, δεν περιμένουν σχεδόν τίποτε, μόνο «κάτι σταζ της κοροϊδίας, ούτε για παρηγοριά, ξεγελιόμαστε ότι δουλεύουμε». Με χαμόγελο και ευγένεια μιλούν. Στο διπλανό καφενείο, οι ηλικιωμένοι. Νοικοκυρεμένοι, με τα κοντομάνικά τους, αναλύουν τις συντάξεις τους, κερδισμένες στη Γερμανία, το Βέλγιο, την Ελλάδα. Το τελευταίο δεκαήμερο του μήνα αραιώνουν, έχει τελειώσει η σύνταξη, μας λέει ο καφετζής. Παραγωγή. Παντού πουλιέται «κρασί, τσίπουρο, γράπα». Χύμα. Στις μεγάλες ταβέρνες μάς εξηγούν ότι οι κάβες τους δεν διαθέτουν πια κανένα εμφιαλωμένο κρασί, από τις τόσες εκλεκτές ετικέτες που παράγει ο τόπος. Μόνο χύμα στην καράφα, φτηνή ρετσίνα και μπίρες. Εως πριν δυο-τρία χρόνια είχαν πενηντα και εβδομήντα ετικέτες. Στα οινοποεία το καλό κρασί ονομασίας προελεύσεως πουλιέται 6-8 ευρώ η φιάλη. Ενας ρέκτης μικροαμπελουργός και παρασκευαστής γράπας περιγράφει τη φετινή χρονιά: Το χαλάζι και οι όψιμες βροχές έβλαψαν σοβαρά τους αμπελώνες της Δυτικής Μακεδονίας· φέτος το αεροπλάνο που απέτρεπε τον σχηματισμό επιβλαβών νεφώσεων, δεν πέταξε, κόπηκε το σχετικό κονδύλι. Οι οινοποιοί απεγνωσμένοι αναζητούν σταφύλια από τρίτους. Στις μικρομεσαίες μεταποιητικές επιχειρήσεις, άλλος καημός: η αβάσταχτη υπερφορολόγηση. Κάθε μήνα αγωνιούμε να πληρώσουμε τις υποχρεώσεις μας, φόρους, εισφορές, πάγιους λογαριασμούς· στο τέλος του μήνα, δεν έχει μείνει ούτε περίσσευμα χρήματος ούτε κουράγιο, να συνεχίσουμε. Εξυπνοι, προκομμένοι, επινοητικοί άνθρωποι τα λένε αυτά, που τις περασμένες δεκαετίες πίστεψαν στον τόπο, στα προϊόντα της γης, έβαλαν γνώση, εργασία, κεφάλαια, παρήγαγαν προστιθέμενη αξία. Γνωρίζουν τα πάντα για νέες καλλιέργειες, για μάρκετινγκ, για δίκτυα διανομής, εξαγωγές. Πιστεύουν ότι μόνο με μεταποίηση και παραγωγή διακεκριμένων προϊόντων, μπορεί να παραχθεί πλούτος και να μείνει ζωντανός ο τόπος. Το έκαναν, πέτυχαν, βραβεύτηκαν. Τώρα αγκομαχούν, χωρίς ρευστότητα, υπερφορολογημένοι, και το χειρότερο με σβησμένη τη ζήτηση: «Τα διακεκριμένα προϊόντα παραμερίζονται από τα πάμφθηνα, αγνώστου συνθέσεως και προελεύσεως προϊόντα, σαν κι αυτά που συχνά είναι τα ιδιωτικής ετικέτας στα εκπτωτικά σουπερ-μάρκετ. Οι μικρές επιχειρήσεις-μπουτίκ δεν μπορούν να επιβιώσουν χωρίς εσωτερική αγορά, με εξαγωγές». Μάθημα οικονομίας που θα έπρεπε να ακούσουν υπουργοί και τεχνοκράτες της ανάπτυξης. Και να δουν ότι ακόμη και τα πιο εκλεκτά και άφθονα τοπικά προϊόντα, κρασιά, τυροκομικά, νερά, χυμοί, δεν βρίσκουν τη θέση τους στα ράφια των αλυσίδων σούπερ μάρκετ· στα ράφια δεσπόζουν τα προϊόντα των πολυεθνικών αλυσίδων. Προβλήματα διανομής, προβλήματα τιμολόγησης, προβλήματα κλίμακας. Σε τοπικά μαγαζιά πωλούν μυριστικά Κίνας, μέλι Βουλγαρίας, ακόμη και τα εξαίρετα ταχίνια και οι χαλβάδες φτιάχνονται με σουσάμι Αιθιοπίας… Η τοπική παραγωγή συνοψίζεται σε ό,τι βλέπεις σε υπαίθριους πάγκους: γλυκά κουταλιού, τραχανάς, τσάι του βουνού, μέλι. Είναι εκλεκτά, αλλά τόσο λίγα, τόσο μοναχικά και φτωχά, τόσο μακριά και αποκλεισμένα από αγορές που θα τα εκτιμούσαν. Ισα-ίσα φτάνουν να ικανοποιήσουν τον αναιμικό εσωτερικό τουρισμό, ο οποίος κι αυτός ξεκίνησε με κάποιες υποσχέσεις και ναυάγησε μες στη κρίση, τον φόβο και την υποπληροφόρηση. Πόσοι κάτοικοι του Λεκανοπεδίου γνωρίζουν το άφθαστο κάλλος, την ποικιλία τοπίου και τις φτηνές τιμές της Δυτικής Μακεδονίας;"

