Ενόψει και της αυριανής "Γιορτής της Δημοκρατίας"-ένα μικρο αφιέρωμα.

Στιγμιαίο ή διαρκές το έγκλημα της δικτατορίας…και η βαθιά υποκρισία της νεοελληνικής κοινωνίας, του Μανώλη Βαρδή.

Σήμερα είναι της μόδας να ανακαλύπτονται και να καταδικάζονται οι καχεξίες της Μεταπολίτευσης (που γιορτάζουμε αυτές τις ημέρες). Όμως η Μεταπολίτευση-παρά τα όποια καλά της, σταθερό πολιτικό σύστημα, δημοκρατικοί θεσμοί, ενσωμάτωση κοινωνικών στρωμάτων-δεν υπήρξε ιστορική τομή. Ήταν ιστορική συνέχεια (αυτό δεν το λένε οι επικριτές της).

Σε άλλες χώρες, βλέπε Ισπανία και Πορτογαλία, η «από-δικτατοροποίηση» δεν έγινε με δίκες, αλλά με μία βαθιά και βασανιστική διαδικασία αυτογνωσίας και ελέγχου της κοινωνίας. Ίσως γιατί εκεί κατέστη σαφές ότι η δικτατορία τους υπήρξε έκφραση συγκεκριμένων τάσεων, αντιλήψεων και ιδεολογιών. Σε εμάς υπήρξε δίκη των πρωταιτίων, καταδίκη τους, μετατροπή της ποινής (που χαιρετίστηκε υποκριτικά σαν δείγμα δημοκρατικής επιείκειας), απουσία στρατοδικείου για το έγκλημα της Κύπρου (αντίθετα μάλιστα ιεραρχική καταξίωση κάποιων εκ των Αρχηγών του στρατού), φόβος μπροστά στην επίσημη αναγνώριση του ότι έγινε «πόλεμος» στην Κύπρο, επίσημη «άγνοια» των πεσόντων και των αγνοουμένων.

Κάποιοι έκαναν λόγο τότε για επιβίωση χουντικών στοιχείων στα δημοκρατικά πολιτικά κόμματα και τους θεσμούς. Εμένα δεν με ενδιαφέρει αυτό γιατί το θεωρώ ιστορικά αυτονόητο και αναπόφευκτο (ας δει κανείς τη διαδοχή της ναζιστικής Γερμανίας από τις δύο Γερμανίες, μετά τον πόλεμο). Με ενδιαφέρει όμως πως αυτή η μορφή της μεταπολιτευτικής διαδικασίας (δίκη, πολιτικό σύστημα, άνοδος κοινωνικών στρωμάτων) αποτέλεσε έκφραση διαδοχής. Δηλαδή, με απλά λόγια, το πελατειακό κράτος, ο νεοπλουτισμός, η αμορφωσιά, το κιτς, ο κυνισμός των πολιτικών προσώπων, ο ερασιτεχνισμός στα εθνικά θέματα, η ενσωμάτωση των κοινωνικών στρωμάτων δια της ευμάρειας, υπήρξαν κληροδοτήματα της δικτατορίας προς τη δημοκρατία. Η ελληνική δικτατορία-παρά τα φαινόμενα- δεν είχε δική της ιδεολογία-δανείστηκε και δάνεισε κοινούς τόπους και «αξίες». Γι’ αυτό η ελληνική κοινωνία «καθάρισε» εύκολα με δίκη εξπρές, με νομικίστικες ακροβασίες περί «στιγμιαίου» εγκλήματος και «η δημοκρατία  δικαίω ουδέποτε κατελύθη». Η συνενοχή της βρήκε το άλλοθι της. Ένα «κακό διάλειμμα» ήταν η χούντα, βρε αδελφέ, τι και αν χάθηκε η μισή Κύπρος! (άλλωστε η Κύπρος είναι μακριά από την Ελλάδα-κατά Καραμανλή μεταξύ 1^ου και 2^ου Αττίλα).

Τα θύματα αυτής της κωμικο-τραγωδίας ήταν τα εθνικά δίκαια, αλλά και η Αριστερά. Αυτή η μεταπολιτευτική γέφυρα την εξάρθρωσε εντελώς. Περιθωριοποιήθηκε νομιμοποιούμενη. Το μεγαλύτερό της μέρος συγκατένευσε στη δημοκρατική ομαλότητα, με πληρωμή την κοινωνική ενσωμάτωση, άνοδο και συνδιαχείριση. Το μικρότερο κομμάτι «πάγωσε» ιστορικά.

* αντί επιλόγου: έχει καταγραφεί από διακεκριμένους στοχαστές ότι η εγκατάλειψη του «εθνικού» ήλθε σαν αποτέλεσμα της κατάχρησής του από τους δικτάτορες (στα σχολεία, στους πολιτικούς θεσμούς, στα πανεπιστήμια κ.α.) Για τον γράφοντα αυτό δεν ισχύει. Η εγκατάλειψη του «εθνικού», δηλαδή του υγιούς πατριωτισμού, ήταν αποτέλεσμα μίας ολόκληρης εποχής, στην οποία η Δικτατορία ήταν και αυτή μία επιμέρους φάση της. Εκτός αν λάβουμε σοβαρά υπόψη μας τη ρητορική της Χούντας! Ίσως η τελευταία αναλαμπή πατριωτισμού να ήταν η αιματοβαμμένη σημαία του Πολυτεχνείου. Η Χούντα πολέμησε το Πολυτεχνείο και η διαδεχθείσα Δημοκρατία το «αποθέωσε», ξεχνώντας σιγά σιγά την ελληνική σημαία του. 

Τι αλλάζει και τι μένει όμοιο από το σκηνικό του εορτασμού της Δημοκρατίας κατά την καθιερωμένη ετήσια δεξίωση στον κήπο του Προεδρικού Μεγάρου. Η εξέλιξη μιας γιορτής, της Αναστασίας Λαμπρία, Το Βήμα, 20/7/1997.

ΝΟΕΜΒΡΗΣ 1973 – ΝΟΕΜΒΡΗΣ 1974 . Οι 12 μήνες που δεν άλλαξαν τον κόσμο, από τον Ιό.

(Το φύλλο με το συγκλονιστικό Άρθρο του Νίκου Ψαρουδάκη που του εξασφάλισε, από την Πρώτη Καραμανλική Δημοκρατία τρεις Μήνες Δημοσία Δαπάνη Σοφρονιστικές Διακοπές στις Φυλακές του Κορυδαλλού. Παρά το ευτελές της εξαγοράς της Ποινής ο Νίκος Ψαρουδάκης την εξέτισε !!!, πηγή: http://www.xristianiki.gr/istorikoi-titloi.html)

Εθνικό Παράδειγμα, του Γιάννη Πανούση, Άρθρο στο περιοδικό "Ομπρέλα", τεύχος / Ιούνιος-Αύγουστος 2007.

Η δική μας Μεταπολίτευση: Μέρες του '75 (Ιαν.-Ιουλ.), Lagadin's Weblog.

1974-1980 Η Μεταπολίτευση, Έθνος OnLine.

[To δικαίωμα της αντίστασης κατά το Σύνταγμα], ο τίτλος της ανάρτησης δεν δηλώνεται, όμως πρόκειται για ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο, εδώ.

Γιατί δεν ανοίγει ο Φάκελος Κύπρου (Η Έκθεση για την Εισβολή των Τούρκων), posted by κακαράς, 1/7/2010.

ΥΠΟΘΕΣΗ ΤΟΥ ΤΕΩΣ ΒΑΣΙΛΕΩΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΚΑΙ ΑΛΛΩΝ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ (Αίτηση Αριθ. 25701/94), του ΕΔΑΔ Συμβούλιο της Ευρώπης.

Διαβάστε επίσης την Ατζέντα της Ημέρας:

Τον Σεπτέμβριο του 1974 ο Μιχάλης Κακογιάννης ταξίδεψε στην Κύπρο,τον τόπο καταγωγής του,προκειμένου να γυρίσει ένα ντοκιμαντέρ σχετικά με την εισβολή των Τούρκων.Ήταν μια προσωπική προσπάθεια, «χωρίς προκατασκευασμένες ιδέες, χωρίς συγκεκριμένο πρόγραμμα• πήγα χωρίς να έχω σκεφθεί τίποτε» είπε ο σκηνοθέτης έναν χρόνο αργότερα σε συνέντευξη του.
Το οδοιπορικό του Κακογιάννη είχε ως αποτέλεσμα τον «Αττίλα 74»,μια μνημειώδη καταγραφή της κατάστασης στην Κύπρο μετά το πραξικόπημα εναντίον του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου και την τουρκική εισβολή.Ο σκηνοθέτης δούλεψε τόσο με πολιτικά στελέχη όσο και με τον λαό της χώρας.Απέσπασε μια μεγάλη συνέντευξη από τον Μακάριο,μίλησε με τον μετέπειτα ιδρυτή του κόμματος Δημοκρατικός Αγώνας Γλαύκο Κληρίδη και τον Νίκο Σαμψών που έμεινε στην Ιστορία επειδή ανέλαβε δοτός «πρόεδρος» της Κύπρου κατά το πραξικόπημα εναντίον του Μακαρίου.Μίλησε με ανθρώπους της ΕΟΚΑ-Β αλλά και με τον απλό λαό που κατέθεσε μαρτυρίες για την τραγωδία που έπληξε την ελληνική κοινότητα του νησιού,δηλαδή περί το 82% του πληθυσμού της Κύπρου. 
«Πέρα από καθετί, η ταινία μου είναι ένα ανθρώπινο ντοκουμέντο» συνεχίζει στην ίδια συνέντευξη ο Κακογιάννης.Πραγματικά ο φακός του σκηνοθέτη (διευθυντής φωτογραφίας ο Σάκης Μανιάτης) καταγράφει τις άθλιες συνθήκες ζωής στους προσφυγικούς καταυλισμούς (αγρότισσες ζουν σε σκηνές ανάμεσα σε κότες,εκδιωγμένες από τα σπίτια τους), το παράπονο ενός 15χρονου κοριτσιού που βιάστηκε από τους Τούρκους εισβολείς,εξαγριωμένους νέους από τη σύγχυση και την αβεβαιότητα για το αν ζει ή όχι κάποιο μέλος της οικογένειάς τους που χάθηκε στη ζώνη κατοχής.Η αποκορύφωση του δράματος στον «Αττίλα 74» φαίνεται στο χωρίς μεταβατικό στάδιο «πέρασμα» των Ελληνοκυπρίων από μια καλή ζωή στο καθεστώς του «πρόσφυγα μέσα στην ίδια τους τη χώρα»,τη στιγμή που κάποτε διέθεταν υψηλότερο επίπεδο ζωής συγκριτικά με εκείνο των Ελλήνων,πόσο μάλλον των Τούρκων. 
Η απουσία των συνεντεύξεων από Τουρκοκυπρίους δεν ήταν ευθύνη του Κακογιάννη.«Αρνήθηκαν» λέει στην ίδια συνέντευξη ο σκηνοθέτης.«Όταν βρισκόμουν εκεί κανείς Τουρκοκύπριος δεν μπορούσε να περάσει τη "γραμμή του Αττίλα".Στον Νότο, όπου ζουν πάντα πολλές χιλιάδες Τουρκοκύπριοι,οι περισσότεροι φοβούνταν να μιλήσουν.Μόνο ένας δήμαρχος εξομολογήθηκε πως ήθελε να ζήσει και να πεθάνει στο χωριό του».

Βασίλης Αρβανίτης ή πως υπερβαίνεται το εθνικό

του Μανώλη Βαρδή || www.democracycrisis.com

Μιλήσαμε χθες για τον Στρατή Μυριβήλη. Δείτε λοιπόν (ή ξαναθυμηθείτε) επεισόδιο της ιστορίας του για τον Βασίλη Αρβανίτη (σε αγκύλες οι δικές μου περιλήψεις).

[το πρωτοπαλίκαρο ο Ζαχαριάς, ο φόβος και τρόμος του χωριού, είχε μία μέρα όλη την ταβέρνα δική του με την παρέα του. Ο Βασίλης όμως, αμούστακος ακόμα, τολμά να μπει και να παραγγείλει. Ο Ζαχαριάς τον εμπαίζει και τον διώχνει αποκαλώντας τον «τσογλάνι». Ο Βασίλης προσβάλλεται και φεύγει λέγοντας «Τσογλάνι, δεν είμαι, βρε Ζαχαριά. Αυτόν το λόγο πούπες , να τον γράψεις. Μία μέρα θα σου τον ξεπλερώσω»]

Μέσα στην ίδια βδομάδα μας τον εσκότωσαν οι Τούρκοι τον Ζαχαριά….Γιατί οι συχωριανοί μας οι Τούρκοι τον είχανε στο στομάχι το Ζαχαριά, που ήταν το πρωτοπαλίκαρο του χωριού κι’ έφερνε κοντραμπάντο γκράδες από το Ελληνικό….Πολύ τους πόνεσε τούτο το φονικό τους Χριστιανούς…Όλοι μας το ξέραμε πως ο Σαμπρής [ο Τούρκος δολοφόνος], που περνούσε για χριστιανομάχος ανάμεσα στους Τούρκους, το μουρμούριξε μία βραδιά πως θα του την φέρει…-Δεν ξέρουμε, δεν είδαμε, λέγαν οι δικοί μας, -Μπάκμαντιμ, γκιέρμεντιμ! λέγανε και οι Τούρκοι, και σήκωναν υποκριτικά τα χέρια…..Οι Τούρκοι ξεθαρρεύτηκαν, άρχισαν να κοροϊδεύουν κιόλας. Όμως κανείς δεν τον πείραξε το Σαμπρή και κανένας δεν πιάστηκε για φονιάς….

Την άλλη μέρα, πάει ο Βασίλης και βρίσκει το τουρκί στο περιβόλι του να ποτίζει τις ντομάτες

-Γειά χαρά, βρε Σαμπρή!

-Χόχ γκελντίν, Βασίλ! Βγάζει την ταμπακιέρα ο δικός μας [ αρχίζουν να καπνίζουν και να μιλούν για άσχετα θέματα] Ύστερα δεν έχουν πια τίποτ’ άλλο να πουν. Μόνο περιμένουν αυτό που τους γράφει η ώρα. Ξαφνικά, ο Βασίλης σηκώνει το φρύδι, φυσά σιγανά τον καπνό. Πετά το τσιγάρο στο χώμα, το πατά δύο φορές. Ρωτά ήσυχα, έτσι σαν παράπονο;

-Γιατί, βρε Σαμπρή, τόνε σκότωσες το Ζαχαριά; Ο Τούρκος πετά κι’ αυτός το τσιγάρο, ακουμπά τα χέρια στο στυλιάρι της τσάπας.

-Άιντε, μπρε μωρό μ’, λείψε, μη με βάζεις σε μπελά! Ο Βασίλης τραβά την κάμα, την καρφώνει τέσσερις φορές σταυρωτά στα στήθια του Σαμπρή!..Ο Βασίλης σκουπίζει προσεκτικά το μαχαίρι στο βρακί του Τούρκου. Το βάζει στο ζουνάρι…..έτσι, που έχει απλωμένο το χέρι, πιάνει στην τύχη ένα αχλάδι. Το κόβει μηχανικά, το μασσάει από γύρω-γύρω, χωρίς να βιάζεται. Ύστερα, πετά το κοτσάνι στο σκοτωμένο και φεύγει [Χαράς ευαγγέλια για τους χριστιανούς του χωριού. Ήλθαν πάλι οι Τούρκοι αστυνόμοι και ανακριτές, αλλά μήτε είδα, μήτε ξέρω. Την Κυριακή, η Δημογεροντία φωνάζει τον Βασίλη στην εκκλησιά, τον κερνά και του δίνει χρήματα από το παγκάρι για να διαφύγει, αφού σίγουρα οι Τούρκοι θα του έστηναν καρτέρι]

Τούβαλαν στο χέρι το μαντήλι. Ο Βασίλης το κοίταξε, ύστερα ήσυχα ακούμπησε το κομπόδεμα στο δίσκο. Χαμήλωσε τα μάτια και είπε:

-Σπολλάτη σας, αφεντάδες!...Όμως, λάθος έχετε. Εγώ δε σκότωσα το Σαμπρή για να πάρω πίσω το αίμα του Ζαχαριά.

Οι προεστοί απόμειναν.

-Αμ γιατί τόνε σκότωσες;

-Γιατί…Έ…,να! Δε μ’ αφήκε να σκοτώσω εγώ το Ζαχαριά. Μ’ έβρισε εκείνος «τσογλάνι» τότες….Τόταξα να του το πλερώσω. Τον είχα γράψει για μένα το Ζαχαριά. Μου τόνε πήρε ο Σαμπρής. Γι’ αυτό πήγα και τον σκότωσα.

(πηγή: Ρένου Ηρακλή και Στάντη Αποστολίδη, Ανθολογία. Το Διήγημα, Τα Νέα Ελληνικά, Αθήναι, 11η έκδοση, σσ. 381-384) 

Placebo, The Bitter End (αφιερωμένο στούς Έλληνες συμπολίτες μας)

Οι αιτίες της απάθειας, του Μανώλη Βαρδή. 

Είναι μεσοκαλόκαιρο και δεν πρέπει να ταραζόμαστε, όμως δεν μας αφήνουν οι «διάολοι». Όσοι ενδιαφέρεστε ακόμα για το μέλλον αυτού του τόπου, θα έχετε πιθανώς αναρωτηθεί για την απάθεια των συμπολιτών μας απέναντι στα μέτρα που παίρνονται γι’ αυτούς. Όσοι μάλιστα έχετε και κάποια ηλικία, θα σας φανεί παράξενη αυτή η σιωπή και η αμηχανία (σε σχέση με προηγούμενες δεκαετίες).

Έχουν δοθεί πολλές εξηγήσεις: πολιτικές, κοινωνιολογικές, πολιτισμικές, ακόμα και «θρησκευτικές» (το τελευταίο και από τον γράφοντα). Όμως έπεσε στα χέρια μου ένα ενδιαφέρον paper του W. Lance Bennett (University of Washington), με τίτλο The Uncivic Culture: Communication, Identity, and the Rise of Lifestyle Politics, του Δεκεμβρίου του 1998. Ο συγγραφέας προσπαθεί να αναιρέσει το συμπέρασμα ότι τα μέσα επικοινωνίας (μονοσήμαντα) έχουν υπονομεύσει την πολιτική συμμετοχή και αντίδραση των Αμερικανών τα τελευταία χρόνια. Σωστά λοιπόν φέρνει στο προσκήνιο τις οικονομικές αλλαγές της μετά το ’70 εποχής και πως αυτές έχουν διαμορφώσει ένα εντελώς διαφορετικό κοινωνικό κεφάλαιο. Νέοι ρόλοι έχουν αναφανεί σαν αποτέλεσμα της υπερ-εργασίας, της part time εργασίας, της υπερ-απασχόλησης των γυναικών, της κατεδάφισης του κράτους πρόνοιας. Αυτό μεταφράζεται ψυχολογικά με ένα αξιακό κομφούζιο. Έτσι ενώ παραπονούνται (οι Αμερικάνοι της έρευνας) ότι δεν έχουν πλέον χρόνο για το σπίτι και τα παιδιά τους, στο ερώτημα αν θα ήθελαν να «επιστρέψουν» και πάλι σε παραδοσιακές κοινωνικές καταστάσεις (π.χ. η γυναίκα στο σπίτι, έμφαση στην οικογένεια κ.α.) απαντούν κατηγορηματικά αρνητικά.

Το πρόβλημα επιδεινώνεται αν συνυπολογισθεί η μετατροπή των κοινωνικών προβλημάτων σε προσωπικά. Σαν αποτέλεσμα της διάλυσης των μεγάλων ιδεολογιών, η καθημερινή εργασιακή ανασφάλεια μετατρέπεται σε προσωπικό ζήτημα επιβίωσης, το οποίο δεν περιμένει τίποτε από κυβερνητικές λύσεις που είναι μη αποτελεσματικές (κυνισμός και απάθεια). Αυτό οδηγεί με τη σειρά του στον κύκλο των anger politics, δηλαδή η ματαίωση των προσδοκιών όταν εκτονώνεται παίρνει την μορφή αποσπασματικών και μηδενιστικών επιθέσεων. Σε επικοινωνιακό επίπεδο η αλλαγή αυτή φαίνεται στην διαδοχή του μοντέλου του political-media complex, της ανάδειξης της τηλεόρασης με το μαζικό ακροατήριο σε θεσμό διακυβέρνησης, από το σύγχρονο μοντέλο των πολιτικών μηνυμάτων που στοχεύουν σε «επιλεγμένα ακροατήρια» (targeted individuals), εκπονούνται από επαγγελματίες της επικοινωνίας και λαμβάνουν υπόψη τους την αυξανόμενη δυσπιστία του κόσμου απέναντι σε πολιτικούς και δημοσιογράφους.

Το κοινό είναι ρευστό, από-συγκεντρωμένο και κουρασμένο (σαν αποτέλεσμα της εντατικοποίησης της εργασίας). Οι κοινωνικές συλλογικότητες έχουν αντικατασταθεί από προσωπικά-συνήθως συναισθηματικά-πολλαπλά lifestyle formats. Γι’ αυτό μη μας κάνει εντύπωση όταν βλέπουμε στην πολιτική ατζέντα των ημερών μας σκληρά μέτρα υψηλής πολιτικής (ασφαλιστικό, εργασιακό) δίπλα σε θέματα όπως ο καθαρισμός της παραλίας, τα εθελοντικά στέκια για τους μετανάστες, ο Ασωπός ποταμός κ.α. Δεν πρόκειται για παραπληροφόρηση. Είναι ακριβώς ο αντικατοπτρικός λόγος ταυτότητας του μέσου πολίτη, ο οποίος προσπαθεί να δομήσει την ταυτότητά του μέσω αυτών των πολλαπλών formats.

Θα μου πει κανείς, που σκέφτεται «παλιομοδίτικα», κάποιος κερδίζει μέσα απ’ όλα αυτά. Επιφανειακά κερδισμένος είναι το με τη στενή έννοια «πολιτικό σύστημα», το οποίο καταφέρνει και επιβιώνει και δεν απειλείται. Όμως στο βάθος το πρόβλημα δεν εξαφανίζεται, καθώς δεν είναι σίγουρο πως αυτά τα νέα σχήματα μπορούν να σταθεροποιήσουν την υγεία της πολιτικής με την ουσιαστικότερη έννοια της.

The Crisis and the Euro, by George Soros, The New York Review of Books, 19/8/2010.

Προφητικά Κείμενα

1. «Ομάδα κρούσης» για την οικονομία συγκροτεί ο πρόεδρος του ΠαΣοΚ κ. Γ. Παπανδρέου, της Δήμητρας Κρουστάλλη, Το Βήμα, 8/9/2009.

"Ιδιαίτερη σημασία αποδίδει το επιτελείο του κ. Γ. Παπανδρέου στην παρουσία του στη ΔΕΘ και για τον σκοπό αυτόν έχουν επιστρατευθεί όλοι όσοι θα μπορούσαν να προσφέρουν ιδέες, προτάσεις και εκτιμήσεις για την κατάσταση της οικονομίας και για την έξοδο από την κρίση. Η ανάλυση που υπάρχει στον τομέα Οικονομίας του κόμματος, την οποία συμμερίζονται και οι προσωπικότητες που εκλήθησαν να συνδράμουν τον πρόεδρο του ΠαΣοΚ, είναι ότι το έλλειμμα θα ξεπεράσει το 8% και ότι δεν είναι κυκλικό. Δηλαδή δεν εξηγείται μόνο από το ξέσπασμα της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης αλλά είναι διαρθρωτικό και έχει διάρκεια στον χρόνο. Ετσι ο κ. Παπανδρέου έχει καλέσει προσωπικότητες από τον χώρο της οικονομίας, ακόμη και ορισμένους που είχαν απομακρυνθεί το τελευταίο διάστημα από την ηγεσία του κόμματος, προκαλώντας τη θετική έκπληξή τους. Πρόκειται για τους καθηγητές Ι. Στουρνάρα (επιστημονικός διευθυντής του ΙΟΒΕ), Ηρ. Πολεμαρχάκη (διατηρεί μακρά φιλία με την οικογένεια Παπανδρέου), Β. Ράπανο (πρόεδρος του ΟΠΕΚ), Γκίκα Χαρδούβελη, (πρώην σύμβουλος του κ. Κ. Σημίτη και του διοικητή της Εθνικής Θόδωρου Καρατζά και στέλεχος της Εurobank) και Κ. Παπαδόπουλο (συνεργάτης του κ. Παπανδρέου από το υπουργείο Εξωτερικών). Κάποιον ρόλο παίζει και ο κ. Μιχ. Σάλλας, πρόεδρος της Τράπεζας Πειραιώς."

2. Μια προφητική ομιλία του Κώστα Σημίτη στη Βουλή το 2008: «Θα υποδειχθεί λύση με προσφυγή στο ΔΝΤ», Posted: 09/04/2010 by positivus, Grecian Politics,

"Αποτελεί κοινό μυστικό στους κύκλους της Ευρωπαϊκής Επιτροπής ότι η Ελλάδα δεν προσαρμόζεται στις επιταγές της ΟΝΕ και ότι επίσης οι όποιες νουθεσίες και επιτηρήσεις δεν αρκούν. Θεωρούν ότι η τωρινή πολιτική ηγεσία της χώρας, που στηρίχθηκε από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή σε όλες τις σημαντικές επιδιώξεις της, την απογραφή, την αναθεώρηση του ΑΕΠ, τη γρήγορη ολοκλήρωση της διαδικασίας της επιτήρησης, εκμεταλλεύτηκε αυτή τη συμπαράσταση για να χειροτερεύσει κατά πολύ τα πράγματα και να μην τηρήσει δεσμεύσεις. Απλά, τους κορόιδεψε. Η Ελλάδα, πιστεύουν, καλό θα ήταν να αναγκαστεί να προσφύγει στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο για να εξασφαλίσει τον απαραίτητο δανεισμό, ώστε η παρακολούθηση της ελληνικής οικονομίας να είναι αρμοδιότητά του και όχι φροντίδα της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Αφορμές για μια τέτοια κίνηση μπορούν να βρεθούν, αν συνεχιστεί η σημερινή πορεία. Η Ελλάδα σύμφωνα με τον προϋπολογισμό που συζητάμε θα πρέπει να δανειστεί το 2009 τουλάχιστον 40 δισ., αλλά πιθανότατα ένα ποσό 50 δισ. Τα χρήματα στις διεθνείς χρηματαγορές θα είναι δύσκολο να βρεθούν την περίοδο που θα επιδιώξει τον δανεισμό η Ελλάδα. Γιατί και άλλες χώρες και προπαντός ξένες τράπεζες θα επιθυμούν να δανειστούν και θα προσφέρουν ικανοποιητικότερο επιτόκιο ή περισσότερη φερεγγυότητα. Στην περίπτωση που παρουσιαστούν δυσκολίες δανεισμού του ελληνικού κράτους θα έχει δοθεί η αφορμή να διατυπωθεί η υπόδειξη, ότι η λύση του προβλήματος θα πρέπει να επιζητηθεί μάλλον με προσφυγή στο ΔΝΤ».

Μεγάλες προσδοκίες, αλλά και αδιευκρίνιστες πλευρές, του Χρήστου Ζιώτη, Ελευθεροτυπία, 16/7/2010.

Νέες ισορροπίες. Νέες ισορροπίες στο τραπεζικό σύστημα της χώρας θα διαμορφώσει η ενδεχόμενη αποδοχή της πρότασης Σάλλα για συνένωση δυνάμεων μεταξύ των τραπεζών Πειραιώς - Αγροτικής Τράπεζας και Ταχυδρομικού Ταμιευτηρίου, με το διακύβευμα ωστόσο να εντοπίζεται στο αν η δημιουργία ισχυρότερων σχημάτων στον τραπεζικό κλάδο θα έχει ουσιαστικό αντίκτυπο στην ενίσχυση της πραγματικής οικονομίας, του Βασίλη Γεωργά, Ελευθεροτυπία, 16/7/2010.

Ποιος είναι ο Μιχ. Σάλλας, Ελευθεροτυπία, 16/7/2010.

Προεκλογικό Πρόγραμμα ΠΑΣΟΚ

"Στήριξη ενός ισχυρού και αποτελεσματικού «δημόσιου πυλώνα» στο χρηματοπιστωτικό σύστημα, που με τις δράσεις και τις υπηρεσίες του, θα διασφαλίζει συνθήκες υγιούς ανταγωνισμού, θα προστατεύει τον καταναλωτή/δανειολήπτη, και θα στηρίζει την πραγματική οικονομία. Ενεργοποίηση του ρόλου που μπορούν να παίξουν οι τράπεζες που ελέγχονται από το Ελληνικό Δημόσιο".

Εξαιρετικά σπουδαία η πρόταση του Μιχάλη Σάλλα..., της Ζέζας Ζήκου, Η Καθημερινή, 16/7/2010. 

Μαύρες μέρες, «ιδανικές» για αυτόχειρες. Η κρίση μεγαλώνει τον αριθμό των αυτοκτονιών: άνθρωποι γονατισμένοι από χρέη επιχειρούν το απονενοημένο, της Έλενας Φυντανίδου, Το Βήμα, 16/7/2010.

Κράτος - αφέντης και απογραφή, του Σταύρου Λυγερού, Η Καθημερινή, 16/7/2010.

Απαγορευμένη Πόλη όλο το Πεκίνο. Γύρω στα δύο εκατομμύρια εσωτερικοί μετανάστες θα ζουν σαν έγκλειστοι σε γκέτο, Το Βήμα, 16/7/2010.

Arab autocracy. Thank you and goodbye. For good or ill, change is coming to Egypt and Saudi Arabia soon, Τhe Economist, 15/7/2010.

 A history of anarchists - and their enemies. The vicious circle where savage police crackdowns would provoke a small minority to further murderous atrocities, leading to the further persecution of anarchists in general, by Phil Baker, TLS, 7/7/2010.

Ε λοιπόν, καιρός να τελειώνουμε με τους μάγους…….,

του Μανώλη Βαρδή || www.democracycrisis.com

Ε λοιπόν, καιρός είναι να τελειώνουμε με το «όλοι φταίμε». Το ακούμε συχνά από μερικούς συμπολίτες μας στον δρόμο, και το χειρότερο είναι ότι δεν τυγχάνει της πρέπουσας απάντησης. Ξαφνιάζομαι με την ξαφνική κρίση αυτό-μαστιγώματος του μέσου Έλληνα. Πριν από κάποια χρόνια-τι λέω, μήνες- δεν είχε τόσο ψυχαναλυθεί. Πέρα από τα αστεία, πρόκειται για μία έντεχνη «προπαγάνδα» (που σαν κάθε σοβαρή προπαγάνδα ενέχει στοιχεία αλήθειας), η οποία εδώ και μήνες διοχετεύεται στον κόσμο και έχει αναπαραχθεί κοινωνικά. Μέσα από τη γενίκευση το «σύστημα» διασώζεται. Όσο για την αλήθεια των λεγομένων έχουν τόση σημασία και σοβαρότητα όσο οι εθνικές υπερηφάνειες του 2004.

Ε λοιπόν, καιρός να τελειώνουμε με το παραμύθι των μη-κυβερνητικών οργανώσεων ή ιδιωτικών ιδρυμάτων που θέλουν να παρεμβαίνουν σε ζητήματα άσκησης δημόσιας πολιτικής. Ακούτε στο ραδιόφωνο του Σκάϊ τη νέα καμπάνια

«Όλοι μαζί, η Ελλάδα μπορεί», όπου ο σταθμός που εδώ και μήνες έχει αναδειχθεί σε «φωνή του ΔΝΤ», άρχισε την προσφορά δώρων και ευκαιριών για την αντιμετώπιση της κρίσης. Η υποκρισία είναι το λιγότερο που μπορεί να πει κανείς. Απλά μη μας ξενίζουν πλέον οι εικόνες και περιγραφές των διαφόρων ιδρυμάτων της βικτωριανής εποχής που πάσχιζαν να θεραπεύσουν τα δεινά του άρρωστου προλεταριάτου. Δυστυχώς τα πράγματα είναι χειρότερα για εμάς, διότι νομίζουμε ότι πλέον δεν είμαστε «προλεταριάτο».

Ε λοιπόν, καιρός να τελειώνουμε με το παραμύθι ότι η κρίση είναι τοπικό φαινόμενο, εθνικού χαρακτήρα, για το οποίο φταίμε όλοι εμείς. Εδώ η προπαγάνδα από έναν γενικευτικό χαρακτήρα συλλογικής ενοχής περνά σε μία τοπικού χαρακτήρα ερμηνευτική ανάλυση (πελατειακό κράτος, «τεμπέληδες» δημόσιοι υπάλληλοι κ.α.).

Όμως στη Μαδρίτη, η απεργία στο Μετρό συνεχίζεται για τρίτη μέρα και έχει παραλύσει την πόλη (για να μην αναφερθούμε σε Ιταλία, Γαλλία κ.α.). Το ελληνικό πελατειακό κράτος φταίει και γι’ αυτούς; Μάλλον είμαστε ευρωπαϊστές a la carte. Τα καλά και συμφέροντα.

Αν υπάρχει κάτι πραγματικά εθνικά προβληματικό είναι αυτό, εν είδει συμπεράσματος: σ’ αυτόν τον τόπο όποιος είναι στην εξουσία (το κόμμα και η κοινωνική του πελατεία) ερμηνεύουν την κοινωνική πραγματικότητα κατά το δοκούν. Προσοχή, με την εξαίρεση του ΚΚΕ, αυτό δεν γίνεται τόσο όταν είναι στην αντιπολίτευση. Αυτό σημαίνει ότι το πελατειακό κράτος που τόσο κατηγορούν ζει και βασιλεύει, γιατί έχει ενσωματωθεί στο λόγο και τη σκέψη των λαϊκών στρωμάτων που ακολουθούν τις προπαγάνδες. Είναι προτιμότερο να καταστραφούμε εθνικά παρά να ασκήσουμε κριτική στο μάγο. Είναι προτιμότερη η καταστροφή της Σμύρνης παρά η κριτική στους μάγους εκείνης της εποχής. Αλλά και οι μάγοι δεν είναι αχάριστοι. Όλο και κάποια εκτόνωση δικαιοσύνης προσφέρουν σαν τη δίκη των έξι.

Αυτά.

Κρίση και Κακοφωνία, από το νέο Άρδην που κυκλοφορεί 

Το θαύμα του σημιτικού εκσυγχρονισμού κατέληξε όχι μόνο στην εξαθλίωση ενός ολόκληρου λαού, αλλά και στη διαμόρφωση ενός ασφυκτικού και αδιέξοδου τοπίου. Καγιέν, Νίτρο, πισίνες και κωπηλατοδρόμια έγιναν βραχνάς  στη ζωή μας, βαρίδια που μας τραβούν στον βυθό. Εμείς, η λιγότερο «δυτική» χώρα της Δύσης –στην οποία «ανήκουμε» μέσω των μεταπρατικών ελίτ μας– καλούμαστε να πληρώσουμε πρώτοι την αναπόφευκτη και μακρά κρίση της, που μόλις άρχισε και θα διαρκέσει πολλά χρόνια. Όταν, τα προηγούμενα χρόνια, προειδοποιούσαμε πως η παρασιτική ενσωμάτωση στην παγκοσμιοποίηση και τη Δύση θα έχει καταστροφικές συνέπειες για μια χώρα που δεν ανήκει οργανικά σε αυτήν, αλαζονικά κάγχαζαν οι χυδαίοι «κονσερβοφάγοι» της δήθεν ελληνικής ψευδοελίτ. Η Δύση μας υπέβαλε σε τέτοιον εξευτελισμό, διότι μας θεωρεί παρείσακτους.

