|
(Αποθέωση του Αθανασίου Διάκου, 1931) (117,5 Χ 117 εκ.)
Συλλογή Ιδρύματος Σπ. Λοβέρδου.
Θέμα που απασχόλησε πολλές φορές τον Παρθένη, η θυσία του Αθανασίου Διάκου, και για το οποίο θα ζωγραφίσει την «Αποθέωση», διακρίνεται για το συνδυασμό γνωστών και από άλλα έργα του τύπων και νέων χαρακτηριστικών. Έτσι έχουμε στην ξαπλωμένη γυναικεία μορφή, προσωποποίηση της Ελλάδος, τον ίδιο τύπο που έχουμε και στην «Αυγή» και τη «Νύχτα», όπως και σε άλλα του έργα, τύπο ο οποίος κατάγεται, όπως έχει εύστοχα σημειωθεί, από τη βυζαντινή Παναγία της Γέννησης τον Χριστού. Και με τον αρχαίο πολεμιστή, αναφορά στον Λεωνίδα, όπως δηλώνεται από το κράνος, ο οποίος πέθανε στις Θερμοπύλες, κοντά δηλαδή στο χώρο που πολέμησε και ο Αθανάσιος Διάκος, έχουμε τον άγγελο σε άλλα έργα του Παρθένη. Νέα στοιχεία είναι η απόδοση του Διάκου με το ασκητικό ένδυμα του μοναχού, καθώς και ο τρόπος με τον οποίο αποδίδεται ο χώρος, με ένα συνδυασμό γεωμετρικών και βιόμορφων τύπων. Με τις δύο από τις τρεις μορφές να αιωρούνται στον αέρα και με την τρίτη στο έδαφος, καθώς και με τα παραπληρωματικά θέματα -άνθη και δέντρα, σύννεφα στον ουρανό, φτερά του Λεωνίδα-, ο Παρθένης μας δίνει μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα σύνθεση, που βασίζεται στο συνδυασμό οριζοντίων, καθέτων, διαγωνίων και κυκλικών τύπων. Στην κατεύθυνση των ιδεαλιστικών τάσεων και των αλληγορικών τύπων, ο καλλιτέχνης μας δίνει με την οργάνωση -κάθετα και διαγώνια θέματα- ένα σύνολο που διακρίνεται για τον θριαμβικό του χαρακτήρα, με τον Διάκο να υποδέχεται στον ουρανό τον Λεωνίδα, μια χαρακτηριστική και τυπικά ιδεαλιστική σύνδεση του παρόντος με το παρελθόν ή της νεότερης με την αρχαία ιστορία. Πέρα από τα συνθετικά στοιχεία και τα θεματικά χαρακτηριστικά, το έργο διακρίνεται και για το προσωπικό μορφοπλαστικό λεξιλόγιό του, με τον θαυμάσιο συνδυασμό γραμμικών τύπων και χρωματικών αξιών και με την ιδιαίτερη έμφαση στο γαλάζιο και τους τόνους του. Γιατί μ' αυτό ο Παρθένης κατορθώνει σαφέστερα να ολοκληρώσει το περιεχόμενο του θέματος, την Αποθέωση, με τις μορφές λουσμένες στο γαλάζιο, χρώμα του ουρανού και του απείρου.
Κωνσταντίνος Παρθένης (Αλεξάνδρεια Αιγύπτου, 10 Μαΐου 1878 – Αθήνα, 25 Ιουλίου 1967)
Aναπόφευκτη σύγκριση, του Γιάννη Τριάντη, Ελευθεροτυπία, 24/7/2010.
"Φρέσκος στο αξίωμα ο κ. Βίκτορ Ορμπάν (διαδέχθηκε τους σοσιαλιστές, που μέσω ΔΝΤ είχαν βυθίσει τη χώρα στην ύφεση και την απόγνωση), υπεραμύνεται ενός σταθερού χρηματοπιστωτικού συστήματος, αλλά δεν μασάει τα λόγια του: «Ο φόρος στις τράπεζες είναι αναγκαίος, δίκαιος και αποτελεσματικός, καθώς υπηρετεί τα συμφέροντα της χώρας και των πολιτών σε μια πολύ δύσκολη κατάσταση»... Ο Ορμπάν είναι δεξιός. Αλλά με τις απόψεις του ταυτίζεται πλήρως ένας επιφανής κεντροαριστερός οικονομολόγος, ο Τζέιμς Κ. Γκάλμπρεϊθ...".
Το «προφίλ» απογραφής των δημοσίων υπαλλήλων, της Φωτεινής Καλλίρη, Η Καθημερινή, 24/7/2010.