H χαβιαροαριστερά μισεί τον Πούτιν...

Poutine, la Russie et les médias français : le coup de gueule de Vladimir Fédorovski, Le Figaro, 8/5/2014.

"Comment expliquer cette diabolisation de Poutine dans certains médias occidentaux? Quand Mme Clinton compare Poutine à Hitler, c'est effrayant de bêtise. On ne peut m'accuser d'être complaisant avec Poutine. Je n'ai pas attendu la crise ukrainienne pour le critiquer. Mais je suis effaré par la diabolisation qui en est faite. Quand Mme Clinton compare Vladimir Poutine à Hitler, c'est effrayant de bêtise. Poutine défend les valeurs traditionnelles face à un Occident qui selon lui se serait «dégonflé» face à l'islamisme (pour lui l'islamisme modéré n'existe pas plus que le communisme modéré) et aurait abandonné le combat idéologique. Il se présente comme le rempart au déclin de l'Occident face à l'islam. Il incarne l'antithèse de la gauche caviar, c'est pourquoi l'élite médiatique le déteste.

Cette russophobie témoigne-t-elle d'une «arrogance occidentale» à l'égard des Russes, jugés comme des barbares soumis au despotisme oriental?

Cette russophobie de la presse est inversement proportionnelle à celle du public. Je suis bien placé pour le savoir: la Russie mythique, qui est mon fonds de commerce, a un succès fou en France. Je vends le mythe russe dans mes livres et mes spectacles, et les Français en redemandent, surtout en ce moment! Ce décalage entre la presse et l'opinion publique est dangereux, il alimente les fantasmes et la mythification de Poutine. Les journalistes occidentaux ont tendance à confondre Poutine et la Russie éternelle. Mais je veux les rassurer: Poutine et Hollande passeront, la France et la Russie resteront. Je mets en garde les journalistes occidentaux: à jouer le jeu- sans en être conscients sans doute- de certains services secrets, ils se font les boutefeux du conflit. Ils entretiennent un climat de guerre civile en Ukraine, qui pourrait conduire à un grand conflit généralisé. Je dis souvent pour faire peur que l'Ukraine pourrait être le Sarajevo de 2014. C'est possible.

Poutine incarne l'antithèse de la gauche caviar, c'est pourquoi l'élite médiatique le déteste.

Pensez-vous que l'attitude des Occidentaux pousse à la scission de l'Ukraine? Celle-ci vous parait-elle le seul moyen de sortir de la crise?

La sortie de crise se fera je l'espère le 6 juin prochain en Normandie, lorsque Poutine viendra en France à l'occasion de la commémoration du Débarquement. De l'autre côté, il faudrait trouver un Mandela ukrainien qui accepte d'aller au-delà du sentiment de revanche et trouve la voie du dialogue et du compromis. Je suis contre la scission de l'Ukraine, ce serait le triomphe de l'idiotie diplomatique. Les Européens, les Russes et les Ukrainiens ont des intérêts communs. Les Américains ont essayé d'humilier la Russie, c'était la stratégie de Brzeziński (conseiller de Carter), après la chute du communisme. Or quand vous humiliez un pays, il faut s'attendre à ce qu'il y ait un esprit de revanche et un retour de bâton autoritaire. C'est ce qui est arrivé avec l'Allemagne après le Traité de Versailles. C'est l'humiliation de la Russie dans la période post-communiste qui a conduit Poutine au pouvoir et qui guide sa politique aujourd'hui. Depuis un ou deux ans, les Américains renouent avec cette ambition: il faut descendre Poutine. Ils veulent casser l'axe Russo-allemand naissant, notamment par le Traité transatlantique. En faisant cela, ils repoussent la Russie vers la Chine, ce qui est catastrophique pour tout le monde. Poutine a gagné la Crimée et perdu l'Ukraine. L'Occident va gagner l'Ukraine mais perdre la Russie. Tout le monde est perdant"

 

Δευτέρα 01/09/2014

 