Και τώρα, που ήρθε η ώρα για τον λογαριασμό, δεν καλούνται να τον καταβάλουν τα παράσιτα, αλλά ένας λαός που πίστεψε –κακώς, στην τροφοδοτούμενη εκ των άνω, με εορτοδάνεια, χαύνωσή του– στο όνειρο της απάτης και της αυταπάτης μιας άνετης ζωής, όπου «οι ξένοι θα δουλεύουν για μας». 

Σήμερα το όνειρο έγινε εφιάλτης. Η κοινωνία καταρρέει κάτω από τα αλλεπάλληλα πλήγματα των τραπεζιτών, των οίκων αξιολόγησης, της Μέρκελ και του ΔΝΤ, αλλά προπαντός των εγχώριων μηδενικών, που έκαναν τα πάντα για να μας αλυσοδέσουν στους λίγους μήνες που βρίσκονται στην εξουσία. Ο χρόνος εργασίας επιμηκύνεται κυριολεκτικά μέχρι θανάτου, τα εργασιακά δικαιώματα βάναυσα καταπατούνται, η ανεργία καλπάζει, ενώ  οι «ξένοι που δούλευαν για μας» αρχίζουν να παίρνουν το απειλητικό πρόσωπο των συμμοριών που λυμαίνονται το κέντρο της Αθήνας και των εργασιακών ανταγωνιστών σε μια διαρκώς συρρικνούμενη οικονομία. Και ενώ το άστρο της Δύσης τρεμοσβήνει στο παγκόσμιο στερέωμα, οι εγχώριοι ναινέκοι ετοιμάζονται να μας πουλήσουν στον περιφερειακό γκαουλάιτερ που καθημερινά, «με αεροπλάνα και παπόρια», μας υπενθυμίζει τη φασιστική παρουσία του. 

Γι’ αυτό και όλες οι κρίσεις συσσωρεύονται τηλεσκοπικά, όλα τα προβλήματα μοιάζουν να μας πέφτουν κυριολεκτικά στο κεφάλι και να προκαλούν αφ’ ενός τη γενικευμένη κρίση του πολιτικού συστήματος και εφ’ ετέρου, σε πρώτη φάση, μια απίστευτη κακοφωνία, ακόμα και στις ίδιες τις αντιδράσεις μας.

Η κρίση του πολιτικού συστήματος

Την πιο δύσκολη στιγμή της ιστορίας μας, μετά το 1974, τη διαχειρίζονται οι πιο άθλιοι κυβερνήτες που παρήγαγε η Ελλάδα στη μεταπολίτευση –σε μια χώρα που δόξα τω Θεώ γνωρίζει από αθλίους–, υποκείμενα τύπου Λοβέρδου και μηδενικά με πατέντα κολεγίων και αμερικανικών πανεπιστημίων που παριστάνουν τους πρωθυπουργούς και τους υπουργούς.  Έτσι, παρ’ όλο τον μιθριδατισμό και την εξοικείωση των Ελλήνων προς το διαρκώς χειρότερο, το πολιτικό σύστημα αρχίζει να καταρρέει μέσα σε μια γενικευμένη –ακόμα στην αρχή της– απαξίωσή του. 

Ήδη στη Βουλή των Ελλήνων υπάρχει μια «κοινοβουλευτική ομάδα» (!) εννέα ανεξαρτήτων βουλευτών – δύο προερχόμενοι από τη ΝΔ, τρεις από το ΠΑΣΟΚ και τέσσερις από τον  Σύριζα. Και την επόμενη περίοδο, προφανώς, θα αυξηθούν· από το ΠΑΣΟΚ, διότι η πολιτική αυτού του κόμματος θα παράγει όλο και μεγαλύτερο αριθμό ανθρώπων αποστασιοποιούμενων από το «όραμά» του. Από τη Ν.Δ., διότι η σταδιακή και αναγκαία για την επιβίωσή της απόρριψη των απόνερων της κυβερνητικής της περιόδου, καθώς και η έστω μερική «επανεθνικοποίηση» του κόμματος, θα προκαλέσουν την έξοδο και άλλων, ενώ θα υπάρξει πιθανότητα και προσπάθεια για τη δημιουργία κόμματος· τέλος, στον χώρο του Σύριζα η πολυδιάσπαση θα επιταθεί, γιατί η κρίση της παγκοσμιοποιητικής χαβιαροαριστεράς και των εξαρχειώτικων «επαναστατικών» παραφυάδων της είναι συνέπεια της καθολικής απονομιμοποίησης της παγκοσμιοποίησης. Και κάποια στιγμή δεν αποκλείεται να υπάρξουν και ρήγματα ακόμα και στον λόχο του ΛΑΟΣ εξαιτίας της απόλυτης ταύτισής του με τα κελεύσματα των εντολέων του.

Η κρίση των κομμάτων είναι κατεξοχήν κρίση της παγκοσμιοποίησης, που μέσα σε είκοσι χρόνια διέβρωσε και αποσυνέθεσε μέχρι μυελού οστέων το ήδη εξαντλημένο πολιτικό σύστημα της μεταπολίτευσης.

Το τέλος του ΠΑΣΟΚ

Ο Γεώργιος ο Μικρός θα αποδειχθεί ο μοιραίος άνθρωπος του ΠΑΣΟΚ, ο άνθρωπος που θα τινάξει στον αέρα την κοινωνική συμμαχία πάνω στην οποία στηρίχθηκε αυτό το εφτάψυχο κόμμα. Μήπως όμως διαψευσθούμε και σήμερα, όπως είχε συμβεί στα τέλη της δεκαετίας του 1980; Πράγματι, και τότε είχαμε μιλήσει για το τέλος της μεταπολίτευσης και το τέλος του ΠΑΣΟΚ –εξάλλου το ένα δεν θα μπορούσε να συμβεί χωρίς το άλλο. Και, δόξα τω Θεώ, το ίδιο κόμμα συνεχίζει να επιβιώνει και να κυβερνάει. Θα ισχυριστεί κάποιος, και εμείς το έχουμε καταδείξει πάμπολλες φορές, πως δεν πρόκειται ακριβώς για το ίδιο κόμμα, διότι μεταβλήθηκε η κοινωνική βάση του, συνδέθηκε με τα μεγάλα συμφέροντα και τη διαπλοκή. Ναι, ωστόσο αυτή η μετάλλαξη δεν υπήρξε μονοσήμαντη στο επίπεδο του πολιτικού προσωπικού και μόνον. Το ΠΑΣΟΚ δεν μετακινήθηκε προς κάποια άλλα κοινωνικά στρώματα, αφήνοντας έκθετα αυτά πάνω στα οποία είχε αρχικά στηριχτεί, αλλά η  μετάλλαξή του εξέφρασε εν πολλοίς την ίδια τη μετάλλαξη των ίδιων αυτών  κοινωνικών στρωμάτων. Τα παιδιά των αγροτών της δεκαετίας του 1970 έγιναν δημόσιοι υπάλληλοι, οι εργάτες των εργοστασιακών σωματείων παραχώρησαν τη θέση τους σε ξένους εργάτες, οι μικρομεσαίοι και οι ελευθεροεπαγγελματίες του ’70 ανέβηκαν και πολλοί μετεξελίχθηκαν σε αυτά τα περιβόητα «νέα τζάκια». 

Προφανώς η κυβερνητική εξουσία δημιούργησε νέες σχέσεις και συνάφειες, με επιχειρηματίες, συμφέροντα, πρεσβείες, προμήθειες, μίζες και ρίαλ εστέιτ. Ωστόσο θα επαναλάβουμε πως αυτή η μετεξέλιξη υπήρξε μετεξέλιξη του ίδιου του περιβάλλοντος, οικονομικού, κοινωνικού και γεωπολιτικού. Η κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης και του ανατολικού στρατοπέδου επέτρεψε την έκρηξη της παγκοσμιοποίησης και, παρεμπιπτόντως, την επιβίωση του ΠΑΣΟΚ. Οι παγκοσμιοποιητικές, φιλελεύθερες και μεταμοντέρνες ιδεολογίες γνώρισαν μια εκπληκτική άνθηση στις αρχές της δεκαετίας του ’90. Ποιος από τους παλιότερους δεν θυμάται τα Κλικ και τα Νίτρο; Ποιος δεν θυμάται την εξαφάνιση ακόμα και της λέξης σοσιαλισμός, την ευθυγράμμιση των σοσιαλιστικών κομμάτων με τις ΗΠΑ, τον μπλερισμό και τον «τρίτο δρόμο»; Ακριβώς γι’ αυτούς τους λόγους και όλες οι «αντιπολιτεύσεις» του «πατριωτικού» ή του «κοινωνικού» ΠΑΣΟΚ δεν άντεξαν και πολύ, από τον Τσοβόλα έως τον Χαραλαμπίδη και τον Παπαθεμελή, διότι είχαν χάσει την κοινωνική βάση πάνω στην οποία στηριζόταν, καθώς η κοινωνική και ιδεολογική βάση του ΠΑΣΟΚ είχε μεταλλαχθεί. 

Σήμερα όμως το κυβερνητικό ΠΑΣΟΚ πλήττει απευθείας την ίδια την κοινωνική του βάση, χωρίς να υπάρχει ο χρόνος ή, δυνατότητα να την υποκαταστήσει με κάποια άλλη. Πλήττει τους δημόσιους υπάλληλους, τους συνταξιούχους, τους ελεύθερους επαγγελματίες, πλήττει τους νέους εργαζόμενους. Βέβαια διαθέτει ένα μεγάλο πλεονέκτημα, ότι όλη αυτή η μακρά περίοδος της μετάλλαξης έχει εξαφανίσει κάθε ουσιαστική εσωτερική αντιπολίτευση. Αυτό μπορεί να του προσφέρει χρόνο στο εσωτερικό του κόμματος, το οποίο όμως κινδυνεύει και να βουλιάξει αύτανδρο. Το ΠΑΣΟΚ  για να επιβιώσει έχει επειγόντως ανάγκη εσωτερικής αντιπολίτευσης. Όσο υπήρχε ο μπαμπούλας του σημιτισμού, διάφοροι ανεγκέφαλοι της «αριστεράς» του ΠΑΣΟΚ, αντί να κατανοήσουν πως ο Γιωργάκης υπερακοντίζει τον Σημίτη και τον Βενιζέλο σε ενδοτισμό, φιλοαμερικανισμό και οθωμανισμό, συντάχθηκαν μαζί του. [Χρήσιμο θα ήταν να δουν όλοι οι Έλληνες την ταινία «Ο αόρατος συγγραφέας» του Πολάνσκι, για να πλουτίσουν τις παραστάσεις και τη βιβλιογραφία τους.] Και σήμερα βρίσκονται παγιδευμένοι στην έλλειψη οποιασδήποτε εναλλακτικής πρότασης. Τον Άκη τον εξουδετέρωσαν οριστικά. Και τι μένει; Μήπως αρκεί κάποιο εβδομαδιαίο περιοδικό για να κατασκευάσει τη μαγιά ενός μελλοντικού κοινωνικού ΠΑΣΟΚ; Όχι, είναι πολύ αργά και πολύ λίγο για κάτι τέτοιο. Η δημιουργία κάποιου κόμματος που μεσοπρόθεσμα ή μακροπρόθεσμα θα εκφράσει τα «προδομένα» κοινωνικά στρώματα του σημερινού ΠΑΣΟΚ αποτελεί ζητούμενο και πιθανότατα δεν θα προέλθει μόνο ή κυρίως από το σημερινό ΠΑΣΟΚ.

Η  Νέα Δημοκρατία και η έξοδος Μπακογιάννη 

Ποιος θα μπορούσε να πιστέψει πριν ένα χρόνο ότι ο μοναδικός δελφίνος της ΝΔ, η εκλεκτή πρεσβειών, επιχειρηματιών και διαπλεκομένων, η Ντόρα Μπακογιάννη, θα ηττούνταν πανηγυρικά από έναν αποσυνάγωγο του κόμματός του, όπως ο Αντώνης Σαμαράς, και ότι θα υποχρεωνόταν να εγκαταλείψει διαγραφείσα, μόνη αυτή, το κόμμα, ενώ μόλις χθες θεωρούσε πως είχε στο τσεπάκι της την κοινοβουλευτική ομάδα και τον μηχανισμό του κόμματός. Βεβαίως, αργά ή γρήγορα, θα την ακολουθήσει η Έλσα, ο Σκυλακάκης και ορισμένοι ακόμα.

Το μόνο κόμμα το οποίο συμπλέει μαζί της είναι εκείνο του παρ’ ολίγον φύρερ της ελληνικής ακροδεξιάς, επιβεβαιώνοντας αυτό που αναρίθμητες φορές έχουμε τονίσει για την ελληνική ακροδεξιά, ότι η πρόσδεσή της στις μεγάλες δυνάμεις, τις πρεσβείες και τις μυστικές υπηρεσίες είναι γενετικού χαρακτήρα. 

Ωστόσο η διάσπαση που ευαγγελίζεται η Ντόρα έχει μέλλον. Χωρίς όμως να είναι βέβαιο πως έχει η ίδια μέλλον ως ο εκφραστής του χώρου της φιλοαμερικανικής και φιλοπαγκοσμιοποιητικής κεντροδεξιάς, διότι έχει φθαρεί αρκετά και φέρει και ένα βαρύ οικογενειακό παρελθόν. 

Αυτή η διάσπαση, καθώς  και η εγκατάλειψη από το κόμμα του Καρατζαφέρη της «λαϊκής δεξιάς», ωθούν a contrario τη Νέα Δημοκρατία προς τον χώρο της «λαϊκής δεξιάς» και την απομάκρυνσή της από τον φιλελευθερισμό τμημάτων της, όπως εκείνων του Αβραμόπουλου ή του Σπηλιωτόπουλου, οι οποίοι μπορούσαν να έχουν κάποιον εξισορροπητικό ρόλο όσο βρισκόταν και η Μπακογιάννη στο κόμμα. Εξ ου και ο «κοινωνικός φιλελευθερισμός» του Σαμαρά. Η Νέα Δημοκρατία, που στις συνθήκες της μεταπολίτευσης ξεκίνησε με τη «σοσιαλμανία» του Κωνσταντίνου Καραμανλή, ο οποίος επιχείρησε να ξεπλύνει τη χουντική παρέκβαση της ελληνικής δεξιάς, για να φθάσει με τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη στις πιο ακραίες νεο-φιλελεύθερες απόψεις, μοιάζει σήμερα να έχει κλείσει τον μεταπολιτευτικό κύκλο της παγκοσμιοποίησης και να επιστρέφει προς μια περισσότερο εθνοκεντρική οπτική.

Όμως κάτι τέτοιο δεν μπορεί να γίνει αβρόχοις ποσίν. Διότι, στο μεταξύ, έχουν συγκροτηθεί ιδεολογικές σταθερές, συμπεριφορές, πολιτισμικά πρότυπα, συμφέροντα, διαπλοκές. Η Νέα Δημοκρατία παραμένει συνδεδεμένη με τα εφοπλιστικά συμφέροντα και την παραδοσιακή μεταπρατική αστική τάξη της Φιλοθέης. Παράλληλα το κόμμα είναι σε κρίση, διότι έχει μόλις χάσει την εξουσία με ατιμωτικό τρόπο. Κατά συνέπεια, οι φυγόκεντρες τάσεις θα επιταθούν.  

Το σύστημα χρειάζεται, μετά από ένα ορισμένο διάστημα, αφού και το ΠΑΣΟΚ θα έχει αποσυντεθεί, να δημιουργηθεί ένα «φιλελεύθερο» παγκοσμιοποιητικό κόμμα, που θα περιλαμβάνει δυνάμεις και από τη σημερινή ΝΔ και από το ΠΑΣΟΚ. Επειδή όμως στην Ελλάδα ένα τέτοιο εγχείρημα είναι εξαιρετικά δύσκολο, οι «φιλελεύθεροι», οι φιλοαμερικανοί, οι νεο-οθωμανοί, είναι συνήθως υποχρεωμένοι να κρύβονται στο εσωτερικό των λεγόμενων πολυσυλλεκτικών κομμάτων. Θα δούμε λοιπόν εάν η κρίση θα προσφέρει τη δυνατότητα για ένα ξεκαθάρισμα, στο εσωτερικό της κεντροδεξιάς, μεταξύ παγκοσμιοποιητικών και εθνοτικών τάσεων.

Ο Σύριζα και η «επαναστατική συμμαχία»

Ποιος θα μπορούσε να πιστέψει πριν δύο χρόνια πως η συμμαχία Κολωνακίου/Βορείων Προαστίων και Εξαρχείων, και το μπλοκ δυνάμεων που είχε διαμορφωθεί γύρω από αυτή, θα διαρρηγνυόταν με τόσο παταγώδη και κωμικοτραγικό τρόπο, με τη διάσπαση του Συνασπισμού, την αλαβάνειο όπερα μπούφα του Σύριζα και τη φαγοκύτωση του αντιεξουσιαστικού χώρου από την τρομοκρατία. Και το έργο δεν έχει ακόμα τελειώσει. Οι επόμενες σεκάνς θα οδηγήσουν σε μεγαλύτερη πολυδιάσπαση και αναδιάταξη αυτού του χώρου. Κατ’ αρχάς ο Τσίπρας και η «ηγετική ομάδα» (!)  του Συνασπισμού είχαν λόγο ύπαρξης όσο οι ανανεωτικοί βρισκόταν εντός του κόμματος, ώστε  αυτός να μπορεί να εκπροσωπεί το «κέντρο». Η έξοδος των ανανεωτικών οδηγεί σε αναπόφευκτη μετωπική σύγκρουση στον Σύριζα, από πολύ χειρότερες θέσεις. Η δε συγκολλητική ουσία της κρατικής χρηματοδότησης δεν θα επαρκεί εσαεί, δεδομένου μάλιστα ότι είναι όλο και πιο πιθανό το σενάριο εκλογών και επομένως οι λογαριασμοί θα πρέπει να έχουν ξεκαθαριστεί πριν απ’ αυτές.

Ακόμα και όσοι είχαμε προβλέψει πριν τρία χρόνια, την αναπόφευκτη διάρρηξη αυτής της συμμαχίας, δεν περιμέναμε να έρθει τόσο σύντομα και να είναι τόσο σαρωτική και εκθεμελειωτική. Διότι εν τω μεταξύ μεσολάβησαν δύο μείζονα γεγονότα, ο Δεκέμβρης του 2008 και η οικονομική κατάρρευση του 2010. Και όμως, πολλοί σε αυτό τον χώρο, ιδιαίτερα οι «ανένταχτοι», οι αριστεριστές και αρκετοί καλοπληρωμένοι «επαναστάτες» στα πανεπιστήμια και τα δημοσιογραφικά σαλόνια, φαντάζονταν και φαντάζονται ακόμα πως η οικονομική και κοινωνική κρίση που έρχεται  θα ξαναστήσει στα πόδια της, και ίσως με ευρύτερες διαστάσεις, τη χαμένη συμμαχία του «Δεκεμβρίου 2008», και πως ίσως ο Αλέκος Αλαβάνος θα κατορθώσει να εκφράσει εκείνη την «κοινωνική δυναμική». Και όμως το πιθανότερο είναι πως θα συμβεί το ακριβώς αντίστροφο, η κρίση θα την καταστήσει αδύνατη. Διότι ούτως ή άλλως ανταποκρινόταν σε μια μοναδική ιστορική στιγμή. Ο Δεκέμβρης του 2008 δεν ήταν η απαρχή μιας νέας ιστορικής φάσης, αλλά η ακροτελεύτια στιγμή, το κύκνειο άσμα της περιόδου της παρασιτικής παγκοσμιοποίησης στην Ελλάδα. Αυτό που τόσοι και τόσοι «αναλυτές» εξέλαβαν ως έκφραση μιας ριζικής και μεταμοντέρνας επαναστατικότητας, δηλαδή η έλλειψη αιτημάτων, ήταν ακριβώς η έκφραση μιας κοινωνίας χωρίς οράματα, που παράγει ένα «κίνημα» το οποίο δεν διεκδικεί την ανατροπή της, διότι μόνο σε αυτή την κοινωνία μπορεί να υπάρχει, ως το ψευδοανατρεπτικό της παράρτημα. 

Γι’ αυτό ήδη μετά τον Δεκέμβρη άρχισε η διάρρηξη της συμμαχίας. Το Κολωνάκι, οι δημοσιογράφοι του Ντα Κάπο και οι πανεπιστημιακοί των Ευρωπαϊκών Προγραμμάτων, που με το αζημίωτο μπορούσαν να χρησιμοποιούν τα Εξάρχεια, τους αντιεξουσιαστές, τον φοιτητικό αριστερισμό, ως πολιορκητικό κριό της εθνοαποδόμησης και είχαν συσπειρωθεί γύρω από τον Σύριζα, τον Αλαβάνο και το «πουλέν»  του, κατάλαβαν πως το παιγνίδι άρχισε να σοβαρεύει. Στις λεηλασίες του Δεκέμβρη συμμετείχαν όχι μόνο τα παιδιά τους, αλλά όλο και περισσότερο νεαροί μετανάστες, ανεξέλεγκτα λούμπεν στοιχεία και χούλιγκαν, ενώ ο αντιεξουσιαστικός χώρος έπαιρνε κεφάλι στο εσωτερικό της συμμαχίας. Γι’ αυτό, όπως έχουμε ήδη τονίσει, αμέσως μετά τον Δεκέμβρη άρχισε η αποδόμηση του μπλοκ και τα όσα κωμικά ακολούθησαν με τον Σύριζα, τον Αλαβάνο κ.λπ. Και μόνο ο Καραμανλής… διέσωσε το σχήμα με τις πρόωρες εκλογές που κάλυψαν τις αντιθέσεις, για να τις κάνουν βέβαια οξύτερες στις νέες συνθήκες της μεγάλης κρίσης. 

Γιατί όμως υποστηρίζουμε πως ο «Δεκέμβρης» δεν μπορεί να επαναληφθεί; Διότι αν υπάρξουν, και θα υπάρξουν, ξεσπάσματα στη νέα περίοδο, δεν θα στηρίζονται στις κοινωνικές συμμαχίες της ύστερης μεταπολίτευσης, δηλαδή των πιο παγκοσμιοποιημένων και παγκοσμιοποιητικών κοινωνικών στρωμάτων, τα οποία άρχιζαν από τους νεοφιλεύθερους και κατέληγαν στην… πλατεία, με κεντρικό συγκολλητικό στοιχείο την εθνοαποδόμηση. Η κοινωνική και οικονομική κρίση θα επιτείνει τις διαιρέσεις στο εσωτερικό αυτού του χώρου, διότι μπροστά στο ερώτημα του ποιος θα πληρώσει την κρίση, τα συμφέροντα δεν συγκλίνουν, αλλά αποκλίνουν. 

Πρώτον διότι δεν θα μπορούν εύκολα να εμφανίζονται ως εκπρόσωποι της γενιάς των… 500 ευρώ οι κύριοι και οι κυρίες των 10.000 ευρώ. 

Δεύτερον διότι το σύστημα θα σφίξει τα λουριά και δεν θα αφήσει τα παιδιά να παίζουν, ούτε τον  Οικονομέα ή τους καραγκιόζηδες της Ελευθεροτυπίας να σαλπίζουν την εξέγερση από το επαναστατικό τους μετερίζι, όπως έκαναν τον Δεκέμβρη του 2008. 

Τρίτον διότι οι συνθήκες της νέας Κατοχής που επιβάλλονται στη χώρα, η συρρίκνωση των εισαγωγών, η ψυχολογική και πολιτική απομάκρυνση από τη Δύση, δεν ευνοούν τα παγκοσμιοποιητικά μυθεύματα. Αντίθετα, υπάρχει ο αντίστροφος κίνδυνος, ένα αυξανόμενο τμήμα του πληθυσμού, απηυδισμένο από την ανεργία, την εγκληματικότητα και τη μεταναστατευτική πολιτική του μπάτε σκύλοι αλέστε, να θεωρήσει ως υπευθύνους τα επίσης θύματα των παγκοσμιοποιητικών ελίτ της χώρας, τους μετανάστες, και να στραφεί εναντίον τους.   

Κατά συνέπεια, σε αυτή τη νέα περίοδο πολύ πιο εύκολα θα μπορέσει να σταθεί ένα μη παγκοσμιοποιημένο κόμμα όπως το ΚΚΕ, καθώς και οι πιο λαϊκές πτέρυγες του αστερισμού του Σύριζα, και όχι πλέον οι «επαναστάτες Βορείων Προαστίων». Οι εξεγέρσεις, αν έλθουν, δεν θα θυμίζουν σε τίποτε τον Δεκέμβρη και τον «μετα-μοντερνισμό» του. 

Μια φοβερή κακοφωνία

Μπροστά στην κρίση εμφανίζεται μια φοβερή κακοφωνία δήθεν επαναστατικών προτάσεων περί ολοκληρωτικής στάσης πληρωμών, νέου ΕΑΜ και άλλα ηχηρά. Όλα αυτά επιτείνουν την ιδεολογική σύγχυση στην οποία βρίσκεται μια κοινωνία που μόλις ξυπνάει από τον λήθαργο της δανειοδοτούμενης κατανάλωσης και συνεχίζουν την παράδοση της εύκολης επαναστατικής παρόλας, κοπής μεταπολίτευσης και «Δεκεμβρίου». 

Ξεχνούν πως για όλα αυτά απαιτούνται τα ανάλογα κοινωνικά και πολιτικά υποκείμενα που θα τα υλοποιήσουν· διαφορετικά καταλήγουν στο να παίζουν το παιγνίδι της Μέρκελ και των οίκων αξιολόγησης, που στοιχηματίζουν στην πτώχευση, την έξοδο από την ευρωζώνη, κ.ο.κ. Πολύ πιθανόν τα χειρότερα σενάρια θα επαληθευτούν, ωστόσο αυτά δεν θα προσληφθούν από την ελληνική κοινωνία ως επαναστατικά μέτρα ανακούφισης, αλλά ως μέτρα περαιτέρω εκπώχευσης και περιθωριοποίησής της. Επιπλέον σενάρια, σήμερα, εξόδου από την ευρωζώνη ή και την Ευρωπαϊκή Ένωση, θα επιτείνουν την απομόνωσή μας στον βαλκανικό χώρο και θα μας μεταβάλουν σε ευκολότερη λεία για τη νεο-οθωμανική Τουρκία. 

Μια έξοδος από την ευρωζώνη, για να πραγματοποιηθεί με επωφελείς όρους, θα έπρεπε να εντάσσεται σε μια συνολική στρατηγική, με σύναψη συμμαχιών τόσο στο εσωτερικό της ευρωζώνης, όσο και έξω από αυτήν, για μια νέα νομισματική τάξη στην Ευρώπη. Κατά συνέπεια θα πρέπει να ωριμάσουν οι συνθήκες μιας ευρύτερης κρίσης στην Ευρωπαϊκή Ένωση και την Ευρώπη συνολικά, για οποιαδήποτε νέα ευρωπαϊκή πορεία. Και στο μεταξύ η Ελλάδα θα πρέπει να έχει δημιουργήσει μηχανισμούς αυτοδύναμης ανάπτυξης, επικεντρωμένης σε μια ενεργό βαλκανική πολιτική. Τα υπόλοιπα αποτελούν φούμαρα και εύκολες φράσεις που εκτοξεύονται χωρίς βάση και λογική. 

Ο ελληνικός λαός θα πρέπει σήμερα να κινητοποιηθεί, για να αποτρέψει το φόρτωμα της κρίσης στις πλάτες του και να πιέσει για τη μόνη άμεσα εφικτή λύση, δηλαδή την αναδιαπραγμάτευση του χρέους, έτσι ώστε να πάψει να είναι τόσο πιεστικό το ετήσιο βάρος των επιτοκίων. Μια τέτοια  πολιτική είναι εφικτή, αλλά δεν την επιθυμεί ούτε η κυβέρνηση ούτε τα μεγάλα συμφέροντα, διότι θεωρούν τη σημερινή κρίση ως τη μοναδική ευκαιρία για να εκκαθαρίσουν οριστικά το έδαφος στο εργασιακό και το ασφαλιστικό πεδίο υπέρ του κεφαλαίου, για να δημιουργήσουν όρους «ανταγωνιστικότητας» της ελληνικής οικονομίας, που θα στηρίζονται στη χαμηλή αμοιβή και ασφάλιση της εργασίας. Η στρατηγική τους είναι η βίαιη προσαρμογή στο βαλκανικό περιβάλλον, αντί να αναζητήσουν λύσεις στη μείωση των μεσαζόντων και της διαφθοράς, στη  σύλληψη της φοροδιαφυγής και του μαύρου χρήματος, στην τεχνολογική και οικολογική αναβάθμιση της παραγωγής, στην ανάπτυξη συνεταιριστικών, αστικών και αγροτικών δομών κ.λπ.

Ο  πειρασμός του βοναπαρτισμούτης «κυβέρνησης εθνικής ενότητας»

Τι άραγε πρόκειται να συμβεί στο πολιτικό επίπεδο, μιας και προβλέπουμε τη βαθύτατη διάβρωση του πολιτικού συστήματος και την αποδόμηση των κομμάτων; Θα δημιουργηθούν οι όροι για την άμεση και βραχυπρόθεσμη ανάδειξη συνεκτικών εναλλακτικών προτάσεων, που θα επαναλάβουν το εγχείρημα Παπανδρέου μετά το 1974; Όχι, δεν υπάρχουν ακόμα οι προϋποθέσεις –κοινωνικές, ιδεολογικές πολιτικές– για μια συγκρότηση. Η κυρίαρχη κατεύθυνση για την αμέσως επόμενη περίοδο θα είναι η αποδόμηση. Η αποδόμηση των κυρίαρχων πολιτικών, των κυρίαρχων ιδεολογιών, της κυρίαρχης ηθικής. Κατά συνέπεια αντιμετωπίζουμε κλασικές συνθήκες βοναπαρτισμού. Ένα πολιτικό και ιδεολογικό σύστημα καταρρέει χωρίς να υπάρχει κάποιο άλλο για να το αντικαταστήσει, εξ ού και ο πειρασμός του Βοναπάρτη ή έστω μιας «κυβέρνησης εθνικής ενότητας», που θα λειτουργήσει ως το υποκατάστατο του μάλλον ελλείποντος Βοναπάρτη. 

Γι’ αυτό λοιπόν χρειάζεται η Ντόρα, ο Καρατζαφέρης, ίσως ίσως και η ανανεωτική αριστερά. Για να προσφέρουν την υποδομή γι’ αυτό το νέο, πιθανότερο και από εκλογές, εγχείρημα. Διότι οι εκλογές είναι πολύ επικίνδυνη υπόθεση για το ΠΑΣΟΚ και το σύστημα. Επομένως, κατακερματισμός των κομμάτων και σταδιακή διαμόρφωση των όρων για  μια «κυβέρνηση εθνικής ενότητας». Αυτό είναι το πιθανότερο σενάριο.  

Όσοι οραματίζονται άλλες, ουσιαστικότερες πολιτικές λύσεις και συγκροτήσεις, θα πρέπει να εργαστούν στην κατεύθυνση της διαμόρφωσης  της ιδεολογικής, οργανωτικής, υλικής υποδομής για την επόμενη περίοδο πολιτικών συγκροτήσεων και ανακατατάξεων που θα ακολουθήσουν τη φάση της αποδόμησης. Και γι’ αυτό θα πρέπει να εργαζόμαστε. Χωρίς βέβαια να αποκλείονται  και οι οποιεσδήποτε  –απίθανες σήμερα– συγκροτήσεις. 

Θέατρο Σκιών, από τον Βασίλη Βιλιάρδο, 8/6/2010, http://viliardos.capitalblogs.gr

"Συνεχίζοντας, όπως φαίνεται από τον Πίνακα IV που ακολουθεί, η Ευρώπη καίγεται, ενώ καμία χώρα μόνη της δεν μπορεί να κερδίσει την παρτίδα (άρθρο μας: ΣΚΑΚΙ ΜΕ ΤΟ ΔΙΑΒΟΛΟ: Τα όπλα «αιχμής» της αμερικανικής υπερδύναμης, η «επέλαση» στην Ευρώπη, το «ημερολόγιο» της παγκόσμιας χρηματοπιστωτικής κρίσης, τα «παιχνίδια εξουσίας», το «εξιλαστήριο θύμα», ο ύπατος αρμοστής και τα συμπεράσματα  21/4/2010)  - όσο και αν κάποια κράτη, όπως η Γερμανία, πιστεύουν στις δυνατότητες τους.

ΠΙΝΑΚΑΣ IV: ΑΕΠ, Έλλειμμα, Δημόσιο χρέος της Ευρωζώνης, ποσά σε δις €

Ολοκληρώνοντας, όπως διαπιστώνεται από τον Πίνακα IV (ίσως οφείλει να σημειωθεί ότι η Ελλάδα δεν έχει το υψηλότερο χρέος ανά κάτοικο, αφού προηγούνται το Βέλγιο και η Ιταλία), τόσο η Ευρωζώνη, όσο και η ΕΕ των 27, ξεπερνούν κατά μέσον όρο το 70% (δημόσιο χρέος προς ΑΕΠ), πλησιάζοντας επικίνδυνα το 90% - μετά το ξεπέρασμα του οποίου, μειώνονται «δραματικά» (περίπου στο ήμισυ) οι αναπτυξιακές δυνατότητες μίας Οικονομίας. Η «ισπανική γρίπη» δε, όπως ονομάζεται η μεγάλη ασθένεια της οικονομίας της χώρας, η οποία συνδυάζει στοιχεία τόσο της ελληνικής κρίσης (έλλειμμα, ανταγωνιστικότητα), όσο και της αμερικανικής (ακίνητα, τράπεζες), «απειλεί» να επεκταθεί σε ολόκληρη την ΕΕ.

Le travail dans la sortie du capitalisme, par André Gorz, 24/3/2010 (μετάφραση του κειμένου στα ελληνικά μπορείτε να βρείτε στο περιοδικό Άρδην που κυκλοφορεί).

