DemocracyCrisis.com - Η Δημοκρατία σε κρίση;

Reflections on the new 'Secular Stagnation hypothesis'

Saturday, 01 November 2014 07:22


by Lawrence Summers, voxeu.org 30/10/2014

Just seven years ago all seemed well in the field of macroeconomics. The phrase 'great moderation' captured the reality that business cycle volatility seemed way down from levels of the first part of the post war period. A broad methodological consensus supported the use of DSGE (dynamic stochastic general equilibrium) models to understand macroeconomic fluctuations and to evaluate macroeconomic policies. There was widespread support for the idea that the primary concern of independent central banks should be maintaining appropriate inflation targets and reacting to cyclical developments to minimise the amplitude of fluctuations.

Economic crisis has led to crisis in the field of macroeconomics. The idea that depressions were a concept of only historic interest has been belied by the financial crisis and “Great Recession”. Figures 1a and 1b depicts the gap between actual and potential output estimated as of various dates for both the US and the Eurozone. It is apparent that output is far short of where its potential was expected to be as of 2008. Even more troubling is the observation that most of the gap is expected to represent a permanent loss as potential output has been revised sharply downwards. For the Eurozone, GDP is almost 15% below its 2008-estimated potential and potential output has been written down by almost 10%. As Figure 2 illustrates Europe’s output shortfall is almost identical to the one Japan experienced when the bursting of its ‘bubble economy’ triggered a financial crisis.

Figure 1a. Actual and potential GDP in the US

Sources: Congressional Budget Office, Bureau of Economic Analysis

Figure 1b. Actual and potential GDP in the Eurozone

Sources: IMF World Economic Outlook Databases, Bloomberg

Figure 2. Japan and Eurozone, forecast vs. reality

Sources: OECD 1992 “Long Term Prospects For The World Economy”, IMF 2007, 2007 & 2014 WEO Database

Read more: Reflections on the new 'Secular Stagnation hypothesis'

 

Σάββατο 01/11/2014

sade_expo

[Sade, un humanisme impossible » sera exposé du 6 décembre 2014 au 12 avril 2015 à la Fondation Bodmer en Suisse]

Pascal avec Sade ou le bordel puritain du libéralisme

"Dany-Robert Dufour place Sade au sommet de cette lignée des pervers puritains. C’est que Sade prêche aussi une religion : celle de la nature, dont il étudie scientifiquement les lois pour mieux y obéir. La nature n’est pas la bonne mère smithienne, Sade la défait de ses tartufferies pour la montrer telle qu’elle est : une mère primitive et phallique, généreuse, jouisseuse, mais exigeante, insensible, destructrice. Sa loi suprême est l’égoïsme. Sade est l’analyste implacable qui pousse la logique de l’amour propre à sa limite, et dévoile sa part d’ombre. Dany-Robert Dufour résume ainsi sa leçon : « Laisser faire, laisser exulter l’amour-propre, laisser se réaliser le plan secret de la divine Nature, c’est laisser se construire une entreprise démoniaque, intégralement pornographique : bander tyranniquement pour satisfaire son amour propre ». 

Ainsi s’élabore la religion libérale qui nous gouverne aujourd’hui :

1. Plus de religion transcendante, mais une religion immanente de la nature conçue comme un grand tout, une suprême sagesse. Le marché est naturel, il suffit de le suivre les yeux fermés, en toute foi.

2. Cette religion est une religion de la mère. Exit le père interdicteur ! La nature est une bonne mère qui pourvoit à tout, à condition de s’y soumettre.

3. La science occupe la place du prophète. Elle décrypte les lois naturelles que nous devons suivre (au prix d’une confusion entre loi scientifique et loi juridique). 

4. Il faut lâcher prise, se laisser aller à la spontanéité de ses désirs, quels qu’ils soient. Vive le self love tel qu’il triomphe dans notre individualisme post-moderne ! À bas la culpabilité névrotique !