Πελατειακό κράτος μόνιμο, για πάντα, του Χρήστου Γιανναρά, Η Καθημερινή 31/08/2014

Ο​​ι πραγματικότητες «δημοκρατία» και «πελατειακό κράτος» αλληλοαποκλείονται: Οπου προκύψει πελατειακό κράτος, η δημοκρατία πεθαίνει, και όπου λειτουργεί δημοκρατία, πελατειακό κράτος δεν είναι δυνατό να υπάρξει. Πρόκειται για πραγματικότητες ριζικά (εξ ορισμού) αντιθετικές, ασύμπτωτες, ασύμβατες. Η μια αναιρεί την άλλη, είναι αδύνατο να συνυπάρξουν.
Τυχόν απόπειρες συμβιβασμού της αντίθεσης συνιστούν απάτη – όχι ότι καταλήγουν σε απάτη, αλλά, από το ξεκίνημά τους, είναι απάτη. Ούτε λογικά ούτε στην πράξη χωράει συμβιβασμός, αποκλείονται οι «αμοιβαίες υποχωρήσεις», ο «περιορισμός» του πελατειακού κράτους, η κάποια «χαλιναγώγησή» του. Το πελατειακό κράτος είναι το ακριβές ανάλογο μιας ξενικής κατοχής, εξίσου αυθαίρετο και ιδιοτελές με το καθεστώς που επιβάλλουν εχθρικά στρατεύματα όταν υποτάξουν μια χώρα – τα συμφέροντα των κατακτητών αδύνατο να συμπέσουν με τις ανάγκες των κατακτημένων. «Περιορισμός» ή «βελτίωση» της ιδιοτέλειας και αυθαιρεσίας ενός στρατού κατοχής («μετριασμός» του καθεστώτος δουλείας) είναι έξω από κάθε λογική – ή θα αποτιναχθεί ο ζυγός ή όχι.
Τι είναι το «πελατειακό κράτος»; Είναι η εμπορευματοποίηση των σχέσεων της εξουσίας με τον πολίτη, η εκδοχή του πολίτη ως πελάτη συναλλασσόμενου με την εξουσία, η άσκηση της πολιτικής με τους όρους της αγοράς, τους κανόνες του μάρκετινγκ. Η εξουσία πουλάει τους διορισμούς στο Δημόσιο και ο πολίτης - πελάτης αγοράζει τον διορισμό με την ψήφο του, με την παντοδαπή στράτευσή του στο κόμμα που τον διόρισε. Ο διορισμός είναι κέρδος σημαντικό: ισόβια εξασφάλιση μηνιάτικου άνευ όρων (χωρίς έλεγχο της παραγόμενης εργασίας, των ικανοτήτων και προσόντων, της εργατικότητας ή της φυγοπονίας, της εντιμότητας ή της φαυλότητας).
Το πελατειακό κράτος διαβαθμίζει τα εμπορεύσιμα: Πουλάει και τις αναθέσεις δημόσιων έργων, την αποκλειστικότητα προμηθειών του δημοσίου, διαχείρισης «κοινοτικών κονδυλίων», διαχείρισης τηλεοπτικών συχνοτήτων. Στις περιπτώσεις αυτές ο πολίτης - πελάτης δεν πληρώνει τους εξουσιαστές απλώς με την ψήφο του και τη στράτευσή του. Αναλαμβάνει να τρέφει τον Μινώταυρο του κομματικού ταμείου, να ικανοποιεί την απληστία των κομματικών που μεσολαβούν στη συναλλαγή, να εξασφαλίζει και ο ίδιος την ανταμοιβή για το ρίσκο της κλοπής.
Το πελατειακό κράτος εντάσσει στη λογική της δοσοληψίας και κάθε άλλη, συνταγματικά προβλεπόμενη, θεσμική λειτουργία κορυφαίας κοινωνικής ευθύνης: Της ευθύνης για την άμυνα της χώρας, για την απονομή του δικαίου, για την υπεύθυνη πληροφόρηση του πολίτη και την ελεύθερη διακίνηση ιδεών, για την κοινωνική ασφάλιση, για τη νοσοκομειακή περίθαλψη. Διορίζει το πελατειακό κράτος τις ηγεσίες: των Ενόπλων Δυνάμεων, των Ανώτατων Δικαστηρίων, της Δημόσιας Ραδιοτηλεόρασης, των Ασφαλιστικών Ταμείων, των Δημόσιων Νοσοκομείων. Με αντάλλαγμα οι διοριζόμενοι να εξυπηρετούν τα συμφέροντα του κόμματος που κυβερνάει και όχι της συντεταγμένης σε κράτος κοινωνίας.
Γι’ αυτό και στο πελατειακό κράτος ο κάθε τυχάρπαστος, κωμικά ανίκανος ή φαυλεπίφαυλος κομματάνθρωπος (πελάτης της εξουσίας) μπορεί να ηγείται του ασφαλιστικού συστήματος, με εντολή την καταλήστευση του αποταμιευμένου μόχθου δημόσιων λειτουργών. Οποιοσδήποτε απόστρατος καραβανάς να βρεθεί διοικητής νοσοκομείου υπερσύγχρονης ιατρικής τεχνολογίας. Κραυγαλέες μετριότητες δικαστών ή αξιωματικών να αναβιβαστούν στα κορυφαία επιτελικά πόστα της Δικαιοσύνης ή της Αμυνας, επειδή είχαν έγκαιρα αντιληφθεί ότι μόνο με κομματική εύνοια θα «προκόψουν».
Το μοιραίο και ολέθριο δεδομένο είναι ότι το πελατειακό κράτος, ενώ καταλύει και αναιρεί τη δημοκρατία, λειτουργεί μόνο με τους όρους της δημοκρατίας, μόνο σφετεριζόμενο τους όρους της δημοκρατίας, μόνο με παράχρηση και κατάχρηση των προδιαγραφών της δημοκρατίας. Δεν αρνείται το πελατειακό κράτος κανένα θεσμό και καμιά λειτουργία της δημοκρατίας, απλώς (πρβλ. το καβαφικό «ανεπαισθήτως») αλλάζει την αιτία και τον σκοπό (το «νόημα») των θεσμών και λειτουργιών της δημοκρατίας: To «κράτος» (η εξουσία) δεν υπηρετεί τον «δήμο» (την κοινωνία των σχέσεων, το άθλημα της πολιτικής κοινωνίας των προσώπων), αλλά τον πρωτογονισμό της ιδιοτέλειας, τον ατομοκεντρισμό των ενστίκτων αυτοσυντήρησης, κυριαρχίας, ηδονής.