Κοίτα να δεις που μερικά πράγματα δεν αλλάζουν…

του Μανώλη Βαρδή || www.democracycrisis.com

Το 1935 υπήρξε μία χρονολογία σταθμός για τη νεώτερη Γαλλία. Η κυβέρνηση του Ιουνίου είναι μία από τις πολλές διαδοχικές που ακολούθησαν τις επιπτώσεις της μεγάλης οικονομικής κρίσης. Πρωθυπουργός ο πρώην σοσιαλιστής, υπερασπιστής των συνδικάτων και της εργασίας, ο πολύς Pierre Laval. Ήταν αυτός που θα προταθεί αργότερα από τον Pétain για να αναλάβει σαν υπουργός Επικρατείας, αυτός που θα διαφωνήσει εν συνεχεία μαζί του, θα αναμιχθεί αμφίρροπα στην μεταφορά Εβραίων της Γαλλίας στη Γερμανία και μετά την απελευθέρωση θα εκτελεσθεί πανηγυρικά.
Επιστρέφουμε στα 1935. Σκοπός της βραχύβιας κυβέρνησης Laval ήταν η με κάθε τρόπο αποτροπή της υποτίμησης του νομίσματος και η έξοδος από την «ασύστολη κερδοσκοπία» με μία σκληρή πολιτική από-πληθωρισμού. 29 εκτελεστικά διατάγματα εκπονήθηκαν μέσα σε ένα μήνα, με σκοπό την περιστολή των κρατικών δαπανών, τη μείωση των μισθών των δημοσίων υπαλλήλων και την πτώση της τιμής των προϊόντων. Αυτά τα εκτελεστικά διατάγματα βεβαίως έγιναν «παρά το Νόμο».
Είχε προηγηθεί η προσπάθεια του Tardieu, ήδη από το 1934, που το μεταρρυθμιστικό του σχέδιο περιλάμβανε περιστολή της νομοθετικής εξουσίας υπέρ της εκτελεστικής, άρνηση απεργίας για τους δημοσίους υπαλλήλους και ύστατη καταφυγή του αρχηγού του κράτους σε δημοψήφισμα για την επίλυση κρίσιμων ζητημάτων.
Ο ιδιόρρυθμος αυτός συνδυασμός «φιλελεύθερης» οικονομικής πολιτικής με κρατικό παρεμβατισμό και αργότερα κορπορατισμό είναι χαρακτηριστικό γνώρισμα της δεκαετίας του 1930 και των αποτελεσμάτων της οικονομικής κρίσης. Οι αξιολογήσεις γι’ αυτόν ακόμα και σήμερα συζητούνται όσον αφορά στα οικονομικά (για παράδειγμα πιστώνεται στην πολιτική Laval η αποσόβηση της μεγάλης ανεργίας και το κράτημα της αγοραστικής ικανότητας των Γάλλων), όμως είναι σαφές ότι σε θεσμικό επίπεδο δρομολογήθηκε η υπονόμευση της Δημοκρατίας (τη σκυτάλη θα πάρει το Λαϊκό Μέτωπο που θα ακολουθήσει το 1936, όμως τουλάχιστον αυτό είχε σαφή «κομμουνιστική» χροιά) από το «σοσιαλιστικό» κέντρο.
Δύο συμπεράσματα: ο οικονομικός νέο-φιλελευθερισμός επιβάλλεται άνωθεν με διατάγματα περιοριστικά της δημοκρατίας, που ήθελε ο γνήσιος φιλελευθερισμός, και επίσης ως «δογματική ιδεοληψία» επικαλείται έκτακτες κοινωνικο-οικονομικές ανάγκες ή εθνικό συμφέρον, προφανώς σε αντίφαση με τις πραγματικές ανάγκες και το εθνικό συμφέρον (για παράδειγμα γιατί να εξυπηρετεί καλύτερα το εθνικό συμφέρον μία πολιτική σκληρού προϋπολογισμού και περιστολής δαπανών από την αντίθετη πολιτική που ακολούθησαν τα αμέσως επόμενα χρόνια ηγεσίες αριστερές, κομμουνιστικές ή αυταρχικές στην ηπειρωτική Ευρώπη;)

Bλέπε: Julian Jackson, The politics of depression in France 1932-1936, Cambridge University Press 1985

Έρευνα της V-PRC: Κοινωνική απόγνωση, πολιτική αποκαθήλωση, του Α.Παπαδόπουλου , Η Αυγή 09/05/2010

Συνέντευξη Νίκου Κοτζιά: "Ο Γιώργος βάζει απέναντί του δυνάμεις που τον στήριξαν", στο Γ.Καμπουράκη, Ελεύθερος Τύπος 09/05/2010

Θα ήθελα να ξεκινήσω διαφορετικά αυτή τη συζήτηση, αλλά όπως αντιλαμβάνεστε δεν μας το επιτρέπει η τραγική επικαιρότητα. Είναι προάγγελος επικράτησης ακραίων συμπεριφορών στην κοινωνία -όπως η δολοφονία των τριών εργαζόμενων συμπολιτών μας την περασμένη Τετάρτη- και δείγμα αδυναμίας της κυβέρνησης και των κομμάτων να ελέγξουν την κατάσταση;

Από τον Οκτώβριο του 2009, λίγες ημέρες μετά τις εκλογές, είχα υπογραμμίσει την ανάγκη να υπάρξουν κοινωνικά δίκαιες επιλογές στην οικονομική πολιτική. Ιδιαίτερα ανάμεσα αφενός στις εισπράξεις από φοροδιαφυγή και φοροκλοπή και αφετέρου στα έξοδα του δημοσίου. Ιδιαίτερα για μισθούς και συντάξεις. Τα όποια δημοσιονομικά μέτρα να συνοδευτούν με τον έλεγχο των τιμών και τη διασφάλιση της ανάπτυξης. Η χώρα υπολόγιζα ήδη από τότε ότι θα γνώριζε το 2010 ύφεση άνω του -4%. Υπογράμμιζα, δε, ότι εάν εξακολουθήσει η κυβέρνηση να αντιμετωπίζει την οικονομική πολιτική με όρους λογιστικής και όχι Πολιτικής (με «Π» κεφαλαίο) και κοινωνικής δικαιοσύνης, η χώρα θα οδηγηθεί σε ένα συνδυασμό εξέγερσης και κατάθλιψης. Και ας μην ξεχνάμε, οι άνθρωποι είναι που παράγουν και όχι η λογιστική.

Τα καθεστωτικά κοχίμπα εκμετρούν το ζην, αλλά δεν το ‘χουν πάρει χαμπάρι, του Φαήλου Κρανιδιώτη, www.antinews.gr 09/05/2010

Άντε λοιπόν και τα πήραμε τα πρώτα φράγκα από το Δ.Ν.Τ. Απ’ ότι κατάλαβα με την φτωχή γνώση μου περί των οικονομικών, το μεγαλύτερο μέρος θα πάει για να πληρώσουμε τα χρωστούμενα από τα προηγούμενα γλέντια της Κλεπτοκρατίας. Κάτι ψίχουλα ίσως μείνουν, αν και αμφιβάλω,  στην χώρα για να γίνει υποτίθεται «ανάπτυξη». Το πώς, δεν το περιγράφουν τα μέτρα. Άρα ή είναι μυστικό, για να αιφνιδιαστούμε ευχάριστα, ή θα μας το πουν αργότερα.

Ποιοι θα πάρουν το ματωμένο από τους συνταξιούχους χρήμα; Ποιοι θα κάνουν τα έργα; Το ίδιο αλώβητο νταβαντζίδικο σύστημα που κρατάει ερμητικά κλειστή την επιχειρηματικότητα, υπερτιμολογεί τα έργα, ελέγχει ΜΜΕ κι έχει υπαλλήλους και συνεταιράκια πολιτικούς με υπεράκτια «συνείδηση».

Οι μπιζιμπόντηδες του Κολωνακίου, οι μαλάκες με τα πούρα, θα κόβουν βόλτες χαμογελαστοί όπως και πριν και θα χουν στην καβάτζα και τα τελευταία δανεικά που πήρατε εσείς για να τους τα δώσετε. Θα τα βάλουν μαζί με τον λουφέ του Χρηματιστηρίου και κάτι ρέστα από στάδια, προαστιακούς, δρόμους, υποβρύχια, αεροπλάνα, άρματα και τα 1000 ευρώ από τον στημένο διαγωνισμό για κωλόxαρτο και συνδετήρες.

Like A Dog Guarding His Bone, by Edward Hugh, eurowatch.blogspot.com 09/05/2010

Presidents and Prime Ministers have to be careful with their choice of words. Especially in times of crisis and difficulty for their country. Former Mexican President José López Portillo will be remembered by history, not for his turbulent relations with his beautiful mistress Sasha Montenegro, but for the fact that one day after he appeared on national television stating "I will defend the Peso like a dog after its bone" the Peso was massively devalued. In similar fashion, when the Greek Prime Minister declares "Our national red line is to avoid bankruptcy," the markets do not know how to interpret him. Does this mean, they ask, the some form of debt restructuring is imminent? So the intervention this week of Spain's Prime Minister Jose Luis Rodriguez Zapatero, in a rather clumsy attempt to calm financial markets, could not have been more unfortunate. It is “absolute madness.” he told journalists in Brussels, to think Spain will need the kind of aid package debt-laden Greece is receiving from the European Union and the International Monetary Fund.

The Problem With Europe: No Unity of Purpose , Seeking Alpha, 09/05/2010

I explained that taming the financial crisis in Europe was different than taming the subprime crisis in the US for these reasons: Europe is not a single unified entity. Even though they have a common currency with a framework for a kind of United States of Europe, that little of the framework has been codified into law. Thus, the idea of Europe as a single nation is a complete illusion. Europe is still a collection of independent countries. Thus, it is quite possible that nationalistic tensions could sabotage the best intentions and plans of the nominal leaders. In short, European leaders may see a way out of their mess, but there might not be the collective or individual will to do it. In addition, there is no one really in charge. It is like a big club.

The frugal citizens of Germany do not want to loan money to the bankrupt citizens of Greece, who in turn do not want to change any of their financially profligate ways. There does not appear to be a unity of purpose, even if the resources are available to solve the problem.

My friend asked, "So is there reason for optimism that the wealthy nations of Europe can rein in Greece and the other countries that are having trouble?"

I answered, There is and it is based on the strongest of human emotions: survival. Sooner or later the citizens of Greece will realize they are doomed as a nation without the loans. They may be burning bank buildings today, but one day soon when the lights go out and water doesn't flow from the taps, they will realize that as a nation and as citizens they have been living beyond their means so long that they are no longer free to run their own affairs. The water has been turned off, so to speak. They will agree to the loan arrangements and begin the process of trying to live with them. There is really no alternative. Portugal and Spain are also having debt issues. Watching Greece crash and burn will be a reminder to them of where any intransigence they may harbor will likely end.

The Euro: Be Careful What You Wish For, by Edward Harisson, Seeking Alpha, 09/05/2010

A Cross Of Gold, by Paul Krugman, The New York Times, 07/05/2010

Παύση πληρωμών ή επαναδιαπραγμάτευση χρέους; του Γ.Τόλιου, Η Αυγή 09/05/2010

Στην πραγματικότητα μόνο θεωρητική πιθανότητα υπάρχει για εξόφληση του χρέους (απαιτούνται ρυθμοί ανάπτυξης τουλάχιστον 5% ετησίως για μια εικοσαετία). Ήδη οι δαπάνες εξυπηρέτησης απορρόφησαν το 2009 πάνω από 41 δισ. ευρώ (17% του ΑΕΠ ή 75% των δημοσίων εσόδων), ενώ με εκείνες του βραχυπρόθεσμου δανεισμού (Euro-commercial paper) οι συνολικές δαπάνες ανήλθαν σε 77 δισ. ή 32% του ΑΕΠ.

Η Ελλάδα το διάστημα 2010-2014 θα χρειαστεί συνολικά γύρω στα 420 δισ. ευρώ για εξυπηρέτηση του χρέους, ενώ ο «μηχανισμός στήριξης» μπορεί με βάση δημοσιεύματα να εξασφαλίσει 45-110 δισ. ευρώ κι αυτά με τοκογλυφικά επιτόκια (5%-6% για τρία χρόνια) και άλλους σκληρούς όρους. Πώς θα προκύψουν τα υπόλοιπα χωρίς πολύ ακριβό δανεισμό, εξαθλίωση εργαζόμενων και ξεπούλημα κυριολεκτικά της χώρας;

Κατʼ αρχήν πολύ σημαντικό είναι ποιος βρίσκεται στην κυβέρνηση και ποια συμφέροντα κατά προτεραιότητα υπερασπίζεται. Με δεδομένο ότι η Ελλάδα είναι ουσιαστικά σε αδυναμία αποπληρωμής του χρέους, ο χαρακτήρας της κυβέρνησης είναι καθοριστικός στην αντιμετώπιση των προβλημάτων που προκύπτουν.

Τα σενάρια μπροστά μας είναι τρία. «Ελεγχόμενη χρεωκοπία», «επαναδιαπραγμάτευση χρέους», «μονομερή παύση πληρωμών». Κάθε περίπτωση σηματοδοτεί διαφορετική πολιτική συμπεριφορά και παράγει διαφορετικά οικονομικά και κοινωνικά αποτελέσματα, ανάλογα με τον προσανατολισμό επίλυσης του προβλήματος (με όρους κεφαλαίου ή με όρους κοινωνίας).

Sovereign Debt Restructuring, by Randall Dodd, The Financier • VOL. 9, NOS. 1-4, 2002

Many individuals and institutions have put forth proposals for such a process, but there are really only three basic approaches. One proposal from the IMF calls for the creation of an institution to act as an arbiter in a new formalised process which would work along the lines of an international bankruptcy court. The principle author of this proposal is Anne Krueger and it is known as the Sovereign Debt Restructuring Mechanism (SDRM). Another proposal from the U.S. Treasury advocates the use of “collective action clauses” in debt covenants to allow a majority of creditors to set the terms of restructuring. A third proposal, from Kunibert Raffer, and others adapts U.S. sovereign bankruptcy laws, known as “Chapter 9”, to the needs of developing countries.

Υπερασπιζόμενοι το κοινό εδώ, του Νίκου Γ. Ξυδάκη, Η Καθημερινή, 9/5/2010

"Ας την πούμε πατρίδα αυτή την οντότητα που μπορεί να μας ενώσει, ας μη φοβόμαστε τη λέξη, δεν είναι η κουρέλα των ακροδεξιών και των χουνταίων, είναι η πατρίδα του Ρήγα Φεραίου και του Παπαδιαμάντη, του Κάλβου και του Εγγονόπουλου, του μαχητή στο Αλβανικό και του αντάρτη. Το παγκοσμιοποιημένο κεφάλαιο δεν έχει πατρίδα· οι άθλιες ραντιέρικες ελίτ, που κατάντησαν τη χώρα οικόπεδο ευκαιρίας, δεν έχουν πατρίδα. Οι άνθρωποι της εργασίας, μικροί, μικρομεσαίοι, ποιητές, τεχνίτες, όλοι, έχουν πατρίδα: το από κοινού εδώ, το εδώ που διάλεξαν, αυτό που δεν θέλουν να εγκαταλείψουν από ανάγκη, τάφους, αμπέλια και σοκάκια, φίλους, οικείους, συμπολίτες, παλιούς συμμαθητές. Μπορούμε να ριζώσουμε κι αλλού, αλλά ας το κάνουμε ως ελεύθεροι, όχι ως ανδραποδισμένοι. Γι’ αυτό το κοινό εδώ, αξίζει να πολεμήσουμε, φτωχοί αλλά ελεύθεροι, ενωμένοι, όχι σπαραγμένοι και δούλοι. Οπως μπορούμε"

Ψαλιδίζουν τη δημοκρατία για να χωρέσει το ΔΝΤ , Η Αυγή 08/05/2010

Το νέο «über alles!» των Γερμανών. Ευρωεθνικισμός. Ο γερμανός κοινωνιολόγος Ούλριχ Μπεκ καταγγέλλει την «ιμπεριαλιστική» πολιτική που θέλει να επιβάλει η Ανγκελα Μέρκελ στην οικονομία της Ευρώπης, του Γιάννη Γαλιάνου, Το Βήμα, 9/5/2010.

"Αλλά δεν ήταν μόνον αυτό: « Η καγκελάριος προωθεί τώρα μια νέα ιδεολογία, τον ευρωεθνικισμό » λέει ο κ. Μπεκ- ιδεολόγημα που αντικαθιστά τον πάλαι ποτέ « εθνικισμό του μάρκου ». Ο στόχος είναι η υποταγή της ευρωπαϊκής οικονομίας στους κανόνες της δημοσιονομικής σταθερότητας που ίσχυαν στη Γερμανία την εποχή του μάρκου και η κατάλυση της ευρωπαϊκής συνοχής: Τα κράτη-μέλη της Κοινότητας αποξενώνονται τεχνηέντως και υποχρεούνται να λύνουν από μόνα τους τα προβλήματά τους. Ο νέος εθνικισμός δεν είναι βέβαια αντίγραφο του παλιού. Τα κύρια γνωρίσματά του είναι οικονομικά, όχι πολιτικά. Αυτό δεν τον κάνει όμως λιγότερο αποκρουστικό. Και αυτό το πληρώνει και η ίδια η Μέρκελ, που έχει γίνει η ενσάρκωση της «άσχημης Γερμανίδας». Ο κ. Μπεκ δεν τη συγκρίνει όμως- όπως συνηθίζουν τα μέσα ενημέρωσης- με πολιτικούς βαρέων βαρών όπως τη Μάργκαρετ Θάτσερ ή τον Μπίσμαρκ αλλά με έναν πολύ «ελαφρότερο», τον πρώην πρόεδρο των ΗΠΑ Τζορτζ Μπους"

Το γερμανικό αίνιγμα, The New York Times, Η Καθημερινή, 9/5/2010.

"Είναι άραγε αυτή μια ακριβής εκτίμηση της κατάστασης; Ο Χέλμουτ Σμιτ φαίνεται να συμφωνεί. Σύμφωνα με τους γερμανικούς Financial Times, στο συμπέρασμα αυτό συνηγορεί και η περυσινή απόφαση του γερμανικού Συνταγματικού Δικαστηρίου, με την οποία εξέφρασε τη διαφωνία του στην εκχώρηση περαιτέρω αρμοδιοτήτων σε κοινοτικά όργανα, επειδή η Ευρώπη έχει υποτίθεται «έλλειμμα δημοκρατίας». Επίσης, το νέο γερμανικό Σύνταγμα, το οποίο θα τεθεί σε ισχύ από το 2016, απαγορεύει την πρόβλεψη ελλειμμάτων άνω του 0,35% στον γερμανικό προϋπολογισμό, αντί για 3%, που είναι το όριο στο οποίο έχουν συμφωνήσει όλα τα κράτη-μέλη της Ευρωζώνης. Πρόκειται για μια απόφαση, η οποία θα διαιωνίσει τα θετικά εμπορικά ισοζύγια της Γερμανίας και τα αντίστοιχα ελλείμματα των Ευρωπαίων εταίρων της. Οπως γράφει και ο Γάλλος οικονομολόγος, Ερίκ Λε Μπουσέρ, «η Γερμανία θέλει να αποσπάσει πελάτες από τα γαλλικά και ιταλικά προϊόντα, προκειμένου να αντισταθμίσει τις απώλειες από τα κινεζικά προϊόντα». Η αποπληθωριστική πολιτική της Γερμανίας έρχεται επίσης σε ευθεία αντίθεση με τις συστάσεις των G20 να «αυξήσει την εσωτερική κατανάλωση»"

Στη φόρα τα άπλυτα του Στρος-Καν, του Γιώργου Τσιάρα, Το Βήμα, 9/5/2010.

Ο αποπληθωρισμός είναι το πρόβλημα και όχι η λύση, του Jean Paul Fitoussi, Το Βήμα, 8/5/2010.

O «Καλλικράτης» αλλάζει τα χρώματα των δημάρχων. Το ΠαΣοΚ κερδίζει, η ΝΔ χάνει, οι μικροί απειλούνται με εξαφάνιση και οι ανεξάρτητοι συρρικνώνονται, του Δημήτρη Νικολακόπουλου, Το Βήμα, 9/5/2010.

ΤΑΡΙΚ ΑΛΙ Ο ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΑΚΤΙΒΙΣΤΗΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ «ΣΥΝΑΙΝΕΣΗΣ» ΤΗΣ ΓΟΥΟΛ ΣΤΡΙΤ. «Η Κεντροαριστερά έχει θέσει εαυτόν στα οπίσθια του καπιταλισμού», του Νίκου Καντζηλάκη, Ελευθεροτυπία, 8/5/2010.

Αντιδρούν στη Ρουμανία για τα μέτρα ΔΝΤ. Για μαζικές απεργιακές κινητοποιήσεις προειδοποιούν τα συνδικάτα στη Ρουμανία διαμαρτυρόμενα για τα σκληρά μέτρα λιτότητας που ανακοίνωσε η πρωθυπουργός της χώρας Τράιαν Μπασέσκου βάσει συμφωνίας με το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, Ελευθεροτυπία, 8/5/2010.

Άρση εμπιστοσύνης, Editorial Ελεύθερος τύπος, 08/05/2010

Η πρωτοφανής θεσμική εκτροπή του κ. Γ. Παπακωνσταντίνου, ο οποίος αναγόρευσε εαυτόν υπεράνω της Βουλής των Ελλήνων, αλλάζοντας σχετική διάταξη του νομοσχεδίου, προκειμένου να έχει τη δυνατότητα να υπογράφει τις συμφωνίες με την Ε.Ε. και το ΔΝΤ, χωρίς να εισάγονται στη Βουλή για κύρωση, αλλά μόνο για συζήτηση και ενημέρωση, αναδεικνύει τρεις σοβαρές διαστάσεις του ζητήματος.

Πρώτον, ότι ο υπουργός προχώρησε σε κοινοβουλευτικό πραξικόπημα και σκόπιμη παράκαμψη της Βουλής, όπως καταγγέλθηκε από τα κόμματα της αντιπολίτευσης, και μάλιστα επικαλούμενος το άρθρο 36 παρ. 1 του Συντάγματος, για τη χρήση δικαιώματος, το οποίο, όμως, αφορά τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας και όχι τον υπουργό Οικονομικών.

Θύελλα για την τροποποίηση του νόμου, των Γ.Μπαλή και Λ.Γαλανού, Έθνος 08/05/2010

Η παρωδία «δημοκρατίας» και ο «μονόδρομος», του Τάκη Φωτόπουλου, Ελευθεροτυπία 08/05/2010

Και, σήμερα, η συστημική βία στην Ελλάδα έχει πάρει διαστάσεις που έχουν οδηγήσει στη μετατροπή της μεταπολιτευτικής κοινοβουλευτικής «δημοκρατίας» σε σαφή κοινοβουλευτική Χούντα - ένα μόλις στάδιο πριν και την τυπική αναστολή βασικών διατάξεων του Συντάγματος. Οι λόγοι που εξηγούν αυτή τη μετατροπή είναι οι εξής:

1. Η κυριολεκτική υφαρπαγή της λαϊκής ψήφου τον Οκτώβρη με απατηλό προεκλογικό πρόγραμμα, που εάν είχε κάποια σχέση με το συνηθισμένο κρατικιστικό «σοσιαλιστικό» πρόγραμμα, οπωσδήποτε δεν είχε καμία σχέση με το αντίθετο νεο-/σοσιαλφιλελεύθερο πρόγραμμα της δραστικής συρρίκνωσης του δημόσιου τομέα, που ξεδιάντροπα σήμερα ο πρόεδρος της «Σοσιαλιστικής» Διεθνούς τον ανάγει στον «μεγάλο ασθενή» που οδήγησε στη σημερινή χρεοκοπία. Και αυτό, όταν ακόμη και αστοί διεθνείς αναλυτές και οικονομολόγοι (καθώς και οι αγορές!) μιλούν για τη χρόνια διαρθρωτική κρίση της ελληνικής οικονομίας (που πράγματι αποτελεί την αιτία της συστημικής χρεοκοπίας και όχι ο δημόσιος τομέας, που είναι απλό σύμπτωμα).

Αντικρουόμενες συστάσεις από το ΔΝΤ, Ναυτεμπορική, 08/05/2010

Το ΔΝΤ λοιπόν εφαρμόζοντας τις τρέχουσες οικονομικές θεωρίες, εκτιμά ότι αφού η Ελλάδα δεν μπορεί να κάνει υποτίμηση νομίσματος λόγω ευρώ, η αποκατάσταση της χαμένης ανταγωνιστικότητάς της πρέπει να γίνει με μείωση των εγχώριων τιμών. Με τον τρόπο αυτό τα ελληνικά προϊόντα και υπηρεσίες θα γίνουν ανταγωνιστικά σε σύγκριση με το εξωτερικό. Έτσι θα περιοριστεί το έλλειμμα στο εμπορικό μας ισοζύγιο.

Ταυτόχρονα όμως το ΔΝΤ μας ζητά να μειώσουμε και το δημόσιο έλλειμμα. Για να επιτευχθεί δε ταυτόχρονα και μείωση του ανοίγματος του κρατικού προϋπολογισμού, κάποιο μεγάλο μέρος της θα προέλθει από αύξηση έμμεσων φόρων.

Η αύξηση αυτή οδηγεί ωστόσο κατευθείαν σε άνοδο τιμών και άρα μείωση ανταγωνιστικότητας. Αυτές λοιπόν οι δύο «μεγάλες» πολιτικές που μας επιβάλλει το ΔΝΤ, φαίνεται να έχουν ακριβώς αντίθετα και βεβαίως αλληλοαναιρούμενα αποτελέσματα.

Συμβόλαιο αργού θανάτου, του Πάνου Αμυρά, Ελεύθερος Τύπος, 07/05/2010

ΤΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ που υπέγραψε η κυβέρνηση με το ΔΝΤ και την Κομισιόν, ενώ προβάλλεται ως συμφωνία σωτηρίας της χώρας, τελικώς δεν είναι τίποτε άλλο από ένα συμβόλαιο θανάτου της οικονομίας. Ασφαλώς κανείς δεν παραγνωρίζει το γεγονός ότι εξασφαλίσθηκαν δάνεια (και όχι δωρεές) ύψους 110 δισεκατομμυρίων ευρώ προκειμένου η χώρα να καλύψει τις ανάγκες της τους επόμενους 24 μήνες.

ΟΜΩΣ Η ΣΩΤΗΡΙΑ δεν θα προέλθει από τα δανεικά αλλά από το μέτωπο της πραγματικής οικονομίας. Οι όροι που τελικώς επελέγησαν από τους τεχνοκράτες του ΔΝΤ είναι καταστροφικοί. Η εισπρακτική λογική κυριαρχεί απολύτως ενώ απουσιάζει κάθε αναπτυξιακή πρωτοβουλία. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η πρόβλεψη ότι το 2011 θα περικοπούν κατά 1 δισ. ευρώ οι πόροι του Προγράμματος Δημοσίων Επενδύσεων προκειμένου να επιτευχθεί η μείωση του ελλείμματος από 8,1% φέτος σε 7,6%. Τουλάχιστον σε αυτό το σημείο θα περίμενε κανείς από το οικονομικό επιτελείο της κυβέρνησης, που προεκλογικώς διατεινόταν ότι το κράτος θα μετατραπεί σε στρατηγείο επενδύσεων, να επισημάνει ότι λύση δεν είναι ο ακρωτηριασμός κάθε αναπτυξιακής προσπάθειας.

Η μόνη χρεωκοπία που αναβάλλει το ΔΝΤ είναι αυτή του πολιτικού συστήματος.
Του Σεραφείμ Μακρή || www.democracycrisis.com

Σήμερα ψηφίζεται στη Βουλή, με τη διαδικασία του κατεπείγοντος, και με αντισυνταγματικό τρόπο η επικύρωση της συμφωνίας με το ΔΝΤ. Άκουσα χτες ότι με τη συμφωνία δεν εκχωρείται εθνική κυριαρχία, νομοθετική ή εκτελεστική, και άρα δεν απαιτείται η κύρωση της συμφωνίας με τη διαδικασία που προβλέπει το άρθρο 28 παρ. 2 του Συντάγματος (δηλαδή απαίτηση πλειοψηφίας 3/5 του όλου αριθμού των Βουλευτών υπερ της συμφωνίας). Η αίσθησή μου είναι ότι το πολιτικό σύστημα της χώρας, για μια ακόμα φορά στέκεται αναντίστοιχο της βούλησης του λαού. Γιατί αν όντως δεν εκχωρείται εθνική κυριαρχία, τότε τι στην ευχή κάνουν στην Αθήνα τα αποσπάσματα του ΔΝΤ? Διακοπές? Τι διαπραγματεύεται (λέει η ίδια) η Κυβέρνηση? Διότι, όταν διαπραγματεύεσαι υπό άνισους όρους (όπως έχουν επισημάνει Υπουργοί της, όχι οπαδοί του ΚΚΕ ή της ΝΔ) προφανώς έχεις ήδη εκχωρήσει κυριαρχία σε τρίτους οι οποίοι υπαγορεύουν όρους. Ένα κυρίαρχο κράτος δεν αποδέχεται όρους που ο ίδιος ο πρωθυπουργός δηλώνει ότι δεν τους επιθυμεί ή ότι είναι απαράδεκτοι. Ελαχίστως οφείλουν, όσοι δήλωσαν ότι αντιστρατεύονται τα μέτρα, να ζητήσουν έλεγχο συνταγματικότητας στη Βουλή. Αλλά ακόμα κι έτσι πολλά από τα όσα προβλέπονται από τη συμφωνία θα κριθούν στο μέλλον αντισυνταγματικά από τη Δικαστική Κρίση, ειδικά αν ψηφιστεί με απλή πλειοψηφία.

Αλλά εκεί μας έφτασε το πολιτικό σύστημα. Και μας απειλεί τώρα: ΔΝΤ ή χρεωκοπία. Δίλημμα που στην πραγματικότητα σημαίνει: ξαναπληρώνετε εσείς για να μη χρεωκοπήσουμε εμείς. Συγνώμη αλλά δε βρίσκω τίποτα απειλητικό σε αυτό...(Δε θα μπω στην ουσία και στην αντίκρουση από οικονομική σκοπιά: ούτε εδώ θα έπρεπε να είχαμε φτάσει ούτε και το ΔΝΤ ακόμα και τώρα είναι μονόδρομος –αλλά αυτό σε ένα άλλο σημείωμα).

Η χρεωκοπία του πολιτικού συστήματος (της κυβερνώσας ελιτ των πολιτικών και επιχειρηματικών συμφερόντων plus διεθνής παράγων) είναι δυστυχώς χρόνια ασθένεια της Δημοκρατίας μας: το σύστημα έχει χρεωκοπήσει κατ’επανάληψη. Χρεωκοπούσε κάθε φορά που αρνιόταν να εφαρμόσει το νόμο όταν αυτός καταλυόταν (Δεκέμβρης του 2008), κάθε φορά που παραγράφει αδικήματα πολιτικών, κάθε φορά που δε μπορεί να αντιμετωπίσει τις θερινές πυρκαγιές, να διαφυλάξει το περιβάλλον που ζούμε, να διοργανώσει υπηρεσίες επιπέδου για τους πολίτες του και τέλος να διαφυλάξει ζωές αθώων.

Η χρεωκοπία του ενίοτε λαμβάνει τη μορφή κωμωδίας και ενίοτε, όπως χτες, τη μορφή τραγωδίας χωρίς κάθαρση. Θα συνεχίζεται δε και θα επαναλαμβάνεται όσο όλοι μας θα εξαργυρώνουμε την αντίσταση με την απόλαυση, όσο θα εξακολουθούμε να νομίζουμε ότι η Δημοκρατία ως άσκηση πχ δεν αφορά στους ιδιωτικούς υπαλλήλους (δεν προλαβαίνουν άλλωστε από την πολλή δουλεία) και όσο νομίζουμε ότι αφορά κάποιους άλλους εκτός από εμάς. Σε μια κακή εκδοχή της αντιπροσώπευσης έχουμε αναθέσει-εκχωρήσει την άσκηση των υποχρεώσεων μας ως πολίτες σε πολιτικούς που δεν ψηφίζουμε – αξιολογούμε γιατί απέχουμε και σε επί πληρωμή «ειδικών» τις γνώμες των οποίων δε μπορούμε να ελέγξουμε κι αποδεχόμαστε ανήμποροι να κάνουμε αλλιώς. Ξεχάσαμε ότι η Δημοκρατία είναι το πολίτευμα των ανειδίκευτων και όχι των ειδικών, του διάχυτου και όχι του συγκεκριμένου συμφέροντος, της Δημόσιας σφαίρας και του ελέγχου της ηθικής του ιδιωτικού από την έκθεσή του σε αυτή τη Δημόσια σφαίρα.  Όχι σε μακρινό καιρό, όσο συνεχίζουμε αυτό το ιδιότυπο outsourcing της προσωπικής μας ευθύνης, θα φτάσουμε να ψωνίζουμε τη Δημοκρατία στο Super Market, αγοράζοντας κάρτες Δημοκρατίας των 5 και 10 Νομισμάτων και στον καθένα θα αντιστοιχεί όση Δημοκρατία θα μπορεί να αγοράσει...

Εξαιτίας και της δικής μας ευθύνης, που δεν αναλαμβάνουμε, χρεωκοπεί ξανά και ξανά το πολιτικό σύστημα. Κατώτερο των περιστάσεων, αδυνατεί και σήμερα να ηγηθεί μαζί με το λαό και όχι εναντίον του, στήνοντας τρόμο και φόβο που οργανώνουν ειδικοί και τον πουλάνε καλοστημένα δίκτυα διανομής. Σαρώνοντας σήμερα το κοινωνικό κράτος, οδηγώντας αύριο ομάδες του πληθυσμού στη φτώχεια και την εξαθλίωση. Στη δική μου τη συνείδηση αυτό το πολιτικό σύστημα έχει τελειώσει και η ευθύνη για την αντικατάστασή του διαμοιράζεται σε όσους θα θελήσουν να την αναλάβουν και η ώρα έρχεται.

Η Βουλή εκχωρεί κυβερνητικές αρμοδιότητες στα όργανα της Επιτροπείας, του Ιωάννη Κ. Μαντζουράνη, από www.antinews.gr 

Ανεξαρτήτως της αποδοχής ή μη της αναγκαιότητας της κυβερνητικής επιλογής και της ορθότητας των ληφθέντων μέτρων, εντός ολίγων ημερών η Βουλή των Ελλήνων καλείται να συζητήσει και ψηφίσει, με τη διαδικασία του κατεπείγοντος, νομοσχέδιο για την κύρωση των συμφωνιών της Ελλάδας με την Ε.Ε., την Ε.Κ.Τ. και το Δ.Ν.Τ.

Από το περιεχόμενο του σχετικού νομοσχεδίου καθίσταται σαφές ότι, έστω και προσκαίρως, ήτοι για τουλάχιστον 4 έτη, οι αρμοδιότητες της Κυβέρνησης και της Βουλής των Ελλήνων προς άσκηση δημοσιονομικής πολιτικής εκχωρούνται στα αρμόδια όργανα της Ε.Ε., της Ε.Κ.Τ. και του Δ.Ν.Τ.. Με άλλες λέξεις, με το υπό ψήφιση νομοσχέδιο η Βουλή των Ελλήνων θα εγκρίνει την εκχώρηση αρμοδιοτήτων, που, κατά το ισχύον Σύνταγμα, ασκούνται από αρμόδια κρατικά όργανα σε όργανα διεθνών οργανισμών. Οι σχετικές δημόσιες δηλώσεις του Έλληνα Πρωθυπουργού για περιορισμό της εθνικής κυριαρχίας δεν επιτρέπουν αμφισβητήσεις περί αυτού.

(...)

