Who's Online

We have 9 guests online

Statistics

Members : 17
Content : 75
Web Links : 20
Content View Hits : 10968

Tell A Friend

SocialTwist Tell-a-Friend
Τεύχος 1 - Ιανουάριος 2008 Print E-mail
James Keir Hardie was an early democratic soci...

Image via Wikipedia

 

Αίγυπτος. Κάιρο. Έτος 2000. Η φιγούρα του τριανταεξάχρονου με το «νασερικό» μουστάκι δεσπόζει σ’ αυτό το ακροατήριο των τηλεοπτικών dars . Η κάμερα ζουμάρει στο πρόσωπο του, ενώ η ήσυχη και γαλήνια φωνή του φαίνεται να σαγηνεύει το πολυπληθές ακροατήριο, που αυτή την φορά είναι χωρισμένο σε σειρά ανδρών και σειρά γυναικών. Ο λαϊκός κήρυκας λέγεται Amr Khaled και τα γεμάτο χιούμορ και ευστροφία λόγια του κατευθύνουν το μεγαλοαστικό και νεολαιίστικο ακροατήριο του Καΐρου προς την ηθική και την σεμνότητα. Δεν χρειάζεται να απαγορευτεί στους νέους να διασκεδάζουν στην παραλία, αρκεί να το πράττουν, γνωρίζοντας ‘ότι το Ισλάμ είναι η μόνη λύση’ (al-Islam huwa al-hal). (από το άρθρο του Μανώλη Βαρδή «Μοντέρνο Ισλάμ»)
Ο πατέρας και πρώτος ηγέτης του Εργατικού Κόμματος την περίοδο 1906-08, Keir Hardie (1856-1915), υποστήριζε ότι «αυτό που με ώθησε αρχικά στο εργατικό κίνημα ήταν τα κηρύγματα του Ιησού από τη Ναζαρέτ» . Ο Hardie, το νόθο παιδί ενός αγρότη από το Lanarkshire της Σκοτίας, «κουβαλητής» της οικογένειάς του από τα 10 του χρόνια, εργαζόμενος επί 12ωρο σε αρτοποιείο της Γλασκόβης, έγραφε σε ηλικία 21 ετών στο ημερολόγιό του ότι «σήμερα παρέδωσα τη ζωή μου στον Ιησού Χριστό» . Ο Hardie διέκρινε μεταξύ του θεσμικού χριστιανισμού, τον οποίο έβλεπε ως μια οργανωμένη υποκρισία προς όφελος των κυρίαρχων τάξεων, και της «πραγματική θρησκείας», που πήγαζε από τις καρδιές του λαού. Κλείνοντας το πρώτο κεφάλαιο του βιβλίου του From Serfdom to Socialism, υπογράμμιζε ότι «ο σοσιαλισμός εναρμονίζεται με την αποστολική διαδοχή των προφητών της Παλαιάς Διαθήκης, με τον ίδιο τον Ιησού και τους Πρώτους Πατέρες της Εκκλησίας που υποστήριζαν μέχρι το θάνατό τους το άσβεστο φως της θρησκευτικής τους πίστης ως το Ευαγγέλιο των φτωχών» .  Στρατηγικό μυαλό, ιδεαλιστής και ευαγγελιστής είναι χαρακτηρισμοί που αποδίδονται κατά καιρούς στον πρώτο «βουλευτή των ανέργων». (επιλογή από το «Ήταν όλοι τους παιδιά του Θεού», του Αντώνη Καρβούνη)
(…) Η εποχή του Δυτικού Χριστιανισμού βρίσκεται, καθώς φαίνεται, στο τέλος της. Ανατέλλει η εποχή της θρησκευτικής κυριαρχίας του χριστιανικού Νότου. Και το γεγονός αυτό πρόκειται να αναμορφώσει ριζικά τη συνολική πολιτική παρουσία της Εκκλησίας μέσα στον κόσμο του μέλλοντος.
Στατιστικές μελέτες υπολογίζουν ότι μέχρι το έτος 2025 οι χριστιανοί θα αριθμούν πάνω από δυόμισι δισεκατομμύρια. Όμως είναι η παγκόσμια κατανομή των πιστών που έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον: 623 εκατομμύρια αυτών θα βρίσκονται στη Λατινική Αμερική, 595 στην Αφρική και 498 στην Ασία. Η Ευρώπη με 513 εκατομμύρια καταλαμβάνει μετά βίας την τρίτη θέση, ενώ η βόρεια Αμερική με περίπου 250 εκατομμύρια πιστούς ακολουθεί στην πέμπτη.  Οι προβλέψεις γίνονται ακόμη πιο δυσοίωνες για τη Δύση όσον αφορά στο απώτερο μέλλον, καθώς μέχρι το 2050 μονάχα τρία δυτικά κράτη (οι Η.Π.Α., η Ρωσία και η Γερμανία) θα βρίσκονται ανάμεσα στις δέκα πολυπληθέστερες σε χριστιανούς χώρες.
(από το άρθρο του Δ.Μπεκριδάκη, «Ο Σταυρός του Νότου: το νέο πρόσωπο του Χριστιανισμού στη Λατινική Αμερική»)
(…) Ο Wallis καταδικάζει απερίφραστα τις τοποθετήσεις ηγετών της Χριστιανικής Δεξιάς (των Jerry Fallwell και Pat Robertson) οι οποίοι ζήτησαν λίγο πριν τις προεδρικές εκλογές του 2004 την υπερψήφιση του G.W.Bush. Ο Wallis θεωρεί ότι τέτοιου είδους τοποθετήσεις συνιστούν «κακή θεολογία» (“bad theology”) και επικίνδυνη θρησκεία (“dangerous religion”). Πιστεύει επίσης ότι κάθε υποψήφιος θα πρέπει να εξετάζεται και να κρίνεται μετρώντας τις πολιτικές που εξαγγέλλει απέναντι σε όλη τη γκάμα της Χριστιανικής ηθικής και των Χριστιανικών αξιών. Γράφει χαρακτηριστικά:
«Δεν είμαστε μονοθεματικοί ψηφοφόροι. Πιστεύουμε ότι η φτώχεια –το να νοιάζεται κανείς για τους φτωχούς και τους έχοντες ανάγκη- είναι ένα θρησκευτικό ζήτημα. Οι πολιτικές για τον προϋπολογισμό και τους φόρους που εξαγγέλλουν οι υποψήφιοι είναι ευνοϊκές για τους πλούσιους ή για τους φτωχούς; Η εξωτερική πολιτική ευνοεί το δίκαιο εμπόριο και ακυρώνει τα ελλείμματα για τις φτωχές χώρες;» (από το άρθρο του Σεραφείμ Μακρή «Θρησκευτική ένταξη και πολιτική στις ΗΠΑ στο τέλος του 20ου και στην αυγή του 21ου αιώνα»)

 

 

Reblog this post [with Zemanta]
Γράψτε σχόλιο
Your Contact Details:
Σχόλια:
[b] [i] [u] [url] [quote] [code] [img]   
:D:angry::angry-red::evil::idea::love::x:no-comments::ooo::pirate::?::(
:sleep::););)):0
Security
Please input the anti-spam code that you can read in the image.
 

Design by KM.