Κυβέρνηση σε ελεύθερη πτώση, Κύριο Άρθρο, Η Αυγή 31/08/2014

Εννέα στους δέκα πολίτες αξιώνουν να καταργηθεί ο ΕΝΦΙΑ. Τα συγκυβερνώντα κόμματα, στην πρώτη δημοσκόπηση του φθινοπώρου, βρίσκονται σε ελεύθερη πτώση. Η κυβέρνηση Σαμαρά διανύει το τελευταίο φθινόπωρο της θητείας της. Θα προσπαθήσει να παίξει το χαρτί της "σκληρής διαπραγμάτευσης" με την τρόικα, αλλά ποιος θα την πιστέψει; Η κυβέρνηση υπάρχει ελέω τρόικας, χάρις στην εύνοια της Μέρκελ. Αυτή ήταν η δύναμή της επί δύο χρόνια, που τώρα έχει μετατραπεί σε μοιραία αδυναμία της. Κάθε θεατρική κίνηση "αντίστασης" επιταχύνει την πτώση της. Ο Σαμαράς είναι παγιδευμένος ανάμεσα στην πολιτική του που παράγει κοινωνικό πόνο και στη ρητορική του περί του "τέλους του Μνημονίου" που καθιστά τον ΣΥΡΙΖΑ περισσότερο φερέγγυο να διαχειριστεί τις όποιες "καλύτερες μέρες".
Δεν θα παραδώσει τα όπλα η κυβέρνηση. Ήδη στήνει σκηνικό... επικείμενης ανάπτυξης, με τον Σόιμπλε να συγχαίρει εαυτούς και αλλήλους για τις... επιτυχίες των Μνημονίων στη Νότια Ευρώπη. Μαύρο χιούμορ! Η συνεχώς αυξανόμενη φοροδοτική αδυναμία των πολιτών αποδεικνύει ότι η κυβέρνηση έχει μπει ανεπιστρεπτί σε τροχιά σύγκρουσης με την κοινωνία.
Η δημοσκόπηση (της εταιρείας Palmos Analysis για λογαριασμό του TVXS, που δημοσιεύεται σε άλλη σελίδα) επιβεβαιώνει ότι το αποτέλεσμα των ευρωεκλογών δεν ήταν μια παρένθεση. Αντιθέτως ενδυναμώνεται η δυναμική της δημοκρατικής ανατροπής. Οι πολιτικές εξελίξεις αντιστοιχούν ολοένα και περισσότερο προς τις κοινωνικές. Η κοινωνική παράγει πολιτική πόλωση. Και ο ΣΥΡΙΖΑ κινείται ευκρινέστερα με δυναμική αυτοδυναμίας.
Η Ν.Δ., αν και παραμένει κατ' ουσίαν το μοναδικό κυβερνητικό κόμμα με λαϊκή αναφορά, φαίνεται να γλιστρά σε ολοένα και χαμηλότερα ποσοστά, που θυμίζουν την εκλογική επιρροή της τον Μάιο του 2012. Η Χ.Α. κατοχυρώνει την αυτόνομη πολιτική παρουσία της. Τα ενδιάμεσα κόμματα συμπιέζονται. Ιδιαίτερα μάλιστα ορισμένα, όπως το Ποτάμι, δίνουν την εντύπωση κόμματος μιας χρήσεως.