Άλλωστε και κατά την κύρωση της Συνθήκης του Μάαστριχτ, όταν εκχωρήθηκε σε όργανα της Ε.Ε. η άσκηση νομισματικής πολιτικής, η Βουλή των Ελλήνων αποφάσισε με πλειοψηφία άνω των 3/5 του  όλου αριθμού των βουλευτών, αφού τον Ιούλιο του 1992 εψήφισαν υπέρ της κύρωσης οι βουλευτές της ΝΔ, του ΠΑΣΟΚ και του Συνασπισμού.

Η επιλογή οποιασδήποτε άλλης διαδικασίας για την ψήφιση του υπό συζήτηση νομοσχεδίου συνιστά παραβίαση της διάταξης της §1 του άρθρου 28 του Συντάγματος, που υπονομεύει την απαρέγκλιτη τήρηση των συμπεφωνημένων με την Ε.Ε., την Ε.Κ.Τ. και το Δ.Ν.Τ., αφού μπορεί να προσβληθεί στα αρμόδια ελληνικά δικαστήρια και να ακυρωθεί κάθε διοικητική πράξη, που εκδίδεται κατ’ εφαρμογή του ψηφισθησομένου νομοσχεδίου, ως αντισυνταγματική.

Αυτό το ενδεχόμενο πρέπει να συνεκτιμηθεί σοβαρότατα, γιατί, άλλως, όχι μόνο κακοποιείται η συνταγματική τάξη, αλλά εξαρχής και εκ των έσω δυναμιτίζεται η προσπάθεια ανάταξης της οικονομίας και  ο αιματηρός αγώνας του ελληνικού λαού από … τιτάνιος μπορεί να γίνει … σισύφειος, δηλαδή άπελπις.

Η αισιόδοξη πλευρά της χρεωκοπίας, του Γιάννη Βαρουφάκη, protagon.gr, 28/04/2010

Ποια είναι λοιπόν τα χαρμόσυνα νέα; Ότι μια πτώχευση θα αποδειχθεί σχετικά ανώδυνη. Ο λόγος διττός: Πρώτον, δεν είμαστε κατά μέσον όρο ούτε οι φτωχότεροι ούτε οι πιο υπερχρεωμένοι. Δεύτερον, όσον αφορά τα χρέη του δημοσίου, αυτά βαραίνουν εμάς, ως άτομα, πολύ λιγότερο από όσο βαραίνουν τους ξένους. 

Κάντε την σύγκριση με την Ιαπωνία, το χρέος της οποίας ανήκει σε Ιάπωνες σε ποσοστό 95%. Αν το Ιαπωνικό κράτος αναγκαστεί στην πτώχευση, η καταστροφή της χώρας θα είναι ολική. Κάτι τέτοιο δεν ισχύει για εμάς, καθώς μας ανήκει (δηλαδή στις δικές μας τράπεζες) μόνο το 25% του δημόσιου χρέους μας. Έτσι λοιπόν, δεδομένου ότι η πτώχευση του δημοσίου διαγράφεται ως αναπόφευκτη (εκτός αν πανικοβληθούν οι εταίροι μας αρκετά και το συνδράμουν για χρόνια πολλά, οπότε έχει καλώς), το κόστος της στάσης πληρωμών δεν θα το υποστούμε μόνοι μας. 

Μα αν το δημόσιο κηρύξει στάση πληρωμών, τι θα γίνει την επόμενη μέρα; Πως θα ξανα-δανειστεί; Πράγματι, το κράτος θα στριμωχθεί. Για κάμποσο καιρό το δημόσιο θα πρέπει απλώς να ξοδεύει όσα μαζεύει από φόρους. Και γιατί είναι κακό αυτό; Να μάθει επί τέλους, αφού θα έχει ανακουφιστεί από το νταλκά των τοκοχρεολυσίων, να ζει με αυτά που εισπράττει. Π.χ. να καταγγείλει όλες τις εξοπλιστικές συμβάσεις, να συμπιέσει τους ανώτερους μισθούς (τον δικό μου συμπεριλαμβανομένου) τόσο που να καλύπτει τις δαπάνες του από τους φόρους που εισπράττει κλπ. 

Διαστάσεις ενημέρωσης, της Λώρης Κέζα, Το Βήμα 06/05/2010

Στο παιχνίδι έχουν μπει οι ειδησεογραφικοί μπλόγκερ που ανεξάρτητα από την επαγγελματική τους ταυτότητα (γιατί μπορούν να έχουν άλλες ιδιότητες, όμως παράλληλα αρθρογραφούν και μεταφέρουν εικόνες όπως τις βλέπουν) είναι αφεντικά του εαυτού τους και κυρίως της ιστοσελίδας τους. Εχουν πάρει στα χέρια τους ένα αξιοσέβαστο μέρος της ενημερωτικής πίτας χωρίς να κολλάνε τα ένσημα του σιναφιού. Αλλωστε τα Ταμεία και οι ενώσεις συντακτών τούς περιφρονούν. Δεν μπορεί κάποιος να νομιμοποιηθεί ως «αληθινός» δημοσιογράφος αν δεν έχει ένα παραδοσιακό αφεντικό. Ο μπλόγκερ λοιπόν δεν έχει την ηθική υποχρέωση να σιωπήσει, παρά το γεγονός ότι η πλειονότητα αυτό κάνει με ελεύθερη βούληση. 

Πάντως, αν οι μπλόγκερ έκαναν κέφι, θα κατέστρεφαν όλες τις εθνικές απεργίες. Θα μπορούσαν να ανεβάζουν στις ιστοσελίδες τους όλες τις λεπτομέρειες από τις κινητοποιήσεις θέτοντας σε εγρήγορση τους αναγνώστες τους. Με αυτόν τον τρόπο θα ικανοποιούσαν το αίτημα των υποψιασμένων πολιτών: να μάθουν τι διαστάσεις έχει η κινητοποίηση, την ίδια ημέρα της γενικευμένης αντίστασης. 

Μια άλλη παράμετρος έχει να κάνει με το παγκόσμιο χωριό. Οποιος θέλει να δει ειδήσεις που αφορούν τις πορείες, τη συμμετοχή και τα επεισόδια, θα τις δει στις ξένες τηλεοράσεις, θα τις διαβάσει στα ξένα ειδησεογραφικά πρακτορεία. Ενα κουτσοαγγλικό όλοι το έχουν κατοχυρώσει, αλλά ακόμη κι αν ομιλούν αποκλειστικά τα ντόπια, θα δουν τις εικόνες στο CΝΝ. Η είδηση δεν εγκλωβίζεται μέσα στα γεωγραφικά όρια, απλώς ο ξένος ανταποκριτής ίσως να μην έχει την πείρα να αξιολογήσει αυθωρεί τα συμβάντα.

Μεταλλαγή ή νέες ηγεσίες, του Αλέξη Παπαχελά, Η Καθημερινή 06/05/2010

Αν οι σημερινοί πολιτικοί μας δεν σοβαρευτούν, πολύ γρήγορα κινδυνεύουν να καταντήσουν χλευαστικές υποσημειώσεις στα μελλοντικά βιβλία της Ιστορίας και να βρεθούν μια μέρα περικυκλωμένοι από χιλιάδες νοικοκύρηδες που θα τους γιουχάρουν. Ζούμε ιστορικές μέρες, ζούμε σ’ ένα σταυροδρόμι που μπορεί να μοιάζει με το 1909 που ξεκίνησε τον αστικό εκσυγχρονισμό της χώρας, με τις εκλογές του 1920 και την Καταστροφή του 1922 και με άλλα κρίσιμα σταυροδρόμια. Τα πράγματα πια δεν είναι αστεία, το ύψος των περιστάσεων είναι δυσθεώρητο, το στοίχημα μεγάλο.

Αυτή η χώρα έχει καταστραφεί τα τελευταία 30 χρόνια. Είχαμε την περιώνυμη «παρέα της Μυκόνου» η οποία λεηλάτησε τις κρατικές προμήθειες, έβαλε στη μισθοδοσία της ή υπό τον έλεγχό της πολιτικούς και μέσα ενημέρωσης και πλούτισε προκλητικά. Δεν σεβάστηκε κανέναν κανόνα και έδωσε τροφή σε έναν λαϊκιστικό ψευτοαριστερό μύθο, σύμφωνα με τον οποίο κάθε επιχειρηματίας και κάθε επένδυση είναι εξ ορισμού ύποπτοι. Μαζί τους συνεργάστηκε ένα μεγάλο κομμάτι της γενιάς του Πολυτεχνείου που εξαργύρωσε τους αγώνες του με κάθε τρόπο, πουλώντας όμως παράλληλα «σοσιαλισμό». Είχαμε ακόμη ένα κατεστημένο που, θα μου επιτραπεί η έκφραση, είναι κυριολεκτικώς για τα «μπάζα». Ενα πνευματικό κατεστημένο που εθίστηκε στη συναλλαγή και τη μετριότητα και ένα πολιτικό κατεστημένο που είχε πάνω απ’ όλα στο μυαλό του το «να κρατήσουμε τα μαγαζάκια μας».

Το τίμημα της συλλογικής ανευθυνότητος,του Κώστα Ιορδανίδη, Η Καθημερινή 06/05/2010

Το έγκλημα του ελληνικού συστήματος στο οποίο συνήνεσαν και οι πολίτες ήταν ότι οι πάντες εθεώρησαν ότι ο πλούτος εξασφαλίζεται δίχως παραγωγή, ωσάν να πρόκειται για δωρεά εξ ουρανού. Οι πολίτες μπορεί να αυταπατώνται· αλλά η πολιτική ηγεσία, όφειλε να γνωρίζει και να έχει συνείδηση των υποχρεώσεων που ανέλαβε. Δεν είναι νοητόν να αιφνιδιάζεται. Απλώς κάποιοι θεώρησαν ότι η διακυβέρνηση της χώρας είναι ένα παίγνιο που αφορά κάποια παρέα απροσάρμοστων. Και αυτό επί δεκαετίες και κατ’ εξακολούθηση. Αλλαγές που μεταβάλλουν δραματικά τις συνθήκες διαβιώσεως των πολιτών δεν είναι δυνατόν να πραγματοποιηθούν, δίχως δραστική μεταβολή των αντιλήψεων από τις οποίες διέπεται η εκάστοτε πολιτική ηγεσία της χώρας. Αλλά η μετάλλαξη του πολιτικού συστήματος στις κοινοβουλευτικές δημοκρατίες απαιτεί χρόνο και το πρόβλημα που αντιμετωπίζει η Ελλάς έχει τον χαρακτήρα του κατεπείγοντος. Εξωθεσμική παρέμβαση, όχι απλώς είναι απευκταία αλλά θα οδηγήσει τη χώρα σε ολοκληρωτική καταστροφή. Η κατάσταση φαίνεται αδιέξοδη. Μία ολόκληρη χώρα πληρώνει το τίμημα μιας συλλογικής ανευθυνότητος.

Ο πολιτικός κόσμος σε κρίση..., του Παναγιώτη Παναγιώτου, Έθνος 06/05/2010

Η δεύτερη διάκριση αφορά ένα καινούργιο φαινόμενο. Εκτός από τα μεγάλα πολιτικο-συνδικαλιστικά μπλοκ με την «political correct» συμπεριφορά, στη χθεσινή διαδήλωση είχε κατέβει «πολύς ανεξάρτητος κόσμος».

Αυτός ο «κόσμος», σε συνδυασμό και με «παραδοσιακούς διαδηλωτές», εξέφρασε «οριζόντια», σε σχέση με τη διάταξη των δυνάμεων, μια έντονη και οργίλη αποδοκιμασία του πολιτικού συστήματος, της «βουλευτοκρατίας», της «Βουλής» κ.λπ., με πολλαπλά συνθήματα, με κεντρικό πυρήνα «να πληρώσουν οι κλέφτες». Η απόδοση ευθυνών και η αναδιαμόρφωση πολιτικής σκηνής (δεν είναι τυχαία τα αυθόρμητα γιουχαΐσματα πολιτικών προσώπων, που πολλαπλασιάζονται τελευταία) ανάγονται σε κεντρικό πολιτικό ζήτημα, για να μπορέσουν να βρουν μια στοιχειώδη κοινωνική «νομιμοποίηση» τα μέτρα. Τα «μέτρα» πονάνε. Αλλά οι περισσότεροι πολίτες με ωριμότητα αντιλαμβάνονται την αναγκαιότητά τους, έως έναν βαθμό. Υπό τον όρο να «πληρώσουν» οι ένοχοι.

Ο λαός είπε "Οχι" στα μέτρα, του Γιώργου Δελαστίκ, Έθνος 06/05/2010

Χωρίς καμιά δόση υπερβολής, από ένα σημείο και πέρα η χθεσινή διαδήλωση κινήθηκε στα όρια της εξέγερσης! Ελάχιστα απείχε από το κορυφαίας πολιτικής σημασίας σημείο ρήξης - την έφοδο διαδηλωτών εντός του κτιρίου του Κοινοβουλίου!

Αυτός ήταν προφανώς ο λόγος που από ένα σημείο και έπειτα οι αστυνομικές δυνάμεις έπνιξαν αδικαιολόγητα την Αθήνα στα δακρυγόνα και στις απαγορευμένες χημικές ουσίες. Ψεκάζοντας δεκάδες χιλιάδες διαδηλωτές προσπαθούσαν να τους διαλύσουν πριν φτάσουν στο Σύνταγμα, φοβούμενοι ότι αν περικύκλωναν και αυτά τα πλήθη τη Βουλή, ίσως να μην αποτρεπόταν τελικά η είσοδος χιλιάδων ατόμων στο Κοινοβούλιο...

Δεν γνωρίζουμε αν οι υπουργοί της κυβέρνησης και οι βουλευτές έχουν συνειδητοποιήσει τη σφοδρότατη αλλαγή του πολιτικού κλίματος που συντελείται τα τελευταία 24ωρα, καθώς και το γεγονός ότι ουδέποτε το κύρος του πολιτικού κόσμου είχε πέσει τόσο χαμηλά όσο σήμερα, στα χρόνια μετά τη μεταπολίτευση.

Αν πάντως δεν αντιληφθούν τις ραγδαίες αλλαγές στις συνειδήσεις των πολιτών και δεν κατανοήσουν τις αιτίες που τις προκαλούν, είναι άκρως αμφίβολο αν το πολιτικό σκηνικό θα επιβιώσει των κοινωνικών εκρήξεων που προκαλούν τα μέτρα κυβέρνησης, ΔΝΤ και ΕΕ. Αγνοούμε, βεβαίως, πόσοι θα θρηνήσουν ενδεχόμενη κατάρρευσή του, αλλά αυτό είναι ένα άλλο θέμα προς συζήτηση...

Ο Τάσος Τέλλογλου προτείνει αναστολή άρθρων του συντάγματος και κυβέρνηση εθνικής ανάγκης", Σχόλιο Γιάννη ΠαπαΙώάννου, 01/05/2010

Τίποτε δεν πάει χαμένο, επιμέλεια Γ.Τριάντης, Ελευθεροτυπία 06/05/2010

Περιδεής η πλειοψηφία θα τα ψηφίσει. Αλλά σύντομα θα θερίσει τους πικρούς καρπούς της ευένδοτης συμπεριφοράς της... Ομως τίποτε δεν πάει χαμένο. Ούτε η οργή εναντίον των ολετήρων, ούτε οι επικείμενες, οξύτατες και ίσως ανέλεγκτες κοινωνικές αντιδράσεις. Σε πείσμα της τρομώδους κατασταλτικής λογικής, τη στιγμή αυτή όλοι -αγορές, Ενωση, ΔΝΤ, γραμματείς και Φαρισαίοι- μετρούν τις αντιδράσεις των Ελλήνων κρατώντας στο ένα χέρι την σπάθη του Δαμοκλή και στο άλλο την πένα της αναθεώρησης. Ξέρουν καλά ότι η σθεναρή αντίσταση της ελληνικής κοινωνίας ανάβει το πράσινο φως για ομοειδείς ευρωπαϊκές αντιδράσεις εναντίον του εγκληματικού μονοδρόμου που χαράσσει αυθαίρετα η πολιτική τους. Κατ' ουσίαν, το μόνο που φοβούνται οι επικυρίαρχοι αυτοί είναι μην πάρει ανάποδες η κοινωνία, καθώς στο άλλο μέτωπο δεν έχουν πρόβλημα: οι χλωμές και πειθήνιες κυβερνήσεις με τις υποταγμένες κοινοβουλευτικές πλειοψηφίες είναι του χεριού τους... 

ΣΥΜΠΟΣΙΟ
H ΓΕΝΕΣΗ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΚΑΙ
Η ΚΡΙΣΗ ΤΗΣ ΣΥΓΧΡΟΝΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ
Μνήμη Κορνήλιου Καστοριάδη
Αθήνα, 8 – 9 Μαίου 2010
 
Όταν το Ιωνικό Κέντρο Σπουδών άρχισε πριν 30 περίπου χρόνια τη λειτουργία του στη Χίο, ανάμεσα στους στοχαστές που προσκλήθηκαν να μετάσχουν ήταν ο Κορνήλιος Καστοριάδης, ο οποίος δίδαξε τότε για πρώτη φορά στην Ελλάδα, στα Σεμινάρια Ελληνικού Πολιτισμού,
με θέμα ¨Η Γένεση της Δημοκρατίας και της Πολιτικής Φιλοσοφίας”.
Μετά από χρόνια περιπλάνησης στους ανήσυχους δρόμους της Δυτικής διανόησης, ο Καστοριάδης ανακάλυψε ξανά το πραγματικό νόημα της δημοκρατίας στις απαρχές της, στις αρχαίες πόλεις της Ιωνίας και στην Αθήνα. Στη συνέχεια άρθρωσε λόγο και άσκησε κριτική στον ολιγαρχικό χαρακτήρα των δημοκρατικών λεγόμενων πολιτευμάτων της Δύσης, όπως είχε κάνει νωρίτερα και επί χρόνια
απέναντι στον απολυταρχικό χαρακτήρα των Ανατολικών δήθεν δημοκρατιών.
Μεσούσης της κρίσης που διέρχονται τα οικονομικά, πολιτικά και θρησκευτικά συστήματα παγκόσμια, το Ιωνικό Κέντρο οργανώνει Συμπόσιο με αναφορά στη Γένεση της Δημοκρατίας, στοχεύοντας σε μια ρηξικεύλεθη κριτική όσο και στην ανάδειξη τρόπων σκέψης, αλλά και δράσης, για την αντιμετώπιση της κρίσης αυτής, για μια πλέον ουσιαστική πραγμάτωση της δημοκρατίας μέσα στη ζωή μας. Συγχρόνως έτσι τιμά τον επίκαιρο λόγο του Καστοριάδη.
 
Ο Κορνήλιος Καστοριάδης δεν αρκείται στη συμβατική μεταρρύθμιση, αλλά ούτε και στη στείρα απόρριψη του πολιτικού συστήματος όπως ασκείται. Προχωράει σε προτάσεις, βασισμένες στις αρχές που δημιούργησαν τη δημοκρατία. Και το έργο του αναδεικνύει την ανάγκη της ισότιμης συμμετοχής του ανθρώπου στις σημαντικές αποφάσεις της ζωής, και εγείρει κρίσιμα ερωτήματα, τα οποία και θέτει μπροστά μας: Πώς μπορεί να συγκροτηθεί μια εναλλακτική μορφή δημοκρατίας απέναντι στο αντιπροσωπευτικό ολιγαρχικό σύστημα; Με ποιον τρόπο μπορεί να πραγματωθεί η ουσιαστική συμμετοχή των ανθρώπων στις αποφάσεις, κατά τρόπο τέτοιο ώστε να οδηγήσει στην ισοτιμία και στη βελτίωση του συλλογικού βίου; Ποιοι θεσμοί θα μπορούσαν να καταστήσουν και πάλι δυνατή τη δημοκρατία; Ποιες ιδέες και ποιο θεσμικό, πρακτικό πλαίσιο θα μπορούσαν να δρομολογήσουν μιαν αληθινή δημοκρατική
προοπτική και να δώσουν ουσιαστικό πολιτικό νόημα στη ζωή;
Οι σκέψεις του Κορνήλιου Καστοριάδη δεν αποτελούν αφηρημένη φιλοσοφική αναζήτηση, αλλά συνιστούν μια κριτική προβληματική για ένα συγκεκριμένο πέρασμα από τη θεωρία στην πράξη. Αυτήν την προοπτική και πρόταση έχει σκοπό το Συμπόσιο να διερευνήσει.
 
Εισηγήσεις στο Συμπόσιο, ανάμεσα σε άλλους, θα κάνουν οι Β. Ρωμανός, Δ. Τσακίρη, Α. Θεοδωρίδης, Γ. Αλατζόγλου – Θέμελη, Α. Μουζακίτης, Γ. Δαρεμάς, Σ. Ροζάνης, Γ. Ν. Οικονόμου,Θ. Πολλάτος, Α. Κιουπκιολής, Ν. Κυριαζής, Α. Καλυβάς, Θ. Τάσης. Υπεύθυνοι οργάνωσης του Συμποσίου είναι ο Γ. Ν. Οικονόμου και ο Ισ. Κιολέογλου, πρόεδρος του Ιωνικού Κέντρου.
 
              Ημέρες και ώρες του συμποσίου:                      
              Σάββατο 8 Μαίου, 10 πμ - 7 μμ
              Κυριακή 9 Μαίου, 10 πμ - 2 μμ                                      
Πληροφορίες - συμμετοχή:
Ιωνικό Κέντρο, Λυσίου 11, 10556 Πλάκα τ 210 3246614   www.ionic.gr  politismos@ionic.gr

---

UK Election Day Scenarios, by Nate Silver, www.fivethirtyeight.com 06/05/2010

 

 

Tories scent victory as poll lead widens, by Peter Riddell, Jill Sherman and Roland Watson, Times Online, 06/05/2010

 

General Election 2010: voters go to the polls in tightest election in decades, by Ben Leach, Telegraph 06/05/2010

 

 

General election 2010: David Cameron eyes the prize, by Patrick Wintour and Julian Glover, The Guardian 06/05/2010

Progressives: very best of enemies, by Geoffrey Wheatcroft, New Statesman 03/05/2010

What's at stake in Britain's election?, by James Illingworth, Socialist Worker, 06/05/2010

On eve of British election, shake-up in Parliament is forecast, by Anthony Faiola and Dan Balz, The Washington Post 06/05/2010

Britons Go to Polls in Tight Race for New Parliament, by JOHN F. BURNS and ALAN COWELL, The New York Times, 06/05/2010

 

 

 

 

 

 

Αφιερωμένο σε όλους μας...

Τρώες , Κ.Καβάφης 1905

Ειν΄οι προσπάθειές μας, των συφοριασμένων
ειν΄οι προσπάθειες μας σαν των Τρώων.
Κομμάτι κατορθώνουμε κομμάτι
παιρνουμ΄επάνω μας κι αρχίζουμε
νάχουμε θάρρος και καλές ελπίδες.

Μα πάντα κάτι βγαίνει και μας σταματά.
Ο Αχιλλεύς στην τάφρον εμπροστά μας
βγαίνει και με φωνές μεγάλες μας τρομάζει.

Ειν΄οι προσπάθειες μας σαν των Τρώων.
Θαρρούμε πως με απόφασι και τόλμη
θ΄αλλάξουμε της τύχης την καταφορά,
κι΄εξω στεκόμεθα ν΄αγωνισθούμε.

Αλλ΄όταν η μεγάλη κρίσις έλθει,
η τόλμη κ΄η απόφασίς μας χάνονται
Ταράττεται η ψυχή μας, παραλύει
κι ολόγυρα απ΄τα τειχη τρέχουμε
ζητώντας να γλυτώσουμε με την φυγή.

Όμως η πτώσις μας είναι βέβαια. Επάνω,
στα τείχη, άρχισεν ο θρήνος.
Των ημερών μας αναμνήσεις κλαιν κ΄αισθήματα.
Πικρά για μας ο Πρίαμος κ΄η Εκάβη κλαίνε.

Ομιλία στο 9ο Οικονομικό Συνέδριο στο Μόναχο, Κώστας Σημίτης, 28/04/2010

Η κρίση αποδείχτηκε όμως ισχυρότερη από τον κανόνα.  Εξελίχθηκε σε αμφισβήτηση της αξιοπιστίας του κανόνα και σε απώλεια αξιοπιστίας του ευρώ.  Επέβαλε στην Ένωση την αναζήτηση μηχανισμού αντιμετώπισης κρίσεων και την αλληλεγγύη που δίσταζε αρχικά να επιδείξει. Η παγκοσμιοποιημένη χρηματοπιστωτική αγορά αναίρεσε τον προστατευτικό μηχανισμό που είχε προβλεφθεί για να μην επεκτείνεται η κρίση ενός κράτους της ΟΝΕ στα άλλα κράτη και μετέφερε την κρίση των αδυνάτων στους ισχυρούς.  Στην περίπτωση της Ελλάδας αρχικά η Ευρωζώνη επιδίωξε με πολιτικές δηλώσεις να στηρίξει την αξιοπιστία της Ελλάδας.  Οι δηλώσεις αυτές δεν ήρκεσαν για να εξασφαλίσουν τη δανειακή της αξιοπιστία.  Τελικά συμφωνήθηκε και ολοκληρώθηκε τέλη Απριλίου ο μηχανισμός στήριξης για την αντιμετώπιση της κρίσης.  Τα μέλη της ΟΝΕ μαζί με το ΔΝΤ θα θέτουν στην διάθεση ενός κράτους μέλους πιστώσεις εάν αυτό δεν είναι σε θέση να διασφαλίσει τον αναγκαίο δανεισμό από τις αγορές.  Τα μέλη της ΟΝΕ θα χορηγούν τις πιστώσεις σε διμερή βάση αφού αποφασίσουν σχετικά από κοινού.  Το επιτόκιο θα είναι για την περίπτωση της Ελλάδας γύρω στο 5%.  Ο τύπος σχολίασε τις εξελίξεις επαναλαμβάνοντας με διαφορετικούς τρόπους το ίδιο μοτίβο.  Η διατύπωση του αγγλικού περιοδικού Economist ήταν η εξής:  «Η ελληνική κρίση απλώς επιβεβαιώνει την παράνοια να ενώνεις μία ομάδα ετερόκλητων χωρών σε μία νομισματική ζώνη χωρίς κανένα μηχανισμό, όπως μια κεντρική δημοσιονομική αρχή, για την αντιμετώπιση των εσωτερικών ανισορροπιών».

Η κρίση αυτή ήταν εξαιρετικά αρνητική για την προοπτική του ευρώ να αποτελέσει ένα διεθνές αποθεματικό νόμισμα που ανταγωνίζεται το δολάριο.  Η Ένωση θεωρεί σωστά τη χρήση του ευρώ ως αποθεματικού νομίσματος, εξέλιξη που συμβάλλει στη σταθερότητά του.  Την επιδιώκει.  Χωρίς συγκεκριμένη οικονομική πολιτική, χωρίς οικονομική διακυβέρνηση η πορεία του εγχειρήματος δεν θα έχει σταθερότητα και συνέπεια.  Το ισχυρό ευρώ απαιτεί τον περιορισμό των εθνικών αυτονομιών στο πεδίο της οικονομικής πολιτικής.  Χωρίς πρόοδο προς την οικονομική και πολιτική ενοποίηση η ΟΝΕ δεν θα διαθέτει ιδέες και μέσα για να αντιμετωπίζει τις παγκόσμιες εξελίξεις, να έχει λόγο στο διεθνή διάλογο, να παίζει ρόλο στη διαμόρφωση της επιθυμητής τάξης πραγμάτων.

Η ΑΛΩΣΗ ΤΗΣ ΒΡΑΖΙΛΙΑΣ: Οι αιτίες που οδήγησαν τη χώρα στην «παρακμή», η είσοδος του ΔΝΤ, η εφαρμογή του «διαρθρωτικού» προγράμματος του συνδίκου, τα αποτελέσματα του, καθώς επίσης τα διδάγματα για την Ευρώπη και την Ελλάδα, του Βασίλη Βιλιάρδου, 9/4/2010.

ΑΛΕΞ ΚΑΛΛΙΝΙΚΟΣ Ο ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΪΚΩΝ ΣΠΟΥΔΩΝ ΣΤΟ ΚΙΝΓΚΣ ΚΟΛΕΤΖ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ, ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΚΑΙ ΤΗΝ Ε.Ε. «Το ΔΝΤ είναι ο χωροφύλακας της Μέρκελ», του Μωϋσή Λίτση, Ελευθεροτυπία, 30/4/2010.

Παράγκα του Χειμώνα, του Γιάννη Τριάντη, Ελευθεροτυπία, 30/4/2010

"Σε μια γωνιά της έντυπης θάλασσας ένα ειδησάριο πληροφορούσε ότι τεράστια ποσά από τα μυστικά κονδύλια των ΗΠΑ διατέθηκαν για να πέσει ο αφορεσμένος Αλιέντε της Χιλής, κάρφος στους οφθαλμούς της υπερδύναμης... Φαντάζομαι, υποβολέα, ότι κάποιοι γραφιάδες της εποχής θα μυκτήριζαν εκείνους που μιλούσαν για ωμή παρέμβαση των ΗΠΑ, λέγοντας: «Σιγά μην ασχοληθεί η Αμερική με μια κουκκίδα σαν τη Χιλή» (...Καταλαβαίνεις, λοιπόν, ότι εκτός από τη συνωμοσιολογία που βλέπει πίσω από το κάθε τι συνωμοσίες, υπάρχει και η πραγματικότητα... Απλώς, αποκαλύπτεται πάντοτε κάπως αργά)".

Η θρησκευτική λογοκρισία, The New York Times, Η Καθημερινή, 30/4/2010.

"Τότε αυτά τα πράγματα επιτρέπονταν. Τώρα πια δεν μπορείς να εμφανίσεις τον Μωάμεθ στην αμερικανική τηλεόραση, όπως ανακάλυψαν οι δημιουργοί του Σάουθ Παρκ, Τρέι Πάρκερ και Ματ Στόουν το 2006. Οι δύο δημιουργοί προσπάθησαν να διακωμωδήσουν την υπόθεση με τα σκίτσα του Μωάμεθ –τις παγκόσμιες διαδηλώσεις που προξένησε η δημοσίευση κάποιων διόλου κολακευτικών σκίτσων του Μωάμεθ από εφημερίδα της Δανίας– σκιτσάροντας ένα επεισόδιο με τον Μωάμεθ. Το επεισόδιο προβλήθηκε αλλά στη θέση του Μωάμεθ εμφανίστηκε μια μαύρη ταινία και το Comedy Central ανακοίνωσε ότι αρνήθηκε να μεταδώσει την εικόνα του προφήτη".

Ένας πληγωμένος Ευρωπαίος, του Μιχάλη Μητσού, από το Blog Διαστάσεις, 27/4/2010.

Μονή Μεγάλου Μετεώρου 1483 "Δεν υπάρχει εικόνα της Ανάστασης στην Ορθόδοξη Ανατολική αγιογραφία" από το orthodox-answers.blogspot.com/

Στη ρωγμή του Χρόνου, (τραγούδι) του Νίκου Παπάζογλου, από youtube

Χωρίς την Ανάσταση, δεν έχουμε λόγο να είμαστε χριστιανοί 

του Μανώλη Βαρδή || www.democracycrisis.com

Σκηνή από την ταινία του 1973 "Jesus Christ Superstar"

Η αγωνία της Γεθσημανί. Μία συγκριτική ματιά στις διηγήσεις των τριών συνοπτικών Ευαγγελιστών (Μάρκου, Ματθαίου και Λουκά).

Αντιμέτωπη με το τέρας της ύφεσης βρίσκεται η κυβέρνηση, καθώς μετράει μείωση των εσόδων από ΦΠΑ 10% τον Μάρτιο. Η επιβολή των συμπληρωματικών μέτρων του Προγράμματος Σταθερότητας και Ανάπτυξης στις αρχές του Μαρτίου ενέτεινε το αρνητικό κλίμα της υπάρχουσας οικονομικής κρίσης.

Μείωση συντάξεων - αύξηση ορίων εν όψει, του Κωστα Παπαδή, Το Βήμα 01/04/2010

Βλέπουν ασύμμετρες κρίσεις;, του Χρήστου Θεοχαράτου, Αδέσμευτος Τύπος, 31/03/2010

Υπάρχουν, όμως, τουλάχιστον δύο ακόμη διαστάσεις στην είδηση αυτή:

1. Η διάσταση της θεματολογίας του σεμιναρίου. Και

2. Η διάσταση της επιλογής του χρόνου.

Και η μεν γνώση δεν έχει εθνικότητα, πατρίδα ή γεωπολιτικό μπλοκ. Είναι πανανθρώπινο αγαθό, η διακίνησή του είναι ελεύθερη και ευπρόσδεκτη, εικάζουμε, σε κάθε χώρα. Φυσιολογικό, άρα, είναι να μεταφέρεται γνώση από το Χάρβαρντ στην Αθήνα. Δεν μπορεί, όμως, να μη δημιουργεί σκεπτικισμό το θέμα του σεμιναρίου και ο χρόνος διεξαγωγής του.

Θέμα, λοιπόν, του σεμιναρίου είναι η «αντιμετώπιση κρίσεων» (σε κυβερνητικό επίπεδο) και χρόνος του σεμιναρίου είναι ο βυθισμένος στην οικονομική, κοινωνική και πολιτική κρίση… ενεστώτας.

Έρχεται νέο κύμα κερδοσκοπίας, του Γιώργου Δελαστίκ, Έθνος 31/03/2010

Κρίνοντας εκ του αποτελέσματος, η έκδοση του 7ετούς ομολόγου μέσω της αποτυχίας της έδειξε ότι επρόκειτο για πολιτικό σφάλμα. Σφάλμα με σοβαρές οικονομικές, αλλά επιπροσθέτως και επικοινωνιακές - ψυχολογικές διαστάσεις. Η ασθενής προσέλκυση δανειστών, που επισημαίνεται από τους πάντες, επιδείνωσε σοβαρά το κλίμα για τα ελληνικά ομόλογα.

Η κατάσταση χειροτέρευσε περισσότερο από το δεύτερο πολιτικό σφάλμα, τη χθεσινή αψυχολόγητη έκδοση 20ετούς ομολόγου, ύψους μόλις ενός δισεκατομμυρίου ευρώ, το οποίο στάθηκε αδύνατο να καλυφθεί, καθώς τελικά αγοράστηκαν μόνο 390 εκατομμύρια.

Η Ντόρα στην Ευρώπη, του Αθανάσιου Έλλις, Η Καθημερινή 01/04/2010

Πανευρωπαϊκή η επίθεση στους μισθούς, Η Αυγή 28/03/2010

Συμφωνία-φιάσκο;, επιμέλεια Γιάννη Τριάντη, Η Ελευθεροτυπία 31/03/2010

Το μέλλον του "ευρώ" και η αριστερά, του Γιάννη Τόλιου, Η Αυγή 31/03/2010

Προκύπτουν κατά συνέπεια κρίσιμα ερωτήματα για τις προοπτικές του «ευρώ» και της ευρωπαϊκής ενοποίησης, όσο και για το μέλλον του ελληνικού λαού και γενικότερα των ευρωπαϊκών λαών. Αυτό που θα πρέπει να μας είναι καθαρό είναι ότι τα σκληρά μέτρα δεν τελείωσαν, αλλά ακολουθούν κι άλλα, σε περίπτωση καταφυγής σε ευρωπαϊκό δανεισμό με τη συμμετοχή του ΔΝΤ. Άρα ο βρόχος του τοκογλυφικού δανεισμού θα σφίγγει όλο και περισσότερο γύρω από τον λαιμό μας απομυζώντας τεράστιους πόρους (την περίοδο 2007-2010 ξεπέρασαν τα 150 δισ. ευρώ), σε βάρος της οικονομικής και κοινωνικής ανάπτυξης της χώρας. Κατά τα άλλα τα «πατριωτικά θούρια» για τη σωτηρία της ελληνικής οικονομίας θα συνεχίζουν να ακούγονται κακόηχα από το κυβερνών κόμμα, τη Ν.Δ. και το ΛΑΟΣ.