5. Les miséreux ne souffrent pas et ne meurent pas pour rien. Ils sont l’objet d’un grand dessein qui vise le bonheur de tous, tel que le dessine le darwinisme social. Ils représentent le sacrifice nécessaire à l’harmonie de la collectivité. Les chômeurs contribuent à la prospérité, les indiens se font exterminer pour libérer le terrain, merci !"

 

Έλληνες μεγιστάνες: αυτοί οι τόσο αποτυχημένοι άνθρωποι!

News - Friday

Written by Administrator Friday, 31 October 2014 12:43

Έλληνες μεγιστάνες: αυτοί οι τόσο αποτυχημένοι άνθρωποι!, από τον Στάθη Τσαγκαρουσιάνο, lifo, 30/10/2014

Τα πράγματα είναι απλά. Απόγευμα αργίας, γύριζα σπίτι από την παραλία και στη στροφή είδα να υψώνεται το νέο κτίριο της Λυρικής. Μεγαλειώδες, όμορφο. Κάτι αισιόδοξο. Απεχθάνομαι τον καταιγισμό δελτίων Τύπου που φτάνει στα γραφεία μας για κάθε ρίζα δέντρου που φυτεύεται στο Πάρκο αυτό, που χρηματοδοτεί το Ίδρυμα Νιάρχου. Όπως απεχθάνομαι όσους το δοξολογούν νυχθημερόν, με ακαταμάχητη δουλοπρέπεια, για να μπορέσουν κάποτε να ελεηθούν με οποιονδήποτε τρόπο. Όμως το γεγονός είναι καταφανές και είναι ανεκτίμητο: Ένας πλούσιος διέθεσε ένα σοβαρό τμήμα του πλούτου του για να ωφεληθεί η κοινωνία της καταγωγής του. Για να ωφεληθεί ο κόσμος. Και το ίδιο ισχύει για το Ίδρυμα Ωνάση, πέντε λεπτά αργότερα. Με το Ωνάσειο και τη Στέγη. Είτε για λόγους ματαιοδοξίας, είτε από αίσθηση ευθύνης, δύο Έλληνες μεγιστάνες κάνουν την πόλη καλύτερη, ωραιότερη, χρησιμότερη. Και τους αξίζει η τιμή και ο έπαινος.

Δεν είναι αυτονόητο ο βαθύς πλούτος να συμπεριφέρεται έτσι. Τη μία (και μοναδική) φορά που συνέφαγα με έναν άλλο Έλληνα μεγιστάνα, λίγο πριν ξεπνοήσει ο 20ός αιώνας, τον ρώτησα ευθέως: – «Αγαπητέ Τάδε, είσαι τόσο πλούσιος, που όσα και να δώσεις, δεν θα σου λείψουν. Πώς και δεν έχεις φτιάξει κάτι που να φανεί χρήσιμο σε τόσους ανθρώπους που ζορίζονται άγρια;» – «Δεν μου 'ρχεται!» μου απάντησε απολύτως άχρωμα. «Ναι, βλέπω και τον πατέρα μου, που έχει κάνει Ιδρύματα... Ποτέ δεν ήθελα τέτοια πράγματα. Και θα το θεωρούσα υποκρισία να τα κάνω για να με αγαπάει ο κόσμος. Εμένα με ενδιαφέρει να διακρίνομαι στις επιχειρήσεις μου και να ντιλάρω ευφυώς στο χόμπι μου».   Δεν τον ξαναείδα έκτοτε. Αλλά τον βλέπω να καμαρώνει στα διεθνή κοσμικά περιοδικά. Σαν να μην πρόκειται να πεθάνει ποτέ. Σαν να μην είχε χρεοκοπήσει η χώρα στην οποία περνάει τα χρόνια του. Και βλέπω και τους υπόλοιπους Έλληνες πλούσιους. Να μας απασχολούν υπερβολικά πολύ με τις φιλοδοξίες τους, τα επιχειρηματικά άγχη τους, την εξωνημένη ανέλιξή τους προς την εξουσία και την γκρανγκινιολική τους καριέρα στις κοσμικές στήλες. Τους βλέπω να λαφυραγωγούν τη δημόσια προσοχή με τις βεντέτες τους, τα παραμιλητά αυταρέσκειας και τους αυτοεπαίνους τους – ακόμα και να φωτογραφίζονται στα γιοτ και τα παλάτσι τους για τα ξένα περιοδικά. Και γεγονός παραμένει μόνο ένα: ΚΑΝΕΝΑΣ ΔΕΝ ΒΑΖΕΙ ΤΟ ΧΕΡΙ ΣΤΗΝ ΤΣΕΠΗ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ.    