Περί «πασοκοποίησης» και άλλων δεινών. Εικαζόμενοι και πραγματικοί φόβοι, του Μιχάλη Σπουρδαλάκη, Η Αυγή 31/08/2014

Η ηγεμονική εδραίωση του ΠΑΣΟΚ στην ελληνική πολιτική σκηνή είναι αναπόφευκτο να έχει κληροδοτήσει το σύστημα και τους φορείς εκπροσώπησης με σημαντικές λογικές και έξεις που μας υποχρεώνουν να αξιολογήσουμε. Η υποχρέωση αυτή δεν προκύπτει μόνο επετειακά αλλά και από την εν εξελίξει αναδόμηση των πολιτικών συσχετισμών τα τελευταία χρόνια, η οποία και θα γειώσει την πασοκική αυτή κληρονομιά στα νέα δεδομένα.
Συμφέροντα και πολιτικός ανταγωνισμός ήδη έχουν αρχίσει να αξιοποιούν αυτήν την κληρονομιά, ώστε να σπρώξουν τα πράγματα στην κατεύθυνση της υλοποίησης των στρατηγικών τους επιλογών. Ο όρος - κλειδί που συνοψίζει την πασοκική κληρονομιά, στη σχετική πολιτική πολεμική, δεν είναι άλλος από την «πασοκοποίηση». Ήδη ο όρος, που, θεωρητικά τουλάχιστον, απλώς περιγράφει τη διαδικασία διαμόρφωσης της πολιτικής και ιδεολογικής συγκρότησης του ΠΑΣΟΚ, φαίνεται να εργαλειοποιείται από τον εσμό των καθεστωτικών δυνάμεων, ώστε να εξυπηρετεί τις πολλαπλές τους επιδιώξεις. Έτσι, στο πλαίσιο του ιδιαίτερα πολωμένου πολιτικού ανταγωνισμού, η πρόσφατη και πληθωριστική χρήση του όρου «πασοκοποίηση» α) εκφράζει την ελπίδα και την επιδίωξη της κάμψης και του ελέγχου ριζοσπαστικού προσανατολισμού του ΣΥΡΙΖΑ, β) συμβάλλει στο διαμορφούμενο «μίσος» για τη Μεταπολίτευση, όπου η συμβολή του ΠΑΣΟΚ στις φιλελεύθερες, δημοκρατικές και κοινωνικές κατακτήσεις εξομοιώνεται με ατεκμηρίωτες προκαταλήψεις περί «εθνολαϊκισμού», γ) επιδιώκει να εκμεταλλευτεί την κατά παράδοση ελλειμματική και ίσως συμπλεγματική αντιμετώπιση της κομμουνιστογενούς Αριστεράς απέναντι στην Κεντροαριστερά και τη Σοσιαλδημοκρατία (βλ. παρακείμενο άρθρο Κ. Ελευθερίου) και να διασπάσει την ενότητα του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης και, τέλος, δ) θα πρέπει να επισημάνουμε ότι η αναφορά στην «πασοκοποίηση» εκφράζει και τον φόβο όσων έχουν εναποθέσει τις ελπίδες τους στον ΣΥΡΙΖΑ για μια νέα κοινωνιοκεντρική διευθέτηση των σχέσεων κοινωνίας - κράτους. Φόβος κατανοητός, που προκύπτει από το ενδεχόμενο μήπως ο ΣΥΡΙΖΑ, κάτω από το βάρος της αδράνειας των πασοκικών έξεων, υποταχθεί στις παθογένειες της πασοκικής κληρονομιάς.
Είναι, λοιπόν, προφανές ότι η πολύσημη χρήση του όρου δεν υπονομεύει μόνο τη δυναμική του ΣΥΡΙΖΑ αλλά και στεβλώνει τον δημόσιο διάλογο. Γι' αυτό και μας υποχρεώνει να σταθούμε στο περιεχόμενο του «δημοφιλούς» αυτού όρου. Με την ευκαιρία μάλιστα των σαράντα χρόνων του ΠΑΣΟΚ, ίσως συμβάλλουμε και στην ψύχραιμη αποτίμηση, ωστόσο σύντομη, της πολιτικής του κληρονομιάς.
Η δυναμική και ριζοσπαστική είσοδος του ΠΑΣΟΚ στην πολιτική σκηνή της Μεταπολίτευσης συνοδεύτηκε από μια υπερβολική και ανορθολογική εχθρότητα στη σοσιαλδημοκρατική παράδοση. Η πολεμική του απέναντι στο ισχυρό τότε αυτό ρεύμα της Αριστεράς να δικαιολογεί τον χαρακτηρισμό του από τους συντηρητικούς του αντιπάλους ως «Αριστερά της Αριστεράς». Στο πλαίσιο των διαδικασιών της δημοκρατικής μετάβασης, το ΠΑΣΟΚ συνέβαλε αποφασιστικά στις δημοκρατικές και κοινωνικές κατακτήσεις της περιόδου που ανέτρεψαν τα συντηρητικά και αυταρχικά φορτία του μετεμφυλιακού σκηνικού. Η οργάνωση και η παρουσία του Κινήματος ως μαζικού, και, έστω κατ' επίφαση, συμμετοχικού κόμματος ακύρωσε πολιτικές φοβίες του παρελθόντος και αναβάθμισε τις διαδικασίες πολιτικής και κοινωνικής εκπροσώπησης, εντάσσοντας συσσωρευμένα κοινωνικά αιτήματα σε πολιτικούς και κοινωνικούς θεσμούς και διαδικασίες. Έτσι, οι από τα πάνω μεταρρυθμίσεις που εισήγαγε ως κυβέρνηση, παρά τη συχνή αντιφατικότητά τους, νομιμοποιούνταν πάντα με αναφορά σε κοινωνικά αιτήματα και επιδιώξεις.