 

Άλλος χρόνος, άλλος κόσμος, του Παντελή Μπουκάλα, Η Καθημερινή 01/04/2010

Το όνομα «Μεγάλη Εβδομάδα» μένει ακόμα, αλλά έχει βραχύνει, έχει μειωθεί και ποσοτικά και ποιοτικά. Αίφνης, ό,τι προ εικοσαετίας δεν θα ακουγόταν καν γιατί και μόνο το άκουσμά του θα εκλαμβανόταν (και όχι μόνο από τους πιστεύοντες) ως προσβολή, τώρα θεωρείται δεδομένο. Εννοώ, λ.χ., τη διοργάνωση αγώνων ποδοσφαίρου ή μπάσκετ Μεγάλη Πέμπτη ή και Μεγάλο Σάββατο, για να συμφύρεται έτσι το τρίποντο με το «λόγχη εκεντήθη» ή η χαρά του γκολ με τη χαρά της αναστάσιμης πανηγύρεως. Μα, έτσι προστάζουν οι Ευρωπαίοι, θα πει κανείς, αλλά δεν είναι σίγουρο ότι έχει δίκιο, γιατί και οι δικοί μας ιθύνοντες ορίζουν αγώνες στην καρδιά της Μεγαλοβδομάδας, όπως άλλωστε και στις εθνικές εορτές. Αλλά, φαντάζομαι, κανένα νόημα δεν έχουν απορίες ή ενστάσεις αυτού του τύπου όταν στη μνήμη μας υπάρχει ο βομβαρδισμός της Σερβίας ανήμερα το Πάσχα, από επιδρομείς χριστιανότατους βέβαια.

Οι παγίδες της συναίνεσης, της Φωτεινής Τσαλίκογλου, Τα Νέα 31/03/2010

Μαθήματα επιβίωσης, της Βάσως Αρτινοπούλου, Τα Νέα 01/04/2010

Όταν φουντώνει το έγκλημα, της Ρίτσας Μασούρα, Η Καθημερινή 01/04/2010

Να προστατευθεί η παραγωγή, του Γιάννη Κολλάτου, Το Βήμα 01/04/2010

Tackling Corruption in Haiti Is Possible. Here’s How, by Robert Klitgaard, The American 30/03/2010

Prevention means making government systems, such as procurement, more resistant to dishonest officials and bribe-giving business people. Corruption follows a formula:

C = M + D – A.

Corruption equals monopoly plus discretion minus accountability. Corruption flourishes when someone has monopoly power over a good or service, has the discretion to decide how much you get or whether you get it at all, and has no accountability.

To prevent corruption, monopoly powers have to be reduced and competition increased. Discretion in official actions must be circumscribed. Accountability must be enhanced, through performance indicators and feedback from citizens, businesses, and public officials themselves.

Greece May Be Heading Back to ‘Square One’ on Aid as Bonds Fall, by Emma Ross-Thomas, Bloomberg 01/04/2010

“It’s taking time to get the belief factor working,” said Padhraic Garvey, head of investment-grade bonds at ING Groep NV in Amsterdam. “It took six to nine months before Ireland’s story become credible and the Greek story will take longer.”

The premium on bonds issued by Ireland, which is also cutting wages to reduce the region’s second-largest deficit, was 138 basis points yesterday, compared with 247 points a year ago.

Chechen rebel chief claims responsibility for Moscow underground bombings, by Luke Harding, The Guardian 01/04/2010

Big society in, big state out, say Tories, by Nicholas Watt, The Guardian 01/04/2010

The promotion of the "big society", which dates back to Cameron's leadership campaign in 2005, is designed to challenge both the left and the right. It is a rebuke to Margaret Thatcher's famous declaration that there is no such thing as society, which contributed to the perception that the Tories were uncaring.

But Cameron also challenged the left by saying that the state had become too big and was crowding out voluntary and charity groups. He said: "Labour don't believe change can happen without pulling a lever from on high."

O Kλεφταρματολισμός, ο Λάμπρος Φούντας και άλλα τινά (ή ο Λάμπρος Φούντας είναι ένας από εμάς, τωόντι!)
Του Μανώλη Βαρδή || www.democracycrisis.com

Οι δρόμοι της Αθήνας έχουν γεμίσει από αφίσες συμπαράστασης στο νέο θύμα της «αστυνομικής βίας», τον Λ. Φούντα. Πρόθεση μου δεν είναι να κριτικάρω τον συγκεκριμένο άνθρωπο-δεν μου πέφτει λόγος, άλλωστε-, όμως το συνεχές και αδιάλειπτο φαινόμενο της post mortem ηρωοποίησης των «αντιεξουσιαστών» από πολλούς συμπολίτες μας (και όχι μόνο συντρόφους αυτών) κάτι δηλώνει.
Στην Ελλάδα του 2010 ακόμα επιβιώνει μία ιστορία που ξεκινά από πολύ παλιά. Τόσο παλιά όσο και η Βυζαντινή Αυτοκρατορία με την «δικέφαλη» της πολιτειολογία (κράτος και Εκκλησία, σε συναλληλία). Εκεί δεν υπήρχε χώρος για απολυτότητες ουσιοκρατίας. Και με τον ένα και με τον άλλον. Συνάμα, με κανέναν από τους δύο απόλυτα. Αυτή η «περιθωριακή» πολιτική ζωή ανθούσε όσο η Αυτοκρατορία υπηρετούσε τον ιστορικό της ρόλο. Αυτή η δισυπόστατη πολιτειολογία ως πραξεολογία θα μεταλαμπαδευτεί στην Οθωμανική Αυτοκρατορία και θα σημαδέψει την πρόοδο κοινοτήτων, εταιρειών, αδελφοτήτων και πολέμαρχων, στα όρια μεταξύ της συμβίωσης/ αποδοχής του status quo και υπόγειας υπονόμευσής του. Ποτέ απροκάλυπτα και ολοκληρωτικά (θυμηθείτε τις ρωσικές σημαίες στα ελληνικά πλοία τον 18ο αιώνα και τα «καπάκια» με τους Τουρκαλβανούς των Κλεφταρματωλών).
Κάποιοι θα κάνουν λόγο για «παρασιτική» οικονομία της περιφέρειας ή για μεταπράτες. Σε κάθε περίπτωση το ρεύμα της αντιεξουσιαστικής αμφισβήτησης «εντός πλαισίων» διατρέχει το Γένος και όταν ιδρύεται το ανεξάρτητο ελληνικό κρατίδιο, αυτό θα γιγαντωθεί μπολιάζοντας λαϊκή θρησκευτικότητα, τοπικισμό και πελατειακές σχέσεις (δολοφονία του Καποδίστρια, αντι-Οθωνικές στάσεις, Ληστές). Το ελληνικό κράτος και οι θεσμοί του είναι «δοτοί», ψεύτικοι και δαιμονικοί. Όσο και το όραμα της Μεγάλης Ιδέας προσπαθούσε να ομογενοποιήσει και να δώσει εμπιστοσύνη στο συγκεντρωτικό και νικηφόρο Κράτος, τόσο ο μέσος Έλληνας δεν αναγνώριζε ποτέ αυτό το Κράτος και τους πολέμους του (ας προσέξει κανείς περισσότερο την εκλογική ήττα του εγχειρήματος Βενιζέλου το 1920 και την ιδιάζουσα σύμπηξη λαϊκότητας και φιλοβασιλικού ρεύματος στον Μεσοπόλεμο). Αυτό το διαχρονικό συνεχές θα κληθούν να υπηρετήσουν όλες οι πολιτικές δυνάμεις του τόπου μέχρι τον τελικό θεσμικό θρίαμβο το 1981. Αυτό θα γεννήσει ήρωες και αντάρτες, αυτό θα δικαιολογήσει κοινωνικά την ήττα του εμφυλίου.
Μέσα από αυτό τον λαϊκό, αντιεξουσιαστικό, αντιεκσυγχρονιστικό, αλλά πολύ μικροαστικό «μύθο» θα ξεπηδήσουν και οι «ήρωες της κοινής γνώμης», οι τζάμπα «επαναστάτες» της 17Ν και των εγγονιών της. Διπλή ζωή, εύκολη αντιδυτική επιχειρηματολογία, ιδεολογικά συμπιλήματα, προσωπικά αδιέξοδα, πολλά λεφτά. Ιδεολογική όσμωση με τμήμα της εξουσίας. Άρνηση των θεσμών ενός ταπεινωμένου κράτους. Μόνο που από τον Παπουλάκο μέχρι τον Λάμπρο Φούντα πολλά έχουν αλλάξει. Η απόσταση είναι αυτή ακριβώς πού χωρίζει τον Βελουχιώτη από αυτούς που τον «κρεμούν» στο αστυνομικό τμήμα. Η γοητεία τους; Αναμφίβολη. Η απάντηση σε ένα κράτος που θυσιάζει για το τίποτα τα παιδιά του δεν μπορεί να είναι άλλη. Όμως η επιλογή της απάντησης φέρει μέσα της όλα τα στοιχεία αυτού του διαχρονικού συνεχούς. Τώρα πια στο κακέκτυπό της.
Εναλλακτικές κοινότητες, στέκια αμφισβήτησης, αριστερή επαναστατική σκέψη, εργατική αντίσταση; Όλα αυτά ισοπεδώθηκαν από τον μικροαστικό επαναστατισμό του «έτσι και αλλιώς». Τα ΚΚ (το ορθόδοξο από την αρχή, το άλλο ως ένα σημείο) δικαίως πήραν τις αποστάσεις τους και το πληρώνουν στην απήχησή τους. Απασχολούν όταν μόνο κάνουν τα αναγκαία ανοίγματα στον λαϊκισμό (θυμόμαστε την ρητορική εν τω κενώ σύμπνοια της Αριστεράς με την Εκκλησία στο Γιουγκοσλαβικό, όταν όλοι ήξεραν ότι η χώρας μας έχει δώσει γή και ύδωρ στα νατοϊκά στρατεύματα;).
Μη βιαστεί κανείς να με κατηγορήσει για «εθνομηδενιστή» εκσυγχρονιστή. Αυτή η «κολώνια» κρατάει και αυτή από παλιά. Ήταν πάντα περιθωριακή, συμπλεγματική και στο βάθος εξίσου λαϊκιστική. Το πρόβλημα της δεν ήταν ότι αναμάσαγε «ξένες θεωρίες». Το πρόβλημά της είναι ότι «σκύβει γόνυ» τελικά στην πελατειοκρατία και τον εύκολο λαϊκισμό (από τον Κωλέττη μέχρι τον Κανελλόπουλο και τον Σημίτη).
Ο Λάμπρος Φούντας είναι όντως ένας από εμάς. Ήταν το ίδιο μικροαστός, καλός πολίτης, διαβασμένος και τόσο αναρχικός όσο και αστός, όπως όλοι μας. Δεν αναγνώριζε το κράτος και τους θεσμούς του, στο οποίο όμως ζούσε άνετα, όπως όλοι μας. Ήταν επιπόλαια «σχιζοφρενής» όπως όλοι μας.
Όταν πατριωτισμός σημαίνει να επιτίθεσαι στο κράτος σου. Όταν για τα νεοφιλελεύθερα πειράματά σου «συμμαχείς» με την άκρα Δεξιά, την ίδια ώρα που σε κοιτά αμήχανη και «αυτολογοκρινόμενη» η άλλη Δεξιά. Όταν τα του οίκου σου τα απεμπολείς εύκολα, διότι ακριβώς δεν πιστεύεις στον οίκο σου. Τότε, τότε και ο Λάμπρος Φούντας είναι «σάρξ εκ της σαρκός σου».

(το πιο πάνω σχόλιο είναι αντιεπιστημονικό και αβάσιμο, όμως απηχεί σκέψεις, συναισθήματα και εμπειρίες. Το λάθος τους ας πέσει στο κεφάλι του συγγραφέα).

Σκίτσο του Ηλία Μακρή από την Καθημερινή 24/03/2010

Πρόεδρε... Βάλαμε τα χέρια μας και βγάλαμε τα μάτια μας! από Capital.gr 24/03/2010

Για την κατάσταση που έχει δημιουργηθεί φέρει μεγάλη ευθύνη η κυβέρνηση, καθώς δεν έχει δώσει σαφή μηνύματα τόσο για τις προθέσεις της όσο και για την ικανότητα να αντιλαμβάνεται τις εξελίξεις και τις συνέπειες των πράξεών της.

Όπως ήταν φυσικό, στην αρχή έχασαν την εμπιστοσύνη οι ξένοι και τώρα την χάνουν οι Έλληνες. Επιπλέον όλα αυτά με τα περί αδυναμίας, χρεοκοπίας, προσφυγής στο ΔΝΤ είχαν ένα νόημα αν υπάρχει σχέδιο πολιτικής αξιοποίησής τους. Οι εξελίξεις δείχνουν ότι δεν υπάρχει κάποιο σχέδιο.

 Ο πρωθυπουργός δεν έχει δώσει σαφές μήνυμα σε κανένα μέτωπο. Όλες οι κινήσεις θυμίζουν την πρώτη κίνηση με την οποία ξεκίνησε αυτή η διακυβέρνηση. Την τακτική κίνηση να ονομάσει Υπουργό Οικονομίας την κα Κατσέλη και Υπουργό Οικονομικών τον κ. Παπακωνσταντίνου μεταφέροντας τις αρμοδιότητες του Υπουργείου Οικονομίας στο Υπουργείο Οικονομικών.  

Ο πραγματικός λογαριασμός,του Mπάμπη Παπαδημητρίου, Η Καθημερινή 24/03/2010

Απειλές και «απειλές», του Γιώργου Mαντέλα, Η Καθημερινή 24/03/2010

Και έστω, ότι δεν μας τη δίνουν. Πώς τους απειλούμε ότι θα τους... εκδικηθούμε; Αυτοκτονώντας; Είναι δυνατόν η Αθήνα να βάζει το Βερολίνο προ του διλήμματος «ή μου δίνεις δανεικά ή πάω στο ΔΝΤ»; Ακόμα το μαντίλι μάς κουνάνε από τα παράθυρα της Μπούντεσταγκ. Λογικό δεν είναι; Η Ελλάδα έχει πέσει σε κενό αέρος, το κανονικό αλεξίπτωτο έχει βγει εκτός λειτουργίας και από το εφεδρικό λειτουργεί μόνο ο ένας ιμάντας. Κι αυτός είναι φθαρμένος σε απελπιστικό σημείο. Η ώρα της αναπόφευκτης «συνάντησης» με το έδαφος δεν απέχει πολύ, κι εμείς αντί να παρακαλάμε τους Ευρωπαίους να στήσουν δίχτυ ασφαλείας, σταυρώνουμε πεισματικά τα χέρια.

Την Πέμπτη μάς δίνεται μια ευκαιρία. Ας την αξιοποιήσουμε. Θα είναι μάλλον η τελευταία. Ολοι γνωρίζουν ότι το ΔΝΤ δεν είναι λύση. Τουλάχιστον όταν μιλάμε για νοήμονες ανθρώπους και λαούς. Και ας καταλάβουμε, επιτέλους, ότι κλείνοντας τη μύτη, το μόνο που θα καταφέρουμε είναι να σκάσουμε...

Σιγά τη μεταρρύθμιση..., του Πάσχου Μανδραβέλη, Η Καθημερινή 24/03/2010

Ασφαλιστικό σοκ σε δύο δόσεις:Αύξηση ορίων ηλικίας για τις γυναίκες από το 2013 και υπολογισμός συντάξεων με βάση την τελευταία 15ετία από το 2018, του Γρηγόρη Τζιοβάρα, Το Βήμα 24/03/2010

Γερμανία εναντίον Ευρώπης, του Γιώργου Μαλούχου, Το Βήμα 24/03/2010

Η επανένωση της Γερμανίας χρηματοδοτήθηκε από όλες τις υπόλοιπες χώρες, χωρίς ποτέ να ερωτηθούν γι΄ αυτό. 

Η Ευρώπη ολόκληρη χρωστάει χάρη στην κυρία Μέρκελ. Εστω και αργά, έστω και βίαια, την έκανε να ξυπνήσει. Της θύμισε ότι το Βερολίνο πρέπει πάντα να το φοβάται. 

Η νίκη του Ομπάμα, του Στάθη Ευσταθιάδη, Το Βήμα 24/03/2010

Τριπλή πρόκληση στο Αιγαίο, του Δήμου Βερύκιου, Έθνος 24/03/2010

Η Αριστερά και η κρίση, του Ξενοφώντα Κοντιάδη, Έθνος 23/03/2010

Η Αριστερά και η Κεντροαριστερά στην Ευρώπη εμφανίζονται αμήχανες μπροστά στη χρηματοπιστωτική κρίση. Εξίσου αμήχανο είναι κατ’ ουσίαν το συνδικαλιστικό κίνημα. Σε όσες ευρωπαϊκές χώρες την εξουσία κατέχουν κεντροαριστερά κόμματα, οι πολιτικές που εφαρμόζουν τείνουν να χαρακτηριστούν ως εν τοις πράγμασι νεοφιλελεύθερες. Οπου τα κόμματα αυτά παραμένουν στην αντιπολίτευση, η κριτική που ασκούν αξιολογείται ως μάλλον υποτονική.

Ψάχνουν συμφωνία στους «16» λίγο πριν από το χάος των «27», του Κώστα Μοσχονά, Ελευθεροτυπία 24/03/2010

«Απαλλαγείτε από τους οικονομικούς τρομοκράτες», του Χρήστου Μιχαηλίδη, Ελευθεροτυπία 23/03/2010

Ο μεγάλος αντίπαλος, του Γιάννη Πρετεντέρη, Τα Νέα 24/03/2010

ΜΕ ΑΛΛΑ λόγια, αυτή η δυσπιστία είναι ο μεγάλος μας αντίπαλος- ούτε η Μέρκελ, ούτε οι κερδοσκόποι... Ό,τι τη συντηρεί, βλάπτει τη χώρα. Και οι καθυστερήσεις, οι αντιφάσεις, οι ολιγωρίες, οι προχειρότητες βλάπτουν γι΄ αυτόν ακριβώς τον λόγο: επειδή ενισχύουν τις αμφιβολίες αν αυτά που λέμε τα εννοούμε, αν αυτά που εννοούμε θα τα κάνουμε και αν αυτά που θα κάνουμε αρκούν για να φτιάξουν την κατάσταση. ΑΝΤΕ ΤΩΡΑ να εξηγήσεις στον δύσπιστο Γερμανό ότι η κυβέρνηση χρειάστηκε έξι μήνες για να φτιάξει ένα φορολογικό νομοσχέδιο. Ότι χρειάζεται έναν έβδομο για να το ψηφίσει. Κι ότι μετά τα τόσα πηγαινέλα και τις προσθαφαιρέσεις, όσα τελικώς προβλέπονται και θα εφαρμοστούν και θα αποδώσουν. Να πιστέψει, δηλαδή, ο Γερμανός ότι οσονούπω θα τον παραλαμβάνουν στο αεροδρόμιο ταξί με ταμειακές μηχανές! 

Τριάντα χρόνια μετά, της Ελίζας Παπαδάκη, Τα Νέα 24/03/2010

Αλλά και δεν έχουμε πια δεδομένη μια ενεργητική έκφραση της ευρωπαϊκής αλληλεγγύης, όπως μας στήριζε επί τρεις δεκαετίες. Το πρόβλημα δεν είναι μόνον οι όποιες στατιστικές «απάτες» ή παραβιάσεις των κανόνων της ευρωζώνης για το έλλειμμα. Γενικότερα έχει πάρει μια τροπή η Ευρώπη μετά τη διεύρυνση και το ναυάγιο του Ευρωσυντάγματος, όπου η αλληλεγγύη συρρικνώνεται. Επιπλέον οι επώδυνες συνέπειες της κρίσης τροφοδότησαν εθνικές αναδιπλώσεις. Πολιτικούς υπερασπιστές της παλιάς αντίληψης για την ευρωπαϊκή αλληλεγγύη, για να βοηθηθεί η χώρα μας να δανειστεί με μικρότερο κόστος, ακούμε και τώρα. Ανάμεσά τους ο επίτροπος Όλι Ρεν, ο οποίος γνωρίζει καλύτερα από τον καθένα πόσο σκληρές προσπάθειες καταβάλλονται, υπουργοί, εκπρόσωποι κομμάτων. Θα σταθούν αρκετοί για να γείρουν τη ζυγαριά υπέρ μας στη σύνοδο κορυφής αύριο και μεθαύριο; Δεν μπορούμε να το προδικάσουμε. Και στη χειρότερη τυχόν έκβαση, ωστόσο, ας έχουμε κατά νου ότι και συρρικνωμένη και παθητική μόνο η ευρωπαϊκή αλληλεγγύη παρέχει προστασία. Και ας είμαστε ανάμεσα σε αυτούς που αγωνίζονται να την διαφυλάξουν. Αν κάτι πρέπει να δίδαξαν αυτά τα τριάντα χρόνια είναι ότι, με οσηδήποτε βοήθεια, από τις δικές μας επιλογές θα εξαρτηθεί τελικά η πορεία μας.

Τάχα, πάει με Σχέδιο;, του Χρήστου Θεοχαράτου, Αδέσμευτος Τύπος, 23/03/2010

Έντονη αντίδραση των Γερμανών κατά της βοήθειας στην Αθήνα αλλά και του ευρώ, Η Αυγή 23/03/2010

Πάντως τα αποτελέσματα μιας τόσο μεγάλης σε εύρος έρευνας, συνιστούν κώδωνα κινδύνου στις Βρυξέλλες, που αντιλαμβάνονται ότι με την αναποτελεσματικότητα, τις παλινωδίες και τις καθυστερήσεις πλήττεται όχι τόσο η Ελλάδα όσο η συνοχή της Ευρωζώνης κι αυτό εκ των έσω, επισημαίνουν οικονομικοί κύκλοι στο Λονδίνο. Δυστυχώς οι αρνητικές εξελίξεις για την Ευρωζώνη έχουν δρομολογηθεί, επισημαίνει σε άρθρο του στους F.T. ο Γερμανός αναλυτής Βόλφγκανγκ Μουντσάου. Έως πρόσφατα, συνεχίζει το άρθρο, οι αγορές εμπιστεύονταν τους Ευρωπαίους ηγέτες. Με μια απλή δήλωσή τους ανέστρεφαν το κλίμα. Αυτό έπαψε πλέον να ισχύει . Η Μέρκελ δεν διέπεται από όραμα, σε αντίθεση με τον Χέλμουτ Κολ, ο οποίος σε αυτή τη δίνη θα είχε πάρει το τιμόνι και δεν θα κρυβόταν πίσω από συνταγματικά εμπόδια. Θα είχε επεξεργασθεί οδούς παράκαμψής τους. Το έλλειμμα ηγεσίας στο Βερολίνο είναι στην ουσία αυτό που οδηγεί την Ευρωζώνη σε αυτοδιάλυση, τουλάχιστον στη μορφή που έχει σήμερα, καταλήγει ο αρθρογράφος.

Α. Σαμαράς: Εγώ έβαλα πλάτη και αυτολογοκρίνομαι…, Η Αυγή 23/03/2010

Αξιοποίησε ακόμη και άρθρο του συνεργάτη του πρωθυπουργού Νίκου Κοτζιά, που έγραψε: "Ποιο ήταν το σφάλμα του οικονομικού επιτελείου της κυβέρνησης; Ήταν ότι, ενώ είχε διαβάσει την κακή κατάσταση της οικονομίας, το πατριωτικό θα ήταν πρώτα να καλύψει τις υποχρεώσεις δανεισμού που είχε η χώρα και κατόπιν να δημοσιοποιήσει την πραγματική κατάσταση".

The Truth About White Masters, Black Mistresses and Touré, by Natalie Hopkinson, The Root 23/03/2010

The health-care vote: One more step on a long, slow journey, by Richard Cohen, The Washington Post 23/03/2010

Mitch McConnell is right. The Republican Senate leader, a man whose vision is to deny others theirs, told the New York Times that President Obama's health-care proposal was part of an attempt to "turn us into a Western European country," which, the good Lord willing, is what will now happen. I, for one, could use a dash of Germany, where there are something like 200 private health insurance plans and where everyone is covered and no one goes broke on account of bad health. It's great to be healthy in America, but for too many Americans, it's better to be sick somewhere else.

McConnell had his point. Europe is way ahead of us in compassion for the sick. Its systems, though, are hardly perfect, and government debt is always a concern. Still, we know which way we are going. The culture wars will continue, but the outcome, Mitch, is no longer in doubt.

 

Google Faces Fallout as China Reacts to Site Shift, by Michael Wines and Jonathan Ansfield, The New York Times, 23/03/2010

A Global Anti-Censorship Policy for Google, by Nicholas Thompson, Wired 23/03/2010

Nuclear and wind power will be at heart of Alistair Darling’s Budget, by Roland Watson, The Times 24/03/2010

Germany Seems to Signal a Compromise on Greece, by Stephen Castle, The New York Times, 23/03/2010

Berlin Divided on Greece: Merkel Takes on the EU and Her Own Finance Minister, by Markus Feldenkirchen, Christian Reiermann, Michael Sauga and Hans-Jürgen Schlamp, Spiegel Online, 22/03/2010

source: Der Spiegel

Μολονότι ο πίνακας μιλάει από μόνος του προσέξτε ότι η σύγκριση γίνεται μεταξύ του 2002 και του 2009 και όχι του 2008 με αποτέλεσμα να φαίνεται μικρότερο το πλεόνασμα που πετυχαίνει η Γερμανία. Όντας μια χρονιά κρίσης το 2009 οδηγεί αυτό το πλεόνασμα σε υποχώρηση. Ακόμα και έτσι είναι απλώς ...διπλάσιο από το αντίστοιχο του 2002. Παρατηρήστε επίσης την υποχώρηση του πλεονάσματος συγκριτικά με όλη την Ένωση (Σε αντίθεση με ότι συμβαίνει στην Ευρωζώνη) που εξηγείται από την ισχυροποίηση του Ευρώ έναντι νομισμάτων όπως το Πολωνικό Ζλοτι αλλά και από την κατάρρευση των εισοδημάτων σε πολλές ανατολικές χώρες. Αυτά για να μη μας νομίζουν αφελείς...

Europe needs a single government, by Robert Skidelsky, The Guardian 23/03/2010

The Mediterranean crisis has exposed the eurozone's long-standing flaw: the absence of a single government. Because the eurozone is not an "optimal currency area", it needs tools to deal with so-called "asymmetric shocks" – shocks that affect some members more than others. But it lacks those tools, especially a treasury with powers to tax and borrow, and a central bank that can act as lender of last resort to its member banks.

Schäuble's proposal has both an economic and a geopolitical dimension. Economically, it exposes the deep divide between those who believe that external imbalances are the fault of those who spend too little and those who believe that they are the fault of those who spend too much.

John Maynard Keynes wanted to force surplus countries to either spend or lend. But the older doctrine that it was a deficit country's duty to "put its house in order" survived. The one concession to Keynes was the creation of the International Monetary Fund in 1944 in order to provide short-term assistance to deficit countries under strict conditions. This, in essence, is the German proposal today in the narrower context of the eurozone. 

 Ζωντανή συζήτηση στο Al Jazeera με δύο Έλληνες, τον Κώστα Υφαντή (πρόεδρος του Ελληνικού κέντρου Ευρωπαικών μελετών), τον Τζων Σφακιανάκη – οικονομολόγο και επικεφαλή της τράπεζας Saudi Franzi, και ο οικονομικός αναλυτής Max Keiser ζωντανά απο το Παρίσι. Πηγή: olympia.gr (Αξίζει τον κόπο...)

 You're not funny anymore. Του Θανάση Χειμωνά, από το MediaSoup.gr (o λόγος για τον Λάκη Λαζόπουλο, εις υγείαν μας...)

 Σε ασφαλιστικό ταμείο οι πελάτες ασφαλιστικών που βάρεσαν κανόνι, της Ρούλας Σαλούρου, Capital.gr 16/03/2010

Στον ΟΠΑΔ, ένα ταμείο υγείας που έχει έλλειμμα περί το 1 δισ. ευρώ, μεταφέρονται οι πελάτες ασφαλιστικών εταιρειών που κλείνουν, όπως η ΑΣΠΙΣ και η Commercial Value. Συγκεκριμένα, στο σχέδιο νόμου για την εποπτεία της ιδιωτικής ασφάλισης και τη σύσταση εγγυητικού κεφαλαίου ιδιωτικής ασφάλισης ζωής, αρμοδιότητας του υπουργείου οικονομικών, δίνεται η δυνατότητα σε όσους διαθέτουν νοσοκομειακά συμβόλαια και δεν είναι ασφαλισμένοι σε άλλο φορέα κοινωνικής ασφάλισης, με αίτησή τους, να υπαχθούν στην υγειονομική περίθαλψη του ΟΠΑΔ.

Η συγκεκριμένη διάταξη, που έχει προκαλέσει τη μήνιν των ασφαλισμένων, αναφέρει αναλυτικά πως όσοι ασφαλισμένοι διαθέτουν νοσοκομειακό συμβόλαιο ή νοσοκομειακό προσάρτημα συμβολαίου Ασφάλισης Ζωής δύνανται με αίτησή τους να υπαχθούν στη νοσοκομειακή ασφάλιση του ΟΠΑΔ, χωρίς οποιαδήποτε επιβάρυνση.

Αναμόρφωση του Ασφαλιστικού Συστήματος:Τι αναφέρει το πόρισμα της Επιτροπής Ειδικών, Το Βήμα 16/03/2010

Έρχεται το νέο Ασφαλιστικό, του Κώστα Κατίκου, Αδέσμευτος Τύπος 17/03/2010

Στην αλλαγή του τρόπου υπολογισμού της σύνταξης, με βάση τα ένσημα της 10ετίας (2010-2018) και σταδιακά (μετά το 2018) όλου του εργασιακού βίου. Οι συντάξεις θα μειωθούν σε αυτές τις περιπτώσεις κατά 20%, ενώ η βασική -προνοιακή- σύνταξη θα χορηγείται στο 65ο έτος και όχι νωρίτερα.

Θέμα ημερών είναι και το νομοσχέδιο για την εξίσωση των ορίων ηλικίας αντρών - γυναικών στο Δημόσιο, με αύξηση του ορίου ηλικίας συνταξιοδότησης για τις γυναίκες από 5 έως 10 χρόνια, σταδιακά μετά το 2013, αν και η Κομισιόν αναμένεται να ζητήσει την εφαρμογή της "εξίσωσης" από το 2011 ή το 2012. 

Αλλαγές-εξπρές στο Ασφαλιστικό, της Κατερίνας Κοκκαλιάρη, Έθνος 17/03/2010

Τεκμήρια παντού και για πρώτη κατοικία, του Κώστα Σιωμόπουλου, Το Βήμα 17/03/2010

Η ΕΕ δεν μας δίνει λεφτά ακόμη, του Γιώργου Δελαστίκ, Έθνος 17/03/2010

Αναποτελεσματική είναι πλέον η διαρκής επανάληψη από τον πρωθυπουργό της θέσης ότι η Ελλάδα δεν ζητάει οικονομική βοήθεια παρά μόνο πολιτική, ώστε να μπορεί να δανείζεται με λογικά ή ανεκτά επιτόκια. Θεωρητικά έχει δίκιο ο Γ. Παπανδρέου. Πρακτικά όμως στη συγκεκριμένη περίπτωση η πολιτική στήριξη που ζητείται ισοδυναμεί με την οικονομική για τον εξής απλούστατο λόγο: μόνο αν η ΕΕ αναλάβει ρητή δέσμευση να βοηθήσει οικονομικά την Ελλάδα, αν συγκροτήσει τον μηχανισμό βοήθειας και αν ενδεχομένως αυτός ο μηχανισμός τεθεί σε κίνηση έστω και προς επίδειξη, τότε και μόνο τότε θα αποθαρρυνθούν οι κερδοσκόποι και ίσως η στήριξη περιοριστεί σχεδόν αποκλειστικά στον πολιτικό τομέα.

Μέρκελ: «Το ‘ελληνικό’ πρόβλημα πρέπει να χτυπηθεί στη ρίζα του», Η Καθημερινή 17/03/2010

Αποβολή από την ευρωζώνη ζητεί η Μέρκελ για τις χώρες με υψηλά ελλείμματα, Το Βήμα 17/03/2010

Φουντώνει η βεντέτα Πάγκαλου - Τσίπρα, του Παναγιώτη Μπιτσικα, Το Βήμα 17/03/2010

Ο κ. Τσίπρας από το βήμα της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥΝ το Σαββατοκύριακο ζήτησε να τοποθετηθεί δημόσια ο Πρωθυπουργός «για όσα συκοφαντικά και προβοκατόρικα διατυπώνονται» και χαρακτήρισε τον κ. Πάγκαλο μαζί με τον πρόεδρο του ΛΑΟΣ κ. Γ.Καρατζαφέρη «συγκυβερνήτες της χώρας». 

Η κρίση έδειξε το χάσμα, Κύριο Άρθρο, Ελευθεροτυπία 16/03/2010

Ψηλές μπαλιές στις Βρυξέλλες, Κύριο Άρθρο, Η Αυγή 16/03/2010

Τώρα η Γερμανία εμφανίζεται να αντιδρά στον χαμηλότοκο δανεισμό για την Ελλάδα. Και επινοεί το ενδεχόμενο αποπομπής της. Πρόκειται για τις πιο ακραίες αντιλήψεις παραγόντων της Ε.Ε., που οδηγούν στη διάσπαση της Ε.Ε. Το πιθανότερο είναι να πρόκειται για άσκηση πίεσης προς την ελληνική πλευρά να αποδεχθεί το σύνολο των αξιώσεων και να τις υλοποιήσει τάχιστα, ώστε το δάνειο να δοθεί πριν από το τέλος Μαΐου, όταν θα ολοκληρωθεί το μεγαλύτερο μέρος του προγράμματος δανεισμού του ελληνικού Δημοσίου. Άλλωστε η Ελλάδα είναι ο δεύτερος καλύτερος πελάτης της γερμανικής πολεμικής βιομηχανίας, ενώ οι γερμανικές εισαγωγές ξεπέρασαν πέρυσι τα 5 δισ. ευρώ.