Read more: Έλληνες μεγιστάνες: αυτοί οι τόσο αποτυχημένοι άνθρωποι!

 

Κονδύλης, ντε Σαντ και Μνημόνιο

News - Friday

Last Updated on Thursday, 30 October 2014 21:42 Written by Administrator Thursday, 30 October 2014 21:31

Πραγματικά, όταν σου λένε και σου δείχνουν την Αλήθεια (ότι είσαι χρεοκοπημένος, τελειωμένος και ένοχος, ότι δεν έχεις καμία Δημοκρατία) και σου κλείνουν το μάτι ότι θα ήταν καλύτερα τα πράγματα εάν παραμέριζες την υποκρισία και τα ψέματα ενός Κράτους Δικαίου, εσύ προτιμάς το ψέμα και όχι την αλήθεια.....

"Αν είναι έτσι στ’ αλήθεια, τότε το αίτημα της επιστροφής στη Φύση μπορεί να δικαιωθεί μονάχα με το ηθικό επιχείρημα, ότι θα έπρεπε να παραμερίσουμε την υποκρισία και τα ψέματα, που συνδέονται με την ύπαρξη κοινωνίας και δικαίου. Ωστόσο, μαζί με τον Nietzsche, θα μπορούσαμε να ρωτήσουμε: γιατί να προτιμήσουμε την αλήθεια και όχι το ψέμα, αφού έτσι κι αλλιώς ξεπεράσαμε το καλό και το κακό;"

 

[..] Είπαμε ότι η αντίληψη του Sade για τη λειτουργία της Φύσης αποτελεί μίαν αντιστροφή ή μεθερμηνεία της θέσης «τα πάντα είναι καλά». Στο όψιμο έργο του ενισχύεται γενικά η τάση να αντιστρέφει έννοιες της ηθικιστικής- κανονιστικής θεώρησης, για να επιστρατεύσει κατόπιν την εσωτερική λογική τους ενάντια στους υπερασπιστές τους. Έτσι αντιστρέφει και τη χριστιανική αντίληψη για τον Θεό, χαρακτηρίζοντάς τον «βρικόλακα» ή «κακούργο», οπότε φαίνεται να δέχεται την ύπαρξη του [..] Απ’ αυτά θέλησαν μερικοί να συμπεράνουν ότι ο Sade, στην πραγματικότητα, δεν μπόρεσε να αποκοπεί λογικά και ψυχικά από τις μισητές του ηθικές- οντολογικές κατηγορίες και ότι το προσκλητήριο για διάπραξη εγκλημάτων είναι ουσιαστικά πρόκληση ή εκδίκηση μιας «τυραγνισμένης συνείδησης» ενάντια στον κακό Θεό ή στην κακή Φύση, μια εν μέρει απελπισμένη και εν μέρει ηρωική εξέγερση.