Στο Παρίσι να βγάλουμε τα μάτια μας, του Φίλιππου Δρακονταειδή, efsyn.gr 31/08/2014

Αν στη σύσκεψη που είχε ο πρωθυπουργός με τους υπουργούς που θα βρεθούν στο Παρίσι για συνάντηση με τους δανειστές συνέστησε να εργαστούν «ως ομάδα», τέτοια παρατήρηση δεν θα είχε λόγο ύπαρξης αν δεν ήξερε πως οι ταξιδιώτες έχουν ξεχωριστές θέσεις κατά την αναχώρηση και ξεχωριστές αξιολογήσεις των αποτελεσμάτων τους κατά την επιστροφή. Αν ο κύριος αντιπρόεδρος της κυβέρνησης προχώρησε, στη διάρκεια της ίδιας σύκεψης, σε προτροπές ισχυρής προώθησης των επιλογών της χώρας στον τομέα της εργασίας, αυτή η προστακτική είχε προσωπική απόχρωση: είναι γνωστό πως υπάρχουν απέχθειες μεταξύ της κυβερνητικής κορυφής και της υπουργικής βάσης.
Χειρότερο είναι ότι υπάρχει καχυποψία, δυσπιστία και έλλειψη εμπιστοσύνης μεταξύ υπουργών που οφείλουν να συνεργάζονται, οι οποίες εκδηλώνονται ενώπιον συνεργατών των μεν και των δε, ενώ θα μπορούσαν να λέγονται πίσω από κλειστές πόρτες. Οχι για λόγους ευγένειας, όχι για σεβασμό του ενός προς τον άλλο, αλλά προς αποφυγή ενίσχυσης μιας αντιπαλότητας, που είναι φυσικό να βαίνει αυξανόμενη και να παραμένει ως προτεραιότητα. Σε αυτό το περιβάλλον, οι συνεργάτες των υπουργών δαπανούν χρόνο για την ανάπτυξη και διατήρηση πλεονεκτημάτων, κομματικών και προσωπικών. Να ο λόγος για τον οποίο ο πρωθυπουργός επεμβαίνει στην καθημερινότητα της υπουργικής βάσης και αναθέτει στους άμεσους και προσωπικούς συνεργάτες του να λειτουργούν επιβοηθητικά ή και πυροσβεστικά. Θα έλεγε κανείς πως υπάρχει ένα πρωθυπουργικό δυναμικό που δαπανά χρόνο για «παρα-υπουργικά» καθήκοντα.
Αυτά τα καθήκοντα έχουν τις δικές τους εγγενείς παρενέργειες. Η πρώτη είναι πως προσπαθούν να διορθώσουν λάθη, αστοχίες, υπόγειες αποκλίσεις. Να διορθώσουν, παρόλο που δεν είναι γνωστό ποια η έκταση του λάθους, πού είναι το χαρτί όπου αποτυπώθηκε το λάθος ώστε να βρεθεί η αιτία του λάθους, έτσι που δεν αναρωτιέται κανείς αν η διόρθωση –αμφίβολη και δαπανηρή– αξίζει τον κόπο ή η εξαρχής δημιουργία νέου σχεδίου είναι προτιμότερη. Η δεύτερη είναι πως οι εξυπηρετήσεις κοινωνικών ομάδων, δηλαδή ψηφοφόρων, προκαλούν οχλαγωγία, που καταπνίγει κάθε λογική. Η τρίτη είναι πως η ατιμωρησία και η συγκάλυψη των «ειδικών» που η ειδικότητά τους κατέληξε σε απαράδεκτο λάθος, δεν επιτρέπουν να καταλάβει κανείς τι έγινε, τι δεν πρέπει να ξαναγίνει, ποιοι είναι οι «ειδικοί» που πρέπει να μπουν σε μαύρη λίστα, ώστε να μην έχουν νέες δυνατότητες καταστροφής.