Η κυβέρνηση αναθερμαίνει τη συζήτηση για προσφυγή στο ΔΝΤ, παρά τις περί του αντιθέτου φωνές που ακούγονται, ακόμη και από υπουργούς. Οι τακτικισμοί δεν βοηθούν στην αντιμετώπιση τόσο σημαντικών προβλημάτων, όπως είναι ο δημόσιος δανεισμός, που εντάσσονται σε ορίζοντα στρατηγικών επιλογών για το μέλλον της χώρας. Ποιος ξεχνά ότι το ΔΝΤ επιβάλλει και δεν διαπραγματεύεται σκληρούς όρους και εντάσσει τις χώρες στην αμερικανική επιρροή;

Πνευματικά δικαιώματα ή πνευματική ελευθερία; Gama ta!, του Σ.Κακουριώτη, Η Αυγή, 16/03/2010

Τα αποκαλούμενα «πνευματικά δικαιώματα» και η διαμάχη που έχει ξεσπάσει γύρω από αυτά αποκτά σταδιακά μια κεντρική θέση στη διεθνή ατζέντα, με τις ΗΠΑ να προωθούν, εν κρυπτώ και παραβύστω, όπως διαβάζουμε στα Νέα του Σαββάτου, μια διεθνή συνθήκη «κατά της πλαστογραφίας», ουσιαστικά για τον έλεγχο της διακίνησης ψηφιακού υλικού. Είναι η ίδια χώρα που πρωτοστατεί στην επιμήκυνση του χρόνου ισχύος των «πνευματικών δικαιωμάτων» (που φτάνει τα... 95 χρόνια!) με συρρίκνωση, παράλληλα, του ποσοστού των δικαιωμάτων των δημιουργών.

Pop Star Julia Alexandratou's sex tape gives Greece a welcome break from debt crisis blues, by Iason Athanasiadis (in Athens), The Independent, 16/3/2010. 

Greek pop star's sex tape welcome relief from financial crisis, by Chris Irvine, Telegraph, 16/3/2010.

Με αφορμή την Γενοκτονία των Αρμενίων (Μέρος Γ’ ).
Του Μανώλη Βαρδή || www.democracycrisis.com

Κάναμε λόγο (στο δεύτερο μέρος) για τις διώξεις και σφαγές σαν μέρος του social engineering των Νεότουρκων. Ας σταθούμε λίγο σ’ αυτό. Δεν είναι μόνο ο Z. Bauman που συνδέει το Ολοκαύτωμα με την μοντερνιστική ιδεολογία (στο Modernity and the Holocaust). Η αντίληψη του μοντερνισμού (τέλη 19ου- αρχές 20ου αιώνα) ότι οι ανθρώπινες κοινότητες αποτελούν «υλικό» για ταξινόμηση, διάπλαση και αναδιαμόρφωση αποτελούσε «κοινό τόπο» στις κοινωνικές επιστήμες. Οι Νεότουρκοι πήραν αυτή την επιστημονική άποψη και την έθεσαν σαν εργαλείο πραγματοποίησης του συγκεντρωτικού-εθνικού τους κράτους.
Οι «εκτοπίσεις», που μας ξενίζουν σήμερα, ήταν μία πραγματικότητα της εποχής, με διαβαθμίσεις βέβαια σκληρότητας και επιείκειας (ως τμήμα του social engineering τις είχαν εφαρμόσει οι Βρετανοί στις Αποικίες τους, οι Ρώσοι στον Καύκασο, και επρόκειτο αργότερα να δοκιμαστούν τραγικά και ολοκληρωτικά με τους Ναζί). Αυτήν την πραγματικότητα σπούδασαν οι Νεότουρκοι. Και είναι αυτή η (δυσάρεστη) αλήθεια της Ευρώπης που θα κάνει τον Χίτλερ να δηλώσει το 1939 «ποιος θυμάται σήμερα τον αφανισμό των Αρμενίων;», όπως ο ίδιος είχε κατηγορήσει τους Αμερικάνους για ανάλογες πρακτικές κατά των Ινδιάνων.
Από τον εχθρό πάντα μαθαίνεις καλύτερα την αλήθεια σου. Όμως δεν είναι μόνο αυτό. Δεν πρόκειται απλά και μόνο για μία «φάση» στην ιστορική εξέλιξη του δυτικού πολιτισμού, η οποία θα παρέλθει και θα απωθηθεί με την βοήθεια διεθνών συμφωνιών και συμβάσεων. Πρόκειται για κάτι περισσότερο.
Η ιδιαιτερότητα της περίπτωσης αναδεικνύεται (όπως και στην μελέτη της κάθε ανάλογης περιπέτειας) από την ύπαρξη «σταδίων», πλάνων διαδοχικών, που διαμόρφωναν και διαμορφωνόντουσαν από τις ελίτ των Νεότουρκων. Μετά το Plan A που προέβλεπε συνεργασία με τους αρμένιους εθνικιστές (μέχρι το 1915, περίπου) ακολούθησε το Plan B με τις βίαιες εκτοπίσεις και το Plan C με την ολοκληρωτική εκκένωση περιοχών της Ανατολίας και την συγκέντρωση του αρμένικου πληθυσμού σε «ειδικούς χώρους», για να φθάσουμε στο Plan D της εξόντωσης. Αυτά τα πλάνα δεν είναι ασκήσεις επί χάρτου. Η ριζοσπαστικότητα και η όξυνση της μετάβασης από το ένα στο άλλο εξαρτιόταν από τις διεθνείς συγκυρίες (ήττα από τους Ρώσους, απόβαση των Βρετανών, συνεργασία των Γερμανών), την εσωτερική κατάσταση (μεταναστευτικό πρόβλημα, απειλή επανάστασης των Αρμενίων, παραστρατιωτικά σώματα) και τις διενέξεις ανάμεσα στα μέλη του νεοτουρκικού κυβερνώντος κόμματος. Ούτε πάλι ήταν η εφαρμογή των σχεδίων απόλυτα ιεραρχημένη και με συγκεντρωτικό τρόπο αποτελεσματική. Πολύ περισσότερο δύσκολα μπορεί να συμπεράνει κανείς τάσεις ρατσιστικής εξολόθρευσης και ρατσιστικού τοπικού βανδαλισμού (ήταν διαφορετική η τύχη των Ορθόδοξων από τους Προτεστάντες Αρμένιους, ευνοείτο η αφομοίωση των Αρμένιων και οι γυναίκες, έστω και βιασμένες ή κακοποιημένες, επιζούσαν-πολύ διαφορετικά ήταν τα πράγματα στο Ολοκαύτωμα των Εβραίων).
Όμως η γενική αρχή-και εδώ επιστρέφουμε στο social engineering- ήταν ότι η νεοτουρκική ελίτ έπρεπε να «τουρκοποιήσει» το διαλυμένο κράτος, ως φορέας της μοντέρνας ιδεολογίας του οργανικού εθνικισμού, μίας έννοιας που ήταν βαθιά διαποτισμένη από την μείξη του «λαού» (ως μαζικής δύναμης της δημοκρατίας) και του «κράτους» (συγκεντρωτικό όργανο της λαϊκής βούλησης). Αυτό το ιδεολογικό μόρφωμα δεν μπορούσε να υπάρχει έξω από την λαϊκή δημοκρατία και το συνταγματικό κράτος (εξού και μοντερνιστκή ιδεολογία).  Αυτή η καθαρά ευρωπαϊκή ιδεολογία πρέπει να μας κάνει να μην ξαφνιαζόμαστε όταν βλέπουμε τους Νεότουρκους να είναι ταυτόχρονα λαϊκοί, συνταγματικοί, «αριστεροί» (με την έννοια του κοινωνικά και πολιτισμικά προοδευτικού) και βίαιοι εθνικιστές, συγκεντρωτικοί και γενοκτόνοι. Η κατάργηση του σουλτανικού χαλιφάτου, η κατάργηση της αραβικής γραφής (αργότερα), ο εργαλειακός χειρισμός της θρησκευτικότητας, η εκκοσμίκευση των θεσμών, το συνειδητό «σπάσιμο» των πατριαρχικών- οικογενειοκρατικών δομών λαών αποκεντρωμένων όπως οι Κούρδοι, όλα αυτά είναι η «φωτεινή» πλευρά της Δημοκρατίας, η οποία υποκρύπτει την «σκοτεινή» πλευρά των εκτοπισμών και των γενοκτονιών.
Τα πράγματα είναι πολύ πιο σύνθετα από μία απλή νομική καταδίκη.

Michael Mann, The Dark Side of Democracy, Cambridge, 2005.
The International Legal Prohibition of Genocide comes of Age, by William Schabas, Human Rights Review, 5/4, July 2004.
The Turkish Military Tribunal’s Prosecution of the Authors of the Armenian Genocide: Four Major Court-Martial Series, by V.N.Dadrian, Holocaust and Genocide Studies, 11/1, 1997.
Genesis of the concept of Genocide according to its Author from the original sources, by Steven Leonard Jacobs, Human Rights Review, 3/2, June 2002.
Demographic Engineering in the late Ottoman Empire and the Armenians, by Nesim Seker, Middle Eastern Studies, 43/3, 2007.
The Armenians and Ottoman Military Policy, by Edward J. Erickson, War in History, 2008,15,141.

Greece Gets Boost From S&P, but Awaits Word From E.U., by Stephen Castle, The New York Times 16/03/2010

Weaker Euro Complicates Life for Firms in Europe, by Jack Ewing, The New York Times 16/03/2010

Greek Downgrade Threat Lowered by S&P; EU Plans Aid, by James G. Neuger and Matthew Brown, Bloomberg 16/03/2010

Greece Takes Steps to Solve Its Problems, While Germany Gropes to Define Its Future, by Irwin Stelzer, The Wall Street Journal 15/03/2010

Compounding the problem created for Greece and similarly situated countries is the reluctance of German consumers to spend. In the absence of a surge in domestic demand, Germany's recovery from last year's 5% decline in gross domestic product depends heavily on its ability to increase its exports even more, driving even higher its almost €140 billion trade surplus, the largest in Europe and three times that of second-placed Netherlands. That's bad news for countries that have been running trade deficits, which is all the countries now in trouble.

Here's a guess at how Germany will finally confront the dilemma created by its need to export its way out of recession while enabling troubled economies to remain in euroland: Conceal any bailout by giving guarantees to German banks that buy Greek and other debt if markets set impossibly high interest rates; arrange a mechanism for tighter supervision of debt-ridden countries; and avoid any policy that either requires a reopening of the Lisbon Treaty, such as a European version of the International Monetary Fund, or threatens the German export machine.

Greek Aid Options Narrowed, by Charles Forelle and Marcus Walker, The Wall Street Journal 15/03/2010

Brown delays EU hedge fund reforms, by George Parker and Nikki Tait, Financial Times, 16/03/2010

Tidal and wave technologies, by Christine Oliver, The Guardian 16/03/2010

Ten sites named in £4bn UK marine energy project, by Severin Carrell, The Guardian 16/03/2010.

Wo endet Toleranz? Islamdebatte, Josef Joffe, ZeitOnline, 12/3/2010.

Wie Staaten Schulden finanzieren. Der globale Kreditrausch, von Stefan Ruhkamp, FAZ, 17/3/2010.

 Die Heuchelei des Waffenhändlers. Griechenlands Rüstungsausgaben, Michael Thumann, Die Zeit, 16/3/2010. 

Με αφορμή την γενοκτονία των Αρμενίων (Μέρος Α΄).
Του Μανώλη Βαρδή || www.democracycrisis.com

Το 2007 είναι η χρονιά που ο αμερικανός Πρόεδρος Bush αποτρέπει την τελευταία στιγμή απόφαση στη Βουλή των Αντιπροσώπων για τον χαρακτηρισμό των σφαγών των Αρμενίων στην Οθωμανική Αυτοκρατορία στις αρχές του 20ου αιώνα σαν «γενοκτονία». Τελικά, σήμερα η απόφαση «πέρασε», προσθέτοντας έναν ακόμη κρίκο στην αλυσίδα αυτού του χαρακτηρισμού (είχε προηγηθεί η απόφαση του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου το 2005 και της Γαλλικής Εθνοσυνέλευσης το 2001).
Έχουν περάσει πάνω από εξήντα χρόνια από τότε που η Διεθνής Σύμβαση κατά της Γενοκτονίας (1948) ερχόταν να σφραγίσει εξορκιστικά τον μεταπολεμικό κόσμο. Η αμφιταλάντευση των κρατών μελών των Η.Ε. να επικυρώσουν για πολλά χρόνια αυτό το κείμενο έδειχνε το φόβο τους απέναντι σε πιθανή παραβίαση της κρατικής τους κυριαρχίας (αυτοί οι δισταγμοί φαίνεται ότι «σπάνε» με το Γιουγκοσλαβικό δράμα, όταν τελικά το Συμβούλιο Ασφαλείας βασίζει την ίδρυση των δύο διεθνών ποινικών δικαστηρίων, για την Ρουάντα και την πρώην Γιουγκοσλαβία, σε όρους της παλιάς αυτής Σύμβασης). Μάλιστα το 2006 με απόφαση του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου η απαγόρευση της Γενοκτονίας θεωρείται αναγκαστικός νόμος του Διεθνούς Δικαίου (Jus Cogens).
O «νεολογισμός» Γενοκτονία παρουσιάζει από τη γέννησή του ενδιαφέρον, καθώς στο πρόσωπο του νομικού του εισηγητή, του εβραϊκής καταγωγής Πωλονο-αμερικανού Raphael Lemkin, συνδυάζει τις πληροφορίες για τον εξολοθρεμό των Αρμενίων (που τις είχε υπόψη του ο Lemkin) και την άμεση εμπειρία του για το Ολοκαύτωμα των Εβραίων. Ήδη δηλαδή ο όρος φέρει «αρμενικό χρώμα και χροιά».
Σύμφωνα με τα άρθρα 1 και 2 της Σύμβασης, γενοκτονία που γίνεται σε συνθήκες ειρήνης ή πολέμου θεωρείται έγκλημα του Διεθνούς Δικαίου. Αυτή συνίσταται σε πράξεις που τελούνται με σκοπό την ολική ή εν μέρει καταστροφή εθνικής, φυλετικής ή θρησκευτικής ομάδας, και συγκεκριμενοποιείται όχι μόνο με τη θανάτωση μελών της ομάδας, αλλά και με τη συνειδητή έκθεση σε συνθήκες που προκαλούν φυσική ή πνευματική βλάβη, καθώς και με μέτρα για την αποτροπή των γεννήσεων ή βίαιη μεταφορά των παιδιών αυτής της ομάδας. Η τοπικού χαρακτήρα εστίαση της Γενοκτονίας (όπως στην περίπτωση των Αρμενίων) και ο ενδεχόμενος μερικός της χαρακτήρας δεν ακυρώνουν τον χαρακτηρισμό των πράξεων αυτών ως Γενοκτονία.
Βέβαια, οι Συμβάσεις και οι κανόνες δικαίου που εγκαθιδρύουν δεν έχουν αναδρομική ισχύ. Παρά ταύτα από τη νομική και δικανική μελέτη προκύπτει αβίαστα το συμπέρασμα ότι η Οθωμανική Αυτοκρατορία (και ο διάδοχός της το Τουρκικό Κράτος) είναι υπεύθυνοι για το έγκλημα της Γενοκτονίας (πολύ περισσότερο, καθώς η επίσημη τουρκική θέση δεν μετακυλύει την ευθύνη των βιαιοτήτων στο προηγούμενο καθεστώς).
Από την άλλη μεριά μετά το τέλος του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου και για σύντομο χρονικό διάστημα (1919-1921) έγιναν δίκες από το οθωμανικό στρατοδικείο κατά των υπευθύνων της τραγωδίας, με αποτέλεσμα ελάχιστοι να απαγχονιστούν και οι κύριοι υπεύθυνοι να καταδικασθούν εν απουσία (αφού είχαν διαφύγει από τις οθωμανικές φυλακές). Η έκφραση λύπης του Κεμάλ, η προσπάθεια των Άγγλων να δικάσουν κάποιους στην Μάλτα (αποτυχημένη εξολοκλήρου λόγω πολιτικών και νομικών εμποδίων, αλλά και επειδή στο τέλος οι Άγγλοι θα ανταλλάξουν αυτούς με Βρετανούς αιχμαλώτους των εθνικιστών του Κεμάλ), και τέλος η θεσμική ενσωμάτωση της ευθύνης των Οθωμανών στη Συνθήκη των Σεβρών (που ποτέ δεν επικυρώθηκε) δεν είναι τίποτε άλλο από ασθενείς και διστακτικές απόπειρες ηθικής διευθέτησης του «Αρμενικού προβλήματος».
Το πρόβλημα όμως δεν είναι νομικό ή θεσμικό. Είναι βαθύτατα πολιτικό. Γι’ αυτό η ύστερη ανακάλυψη των γενοκτονικών προθέσεων του Τουρκικού Κράτους δεν πείθει κανέναν. Η διεθνής κοινότητα δεν «καθαρίζει» με αθωωτικές ή καταδικαστικές ετυμηγορίες (χρονικά καθυστερημένες και συμφεροντολογικά ύποπτες). Η αλήθεια αποκαθίσταται με βαθιά ανάλυση της φύσης του λαϊκού Τουρκικού Κράτους. Φοβάμαι ότι κάτι τέτοιο δεν θα γίνει ποτέ σε ευρεία έκταση, διότι δεν θα ζημιώσει απλά έναν «δυτικό σύμμαχο» στην Μέση Ανατολή απλά και μόνο, αλλά διότι θα αμφισβητήσει ουσιωδώς τα ηθικά θεμέλια του μοντέλου της λαϊκής Δημοκρατίας (όπως αυτή εισήχθη και ερμηνεύτηκε στην ανατολική Μεσόγειο και τα Βαλκάνια)
(συνεχίζεται  με το δεύτερο μέρος)

Revisiting the Armenian Genocide, by Guenter Lewy, The Middle East Quaterly, 2005.

Genocide in International Law. The Crimes of Crimes, William A. Schabas, Cambridge University Press, 2000.

When and Why to use the term Democide for 'Genocide', by R.J.Rummel, Idea, 15/1/2001.
L’implication du Comité Union et Progès dans les massacres de Cilicie, par Raymond H. Kévorkian, REVUE D'HISTOIRE ARMÉNIENNE CONTEMPORAINE, TOME III - 1999.

Μηνύματα απ' τον Πύργο, του Χρήστου Θεοχαράτου, Αδέσμευτος Τύπος 15/03/2010

"Το δημοσιονομικό πρόβλημα της χώρας δεν είναι ούτε τα ελλείμματα, ούτε το χρέος. Είναι το ίδιο το πολιτικό σύστημα. Το πρόβλημα της δημόσιας διοίκησης δεν είναι ούτε η γραφειοκρατία, ούτε η διαφθορά, ούτε η αναποτελεσματικότητα. Είναι το ίδιο το πολιτικό σύστημα, το οποίο χρησιμοποιεί το κράτος ως εκκολαπτική μηχανή για την αναπαραγωγή του. Το πρόβλημα της δημόσιας υγείας δεν είναι οι σπατάλες, η κακοδιαχείριση, η κακοδιοίκηση ή το ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό. Είναι το ίδιο το πολιτικό σύστημα, το οποίο ποτέ δεν είχε την πολιτική βούληση να εξυγιάνει το χώρο της υγείας..."

Κατ-άρα;, του Γιάννη Πανούση, Ελευθεροτυπία 15/03/2010

"ΚΑΝΕΙΣ δεν μας εγγυάται την εθνική ύπαρξη και τη γεωπολιτική σταθερότητα της περιοχής, όλοι όμως είναι έτοιμοι ν' αγοράσουν φτηνά και να πουλήσουν ακριβά. Η ανεξαρτησία, η αξιοπρέπεια, η ιστορία, η παιδεία, το μέλλον μας παίζονται στα ζάρια ενός καπιταλισμού-καζίνο (ο οποίος ουδέποτε θ' αποκτήσει «ανθρώπινο πρόσωπο»).

ΚΙ ΕΜΕΙΣ τι κάνουμε; Αναζητούμε νέους εσωτερικούς εχθρούς, αυξάνουμε τα δημοκρατικά μας ελλείμματα, διαμορφώνουμε και διακινούμε μιντιακά καινούργιους μύθους μιας euro-αυτοπεποίθησης".

ΕΥ. ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ:Δεν υπάρχουν περιθώρια για νέα μέτρα εισοδηματικού χαρακτήρα, Το Βήμα 14/03/2010

Ο κίνδυνος των εξαιρέσεων, του Γιάννη Πρετεντέρη, Τα Νέα 15/03/2010

ΓΙ΄ ΑΥΤΟ, λοιπόν, τα μάτια μας δεκατέσσερα και προσοχή στον Πετσάλνικο. 

ΔΕΝ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ να σας θυμίσω ότι ο πρόεδρος της Βουλής ζήτησε προκαταβολικά να εξαιρεθούν οι υπάλληλοι της Βουλής (με τους δεκαέξι μισθούς και αφορολόγητους...) από τον νόμο για τα μέτρα. ΜΕ ΤΙ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑ; Ότι δεν είναι «θεσμικά ορθό» να υπόκεινται οι υπάλληλοι της Βουλής στους ίδιους νόμους με τους άλλους Έλληνες πολίτες. Και ότι τα μισθολογικά τους δεν γίνεται να ρυθμίζονται μαζί με τον όχλο, αλλά μόνο με ειδική απόφαση του προέδρου της Βουλής, δηλαδή του ίδιου του Πετσάλνικου! 

ΠΡΑΓΜΑ ΠΟΥ σημαίνει ότι η Βουλή ανακηρύσσεται σε ένα είδος αυτόνομης επικράτειας. Δεν ξέρω αν αυτό είναι «θεσμικά ορθότερο», αλλά έτσι απεφάνθησαν οι βουλευτές εξαιρώντας τους υπαλλήλους της από τη νομοθεσία της Ελληνικής Δημοκρατίας για τα πρόσθετα μέτρα. 

Οι πρόθυμοι, οι διστακτικοί και οι αδιάφοροι, του Κώστα Μοσχονά, Ελευθεροτυπία 15/03/2010

Ευρωπαϊκός «άξονας» κατά κερδοσκόπων, Η Καθημερινή 15/03/2010

Χιλιάδες τα αργόμισθα «παπαγαλάκια»!, του Δημήτρη Ρίζου, Αδέσμευτος Τύπος, 15/03/2010

Νίκη Σοσιαλιστών στις γαλλικές περιφερειακές εκλογές, Η Καθημερινή 15/03/2010

Where did the counter-culture go?, by Robert Irwin, TLS, 10/3/2010.

Terms of Act, by Conor Gearty, London Review of Books, 11/3/2010:

"In January 1999, Colin Middleton hanged himself in prison. He’d been in custody since 1982, when he was convicted – aged 14 – of murdering his 18-month-old niece. While in prison, he had harmed himself seriously, written to the governor about his mental illness, and spoken about suicide to other inmates. On the day before his death he didn’t leave his cell, even for meals, and placed a rug over the inspection port. At his inquest the jury tried to add to its verdict the opinion that the prison service had failed in its duty to Middleton, detailing why it had come to this conclusion. When the coroner refused to include the jury’s note in his final ruling, Middleton’s mother began a campaign to secure a formal public determination that the prison service was responsible for her son’s death. The obstacle she faced was the clear wording of the Coroners Act 1988.."

 How dictators watch us on the web, by Evgeny Morozov, Prospect, 18/11/2009.

Why the Internet is failing Iran's activists, by Evgeny Morozov, Prospect, 5/1/2010.

Pour en finir avec le cyberoptimisme, Books.fr, Mars-Avril 2010.

Hilflose Justiz. Wenn Kinder zu Tätern werden, von Carsten Volkery, Spiegel Online, 14/3/2010.

François Fillon : «Rien n'est joué pour le second tour», Le Figaro , 14/03/2010

Delanoë: «A Paris, la gauche devrait faire un score historique», Liberation, 14/03/2010

Régionales : la droite recule sur tous les fronts, Le Monde 14/03/2010

Socialists triumph over Sarkozy's party in regional elections, exit polls say, France 24, 14/03/2010

Euro Woes, Part II: Have We Entered the Devalue or Die Era?, by Sol Palha, Seeking Alpha 14/03/2010

Με αφορμή την Γενοκτονία των Αρμενίων (Μέρος Β΄)
Του Μανώλη Βαρδή || www.democracycrisis.com

Οι σφαγές των Αρμενίων πρέπει να τοποθετηθούν στο ευρύτερο πλαίσιο του «εκμοντερνισμού» της παραπαίουσας Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Και αυτό το πλαίσιο είναι πολύπλευρο και αντιφατικό. Αρκεί να σημειώσουμε ότι τόσο οι Νεότουρκοι όσο και τα αρμενικά εθνικά κόμματα (όπως το Dashnak) συνεργάζονταν αρχικά στην προσπάθειά τους να ανατρέψουν το σουλτανάτο- χαλιφάτο και να εγκαθιδρύσουν συνταγματικό καθεστώς.
Αργότερα, η «εγκληματική» τριανδρία των Talat, Enver και Cemal Pasha, που θα διοικήσει ουσιαστικά την Τουρκία στο διάστημα 1913-1918 θα προσπαθήσει στη δίνη του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου να αποκαταστήσει το τρωθέν κύρος της Αυτοκρατορίας (αμέτρητος ο αριθμός των μουσουλμάνων προσφύγων που εγκατέλειπαν τα Βαλκάνια και στοιβάζονταν στην Κων/πολη, σαν αποτέλεσμα των βαλκανικών πολέμων) μέσω μίας διαδικασίας συγκεντροποίησης του κράτους και ομογενοποίησης αυτού, δηλαδή «τουρκοποίησης» του.
Οι απομονωμένοι αρμενικοί πληθυσμοί είχαν «ένα χαρτί» να παίξουν μετά τις πρώτες σφαγές στα Άδανα (1909). Και αυτό το χαρτί ήταν ήδη από τα τέλη του 1912 η (προσ)κλήση τους στην ευρωπαϊκή διπλωματία, που κατέληξε στο σχέδιο μεταρρύθμισης των ανατολικών επαρχιών του 1914, υπό την γενική επίβλεψη Επιθεωρητών από ουδέτερες χώρες. Αυτή η επίκληση της διεθνούς εποπτείας θα σημάνει και τον ιδεολογικό εξοστρακισμό των Αρμενίων από το «τουρκικό σώμα».
Πολύ περισσότερο, καθώς στέκονταν εμπόδιο στο δρόμο επέκτασης των Νεότουρκων προς τους αδελφούς τουρκόφωνους πληθυσμούς της Κεντρικής Ασίας. Θεωρήθηκαν δηλαδή μία «χριστιανική σφήνα» (δυτικής-ρωμαιοκαθολικής ή ανατολικής-ρωσικής επιρροής), η οποία απέκοβε τα «παν-τουρκιστικά» οράματα των ιδεολόγων της τουρκικής εθνικής αναγέννησης. Αυτοί στην προσπάθεια τους να αντικαταστήσουν την ιδεολογία (βασικά θρησκευτική και αυτοκρατορική) του παραπαίοντος Οθωμανισμού, «ανακάλυψαν» την μεγάλη τουρκική πατρίδα-κοιτίδα, που εκτείνεται από την Μογγολία μέχρι τις ακτές του Αιγαίου. Όπως θα πει και κάποιο στέλεχος του κόμματος των Νεότουρκων: «Αν δεν είχαμε εκκαθαρίσει το ανατολική τμήμα της Ανατολίας από τις παραστρατιωτικές ομάδες των Αρμενίων που συνεργάζονταν με τους Ρώσους, η δημιουργία της εθνικής μας δημοκρατίας δεν θα μπορούσε να πραγματοποιηθεί» (βλέπε Taner Akcam, La Turquie hantée par le genocide armémien, Maniėre de Voir, 76, Aout-Septembre 2004, p. 69).
Αυτή ήταν η κοινή πρακτική και απ’ αυτήν δεν θα γλυτώσουν και άλλοι «συνοριακοί» και «αποκεντρωμένοι» πληθυσμοί όπως οι Νεστοριανοί Χριστιανοί στα σύνορα με το Ιράν και, αργότερα, οι Κούρδοι. Οι τελευταίοι, μαζί με τους Τσετσένους και Κιρκάσιους, θα συνεργαστούν στην «βρώμικη δουλειά», ενώ θα ακολουθήσουν οι πρόσφυγες μουσουλμάνοι, οι οποίοι θα εγκατασταθούν και θα διανείμουν τη λεία των αρμένικων περιουσιών.
Η νέα τάση των σπουδών γύρω από τα θέματα της Γενοκτονίας στρέφεται σήμερα ολοένα και περισσότερο στο μοτίβο του social engineering ή σ’ αυτό του demographic warfare (περισσότερα στο Γ’ Μέρος). Και είναι η μόνη επιστημονική προσπάθεια, η οποία μπορεί να παρουσιασθεί στην Τουρκία, χωρίς να «διεγείρει» ζητήματα εθνικής-πατριωτικής αμφισβήτησης.
Άποψη του συγγραφέα είναι ότι αυτό το ερμηνευτικό μοντέλο δεν απέχει από την αλήθεια. Απαλύνει σχετικά την «δαιμονοποίηση» του τουρκικού λαού και βοηθά στην προαγωγή της έρευνας. Όμως η διαπίστωση ότι οι σφαγές των Αρμενίων ήταν το παρεπόμενο αποτέλεσμα της (αναγκαστικής) τάσης ομογενοποίησης ενός μοντέρνου κοσμικού κράτους μπορεί να βοηθά τους Τούρκους διανοούμενους, αλλά μόνο εν μέρει. Διότι όταν στο τέλος του Πολέμου οι Βρετανοί αναζήτησαν τους ενόχους των σφαγών, αυτοί είχαν ήδη πάρει τα όπλα και πολεμούσαν τον «απελευθερωτικό πόλεμο» ενάντια στους εισβολείς Έλληνες. Η συνέχεια είναι αδιαμφισβήτητη.
Αυτοί που έδρασαν (είτε κατόπιν κεντρικής καθοδήγησης είτε στα πλαίσια της ιδεολογίας του κόμματος τους) μετατράπηκαν σε αγωνιστές της εθνικής Ανεξαρτησίας (στα χρόνια του Κεμάλ) και μαζί με αυτούς που πλουτήσαν από τις αρμένικες περιουσίες ή που απλά βρήκαν ένα κομμάτι γης να εγκατασταθούν αποτέλεσαν τον πυρήνα του επίσημου τουρκικού αρνητισμού όσον αφορά στα εν λόγω γεγονότα.
Η άρνηση της Γενοκτονίας έχει στην Τουρκία βαθιές κοινωνικές και πολιτειακές ρίζες.
(συνεχίζεται με το  τρίτο μέρος).

Ingénierie démographique, génocide, nettoyage ethnique. Les paradigmes dominants pour l’étude de la violence sur les populations minoritaires en Turquie et dans les Balkans, par Nikos Sigalas and Alexandre Toumarkine, European Journal of Turkish Studies, 7/2008.

Le tabou du génocide arménien hante la société turque, par Taner Akcam, Le Monde Diplomatique, Juillet 2001.

Geographies of Nationalism and Violence: Rethinking Young Turk 'Social Engineering', by Uğur Ümit Üngör, European Journal of Turkish Studies, 7/2008.

Genocide Denial and Freedom of Speech, by Pablo Salvador Coderch Antoni Rubi Puig, InDret, Barcelona, October 2008.

Was there an Armenian Genocide?, Geoffrey Robertson's Opinion, 9 October 2009.

The Great Game of Genocide. Imperialism, Nationalism and the Destruction of the Ottoman Armenians, by Donald Bloxham, Oxford University Press, 2005 (βιβλίο από Google Books)
 

Πάγκαλος : "Δεξιοί", "ηλίθιοι" και "για το τρελαδικο" όσοι διαφωνούν με το λαθρονομοσχέδιο, πηγή: www.enkripto.com, 15/03/2010

Η άγρια αναδιανομή του πλούτου συνεχίζεται, από www.antinews.gr 15/03/2010

Μια άλλη Γαλλία, της Λώρης Κέζα, Το Βήμα 16/03/2010

Συμπληγάδες, του Αντώνη Καρακούση, Το Βήμα 16/03/2010

«Μαχαίρι» στις πρόωρες συνταξιοδοτήσεις, του Κώστα Παπαδή, Το Βήμα

16/03/2010

Ο δραστικός περιορισμός των πρόωρων συνταξιοδοτήσεων, αλλά και η δραματική μείωση των συντάξεων, με την- εκ βάθρων- αλλαγή και τον επανασχεδιασμό του τρόπου υπολογισμού τους, περιέχονται στο πόρισμα της επιτροπής εμπειρογνωμόνων που αναμένεται να δοθεί σήμερα στη δημοσιότητα κατά την τελευταία συνεδρίαση της επιτροπής. 

 

Υπάρχουν περιθώρια αντίστασης, του Γιώργου Δελαστίκ, Έθνος 15/03/2010

Προτεραιότητες, από τις Ριπές, Τα Νέα 16/03/2010

Ο σύγχρονος Χουγκενάου, της Χριστίνας Κοψίνη, Η Καθημερινή 16/03/2010

Πολλές επιχειρήσεις, εσχάτως και η «Μετρόπολις» καθώς και το «Ράδιο Κορασίδης», προχωρούν σε υποχρεωτική μείωση των ημερομισθίων και εφαρμόζουν τριήμερα ή τετραήμερα. Κάποιες επιχειρήσεις απλώς «δεν βγαίνουν» και δεν μπορούν να κάνουν διαφορετικά. Αλλες, απλώς αξιοποιούν την κρίση.

Η θεωρία «της ίσης ευθύνης όλων» την οποία ασπάζονται και επικοινωνούν πολλοί αναλυτές, για να καταδείξουν την επικινδυνότητα της οικονομικής και δημοσιονομικής συγκυρίας, όταν γίνεται καθ’ υπερβολή, ενέχει ένα σοβαρό κίνδυνο: να απενενοχοποιήσουν αυτήν τη δεύτερη κατηγορία επιχειρήσεων. Να δικαιολογήσουν για μία ακόμη φορά εκείνους που σταθερά αδιαφορούσαν για όλα τα δημόσια αγαθά, που δεν πλήρωναν τους φόρους τους, που έσπευδαν να κάνουν χρήση των ευνοϊκών ρυθμίσεων για τις μεγάλες οφειλές στα δημόσια Ταμεία, διατηρώντας επί χρόνια ένα δεύτερο λογιστήριο για το μαύρο χρήμα που εισέπρατταν από σκοτεινές πηγές ή κατέβαλλαν σε γκρίζες ζώνες.

 

Αντιμέτωπη με τις αντιφάσεις της, του Σταύρου Λυγερού, Η Καθημερινή 16/03/2010

Η έκρηξη της ελληνικής δημοσιονομικής βόμβας επιβεβαίωσε όσους εξ αρχής υποστήριζαν ότι νομισματική χωρίς δημοσιονομική ένωση, δηλαδή χωρίς πολιτική ένωση, είναι αντίφαση. Η Συνθήκη του Μάαστριχτ δεν έλυσε αυτήν την αντίφαση. Αντιθέτως, εγκλώβισε την Ευρωζώνη σε έναν ασφυκτικό κορσέ, στερώντας την από την πολύτιμη ευελιξία. Τώρα, διχάζεται όχι μόνο από διαφορετικές αντιλήψεις, αλλά και από τις εθνικές ιδιοτέλειες. Χωρίς αλληλεγγύη, όμως, δεν μπορεί να επιβιώσει.