[..] [Όμως] όταν ο Sade στηλιτεύει τον κακό Θεό, δεν κάνει άλλο τίποτε παρά πιάνει, με τον ελεύθερο και συνάμα εμφατικό του τρόπο, το επιχειρηματολογικό εκείνο νήμα, που άρχισε να ξεδιπλώνει στο κατώφλι κιόλας του Διαφωτισμού ο Bayle και που οδήγησε και τον Voltaire σε δύσκολες ώρες [..] Ο Sade φαίνεται δηλαδή να αποδέχεται την ύπαρξη Θεού, για να την οδηγήσει ad absurdum- αφού ακριβώς η επίκληση ενός τέτοιου Θεού θα εμφάνιζε το έγκλημα ως θεοθέλητη πράξη: αλλιώς θα ήταν ανεξήγητος ο τόσο σημαντικός ρόλος του τελευταίου σε τούτον τον «κόσμο του Θεού». Ο εγκληματίας του Sade δεν εξεγείρεται ενάντια σε έναν ανύπαρκτο Θεό, αλλά ενάντια στην πλασματική, βέβαια, αλλά εξαιρετικά δραστική ιδέα του Θεού, στον βαθμό που τούτη εδώ συναρτάται με την ηθική συνείδηση, καταφέρνοντας να παραλύσει τη βούληση προς έγκλημα και να κατασιγάζει, έτσι, τη φωνή της Φύσης. Με την έννοια αυτή, το έγκλημα σημαίνει την αποκλειστική κυριαρχία του ανθρώπου στον κόσμο μετά από τον θάνατο του Θεού μέσα στην ανθρώπινη συνείδηση. Το πρωτείο του εγκλήματος ισοδυναμεί με το πρωτείο του ανθρώπινου στοιχείου απέναντι στο θεϊκό- όταν ο άνθρωπος είναι Φύση κι όταν η Φύση δεν γνωρίζει καλό και κακό.

Read more: Κονδύλης, ντε Σαντ και Μνημόνιο

 

Παρασκευή 31/10/2014

kerr_1-112014.jpg

Wonder Woman: The Weird, True Story, by Sarah Kerr, The new York Review of Books, 20/11/2014

"Wonder Woman was one of only a few symbols of womanhood who could be considered strong enough to win so big a battle. And she was enjoying a revival in the 1970s. In 1972, Gloria Steinem and the cofounders of Ms. magazine picked Wonder Woman to be the cover girl of its first issue. Ms. even helped publish a book, a culling of feminist-friendly story lines, that for decades was a much-used compilation of the comic’s early years. In the introduction, Steinem recalled the thrill she felt encountering at the age of eight this stunning, buff Amazon princess, flying by invisible airplane from her sheltered island to help America in World War II: “Looking back now at these Wonder Woman stories from the ’40s, I am amazed by the strength of their feminist message.”Wonder Woman stories showed women shackled in endless yards of ropes and chains—a constant theme in art from decades earlier demanding the right to vote. The traditional allegory of an island of Amazon princesses appears in feminist science fiction early in the twentieth century; the rhetoric of a nurturing, morally evolved strongwoman opposed to the war god Mars goes back even further. At the same time, the early comics often included a special insert, edited by a young female tennis champion and highlighting women heroes. Those chosen ranged from white suffragettes to Sojourner Truth to Elizabeth Barrett Browning, professional and sports pioneers, and a founder of the NAACP. It’s unlikely that any platform for American girls’ role models was as popular as this one until three decades later. Wonder Woman was, in short, an explicitly feminist creation. Yet younger generations of feminists have lacked an awareness of the degree to which this is so, just as 1970s feminists were baffled when asked to identify pictures of the early suffragettes. So Wonder Woman is also the symbol of a culture-wide amnesia, part of the more general problem that American feminists can’t be inspired or taught the most useful lessons by their past until they gain a more cohesive sense of it"

