|
Ενόψει και της αυριανής "Γιορτής της Δημοκρατίας"-ένα μικρο αφιέρωμα.
Στιγμιαίο ή διαρκές το έγκλημα της δικτατορίας…και η βαθιά υποκρισία της νεοελληνικής κοινωνίας, του Μανώλη Βαρδή.
Σήμερα είναι της μόδας να ανακαλύπτονται και να καταδικάζονται οι καχεξίες της Μεταπολίτευσης (που γιορτάζουμε αυτές τις ημέρες). Όμως η Μεταπολίτευση-παρά τα όποια καλά της, σταθερό πολιτικό σύστημα, δημοκρατικοί θεσμοί, ενσωμάτωση κοινωνικών στρωμάτων-δεν υπήρξε ιστορική τομή. Ήταν ιστορική συνέχεια (αυτό δεν το λένε οι επικριτές της).
Σε άλλες χώρες, βλέπε Ισπανία και Πορτογαλία, η «από-δικτατοροποίηση» δεν έγινε με δίκες, αλλά με μία βαθιά και βασανιστική διαδικασία αυτογνωσίας και ελέγχου της κοινωνίας. Ίσως γιατί εκεί κατέστη σαφές ότι η δικτατορία τους υπήρξε έκφραση συγκεκριμένων τάσεων, αντιλήψεων και ιδεολογιών. Σε εμάς υπήρξε δίκη των πρωταιτίων, καταδίκη τους, μετατροπή της ποινής (που χαιρετίστηκε υποκριτικά σαν δείγμα δημοκρατικής επιείκειας), απουσία στρατοδικείου για το έγκλημα της Κύπρου (αντίθετα μάλιστα ιεραρχική καταξίωση κάποιων εκ των Αρχηγών του στρατού), φόβος μπροστά στην επίσημη αναγνώριση του ότι έγινε «πόλεμος» στην Κύπρο, επίσημη «άγνοια» των πεσόντων και των αγνοουμένων.
Κάποιοι έκαναν λόγο τότε για επιβίωση χουντικών στοιχείων στα δημοκρατικά πολιτικά κόμματα και τους θεσμούς. Εμένα δεν με ενδιαφέρει αυτό γιατί το θεωρώ ιστορικά αυτονόητο και αναπόφευκτο (ας δει κανείς τη διαδοχή της ναζιστικής Γερμανίας από τις δύο Γερμανίες, μετά τον πόλεμο). Με ενδιαφέρει όμως πως αυτή η μορφή της μεταπολιτευτικής διαδικασίας (δίκη, πολιτικό σύστημα, άνοδος κοινωνικών στρωμάτων) αποτέλεσε έκφραση διαδοχής. Δηλαδή, με απλά λόγια, το πελατειακό κράτος, ο νεοπλουτισμός, η αμορφωσιά, το κιτς, ο κυνισμός των πολιτικών προσώπων, ο ερασιτεχνισμός στα εθνικά θέματα, η ενσωμάτωση των κοινωνικών στρωμάτων δια της ευμάρειας, υπήρξαν κληροδοτήματα της δικτατορίας προς τη δημοκρατία. Η ελληνική δικτατορία-παρά τα φαινόμενα- δεν είχε δική της ιδεολογία-δανείστηκε και δάνεισε κοινούς τόπους και «αξίες». Γι’ αυτό η ελληνική κοινωνία «καθάρισε» εύκολα με δίκη εξπρές, με νομικίστικες ακροβασίες περί «στιγμιαίου» εγκλήματος και «η δημοκρατία δικαίω ουδέποτε κατελύθη». Η συνενοχή της βρήκε το άλλοθι της. Ένα «κακό διάλειμμα» ήταν η χούντα, βρε αδελφέ, τι και αν χάθηκε η μισή Κύπρος! (άλλωστε η Κύπρος είναι μακριά από την Ελλάδα-κατά Καραμανλή μεταξύ 1ου και 2ου Αττίλα).