Η ειρωνεία είναι ότι την πιο αρνητική στάση τηρεί η Γερμανία, ο μεγάλος κερδισμένος από το κοινό νόμισμα. Τα δημοσιονομικά προβλήματα των χωρών του ευρωπαϊκού Νότου οφείλονται σε σημαντικό βαθμό στο γεγονός ότι η παραγωγική τους βάση περισσότερο ή λιγότερο συρρικνώνεται λόγω της ανταγωνιστικότερης γερμανικής βιομηχανίας.

Στο Βερολίνο, όμως, δεν αρέσει να μιλάει γι’ αυτά. Ούτε για το άυλο αλλά καθόλου δευτερεύον κεφάλαιο της πολιτικής επιρροής που ασκεί στους κόλπους της Ε. Ε. και το οποίο προσεγγίζει τα όρια της ηγεμονίας. Του αρέσει να υπενθυμίζει ότι εισφέρει τα περισσότερα στον κοινοτικό προϋπολογισμό. Με το ίδιο πνεύμα, κραυγάζει ότι δεν μπορούν οι Γερμανοί εργαζόμενοι να πληρώνουν τους επιπόλαιους Ελληνες.

Τα μυστήρια των ελληνικών εξοπλισμών, του Στέφανου Κασιμάτη, Η Καθημερινή 16/03/2010

Θυμάστε εκείνο το υποβρύχιο που έγερνε και για τον λόγο αυτόν αρνηθήκαμε να το παραλάβουμε από τους Γερμανούς κατασκευαστές; Τελικώς, όχι μόνον το παραλαμβάνουμε (κοψοχρονιά, μόνον για 300 εκατομμύρια...), αλλά σε καιρό λιτότητος συμφωνήσαμε να παραγγείλουμε άλλα δύο ακόμη, του ιδίου τύπου, ελπίζοντας –φαντάζομαι– ότι αυτά τουλάχιστον δεν θα γέρνουν.

 

Τείχος Βερολίνου στο σχέδιο για στήριξη Αθήνας, του Κώστα Μοσχονά, Ελευθεροτυπία 16/03/2010

Ανοιχτή διάσταση Γαλλίας - Γερμανίας για το Ευρωπαϊκό Ταμείο και το πρόβλημα της Ελλάδας, του Κώστα Μοσχονά, Ελευθεροτυπία 16/03/2010

Serious Problems Emerge For The F-UK-De Group Of Countries, by Edward Hugh, Eurowatch 15/03/2010

The core of Daniel's argument is, I feel, the extraordinarly obvious point that the kind of fiscal adjustment currently being proposed for some of the peripheral countries is going to have one, and only one immediate consequence: these countries are going to be sent off to the outer darkness of very, very (see his numbers) sharp GDP contractions, and these contractions run the risk of preciptating pre-Argentina 2000 type situations in one after another of the countries involved, since the contractions in nominal GDP are so large that they effectively take away with the one hand what was given (in the form of sacrfice) with the other, and will lead to a seemingly endless spiral of increases in the debt-to-GDP ratios, which will in turn lead to ever deeper short-term fiscal cuts, and ever stronger contractions, etc, etc.

(...)

Gideon Rachman admitted that this one felt like a significant moment to him, and I am inclined to agree. We have two proposals on the table, and neither of them will work. In the first place simply treating the problem on Europe's perifery as an essentially fiscal one will not return these countries to competitiveness, and will simply precipitate GDP contractions, and deflationary spirals, that will lead inexorably towards failure, defualt, and possibly exit from the Eurozone (which, in fact, Herr Schläuble seems to feel would be an acceptable outcome to all this). 

 

A lesson, son, in crisis and paradox, by John Lichfield, The Independent, 15/02/2010

Shrink the eurozone, or create a fiscal union, by Wolfgang Münchau, Financial Times, 15/03/2010

Europe Creates an Apparatus to Provide Loans to Greece, by Stephen Castle, The New York Times, 15/03/2010

The finance minister of Germany, Wolfgang Schäuble, traveled to Monday’s meeting in Brussels despite having undergone surgery recently. Also attending were the president of the European Central Bank, Jean-Claude Trichet, and Herman Van Rompuy, the new president of the European Council.

The Greek finance minister, George Papaconstantinou, was there, too, but was excluded from some of the discussions.

Sterling plunges on EU warning over UK debt, by Robert Lindsay, timesonline, 16/03/2010

Why All the Angst Now on What Caused the Great Recession?, by Kimball Corson, Seeking Alpha 16/03/2010

Well, when the housing bubble burst, a major portion of the economy quickly collapsed and Wall Street’s house of cards came tumbling down, which impacted and damaged other portions of the economy and the negative and adverse effects of falling aggregate demand and rising unemployment spiraled throughout the economic system to give us the Great Recession. First subprime, then prime and finally other mortgage loans categories tanked and the financial Houses could not made good on their CDSs, MBSs and CDOs as housing went underwater, credit markets froze and the house of cards collapsed in panic.

Is this all too hard to figure out, or is the latest feigned ignorance or "confusion" about what caused the Great Recession simply a part of the grand cover-up, so the public does not learn the names of those at fault and what they did? I leave that one to the readers.

Two Muslim men charged over alleged plot to kill Swedish cartoonist Lars Vilks, by Aidan Jones, The Guardian 16/03/2010

Les partisans d'Aubry banalisent le score de Royal, par François-Xavier Bourmaud, Le Figaro 16/03/2010

Volcan, par LAURENT JOFFRIN, Liberation 16/03/2010

Γιατί η Άκρα Δεξιά στηρίζει τα νέα μέτρα
Του Μανώλη Βαρδή || www.democracycrisis.com

Κάποτε ο Le Pen είχε δηλώσει ότι ανήκει οικονομικά στη δεξιά, κοινωνικά στην αριστερά και πάνω απ’ όλα στη Γαλλία. Τα λόγια του συνοδεύτηκαν από την (αρχική) νεοφιλελεύθερη ατζέντα της μείωσης της φορολογίας επί του εισοδήματος και της πολιτικής του κατά του 35ώρου. Το Vlaams Blok, στο Βέλγιο, εκθειάζει την συντριπτική νίκη της Θάτσερ κατά των συνδικάτων, ενώ στη Νορβηγία το αντίστοιχο «Κόμμα της Προόδου» συνηγορεί υπέρ μίας ολοκληρωτικής απορρύθμισης της αγοράς και κατάργησης του βασικού μεροκάματου.
Τα ακροδεξιά πολιτικά κόμματα συνήθως (δεν είναι απόλυτο) εισέρχονται στην πολιτική αρένα με μία νεοφιλελεύθερη οικονομική πρόταση και αυτό το γεγονός από μόνο του τα διακρίνει από τα φασιστικά κόμματα του Μεσοπολέμου, τα οποία ήταν κρατικιστικά, διότι διέθεταν μία συνολική πρόταση αναδιαμόρφωσης του κοινωνικού πεδίου (βλέπε Michael Mann, Fascists, Cambridge, 2004, pp. 369εξ. και JEAN-YVES Camus, Métamorphoses de l’extrême droite en Europe, Le Monde Diplomatique, Mai 2002.)
Ο κ. Καρατζαφέρης και το κόμμα του δεν αποτελούν καινοτομία, περισσότερο θα έλεγα είναι χρονικά καθυστερημένοι (αν αναλογιστεί κανείς ότι τα παραπάνω συνέβαιναν τις δεκαετίες του 80, 90 και τα πρώτα χρόνια της τελευταίας). Γιατί όμως συμβαίνει αυτό; Είναι απλά ένα είδος καιροσκοπικής πολιτικής; Είναι προς άγραν ψήφων, αφού ο κόσμος δείχνει ότι απεχθάνεται τους δημοσίους υπαλλήλους και τα συνδικάτα;
Σε επίπεδο κοινωνιολογικής ανάλυσης όλα αυτά τα κόμματα συγκεντρώνουν δυνάμει υποστηρικτές από μικρο-ιδιοκτήτες, άνεργους ή άεργους, υπαλλήλους και αγρότες. Έχουν δηλαδή ένα πολυσυλλεκτικό ακροατήριο, στο οποίο αντιστοιχεί μία ποικιλόμορφη ατζέντα με στοιχεία αντιφατικά: οικονομικό φιλελευθερισμό, κοινωνικό- πολιτισμικό αυταρχισμό, ξενοφοβία και αντίθεση στην πολυπολιτισμικότητα. Σε χώρες με ισχυρή κρατική, πελατειακού τύπου, παρέμβαση αυτή η ατζέντα συναντά ιδιαίτερη επιτυχία, ιδίως στη μεσαία τάξη.
Το βασικό όμως-και εδώ «παίζεται» η επιτυχία του όλου εγχειρήματος- είναι ότι με επιδέξιους χειρισμούς μπορούν να υπερτονίζονται ή να μειώνονται στοιχεία της πολιτικής ατζέντας. Έτσι, όταν τα κόμματα είναι στην αντιπολίτευση μπορούν να «συνενώνουν» ανόμοια ακροατήρια (μικρο-ιδιοκτήτες που είναι υπέρ των νεοφιλελεύθερων μέτρων και εργαζόμενους ή άνεργους που είναι υπέρ της κρατικής παρέμβασης) δια μέσου μίας «σιωπηρής» αναφοράς στο οικονομικό τους πρόγραμμα και μίας μετακύλισης της προβληματικής προς περισσότερο διαταξικά σημεία ανησυχίας όπως είναι η μετανάστευση και η εγκληματικότητα.
Παρόλα αυτά, πρέπει να συγκρατήσουμε ότι το οικονομικό τους πρόγραμμα δεν είναι το κυρίαρχο στοιχείο της εκλογικής τους επιτυχίας. Είναι μόνο το «μέσον» για την έκφραση και διοχέτευση της διαμαρτυρίας των πολιτών της Ευρώπης απέναντι στη «μεγάλη κυβέρνηση» και στις επεκτάσεις ενός προνοιακού κράτους (συνδικάτα, γραφειοκρατία κ.α.). Αυτό ταιριάζει απόλυτα σε μία μεταμόρφωση του κοινωνικού- εκλογικού τοπίου, καθώς η νέα εποχή έχει προκαλέσει διαβρώσεις στις ταξικές ομάδες, απογοήτευση από τις κυβερνήσεις των παραδοσιακών (και αριστερών) κομμάτων, ανασφάλεια (λόγω της μετανάστευσης και της εγκληματικότητας) και-πάνω απ’ όλα- έχει αλλάξει την ιεραρχία σημασίας των διαφόρων θεμάτων: έτσι, ένας μικρο-ιδιοκτήτης ή άνεργος μπορεί να ψηφίζει ένα τέτοιο κόμμα με νεοφιλελεύθερη ατζέντα, ακόμα και αν το κόμμα αυτό την αλλάζει ανάλογα με τις συγκυρίες ή τοποθετείται ενάντια στην αγορά της Ε.Ε. (άλλη μία ακόμα αντίφαση!), αρκούμενος στην αίσθηση ασφάλειας που του παρέχει και στην έκφραση της δυσαρέσκειας του. Πώς αλλιώς μπορεί να εξηγηθεί η επιτυχία τέτοιων κομμάτων στις Σκανδιναβικές χώρες και τις Ελβετία και Αυστρία, όταν πολλοί από τους ψηφοφόρους τους ανήκουν σε κατηγορίες πληθυσμού βαθιά εδραιωμένες στο «μεγάλο κράτος» (θα προσθέταμε και την Ελλάδα;).
H πολιτική τους μυθολογία (anti-Big man) που παρουσιάζει το κράτος σαν βαμπίρ, συνενώνοντας στοιχεία ρουσσωϊκής άμεσης δημοκρατίας (οπότε τι να το κάνουμε το κράτος σαν ενδιάμεσο μηχανισμό;) γοητευτικά για την (άκρα) αριστερά με στοιχεία ενός φιλελευθερισμού της ιδιοκτησίας και της ευθύνης του 18ου αιώνα. Αυτά συνενώνονται σε ένα κράτος «λαϊκίστικου καπιταλισμού», το οποίο αποτελείται από συνεπείς μικρο-ιδιοκτήτες και το οποίο δεν επιθυμεί τις παγκόσμιες ελεύθερες αγορές. Γι’ αυτή τη μυθολογία το κράτος πρόνοιας, όπως αυτό υπηρετείται από κεντροαριστερές και κεντροδεξιές κυβερνήσεις, είναι ένα κράτος φορολόγησης, αδικίας, διαφθοράς και πολυπολιτισμικής παρακμής. Αυτό το «περίεργο» μόρφωμα ανιχνεύεται έντονα τόσο στο Εθνικό Μέτωπο της Γαλλίας όσο και στη διαδρομή του νεοφιλελεύθερου κόμματος των Φιλελευθέρων της Γερμανίας. Στην περίπτωση της Λίγκας στην Ιταλία το αντιφατικό μόρφωμα τελικά διαλύθηκε προς ένα αμιγώς καθεστωτικό κόμμα νεοφιλελεύθερης οικονομικής απόκλισης. Στην Γαλλία αντίθετα ο Le Pen αναγκάστηκε να συμπεριλάβει στο πρόγραμμά του στοιχεία κοινωνικής πρόνοιας για να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις των εργατικών στρωμάτων.
Συμπερασματικά, μπορούμε να πούμε ότι η οικονομική ρητορεία αυτών των κομμάτων είναι τόσο αντιφατική και απροσδιόριστη όσο αυτά τα κόμματα είναι «θύματα» της παγκοσμιοποίησης που καταπολεμούν. Το μεταμοντέρνο κιτς του life style των ηγετών τους (όχι όλων, βέβαια), ο νεοφιλελευθερισμός τους και η αντιφατικότητά τους είναι στοιχεία δηλωτικά μίας «αγωνίας» να «συμμετέχουμε και εμείς» στο νεώτερο «παζάρι», χωρίς την ιδεολογική συνέπεια και κοσμοθεωρία των μεσοπολεμικών φασιστικών ρευμάτων. Σ’ αυτό το σημείο δίκαια κατηγορούνται από την κατεστημένη αριστερά σαν «νεροκουβαλητές» του μοντέρνου καπιταλισμού, άδικα όμως δεν μελετώνται όπως θα έπρεπε απ’ αυτή την ίδια αριστερά.

Βλέπε:
1. Pierre- André Taguieff, The doctrine of the National Front in France (1972-1989): A “revolutionary” programme? Ideological aspects of a national-populist mobilization, New Political Science, 8, 1:29-70.
2. Herbert Kitschelt, Growth and Persistence of the Radical Right in Postindustrial Democracies: Advances and Challenges in Comparative Research, West European Politics, 30:5, 1176-1206.
3. Jens Rydgren, Explaining the Emergence of Radical Right-Wing Populist Parties: The Case of Denmark, West European Politics, 27:3, 474-502.
4. Anthony J. McGann- Herbert Kitschelt, The Radical Right in the ALPS, Party Politics, vol. 11, 2, 147-171.
5. Kai Arzheimer, Protest, Neo-Liberalism or Anti-Immigrant Sentiment: What motivates the voters of the extreme right in western Europe?, ZFVP2 (2008). 2:173-197.
6. Elisabeth Ivarsflaten, What unites Right-Wing Populists in Western Europe?: Reexamining Grievance Mobilization Models in Seven Successful Cases, Comparative Political Studies, 2008, 41, 3.

Απλά Κ-Α-Τ-Α-Π-Λ-Η-Κ-Τ-Ι-Κ-Ο: Η Αθήνα με μισεί, του Στάθη Τσαγκαρουσιάνου, Editorial Lifo.

Στρατηγική επιδίωξη του γερμανικού κεφαλαίου είναι η εξασθένιση της εθνικής κυριαρχίας των εταίρων του, από www.antinews.gr 11/03/2010

Είναι ξεκάθαρο πως οι γερμανικές πιέσεις με αυτή την κίνηση προσπαθούν να πετύχουν μ ένα σμπάρο …πολλά τρυγόνια.

1. Να κρατήσουν στο υπάρχον ύψος την κερδοφορία των τραπεζών τους (βλέπε του ηγετικού πυρήνα της «Μεσευρώπης» αφήνοντας περιθώρια και τις  Περιφερειακές Ευρωπαϊκές Τράπεζες****) , βασικά ο κερδισμένος τομέας στην παρούσα κρίση.  Κρίση  η οποία δεν είναι μόνο Ελλαδική ή του «Νότου» ,  αλλά εκτός από Παγκόσμια είναι και Ευρωπαϊκή και μάλιστα του Ευρώ (τρισεκ. τοξικών κεφαλαίων έχουν συσσωρευτεί στις γερμανικές, γαλλικές, ελβετικές τράπεζες). Θέλουν δηλαδή να περιορίσουν την κρίση  και ουσιαστικά να οδηγήσουν όσο το δυνατόν πιο μακριά : α. από το ευρώ και β. από τον Κέντρο-Ευρωπαϊκό-Γερμανικό Πυρήνα της Ε.Ε.

2. Να επεκτείνουν όσο μπορούν περισσότερο το γερμανικό έλεγχο πάνω στις εθνικές οικονομίες των ευρωπαϊκών χωρών, ξεκινώντας από τα κράτη-μέλη της λεγόμενης Ευρωζώνης. Πάγια στρατηγική του γερμανικού κεφαλαίου, η οποία χρησιμοποιεί όλα τα υπάρχοντα «εργαλεία» προκειμένου να την προωθήσει. Κι αυτά, σ’ αυτή την φάση, είναι η οικονομική υποταγή και ο δημοσιονομικός έλεγχος.

The Cyprus talks. A fillip for Talat? An international court ruling injects new life into fast-fading peace talks, The Economist, 11/3/2010.

Patchwork Pension Plan Adds to Greek Debt Woes, by Landon Thomas Jr, The New York Times, 11/03/2010

(αν νομίζετε ότι τους αρκεί ο 14ος μισθός και οι στρατιές των μελλοντικών ανέργων διαβάστε το άρθρο με τη δέουσα προσοχή...)

Greek protesters clash with police, by Matthew Weaver, The Guardian, 11/03/2010

A European Monetary Fallacy?, by Stephanie Flanders, 09/03/2010.

Comment la Grèce en est arrivée là, Le Monde, 11/3/2010.

 Sozialisten retten das Vaterland. Viele Griechen gehen gegen den radikalen Sparkurs auf die Straße. Doch die große Mehrheit stützt die Regierung, von Michael Thumann, Die Zeit, 11/3/2010.

Διεξαγωγή έρευνας για το ρόλο των κερδοσκόπων στα CDS ζητούν Ευρωπαίοι ηγέτες, Το Βήμα 12/03/2010

«Βόμβες» για το ασφαλιστικό σύστημα το δημογραφικό πρόβλημα και η ανεργία, Το Βήμα 12/03/2010

Ήταν μπλόφα το «ισπανικό θαύμα»;, του Μιχάλη Μητσού, Τα Νέα 12/03/2010

Συμμετοχή ρεκόρ και σοβαρά επεισόδια, Τα Νέα 12/03/2010

Ο λαός λέει «Οχι» στα μέτρα, του Γιώργου Δελαστίκ, Έθνος 12/03/2010

Τάχιστα τα μέτρα για φρένο στην ύφεση, του Θανάση Λυρτσογιάννη Έθνος 12/03/2010

Επειδή η πραγματικότητα δε μπορεί να κρυφτεί πίσω από Επικοινωνιακές Στιγμές Βίζας, δημοσιεύουμε εδώ συγκριτικό πίνακα με τις τιμές καυσίμων σε ολόκληρη την Ευρώπη. Οι τιμές είναι του Φεβρουαρίου 2010 (σύντομα θα δώσουμε και του Μαρτίου) αλλά ήδη η χώρα με τους χειρότερους μισθούς έχει φτάσει να είναι στο club με τις ακριβότερες τιμές καυσίμων. Διαβάστε εδώ το σχετικό πίνακα.

Ερωτήματα που περιμένουν απαντήσεις…
του Μανώλη Βαρδή || www.democracycrisis.com

Στη δίνη αυτού του παραλογισμού, κάποιες σκέψεις είναι αναπόφευκτες.
Δεν έχει δοθεί μέχρι σήμερα σοβαρή και εμπεριστατωμένη απάντηση σχετικά με το τι ακριβώς μας προσφέρει η Ε.Ε. (στη σημερινή της μορφή).
Σε επίπεδο λογιστικής αποτίμησης, δεν είμαι σίγουρος αν οι απαιτήσεις κάποιου άλλου εξω-ευρωπαϊκού θεσμού (το ΔΝΤ, η Παγκόσμια Τράπεζα) θα ήταν περισσότερο «σκληρές» απ’ ό,τι αυτές της Ε.Ε., η οποία άλλωστε δεν προσφέρει άμεσα χρήματα.
Σε επίπεδο μακροοικονομίας, έχουν ήδη ακουστεί φωνές (και απ’ αυτό τον δικτυακό τόπο) για τη μη συμπόρευση, θα έλεγα την ανυπαρξία, κοινής ευρωπαϊκής νομισματικής και δημοσιονομικής πολιτικής. Διόλου τυχαίο. Αφού εκεί παίζονται ισορροπίες ισχύος (κάτι ξέρει και ο Σαρκοζύ!).
Σε επίπεδο διαρθρωτικών αλλαγών και ανάπτυξης να δεχθώ τα εγκληματικά λάθη της ελληνικής πολιτικής ηγεσίας και κοινωνίας. Ποιος μπορεί να μου απαντήσει όμως αν σε διαφορετικό πλαίσιο δράσης-και με δεδομένη την απουσία χρηματοδοτικών ενισχύσεων-δεν θα «αναγκαζόταν» η Ελλάδα θα αναδιαρθρώσει η ίδια το παραγωγικό της δυναμικό;
Σε πολιτικό επίπεδο μόνο γέλωτα προκαλεί η διαπίστωση ότι ένα κράτος για να μπορεί να στηρίξει τη δημοκρατία του (που υποτίθεται αυτό γέννησε), πρέπει να ενταχθεί σε ένα υπερεθνικό θεσμό, αμφίβολης δημοκρατικότητας.
Και φθάνουμε στα ουσιώδη. Αυτά έχουν όνομα, και λέγονται εθνική εξωτερική πολιτική και γεωπολιτική θέση. Είτε το θέλουν κάποιοι είτε όχι αυτό είναι το μοναδικό «κεφάλαιο» που διαθέτει η Ελλάδα, λόγω της στρατηγικής της θέσης. Όταν ο γερμανός δημοσιογράφος έκανε πλάκα για πώληση νησιών, είχε κάπου στο βάθος δίκαιο: έστω και χωρίς να το γνωρίζει ο ίδιος, έδειχνε ότι αυτό είναι που η Ελλάδα μπορεί να διαπραγματευτεί αποτελεσματικά. Τίνι τρόπω; Μα, υποσχόμενη, απειλώντας ή μπλοφάροντας ότι θα αναγκαστεί (κατόπιν θερμού επεισοδίου;) να στραφεί προς άλλες υπερατλαντικές ή ευρασιατικές συμμαχίες. Βέβαια θα χάσει τις περιπολίες των Ευρωπαίων στα σύνορα της Ευρώπης (sic) για τον έλεγχο των μεταναστευτικών εισροών…!
Η πολιτική πράξη θέλει επιδέξιους χειρισμούς και στο παρελθόν τέτοια τεχνάσματα, μεστά πολιτικής σοφίας, υπήρξαν. Αρκεί για όποιον δεν έχει ισχυρή εθνική μνήμη να δει για λίγο την Τουρκία.
Εκτός Ε.Ε., με χρόνια και δυσεπίλυτα προβλήματα, βρίσκει τον τρόπο να παράγει πολιτική, ιδεολογία και μικρομεσαίο καπιταλισμό. Θα μου αντιτείνει κανείς ότι πρόκειται για μεγάλη χώρα, με τεράστιο πληθυσμιακό όγκο και ανεξάντλητες πλουτοπαραγωγικές και ενεργειακές πηγές. Όλα αυτά δεν ακυρώνουν επιδέξιους χειρισμούς που μπορούν να γίνονται εκεί για δύο λόγους: πρώτον, διότι ακριβώς είναι εκτός Ε.Ε., και δεύτερον, διότι υπάρχει εθνική εξωτερική πολιτική. Σαν παράδειγμα να αναφέρω τη στάση της γειτονικής χώρας στους πολέμους στο Ιράκ και σ’ αυτόν στην Γιουγκοσλαβία. Αντιπαραβάλετε τώρα αυτή την «κερδοφόρα» της στάση με τη δικής μας επαμφοτερίζουσα, την στάση του «παντού και πουθενά».
Με αυτά δεν ακυρώνω την συνεισφορά της Ευρώπης στα ελληνικά πράγματα. Απλά είναι η ώρα να ασκηθεί κριτική και να γίνει και πάλι γνωστό αυτό που γνωρίζουν οι πρωτοετείς των διεθνών σπουδών, ότι δηλαδή και η Ε.Ε. είναι «απότοκο» γεωπολιτικών συσχετισμών, προσωρινό ιστορικά μόρφωμα, που αναζητεί ακόμα ταυτότητα και θεσμούς αποτελεσματικούς. Και που, όπως πηγαίνουν τα πράγματα, θα κατακερματιστεί σε ζώνες χωρών, επιστρέφοντας στην προ Μάαστριχτ εποχή. Όταν σημαίνουν οι καμπάνες του τέλους, είναι κωμικό εμείς να ζητάμε κοινοτική αλληλεγγύη και συνοχή!

Υ.Γ. Το ότι υπάρχουν ευθύνες και σε εμάς για ρεμούλες, απάτες και κακοδιοίκηση, είναι δεδομένο. Μόνο που το τανγκό θέλει δύο χορευτές. Όταν εμείς «εξαπατούσαμε», υπήρχαν άλλοι που «ήθελαν» ή τους βόλευε να «εξαπατώνται». Τα υπόλοιπα περί εθνικής μας μιζέριας σε άλλο σχόλιο.
 

Επίσκεψη Παπανδρέου στις ΗΠΑ

Ψήφο εμπιστοσύνης από τον Ομπάμα με κατάργηση της βίζας, Το Βήμα 09/03/2010

Παπανδρέου: Συνδρομή ΗΠΑ στην Ελλάδα κατά τη σύνοδο του G20, Η Καθημερινή 09/03/2010

Εξασφάλισε στήριξη και... κατάργηση βίζας, Ελευθεροτυπία 09/03/2010

"Δώρο" Μ.Ομπάμα στον Γ.Παπανδρέου: Υπέγραψε την κατάργηση της βίζας για τις ΗΠΑ!, από DefenceNet 09/03/2010

Μηχανισμό βοήθειας προανήγγειλε ο Μπαρόζο, Το Βήμα 10/03/2010

Κρας τεστ κυβέρνησης - κοινωνίας, του Χρήστου Μέγα, Ελευθεροτυπία 10/03/2010

του Στάθη, από την Ελευθεροτυπία 08/03/2010

Διοίκηση εκτάκτου ανάγκης, του Aλέξη Παπαχελά, Η Καθημερινή 10/03/2010

Aνάλυση: Πώς γράφεται η «κρίση» στα κινεζικά;, του Γιώργου Μαντέλα, Η Καθημερινή 10/03/2010 

Ξεφυλλίζοντας τα ΦΕΚ, του Πάσχου Μανδραβέλη, Η Καθημερινή 10/03/2010

Η Συμμορία των 1.111, της Λώρης Κέζα, Το Βήμα 10/03/2010

Κυβέρνηση με δομή «2004», του Αντώνη Καρακούση, Το Βήμα 10/03/2010

Μαθήματα πολιτικής από τον Σαρκοζί, του Γιώργου Δελαστίκ, Έθνος 09/03/2010

«Εσπασαν» τα ευρωπαϊκά ταμπού..., του Παναγιώτη Παναγιώτου, Έθνος 09/03/2010

Ομπρέλα για ευρωζώνη, Κύριο Άρθρο Ελευθεροτυπία 09/03/2010

Η κουλτούρα της κρίσης, της Φωτεινής Τσαλίκογλου, Τα Νέα 09/03/2010

Τι έχουν καταλάβει;, του Γιάννη Πρετεντέρη, Τα Νέα 10/03/2010

"● ΤΟ 48,4% πιστεύει ότι τα μέτρα δεν είναι σε σωστή κατεύθυνση. 

● ΚΑΙ ΠΩΣ να είναι σε σωστή κατεύθυνση, αφού το 44,8% θεωρεί ότι η κατάσταση δεν είναι «πραγματικά πολύ άσχημη» κι ούτε «είναι αναγκαίο να υπάρξουν επώδυνα μέτρα». 

● ΕΠΙΠΡΟΣΘΕΤΩΣ, το 52,4% εκτιμά ότι υπάρχει και κάποια άλλη πολιτική με την οποία η κυβέρνηση μπορεί να καλύψει το έλλειμμα «χωρίς να επιβαρύνει τους μισθωτούς και τη μεσαία τάξη». 

● ΤΙ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ λοιπόν; Το 60,6% πιστεύει ότι συντελείται ένας «εκφοβισμός» ώστε να γίνουν αποδεκτά μέτρα «που θίγουν το βιοτικό επίπεδο της μεσαίας και χαμηλότερης οικονομικής τάξης». 

● ΚΑΙ ΠΩΣ γίνεται αυτό; Το 64,8% θεωρεί ότι τα ΜΜΕ παρουσιάζουν την κρίση «σε υπερβολικό βαθμό»- ενώ θα μπορούσαν, λόγου χάρη, να ασχοληθούν περισσότερο με το DVD της Τζούλιας... 

ΣΑΣ ΔΙΝΟΥΝ αυτοί οι αριθμοί την εικόνα μιας κοινωνίας που έχει αντιληφθεί την κρισιμότητα της κατάστασης και θεωρεί ότι χρειάζονται θυσίες για να αντιμετωπιστεί; Εμένα, όχι! Αντιθέτως, μου δίνουν την εικόνα μιας κοινωνίας που υποψιάζεται ότι δεν τρέχει και κάτι πολύ σοβαρό, αλλά κάποιοι χρησιμοποιούν την κρίση για να τη φοβίσουν και να της πιουν το αίμα". 

Τουλάχιστον έχει κύρος, αποπνέει αξιοπρέπεια, εμπνέει σεβασμό, του Τάσου Γιαλίδη, NewsIt, 10/03/2010

European Leaders Call for Crackdown on Derivatives, by Lynnley Browning and Matthew Saltmarsh, The New York Times 09/03/2010 

Sarkozy to warn Cameron over defence co-operation in Europe, by Patrick Wintour and Allegra Stratton,The Guardian 10/03/2010

Greek Crisis Is ‘Over,’ Former EC Commission Chief Prodi Says, Bloomberg 10/03/2010

Why Our Present Economy Is Not Sustainable, by Kimball Corson, Seeking Alpha 10/03/2010

"With only 21% or 22% of all income going to 59% of households, and the rest to the top 41%, with the very top 1/10 of 1% getting 6% of all income, the prospect for aggregate demand, because of the income class differentials in the propensity to consume, is simply too low to generate full employment or use up our existing excess manufacturing capacity. Savvy economists who have thought about this and studied the numbers realize this is true but are not willing to raise or discuss it, given the sources of their or their institutions grant support. It is a secret that needs to be put on the table.

 As one economist, who will remain nameless, has put it: “Social and economic stability, therefore, depend upon redistribution for which there is no overt legal framework or political consensus.”

Η Αρμενική Γενοκτονία - Originally published in the April 1999 issue of AGBU News. 

Συνεχίζουμε σήμερα το αφιέρωμα σε όψεις και πρόσωπα της Επανάστασης του 21. Μολονότι αυτό μπορεί να φαίνεται παράταιρο σε μια εποχή όπου τα βασικά ζητούμενα είναι άλλα –και στα οποία κάνουμε καθημερινή αναφορά- ωστόσο θεωρούμε ότι μπορεί να είναι αφετηρία: για μια εποικοδομητική ανατοποθέτηση του σημερινού εαυτού-ατομικού και συλλογικού- απέναντι στις ιστορικές απαρχές, την πορεία και τις αξίες που δημιούργησαν και υπηρέτησαν αυτή την πορεία μέχρι σήμερα.

(4ο κείμενο για την 25η Μαρτίου)

O «πολυπολιτισμικός Ρήγας». Μία ακόμη φαντασίωση.
Του Μανώλη Βαρδή || www.democracycrisis.com

“Ο Ρήγας προσδοκούσε ότι το μέλλον των λαών της Βαλκανικής και της Μικράς Ασίας θα θεμελιωνόταν σε μία νέα κοινωνική, ηθική και πολιτική τάξη κατά τις πλέον ρηξικέλευθες επαγγελίες της διανόησης του Διαφωτισμού. Αποτελεί κατά συνέπεια παρερμηνεία και αναχρονισμό να αποδίδονται στον Ρήγα προθέσεις σχετικά με την αναβίωση της βυζαντινής αυτοκρατορίας και να ανιχνεύονται επίπλαστα στοιχεία βυζαντινής ιδεολογίας στη σκέψη του” αναφέρει ο Π. Κιτρομηλίδης στον αφιερωματικό του τόμο για τον Ρήγα Φεραίο (σελ. 62). Λίγες σελίδες όμως πιο κάτω (σελ. 74) μπορεί εύκολα ο συγγραφέας να πει ότι “εκείνο που αναζητά ο Ρήγας είναι ο,τι έχει αποκληθεί στη σύγχρονη πολιτική θεωρία «πολυπολιτισμική ιδιότητα του πολίτη»”.
Πώς είναι άραγε δυνατό να θεωρείται αναχρονισμός και παρερμηνεία η διακρίβωση συνάφειας μεταξύ του παρελθόντος και του παρόντος, και όχι ανάλογα η από το μέλλον κίνηση προς το παρελθόν; Δηλαδή εμείς-ως νεώτεροι-μπορούμε να ξέρουμε τι ήταν ο Ρήγας (με τα σημερινά μας δεδομένα), περισσότερο και από το τι πραγματικά ήταν (με τα δεδομένα της εποχής και του πλαισίου της).
Ο περισσότερο μετριοπαθής (και εδώ η μετριοπάθεια είναι σοφία) Αριστόβουλος Μάνεσης (όπως παρατίθεται από τον ίδιο Π. Κιτρομηλίδη στο ανωτέρω έργο, σελ. 145) θα δει πίσω από τον Ρήγα Φεραίο την Αρχαία Ελλάδα, τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία με τους πολλούς της λαούς, που όμως είχε εξελληνιστεί, ακόμα ακόμα και την Οθωμανική Αυτοκρατορία.
Ο «ιακωβίνος» Ρήγας, ο οποίος επηρεάστηκε στην πολιτειολογία του από το γαλλικό Σύνταγμα του 1795 (κυρίως), ονόμασε το πολίτευμα του «Ελληνική Δημοκρατία» (κατά το République Francaise) όχι μόνο γιατί η έννοια «Έλληνας-Ελληνική» ήταν κάποια αφηρημένη, εξισωτική πολιτισμική έννοια (όπως φαίνεται να υπονοεί ο Π. Κιτρομηλίδης), αλλά κυρίως γιατί ο αστικός εξελληνισμός της Ανατολικής Μεσογείου ήταν τόσο εδραίος που μπορούσε να αποτελέσει τον συνδετικό ιστό του ουτοπικού του οράματος.
Και εδώ είναι το λάθος κάποιων μελετητών. Το λάθος είναι στην αρχή. Οι ιακωβίνοι ως δογματικοί επαναστάτες ήθελαν να επεκτείνουν τη δράση τους σε όλη την Ευρώπη, με ιδεολογικό όχημα την «Γαλλική Δημοκρατία». Σ’ αυτήν είχαν θέσει όλοι οι Δημοκράτες της Ευρώπης. Σε ποιάν; Στην «Γαλλική Δημοκρατία». Ο επαναστατικός μεσσιανισμός κουβαλά από πίσω του έναν «πεινασμένο» εθνικισμό. Θα το αποδείξει περίτρανα η ιστορία όταν θα αντιταχθούν σ’ αυτόν τον μεσσιανισμό οι Ισπανοί αντάρτες και η γερμανική αστική τάξη.
Αυτή την πραγματικότητα δείχνει να αγνοεί ο Π. Κιτρομηλίδης. Και επειδή την παραβλέπει, βλέπει τον Ρήγα σαν κορύφωση μίας προεθνικής κατάστασης στο μεταίχμιο της προς τον αστικό εθνικισμό.
Ο Ρήγας είναι εντελώς μέσα στον αστικό-δημοκρατικό εκσυγχρονισμό. Μόνο που επειδή φέρει μία άλλη παράδοση, μία άλλη ιστορία, αυτό το σχήμα θα συγκεράσει τον ελληνισμό σαν συνδετικό αστικό εκσυγχρονιστή και το πολυεθνικό μόρφωμα μίας παραδοσιακής κοινωνίας.