Whose side is Turkey on?, by Patrick Cockburn, London Review of Books, 6/11/2014

"It wasn’t US air support alone that made the difference. In Kobani, for the first time, Isis was fighting an enemy – the People’s Defence Units (YPG) and its political wing, the Democratic Union Party (PYD) – that in important respects resembled itself. The PYD is the Syrian branch of the Kurdistan Workers’ Party (PKK), which since 1984 has been fighting for self-rule for the 15 million Turkish Kurds. Like Isis, the PKK combines fanatical ideological commitment with military expertise and experience gained in long years of guerrilla war. Marxist-Leninist in its original ideology, the PKK is run from the top and seeks to monopolise power within the Kurdish community, whether in Turkey or Syria. The party’s imprisoned leader, Abdullah Ocalan, the object of a powerful personality cult, issues instructions from his Turkish prison on an island in the Sea of Marmara. The PKK’s military leadership operates from a stronghold in the Qandil Mountain in northern Iraq, one of the great natural fortresses of the world. Most of its fighters, estimated to number seven thousand, withdrew from Turkey under the terms of a ceasefire in 2013, and today move from camp to camp in the deep gorges and valleys of the Qandil. They are highly disciplined and intensely dedicated to the cause of Kurdish nationalism: this has enabled them to wage a war for three decades against the enormous Turkish army, always undeterred despite the devastating losses they have suffered. The PKK, like Isis, emphasises martyrdom: fallen fighters are buried in carefully tended cemeteries full of rose bushes high in the mountains, with elaborate tombstones over the graves. Pictures of Ocalan are everywhere: six or seven years ago, I visited a hamlet in Qandil occupied by the PKK; overlooking it was an enormous picture of Ocalan picked out in coloured stones on the side of a nearby mountain. It’s one of the few guerrilla bases that can be seen from space. Syria and Iraq are full of armies and militias that don’t fight anybody who can shoot back, but the PKK and its Syrian affiliates, the PYD and YPG, are different. Often criticised by other Kurds as Stalinist and undemocratic, they at least have the capacity to fight for their own communities. The Islamic State’s string of victories against superior forces earlier this year came about because it was fighting soldiers, such as those in the Iraqi army, who are low in morale and poorly supplied with weapons, ammunition and food, thanks to corrupt and incompetent commanders, many of whom are liable to flee. When a few thousand Isis fighters invaded Mosul in June they were in theory facing sixty thousand Iraqi soldiers and police. But the real figure was probably only a third of that: the rest were either just names on paper, with the officers pocketing the salaries; or they did exist but were handing over half their pay to their commanders in return for never going near an army barracks. Not much has improved in the four months since the fall of Mosul on 9 June. According to an Iraqi politician, a recent official inspection of an Iraqi armoured division ‘that was meant to have 120 tanks and 10,000 soldiers, revealed that it had 68 tanks and just 2000 soldiers’. The Iraqi Kurdish peshmerga – literally ‘those who confront death’ – aren’t immensely effective either. They are often regarded as better soldiers than the soldiers in the Iraqi army, but their reputation was won thirty years ago when they were fighting Saddam; they have not done much fighting since, except in the Kurdish civil wars. Even before they were routed by Isis in Sinjar in August, a close observer of the peshmerga referred to them derisively as ‘pêche melba’; they were, he said, ‘only good for mountain ambushes’"

 

Who's Online

We have 109 guests online

Statistics

Members : 34
Content : 343
Web Links : 17
Content View Hits : 314874

DemocracyCrisis Social Media

SocialTwist Tell-a-Friend

france24

Hurriyet Dailynews

Reuters-Photographers

  • Lava: A painfully slow death
    Lava is unpredictable. It could go left or right, up or down. It will move 5 metres in an hour, then not move at all....
  • Man against foam
    "I saw the men trying to push back the layer of foam on top of the water to make enough space for the women to...
  • Los Angeles: the World in a City
    Mexican mariachis, Chinese foot massage parlors, Persian ice cream and Korean karaoke bars: Los Angeles is more than Hollywood, sunshine and surfing,
    ...

Βιβλιοθήκη Herrk

  • Καστοριάδης – Κονδύλης
    Απ’ όσο ξέρω, στη βιβλιογραφία δεν έχει γίνει ακόμα κάποια σύγκριση. Παρακάτω δεν δίνονται απαντήσεις αλλά τίθενται κάποια προκαταρκτικά ερωτήματα:...
  • Οι Ευθυγραμμιζόμενοι
    Brecht: Οι Ευθυγραμμιζόμενοι (μτφρ. Δ. Τζωρτζόπουλος) Για να μη χάσει το ψωμί του Σε καιρούς αυξανόμενης καταπίεσης Αποφασίζει κάποιος, να...
  • Η κρίση αλλάζει την εικόνα της Αθήνας
    Η κρίση αλλάζει και τους δημόσιους χώρους της Αθήνας. Τις αλλαγές καταγράφει το ιστολόγιο “Η Αθήνα πίσω απ’ τη βιτρίνα”. Αποσπάσματα: “Οι...

DemocracyCrisis© All Rights Reserved