Aντικρουόμενες αντιδράσεις για το Κόσοβο. Ικανοποίηση στις ΗΠΑ, οργή στη Ρωσία, Η Καθημερινή, 24/7/2010.
Ο «πόλεμος» ακούγεται μεταξύ Βενεζουέλας και Κολομβίας. Οι δύο γείτονες διέκοψαν τις διπλωματικές τους σχέσεις και βρίσκονται σε «κατάσταση ετοιμότητας», Το Βήμα, 24/7/2010.
Στη Βέροια, η χρήση οθωμανικού μνημείου διχάζει την κοινωνία. Η Μητρόπολη έχει μετατρέψει ιστορικό τζαμί σε «Παύλειο Πολιτιστικό Κέντρο», του Νίκου Βατόπουλου, Η Καθημερινή, 24/7/2010.
Τζαμιά, όπως και συναγωγές, ανήκουν στο ιστορικό παρελθόν μας, του Γιώργου Λιόλιου, Η Καθημερινή, 24/7/2010.
Η περίπτωση του Αρκάδιου Λευκού (1905 - 1983). Συγγραφέας «οικειοθελούς απομόνωσης», του Βασίλη Κ. Καλαμάρα, Ελευθεροτυπία, 16/8/2003.
"Το πραγματικό του όνομα ήταν Κωνσταντίνος Κωστουλάκης (1905 - 1983), γεννήθηκε στο Ρέθυμνο της Κρήτης, σπούδασε νομικά, εργάστηκε επί ένα διάστημα ως δικηγόρος και σταδιοδρόμησε ως δημόσιος υπάλληλος ανά την Ελλάδα. Αυτό είναι όλο κι όλο το βιογραφικό του, γιατί ουδέποτε μίλησε στον Τύπο της εποχής και ας τον επαίνεσαν οι επώνυμοι του χώρου, οι Αιμίλιος Χουρμούζιος, Αντρέας Καραντώνης, Ι. Μ. Παναγιωτόπουλος, Γ. Κ. Κατσίμπαλης, Βάσος Βαρίκας, Μιχάλης Ροδάς, Αγγελος Φουριώτης, Αστέρης Κοββατζής, Λιλίκα Νάκου".
Bolívar's exhumation. TB or not TB. Venezuela’s president buries bad news by disinterring a national icon, Τhe Economist, 22/7/2010.
Burundi's election. Pretty squalid. East Africa’s weakest new component, The Economist, 22/7/2010.
Koestler the dangerous intellectual. What was wrong (and what was right) with the author of Darkness at Noon? by Jeremy Treglown, TLS, 21/7/2010.
"The youthful leader of a Viennese Zionist student fraternity, Koestler went to Palestine, proved useless on a kibbutz but made his way fast in the journalism and politics of 1920s Jerusalem and later published a book prophesying the tragedy of Israel. In both Civil War Spain and Occupied France the anti-fascist activist was not only imprisoned for long periods but in real danger of being executed. The vocal ex-Communist was taken up by, and had to extricate himself from parts of, the Cold War American Right".
La Chine confrontée à une terrible marée noire, Le Figaro, 23/7/2010.
Chinesische Entwicklung für das «Dach der Welt». Peking will die Herzen der Tibeter durch Modernisierung gewinnen – dabei prallen Welten aufeinander, NZZ Online, 24/7/2010.
Künstliche Intelligenz. Kritik der digitalen Vernunft. Können wir Maschinen menschliches Denken beibringen? Und wie muss die Künstliche Intelligenz-Forschung ihren Denkstil dafür ändern? Der amerikanische Computerwissenschaftler David Gelernter sprach in Berlin über die Möglichkeit einer Synthese von maschinellem und menschlichem Denken, von Thomas Thiel, FAZ, 24/7/2010.
Uribe, Chávez, Santos, Editorial, El Pais, 24/7/2010.
L'ANIMALE SIMBOLO DEL MONDIALE DI CALCIO IN SUDAFRICA. Ahmadinejad se la prende col polpo Paul. «L'Occidente sfrutta la superstizione». Attacco del presidente iraniano: «Chi crede in cose come queste non può essere leader delle nazioni del mondo», Corriere della Sera, 24/7/2010.
A BUENOS AIRES. Il figlio aveva una fidanzata ebrea. Così fu identificato Eichmann. Il criminale nazista fu impiccato in Israele nel 1962, Corriere della Sera, 24/7/2010.
ΑΝΑΛΥΣΗ
"New" and "Old" Civil Wars: Is the distinction valid?, by Stathis N. Kalyvas, 2000.
|