Τα θύματα αυτής της κωμικο-τραγωδίας ήταν τα εθνικά δίκαια, αλλά και η Αριστερά. Αυτή η μεταπολιτευτική γέφυρα την εξάρθρωσε εντελώς. Περιθωριοποιήθηκε νομιμοποιούμενη. Το μεγαλύτερό της μέρος συγκατένευσε στη δημοκρατική ομαλότητα, με πληρωμή την κοινωνική ενσωμάτωση, άνοδο και συνδιαχείριση. Το μικρότερο κομμάτι «πάγωσε» ιστορικά.
* αντί επιλόγου: έχει καταγραφεί από διακεκριμένους στοχαστές ότι η εγκατάλειψη του «εθνικού» ήλθε σαν αποτέλεσμα της κατάχρησής του από τους δικτάτορες (στα σχολεία, στους πολιτικούς θεσμούς, στα πανεπιστήμια κ.α.) Για τον γράφοντα αυτό δεν ισχύει. Η εγκατάλειψη του «εθνικού», δηλαδή του υγιούς πατριωτισμού, ήταν αποτέλεσμα μίας ολόκληρης εποχής, στην οποία η Δικτατορία ήταν και αυτή μία επιμέρους φάση της. Εκτός αν λάβουμε σοβαρά υπόψη μας τη ρητορική της Χούντας! Ίσως η τελευταία αναλαμπή πατριωτισμού να ήταν η αιματοβαμμένη σημαία του Πολυτεχνείου. Η Χούντα πολέμησε το Πολυτεχνείο και η διαδεχθείσα Δημοκρατία το «αποθέωσε», ξεχνώντας σιγά σιγά την ελληνική σημαία του.
Τι αλλάζει και τι μένει όμοιο από το σκηνικό του εορτασμού της Δημοκρατίας κατά την καθιερωμένη ετήσια δεξίωση στον κήπο του Προεδρικού Μεγάρου. Η εξέλιξη μιας γιορτής, της Αναστασίας Λαμπρία, Το Βήμα, 20/7/1997.
ΝΟΕΜΒΡΗΣ 1973 – ΝΟΕΜΒΡΗΣ 1974 . Οι 12 μήνες που δεν άλλαξαν τον κόσμο, από τον Ιό.
(Το φύλλο με το συγκλονιστικό Άρθρο του Νίκου Ψαρουδάκη που του εξασφάλισε, από την Πρώτη Καραμανλική Δημοκρατία τρεις Μήνες Δημοσία Δαπάνη Σοφρονιστικές Διακοπές στις Φυλακές του Κορυδαλλού. Παρά το ευτελές της εξαγοράς της Ποινής ο Νίκος Ψαρουδάκης την εξέτισε !!!, πηγή: http://www.xristianiki.gr/istorikoi-titloi.html)
Εθνικό Παράδειγμα, του Γιάννη Πανούση, Άρθρο στο περιοδικό "Ομπρέλα", τεύχος / Ιούνιος-Αύγουστος 2007.
Η δική μας Μεταπολίτευση: Μέρες του '75 (Ιαν.-Ιουλ.), Lagadin's Weblog.
1974-1980 Η Μεταπολίτευση, Έθνος OnLine.
[To δικαίωμα της αντίστασης κατά το Σύνταγμα], ο τίτλος της ανάρτησης δεν δηλώνεται, όμως πρόκειται για ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο, εδώ.
Γιατί δεν ανοίγει ο Φάκελος Κύπρου (Η Έκθεση για την Εισβολή των Τούρκων), posted by κακαράς, 1/7/2010.
ΥΠΟΘΕΣΗ ΤΟΥ ΤΕΩΣ ΒΑΣΙΛΕΩΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΚΑΙ ΑΛΛΩΝ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ (Αίτηση Αριθ. 25701/94), του ΕΔΑΔ Συμβούλιο της Ευρώπης.
|