 

Requiem, του Μανώλη Βαρδή

News - Μ. Βαρδής

Last Updated on Saturday, 30 August 2014 19:19 Written by Administrator Saturday, 30 August 2014 19:08

Τα μηνύματα των καιρών είναι ισοπεδωτικά. Επανεκδόσεις κακοφορμισμών παρωχημένων, επί τα χείρω. Κοσμοπολίτικη (της πλάκας..) αριστερά που ακόμα ζει στην εποχή του Ροϊδη, δεξιά χυδαία παραδομένη και πουλημένη. Το κοσμικό δράμα συνεχίζεται και οξύνεται. Λες και ζούμε τα έσχατα, Δημήτρη. Όπως και το 2008, με αφορμή την έξοδο του Κωνσταντίνου. Σε μία Αθήνα μέσα στις φλόγες της παρακμής της.

Απορώντας κέρδισες το στοίχημα του πως παντρεύεται η αριστερά με την Εκκλησία. Το στοίχημα το κέρδισες γιατί είχες και έχεις λαϊκή ψυχή. Είναι αυτή η λαϊκότητα που έχει αρχές και μπέσα. Είναι αυτή η λαϊκότητα που κατορθώνει να συνδυάσει το εθνικό, το θρησκευτικό και το επαναστατικό. Όχι ιερό, αλλά πίστη και Εκκλησία. Όχι θείος έρωτας, αλλά θεία Ευχαριστία και ηθική. Όχι θρησκειολογικοί περισπασμοί, αλλά εμμονή στην μοναδικότητα της Ορθοδοξίας. Όχι γεροντισμοί, αλλά σπουδή των Πατέρων. Είναι αυτά που λείπουν σήμερα. Στην εποχή της μεταμοντέρνας θεολογίας.

Καθώς καταλαβαίνεις πια Δημήτρη: η αποστολή σου ήταν μία αποστολή ειδικής τάξης. Γι αυτό και τόσο σύντομη. Γι αυτό και η καθημερινή σου πίκρα από τις επαφές σου με τον κόσμο, οικείους και αγνώστους. Έπρεπε να αναλωθείς σε όλα αυτά. Να δοθεί η εντύπωση της ματαιότητας. Ίσως έτσι προχωρά το θείο σχέδιο.

 

Θα τα ξαναπούμε….

Add a comment
 

Κυριακή 31/08/2014

Σε τροχιά μετωπικής σύγκρουσης Δύση και Ρωσία – Η Ουκρανία ζήτησε να γίνει μέλος του ΝΑΤΟ, posted by ardin-rixi, 30/08/2014.

"Το Κίεβο καλεί τους Ευρωπαίους να παράσχουν στρατιωτική βοήθεια, ένα αίτημα το οποίο, δεν έχει καμία πιθανότητα επιτυχίας, αν και αναμένεται να τεθεί στο Συμβούλιο των αρχηγών κρατών της ΕΕ από χώρες όπως η Λιθουανία και η Ρουμανία. Όσον αφορά τα μέτρα που πιθανώς να ληφθούν κατά της Ρωσίας μπορεί να αφορούν την προσθήκη νέων ονομάτων στη λίστα των προσωπικών στοχευμένων κυρώσεων ή ακόμη και να επεκταθούν σε οικονομικές κυρώσεις σε νέους τομείς. Μεταξύ των πιο σκληρών κυρώσεων που μπορεί να τεθούν είναι η πρόταση της Βρετανίας η οποία σύμφωνα με το πρακτορείο ειδήσεων Μπλούμπεργκ πιέζει τους ηγέτες της ΕΕ να αποκλείσουν τη Ρωσία από το τραπεζικό σύστημα SWIFT μια από τις κύριες συνδέσεις με το διεθνές χρηματοπιστωτικό σύστημα. Την έναρξη της συνόδου κορυφής θα παρακολουθήσει και ο πρόεδρος της Ουκρανίας Πέτρο Ποροσένκο ο οποίος το πρωί του Σαββάτου θα έχει συνάντηση με τους απερχόμενους προέδρους της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Ζοζέ Μανουέλ Μπαρόσο και Χέρμαν βαν Ρομπάι. Ο τελευταίος προωθεί και τη διαδικασία του διορισμού δυο νέων προσώπων σε καίριες θέσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Στη θέση της επικεφαλής της διπλωματίας της ΕΕ σε αντικατάσταση της Κάθριν Άστον πιθανότατα να βρεθεί τον Νοέμβριο η Φεντερίκα Μογκερίνι. Η 41χρονη για λίγους μήνες υπουργός Εξωτερικών της Ιταλίας δεν είναι εντελώς νέα στη διπλωματία, δεδομένου ότι ήταν και υπεύθυνη διεθνών θεμάτων του ιταλικού Δημοκρατικού Κόμματος. Ωστόσο, ορισμένα κράτη της ΕΕ εκφράζουν αμφιβολίες για την έλλειψη μεγάλης εμπειρίας της Μογκερίνι ενώ τα κράτη της ΕΕ από την ανατολική Ευρώπη είχαν μπλοκάρει το διορισμό της τον περασμένο Ιούλιο, κατηγορώντας την ότι είναι “πολύ κοντά” στη Μόσχα. Το θέμα μπορεί να ξεπεραστεί και οι ανατολικοί να δώσουν τη συγκατάθεση τους για τον διορισμό της Μογκερίνι καθώς σε αντάλλαγμα θα λάβουν την προεδρία του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου. Ο πρωθυπουργός της Πολωνίας Ντόναλντ Τουσκ είναι το βασικό φαβορί να αναλάβει καθήκοντα τον προσεχή Δεκέμβριο στη θέση του Χέρμαν βαν Ρομπάι. Ο 57χρονος Τουσκ επικεφαλής της συντηρητικής κυβέρνησης της Πολωνίας για σχεδόν επτά χρόνια, είναι ένας ισχυρός πολιτικός στην ηγεσία μιας χώρας που τηρεί σκληρή στάση εναντίον της Ρωσίας από την έναρξη της σύγκρουσης στην Ουκρανία. Το κύριο μειονέκτημα του είναι η γλωσσική επάρκεια, δεδομένου ότι δεν μιλά καλά ούτε την αγγλική ούτε τη γαλλική, τις δύο γλώσσες εργασίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Για τη θέση του προέδρου του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου αναφέρονται επίσης τα ονόματα του πρώην επικεφαλής της κυβέρνησης της Λετονίας Βάλντις Ντομπρόφσκις και της Εσθονίας Άντρους Άνσιπ. Λιγότερο πιθανή θεωρείται η επιλογή της πρωθυπουργού της Δανίας Χέλε Τόρνινγκ-Σμιτ που έγινε παγκοσμίως γνωστή για τη “selfie” φωτογραφία με τον Μπαράκ Ομπάμα. Στα προσόντα της θεωρείται η αίγλη που μπορεί να φέρει και που σαφώς στερείται τη δεδομένη στιγμή η Ευρωπαϊκή Ένωση"

 

Who's Online

We have 74 guests online

Statistics

Members : 34
Content : 338
Web Links : 17
Content View Hits : 289678

DemocracyCrisis Social Media

SocialTwist Tell-a-Friend

france24

Hurriyet Dailynews

Reuters-Photographers

  • Circus animals of Mexico City
    This year, Mexico City’s government passed a law, which comes into force in the middle of next year, imposing heavy fines on circuses if they...
  • Seven siblings in China
    Yang and his wife Le Huimin have had six children together over the past ten years, in addition to a daughter of Le’s from a...
  • A moment of stillness
    The story behind a remarkable photo taken during protests over Michael Brown's death in Ferguson, Missouri.

Βιβλιοθήκη Herrk

  • Καστοριάδης – Κονδύλης
    Απ’ όσο ξέρω, στη βιβλιογραφία δεν έχει γίνει ακόμα κάποια σύγκριση. Παρακάτω δεν δίνονται απαντήσεις αλλά τίθενται κάποια προκαταρκτικά ερωτήματα:...
  • Οι Ευθυγραμμιζόμενοι
    Brecht: Οι Ευθυγραμμιζόμενοι (μτφρ. Δ. Τζωρτζόπουλος) Για να μη χάσει το ψωμί του Σε καιρούς αυξανόμενης καταπίεσης Αποφασίζει κάποιος, να...
  • Η κρίση αλλάζει την εικόνα της Αθήνας
    Η κρίση αλλάζει και τους δημόσιους χώρους της Αθήνας. Τις αλλαγές καταγράφει το ιστολόγιο “Η Αθήνα πίσω απ’ τη βιτρίνα”. Αποσπάσματα: “Οι...

DemocracyCrisis© All Rights Reserved