Βλέπε:
1. Π. Κιτρομηλίδη, Ρήγας Βελεστινλής, Τα Νέα. Ιστορική Βιβλιοθήκη, Οι Ιδρυτές της Νεότερης Ελλάδας. 1, Αθήνα 2010.
2. Απ. Ε. Βακαλόπουλου, Ιστορία του Νέου Ελληνισμού, Τόμος Δ΄, Θεσσαλονίκη 1973.
3. Ρήγας Βελεστινλής, Επτά Ημέρες Καθημερινή, 22/3/1998.

Προστασία της εθνικής οικονομίας - Επείγοντα μέτρα για την αντιμετώπιση της δημοσιονομικής κρίσης, σχέδιο νόμου προς ψήφιση με τη διαδικασία του κατεπείγοντος.

Βαριά και ατελέσφορα…, του Χρήστου Θεοχαράτου, Αδέσμευτος Τύπος, 05/03/2010

"Και ναι μεν ο επίτιμος πρόεδρος της ΝΔ κ. Κ. Μητσοτάκης, λίγες μόνο ώρες προτού ανακοινωθούν τα νέα κυβερνητικά μέτρα, ζήτησε από μεν τη Δεξιά να τα στηρίξει, από δε την Αριστερά να σεβαστεί τη δημοκρατική νομιμότητα, αλλά οι εκκλήσεις του θα πέσουν στο κενό, αφού πλέον ο λαός:

* Δεν υπακούει στα υποκριτικά κελεύσματα των Πολιτικών Αρχηγών και τους θεωρεί υπεύθυνους της σημερινής δυσπραγίας του…

* Αρνείται να σεβαστεί μια νομιμότητα, την οποία δεν σέβονται οι φορείς των Συντεταγμένων Εξουσιών – υπουργοί, κυβερνητικοί, βουλευτές και δικαστές…

* Εξοργίζεται να σηκώνει βάρη, όταν εκείνοι που τα δημιούργησαν παραμένουν στο απυρόβλητο… Και,

* Θεριεύει μέσα του η βούληση, να ξεπεράσει τους φορείς της εξουσίας και να πάρει ο ίδιος στα χέρια του την τύχη της φαμελιάς και της χώρας του!"

Η κρίση σαν μαμή, του Σταύρου Λυγερού, Η Καθημερινή 05/03/2010

Ο πρωθυπουργός και ο σωσίας του, του Γιώργου Κουβαρά, Ελεύθερος Τύπος 04/03/2010

Αναποτελεσματικά μέτρα και επιπόλαιοι χειρισμοί, της Βίκυς Σαμαρά, Απογευματινή 05/03/2010

Το κόστος της ψευδαίσθησης, του Γιάννη Πρετεντέρη, Τα Νέα 05/03/2010

Η γερμανική απουσία από την Ευρώπη, Mary Dejevsky, Το Βήμα 05/03/2010

Μια «νέα» Γερμανία, του Άγγελου Αθανασόπουλου, Το Βήμα 05/03/2010

Με στόχο την ανταγωνιστικότητα,«Πιθανό το "ψαλίδι" και στους μισθούς του ιδιωτικού τομέα», εκτιμά ο Ολι Ρεν, Το Βήμα 04/03/2010

Αντιπαράθεση κυβέρνησης-ΝΔ για την αποτελεσματικότητα των μέτρων, Το Βήμα, 04/03/2010

Ανεργία και τζόγος, του Θανάση Καρτερού, Η Αυγή 04/03/2010

[Δρόμοι], του Ρούσσου Βρανά: «Σήμερα, η αυτοκρατορία των πολυεθνικών εκρήγνυται μπροστά στα μάτια μας κι ωστόσο οι περισσότεροι από εμάς θρηνούμε αντί να δημιουργήσουμε μια κοινωνία που θα αποκαταστήσει την αλληλεγγύη και το κοινό συμφέρον. Το χρηματοπιστωτικό σύστημα καταρρέει κι ωστόσο οι άνθρωποι τρέχουν πρόθυμοι να πληρώσουν τους φόρους τους για να ξαναγεμίσουν τα ταμεία τα οποία άδειασαν οι κερδοσκόποι που κάθησαν στον σβέρκο των κρατών. Θα ακολουθήσουν άραγε οι πολίτες εκείνους που θέλουν να τους οδηγήσουν στο σφαγείο;», Tα Νέα, 3/3/2010.

Οι αντιδράσεις απέναντι στα μέτρα, Η Καθημερινή 04/03/2010

US Congress panel accuses Turkey of Armenian 'genocide', BBC 04/03/2010

ESCAPE FROM THE CITY: The historical and cultural richness of Armenia, by VERCİHAN ZİFLİOĞLU, Hurriyet Daily News, 04/03/2010

Greece Facing a Difficult Summer, by Chris Damas, Seeking Alpha 04/03/2010

US facing surge in rightwing extremists and militias, by Chris McGreal, The Guardian 04/03/2010

 

The US is facing a surge in anti-government extremist groups and armed militias, driven by deepening hostility on the right to Barack Obama, anger over the economy, and the increasing propagation of conspiracy theories by parts of the mass media such as Fox News.

The Southern Poverty Law Centre, the US's most prominent civil rights group focused on hate organisations, said in a report that extremist "patriot" groups "came roaring back to life" last year as their number jumped nearly 250% to more than 500 with deepening ties to conservative mainstream politics.

 

Turkey recalls Ambassador after US vote on Armenia 'genocide', by Giles Whittell, The Times, 05/03/2010 

"One of the worst massacres of the 20th-century came back to haunt international politics yesterday when a powerful Washington panel voted to call the murder of about 1.5 million Armenians in Turkey “genocide”.

After more than three hours of debate, the House Committee on Foreign Affairs narrowly approved a resolution calling on President Obama to “characterise the systematic and deliberate annihilation of 1.5 million Armenians as genocide”.

Pragmatism, politics and the festering wound of Armenian 'genocide', by Tony Halpin, The Times 05/03/2010

Wall Street's financial aftershocks, by Harold Meyerson, The Washington Post, 03/03/2010

Over the past two years, no group has received more government support, or has more rigidly opposed government regulation, than the banks. Compared to Wall Street, the health insurance and pharmaceutical industries are pushovers.

Γιατί «γουστάρω» τον Γεώργιο Καραϊσκάκη!

του Μανώλη Βαρδή || www.democracycrisis.com

(3o κείμενο με αφορμή την 25η Μαρτίου)

Ο Γεώργιος Καραϊσκάκης (1780περ.-1827) έχει εισχωρήσει βαθιά μέσα στην ελληνική λαϊκή ψυχή ως πρότυπο περηφάνιας, ανδρείας και εξέγερσης. Πολλές φορές θεωρείται το αρχέτυπο, πάνω στο οποίο διαμορφώνονται θρυλικές μορφές όπως ο Βελουχιώτης και ο Τσέ.
Εγώ δεν φθάνω ως τα εκεί.
Απλά, «γουστάρω» τον Καραϊσκάκη γιατί δεν ντρεπόταν να πει ότι είναι νόθος, «μούλος» (έλεγεν ότι η μάνα του έφαγε σαράντα χιλιάδες…έως να τον γεννήση..).
«Γουστάρω» τον Καραϊσκάκη γιατί δεν μάσαγε τα λόγια του και καταλαβαίνοντας τον ύποπτο ρόλο του Αλ. Μαυροκορδάτου, δεν δίσταζε να τον ξεμπροστιάζει. Όπως δεν δίστασε να τα βάλει με τον άγγλο ναύαρχο Κόχραν, ο οποίος ανυπομονούσε για την απελευθέρωση της Αθήνας, καθώς είχε αγοράσει στο Λονδίνο μεγάλο αριθμό ομολογιών του δημοσίου που είχαν υποτιμηθεί, και προσδοκούσε ανατίμηση κατόπιν μιας πολεμικής επιτυχίας (κατά Σιμόπουλο). Και όταν τον προκαλεί ο Καραϊσκάκης να βγει στην επίθεση, αυτός μπροστά σαν αρχηγός, λαμβάνει την χαρακτηριστική απάντηση: «Δεν ήλθα να χαθώ εις την Ελλάδα με τα σχέδια σας. Θα αποθάνω εις την Αγγλίαν» (κατά Κασομούλη).
«Γουστάρω» τον Καραϊσκάκη γιατί λόγω της μαγκιάς και του θάρρους του μπόρεσε, μόνος αυτός, να δρασκελίσει δύο αντίπαλες πολιτειακές αντιλήψεις: αυτήν του τοπικιστικού καπετανάτου και αυτήν του αρχιστράτηγου της επαναστατημένης Ελλάδας. Και αυτή την μετάλλαξη την πέτυχε πέρα από κάθε ηθική ή εθνική νομοτέλεια. Χρειάστηκε να υποστεί «δίκη» στα τέλη Μαρτίου 1824 από επιτροπή στρατιωτικού δικαστηρίου και να καταδικαστεί σε «έξωση» από κάθε αξίωμα ή λειτούργημα. Χρειάστηκε να παρακούσει τις εντολές της διοίκησης και να εκστρατεύσει και αυτός στην Πελοπόννησο για να καταστείλει την «ανταρσία» στα πλαίσια του εμφύλιου σπαραγμού. Η νομιμοποίηση του δεν έγινε για λόγους ηθικής ή ανδρείας, αλλά μέσα από αίμα, διαρπαγή και εθνικό όνειδος. Αυτός ο κυνηγημένος τώρα κυνηγούσε άλλους. Η απομυθοποίηση του ήρωα έφτασε σε τέτοια εσχατιά που έγινε νέα μυθοποίηση.
«Γουστάρω» τον Καραϊσκάκη γιατί ήταν φιλόδοξος εξ ανάγκης και εθίμου. Τα «καπάκια» του με τους Τουρκαλβανούς (οι συμφωνίες με μπέσα) πολλές φορές τον έστρεψαν να πολεμά Έλληνες (και δη Σουλιώτες) ή να υπόσχεται στους απεσταλμένους του Σουλτάνου ειρήνη και ασφάλεια στο καπετανάτο του. Δεν ήταν πονηρία. Δεν ήταν αντιπερισπασμός. Ήταν η ζώσα του σχέση με μία παράδοση που τον υπερέβαινε και έτρεφε την φιλοδοξία του (μόνος αυτός δεν είχε καπετανάτο από κούνια, καθότι νόθος). Αυτή η ορμή αργότερα θα γίνει εθνικός ηρωϊσμός.
«Γουστάρω» τον Καραϊσκάκη γιατί κυνηγούσε και κυνηγιόταν πάνω στα χιόνια των Αγράφων πάνω στο κρεβάτι λόγω της βαριάς αρρώστιας του (είχε φυματίωση). Γιατί είχε στρατηγικό μυαλό (που δεν είχαν νεώτεροι του…) και κατάλαβε ότι ο μόνος τρόπος να σώσει την Αθήνα δεν ήταν τόσο οι μάχες σ’ αυτήν όσο η επανάκτηση της ανατολικής Στερεάς Ελλάδας και η σταδιακή κάθοδος-περικύκλωση της Αθήνας. Και όταν πρωτύτερα ο Στορνάρης τον καλεί να μοιράσει δυνάμεις και να εκστρατεύσει  στη Λάρισα, αυτός απαντα: «Έχει και τουμπλέκια ο πούτζος μου (τουρκικά όργανα του ιππικού) έχει και τρουμπέταις (ελληνικά όργανα). Όποια θέλω θα μεταχειρισθώ!»
«Γουστάρω» τον Καραϊσκάκη για όλα αυτά που ποθώ να είμαι και δεν…δύναμαι!

Βλέπε:
1. K. Παπαγιώργη, Τα καπάκια, εκδόσεις Καστανιώτη, Αθήνα 2003.
2. Διον. Τζάκη, Γεώργιος Καραϊσκάκης, Τα Νέα. Ιστορική Βιβλιοθήκη, Οι Ιδρυτές της Νεότερης Ελλάδας, 3 (όπου και εκτενέστερη βιβλιογραφία).

Εθνική έρευνα για τη διαφθορά στην Ελλάδα 2007-2009, από την Public Issue για τη Διεθνή Διαφάνεια - Ελλάς με πηγή την Καθημερινή 02/03/2010

Οικονομικός γολγοθάς, editorial, Ελεύθερος Τύπος, 03/03/2010

Παπανδρέου: «Σε κατάσταση πολέμου απέναντι στα σενάρια», Η Καθημερινή 03/03/2010

Στο τραπέζι η περικοπή του 14ου μισθού, Το Βήμα 03/03/2010

«Θυσίες, για εθνική επιβίωση», του Πάνου Σώκου, Ελευθεροτυπία 03/03/2010

Διαφωνεί η Ν.Δ. με το «πάγωμα» συντάξεων σε χαμηλοσυνταξιούχους, Η Ναυτεμπορική, 03/03/2010

Ρεσιτάλ κινδυνολογίας και εκβιασμών, Ο Ριζοσπάστης, 03/03/2010

"Το ΠΑΣΟΚ είναι εδώ με Όλι Ρεν πρωθυπουργό", του Κ.Ζαγάρα, Η Αυγή 02/03/2010

Η Ελλάδα, η Ευρώπη και οι άλλοι, του Αλέξη Παπαχελά, Η Καθημερινή 03/03/2010

Φυγή στην ανάπτυξη, του Mπάμπη Παπαδημητρίου, Η Καθημερινή 03/03/2010

Τα μάθατε τα νέα?, του Κοσμά Βίδου, Το Βήμα 03/03/2010

Τα απερίγραπτα χάλια της Δημόσιας Διοίκησης, του Στέλιου Σταυρίδη, Η Καθημερινή 03/03/2010

Έχουμε, λοιπόν, σήμερα έναν απίθανο, στυγνό και κοινωνικά άδικο εργοδότη -το κράτος- που επιπλέον πληρώνει με τα δικά μας λεφτά, εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους, εγκαταλελειμμένους στη μοίρα τους, χωρίς εκπαίδευση, χωρίς καθοδήγηση, χωρίς ηθικό, χωρίς αποστολή και επομένως, χωρίς κανένα λόγο ύπαρξης.

Ο ανεκδιήγητος αυτός εργοδότης πληρώνει σε μισθούς 30 δισ. ευρώ τον χρόνο και δεν γνωρίζει, ποιοι τέλος πάντων είναι αυτοί που έχει στη δούλεψή του, αν προσέρχονται να εργαστούν, τι ακριβώς αντικείμενο έχουν και πόσα εισπράττουν. Με το τρικ των επιδομάτων, ο μισθός (εν κρυπτώ) τριπλασιάζεται ή και τετραπλασιάζεται. Το κράτος έχει γεμίσει με τεμπέληδες και αργόσχολους, για τους οποίους κανείς δεν διαμαρτύρεται. Ενώ η Ελλάδα βουλιάζει, ενώ θα έπρεπε όλοι να προτρέπουν όλους να εργαστούν σκληρά για την παραγωγή πλούτου, όλοι προτρέπουν όλους να απεργήσουν, να εκβιάσουν, να διαλύσουν. Των οικιών υμών εμπιπραμένων…

Thoughts on Greece's Fiscal Crisis: Aren't We Throwing Stones at Glass Houses?, Seeking Alpha, 03/03/2010

When I look at the Greece fiscal crisis I have to ask myself: Are any of us in any better fiscal shape? My conclusion is we are nothing but a bunch of hypocrites!

Britain Grapples With Debt of Greek Proportions, by Landon Thomas Jr, The New York Times 03/03/2010

Chile and Haiti: A look at earthquakes and politics, by Anne Applebaum, The Washington Post, 02/03/2010

To call Chile a "democracy" is another way of saying that Chile is a country whose political leaders have to take voters' concerns into account. Chile's earthquake response will have to reflect the same values as Chile's famed pension system (designed by the president-elect's brother, José Piñera), which is intended to ensure ordinary workers a decent retirement income. In the coming months, the state may not be able to help all of the poor who have suffered, but it cannot ignore all of them indefinitely, either.

Handbook suggests that deviations from 'normality' are disorders, by George Will, The Washington Post, 28/02/2010

Army Ebbs, and Power Realigns in Turkey, by SABRINA TAVERNISE, The New York Times, 01/03/2010

Human Culture, an Evolutionary Force,

by Nicholas Wade, The New York Times, 01/03/2010

La Grèce joue au yo-yo avec l'euro, par Jean-Pierre Robin, Le Figaro 02/03/2010

Grèce : l'hypothèse du sauvetage sans drame, Le Monde 02/03/2010

Γιατί είναι δύσκολο να είσαι «εκσυγχρονιστής» στην Ελλάδα ή μία ανάγνωση του Αλέξανδρου Μαυροκορδάτου.

(2o από τα κείμενα με αφορμή την 25η Μαρτίου)

του Μανώλη Βαρδή || www.democracycrisis.com

Ο φαναριώτης Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος (1791-1865) αποτελεί μορφή σταθμό για τη νέα ελληνική ιστορία. Κατακριτέος για πολλά χρόνια από την μαρξιστική και την φιλορθόδοξη (αρχηγός γαρ του αγγλόφιλου κόμματος) παράδοση, κέρδισε «πόντους» καθυστερημένης υστεροφημίας από το κίνημα(;) των «εκσυγχρονιστών» του τέλους της δεκαετίας του 1990.
Βέβαια, οι τελευταίοι ξεχνούν ότι ο επιφανής άνδρας ήταν πλούσιος σε γνώσεις και γλώσσες, όμως φτωχός σε χρήματα και περιουσία. Επίσης ξεχνούν το έστω αμφιλεγόμενο πολιτικό του όραμα για μία Ελλάδα δούρειο ίππο της Αγγλίας στην επαπειλούμενη ρωσική διείσδυση στην Οθωμανική Αυτοκρατορία. Είχε γεωπολιτικό όραμα, και όχι μόνο. Είχε επίσης και συνταγματικό ουτοπισμό, κάνοντας λόγο για «πεφωτισμένη δεσποτεία», συνταγματικές ελευθερίες και κατάργηση των συμβόλων της Φιλικής Εταιρείας. Αυτή του την πολιτειακή συνεισφορά την υπερεκτιμούν οι «εκσυγχρονιστές» και την μέμφονται οι «αντίπαλοι» τους.
Και οι δύο είναι λάθος. Το Act of Submission του 1825 ήταν κυρίως δική του πρωτοβουλία (αν και υπογράφηκε από πολλούς), δηλαδή το ψήφισμα με το οποίο ο ελληνικός λαός, μπροστά στον επελαύνοντα Ιμπραήμ, ανέθετε την εθνική του ανεξαρτησία και την πολιτική του ύπαρξη αποκλειστικά στην προστασία της Μεγάλης Βρετανίας. Εδώ το γεωπολιτικό όραμα «βάζει νερά». Όταν μάλιστα, εισερχόμενος στον ελλαδικό χώρο, δημιουργεί δίκτυα συνεργασίας πρώτα στα καπετανάτα της Δυτικής Ελλάδας και έπειτα στους προκρίτους και καπεταναίους της Ύδρας, καταλαβαίνουμε ότι «εδώ είναι Βαλκάνια, δεν είναι παίξε γέλασε».
Οι προσπάθειες του για την ίδρυση εθνικής Τράπεζας και για τη μεταφορά κεφαλαίων των ελλήνων της διασποράς στην φτωχή πατρίδα είναι από μόνες τους αξιέπαινες. Μόνο που αυτός ο πολιτικός άνδρας θα διαπιστώσει αυτό που αποτελεί κοινό τόπο σ’ αυτό τον δύσμοιρο τόπο: ότι η οικονομική και συνταγματική ανεξαρτησία δεν βαίνει παράλληλα με την εθνική κατοχύρωση και το λαϊκό αίσθημα. Και χωρίς αυτά τα δύο τελευταία δεν μπορείς να κυβερνήσεις, κατά συνέπεια οδηγείσαι σε τακτικές που εφαρμόζουν αυτοί που θεωρητικά πολεμάς.
Είχε λοιπόν δίκιο όταν τόνιζε στον Όθωνα ότι αυτό που είχε ανάγκη ο τόπος δεν ήταν αλυτρωτικές επιδιώξεις, αλλά πρόγραμμα εσωτερικής ανάπτυξης, εμπορίου, επικοινωνίας και παιδείας, και είχε άλλο τόσο δίκιο ο Όθωνας που γι’ αυτό τον είχε σε διαρκή δυσμένεια, οδηγώντας τον σε «περίεργες» συμφωνίες με τους Άγγλους πάτρωνες.
Βλέπε:
Xρ. Λούκου, Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος, από τη σειρά Ιστορική Βιβλιοθήκη. Οι Ιδρυτές της Νεότερης Ελλάδας, Αθήνα 2010 (όπου και σχετική περαιτέρω βιβλιογραφία).

0+0=0% για τους συνταξιούχους!, του Χρήστου Μέγα, Ελευθεροτυπία, 01/03/2010

Λόγια, λόγια, λόγια, Editorial, Ελευθεροτυπία 01/03/2010

Μια διεθνής απάτη, του Γ.Παπαδόπουλου-Τετράδη, Ελευθεροτυπία 01/03/2010

Η νομισματική ένωση ως προαναγγελθέν έγκλημα, του Ηλία Ιωακείμογλου, Η Εποχή 28/02/2010

Ο φαύλος κύκλος, Editorial, Ελεύθερος Τύπος, 01/03/2010

«Έπεσαν» όλα μαζί..., του Παναγιώτη Παναγιώτου, Έθνος 28/02/2010

Για τα μάτια του Γιώργου!, του Γιώργου Δελαστίκ, Έθνος 28/02/2010

Δημοκρατία υπό επιτροπεία, του Θανάση τεγόπουλου, Ελευθεροτυπία 28/02/2010

Κρίσιμες διαπραγματεύσεις για το νέο πακέτο μέτρων, Η Ναυτεμπορική, 01/03/2010

Keynes και White: τότε και τώρα, του Ευκλείδη Τσακαλώτου, Η Αυγή 28/02/2010

Ντανιέλ Κοέν: "Μέγα λάθος η δημοσιονομική ισορροπία σε περίοδο κρίσης", του Ε.Τσερεζόλε Η Αυγή 28/02/2010

Γ. Δραγασάκης: Η ώρα της κοινωνίας και των εργαζομένων, Συνέντευξη στον Αν. Σεβαστό, Η Αυγή 28/02/2010

European Union Moves Toward a Bailout of Greece, by Landon Thomas Jr. and Stephen Castle, The New York Times, 28/02/2010

Financial Reform Endgame, by Paul Krugman, The New York Times 28/02/2010

Maybe Milton Was Right About the Euro, by Desmond Lachman, The American, 23/02/2010

"At the time of the euro’s launch in January 1999, Milton Friedman famously observed that the euro would not survive the first major European economic recession. The sovereign debt crisis presently engulfing Greece, Spain, and Portugal in the wake of the “Great Recession” would suggest that, in the end, Friedman will prove to have been right. It does not seem too early for U.S. policy makers to start pondering the serious international economic and geopolitical ramifications that would flow from any eventual breakup of the euro".

The Attack on Climate-Change Science: Why It's the O.J. Moment of the Twenty-First Century, by Bill Mckibben, The Nation, 25/02/2010

"The climate deniers come with a few built-in advantages. Thanks to Exxon Mobil and others with a vested interest in debunking climate-change research, their "think tanks" have plenty of money, none of which gets wasted doing actual research to disprove climate change. It's also useful for a movement to have its own TV network, Fox, though even more crucial to the denial movement are a few right-wing British tabloids that validate each new "scandal" and put it into media play".

High Noon in Turkey:The confrontation between Ankara and the army could prove catastrophic, The Times 01/03/2010

Germany and France dispute Lady Ashton's 'excessive' EU powers, by Ian Traynor, The Guardian 28/02/2010

No Lie! Your Facebook Profile Is the Real You,

by Bruce Bower, Science News and Wired, 26/02/2010

Το επίμαχο άρθρο του Focus, εδώ (στα γερμανικά).

Der Zorn des Petsalnikos, von Michael Martens, FAZ, 27/2/2010.

Die Deutschen werden gepiesackt, von Rainer Hank und Winand von Petersdorff, FAZ, 28/2/2010.

Ντίλερ πρώτης κατηγορίας, του Μιχάλη Μητσού, Τα Νέα 01/03/2010

"Η Γερμανία συμπεριφέρεται σαν τον έμπορο ναρκωτικών που πουλά τα προϊόντα του σε πελάτες από την Ελλάδα, την Ισπανία, την Πορτογαλία ή την Ιρλανδία, όλους τζάνκι της κατανάλωσης". 

Ο Παλαιών Πατρών Γερμανός, το πρώτο δάνειο…και άλλα μπερδέματα.

του Μανώλη Βαρδή || www.democracycrisis.com

(Αυτό είναι το πρώτο από μια σειρά μικρά κείμενα με αφορμή την 25η Μαρτίου)
 
Πολλοί κατηγορούν την Εκκλησία ότι κράτησε στάση «αντεθνική» στην Επανάσταση του 1821 και ότι η ύψωση στην Αγία Λαύρα του λαβάρου από τον Παλαιών Πατρών Γερμανό δεν είναι τίποτε άλλο παρά ένας ακόμη μεταγενέστερος μύθος.
Δεν θα διαφωνήσω με την ιστορική αμφισβήτηση τόσο των πράξεων όσο και του ρόλου του αρχιερέα στα επαναστατικά γεγονότα της εποχής. Όμως ποιο είναι ακριβώς το ζητούμενο σήμερα;
Θα θέσω δύο ζητήματα, για να καταλάβουμε πόσο απέχουμε από την πραγματικότητα της εποχής. Ο Κεφαλλονίτης κοσμοκαλόγερος Κοσμάς Φλαμιάτος (1786-1852), γνήσια λαϊκή φωνή της εποχής, θα στιγματίσει την εμπλοκή του Κλήρου στον επαναστατικό αγώνα (άρα υπήρχε σημαντική εμπλοκή), θεωρώντας αυτήν ως τέχνασμα της Αγγλίας με σκοπό τη διαπόμπευση της Εκκλησίας, η οποία παρουσιάζεται στα μάτια του λαού να «οπλοφορεί» και να συμμετέχει σε μία, αμφίβολης προέλευσης, μυστική Εταιρεία, την Φιλική Εταιρεία. Γι’ αυτόν όπως και για πολλούς άλλους η έξωθεν κινούμενη Ελληνική Επανάσταση «σπάει» τον εθναρχικό χώρο και «παίζει» το παιχνίδι των Μεγάλων Δυνάμεων. Δεν θα σχολιάσω αυτή την τάση, η οποία κάποτε απηχούσε ακραίες φιλορθόδοξες θέσεις και σήμερα- σε μία περίεργη αντιστροφή- γίνεται ιδεολογικό σκεύος μίας μετα- νεωτερικής ιστοριογραφίας, που στέκεται κριτικά απέναντι στους «αστικούς» επαναστατικούς εθνικισμούς των Βαλκανίων. Θα πω μόνο ότι ο Παλαιών Πατρών Γερμανός ήταν μέλος της Φιλικής Εταιρείας.
Το δεύτερο ζήτημα έχει να κάνει με το Συνέδριο των Μεγάλων Δυνάμεων στη Βερόνα το 1822. Ένας από τους απεσταλμένους, που δεν έγιναν ποτέ δεκτοί από το Συνέδριο, ήταν και ο Παλαιών Πατρών Γερμανός. Στους στόχους του ήταν και η απαραίτητη σύναψη δανείου, καθώς τα οικονομικά του αγώνα χειροτέρευαν μέρα με τη μέρα. Προσπάθησε μάλιστα να έλθει σε επαφή και με τον Πάπα της Ρώμης μέσω του καρδιναλίου Gonsalvi, χωρίς και πάλι να καταφέρει τίποτε. Το αξιοσημείωτο είναι ότι σύμφωνα με, ελεγχόμενη για την αξιοπιστία της, πληροφορία του συνοδού τους Jourdain, η οποία υπάρχει στα απομνημονεύματα του, οι απεσταλμένοι ήταν έτοιμοι να προσφέρουν στον Πάπα, υπό ορισμένους όρους, ένα από τα νησιά του Αιγαίου για να γίνει έδρα των Ιπποτών. Τελικά πραγματοποιήθηκε σύναψη δανείου στο Λονδίνο και όχι στη Βενετία, παρά τους φόβους του Παλαιών Πατρών Γερμανού ότι η ανάμιξη της Αγγλίας θα ενίσχυε τον Μαυροκορδάτο και θα διατάρασσε τις εσωτερικές ισορροπίες.
Η πολιτική δράση του Κλήρου στο πρόσωπο του Παλιών Πατρών Γερμανού είναι σαφής. Αυτήν κατηγορούσε η λαϊκή φιλορθόδοξη μερίδα και αυτή επιβεβαιώνει ότι η επανάσταση του 1821 δεν ήταν απλά και μόνο μία λαϊκή ή μία αστική επανάσταση.
Συμμετείχαν όλοι. Ο καθένας με τις αρετές και τις κακίες του. Με ανδραγαθήματα και συμβιβασμούς. Με υποχωρήσεις και εγωισμούς.
Το «συναμφότερον» υπήρχε πάντα στην Ελλάδα, ήταν η ίδια η Ελλάδα.

Βλέπε:
1. Τ. Σταματόπουλου, Ο Παλιών Πατρών Γερμανός χωρίς θρύλο, εκδόσεις Κάλβος, 1958
2. Απ. Βακαλόπουλου, Ιστορία του Νέου Ελληνισμού, τόμοι Ε’, Στ’, και Ζ’, Θεσσαλονίκη, 1980, 1982 και 1986.
3. Δ. Καμπούρογλου, Μελέτη περί του βίου και της δράσεως του Παλαιών Πατρών Γερμανού, στο περιοδικό ‘Αθηνά’ τόμος ΚΖ’ (1915) και ΚΗ’ (1916).
4. Γ. Δ. Μεταλληνού, «Κοσμάς Φλαμιάτος. Ένας μάρτυρας της ορθοδόξου παραδόσεως στο Ελληνικό Κράτος», ανάτυπο από τη Θεολογία, Αθήναι 1987.

Εγκλωβισμένοι στην πεπατημένη, tου Σταύρου Λυγερού, Η Καθημερινή 26/02/2010

Η κυβέρνηση Παπανδρέου, όμως, παραμένει εγκλωβισμένη στην πεπατημένη, στο ίδιο αγκυλωμένο πλαίσιο. Γι’ αυτό εμφανίζεται ανίκανη να θέσει υπό έλεγχο τη δημοσιονομική κρίση και να οικοδομήσει ένα νέο υγιές μοντέλο. Με το επιχείρημα της υπαρκτής ανάγκης για άμεση απόδοση, λαμβάνει μέτρα που μειώνουν με γραμμικό τρόπο το εισόδημα κυρίως των μικρομεσαίων στρωμάτων. Η άνιση κατανομή των θυσιών, όμως, ακυρώνει το ηθικό υπόβαθρο της κυβερνητικής έκκλησης για συλλογική προσπάθεια εξόδου από την κρίση, παροξύνει τη λαϊκή δυσαρέσκεια και αυξάνει τις πιθανότητες κοινωνικής αναταραχής. Επιπλέον, συρρικνώνοντας κυρίως την ενεργό ζήτηση των λαϊκών στρωμάτων, τα μέτρα προκαλούν ύφεση και ως εκ τούτου τροφοδοτούν τη δημοσιονομική κρίση.

Οι αφανείς σπατάλες του κράτους, του Πάσχου Μανδραβέλη, Η Καθημερινή 26/02/2010

Είμεθα ολίγον Γερμανοί, Της Λ.Κέζα, Το Βήμα 26/02/2010

Η συμβολή της Γερμανίας στον σύγχρονο πολιτισμό είναι τόσο μεγάλη που δεν σβήνεται με μια μονοκονδυλιά, πάνω στον θυμό. Μια συμβολή που δεν αρκείται στις τέχνες: η άνεση ενός ζεύγους ΑDΙDΑS, η ασφάλεια μιας Μercedes, η αποφασιστικότητα των Οικολόγων Πράσινων, η δύναμη ενός Οτο Ρεχάγκελ, όλα αυτά είναι κομμάτια μιας κουλτούρας που μας αφορά. Με αυτή τη λογική είμεθα και ολίγον Γερμανοί. Με την ίδια λογική και για χίλιους δυο λόγους οι Γερμανοί είναι και ολίγον Ελληνες.

Οργανωμένη ανευθυνότητα ή αποτελεσματικό κράτος;, του Κώστα Τερζίδη,Το Βήμα 26/02/2010

Η Ευρωβουλή καλείται να διερευνήσει τις ρίζες της ελληνικής δημοσιονομικής κρίσης, Το Βήμα, 25/02/2010

Οι Ευρωπαίοι βγήκαν στους δρόμους, του Γιώργου Δελαστίκ, Έθνος 26/02/2010

Δεκάδες χιλιάδες ήταν οι διαδηλωτές που κατέκλυσαν τους δρόμους της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης και άλλων ελληνικών πόλεων προχθές. Δεκάδες χιλιάδες άλλοι είχαν προηγηθεί το βράδυ της Τρίτης στη Μαδρίτη, στη Βαρκελώνη, στη Βαλένθια και σε άλλες ισπανικές πόλεις: 70.000 στη Μαδρίτη, κάπου 50.000 στη Βαρκελώνη, άλλες 30.000 στη Βαλένθια - γύρω στις 200.000 άτομα στις πέντε μεγαλύτερες συγκεντρώσεις, κατά τα συνδικάτα. Στην Αθήνα η κεφαλή της πορείας είχε περάσει από το Σύνταγμα και το τέλος της βρισκόταν ακόμη μπροστά στη ΓΣΕΕ. Καθόλου συνηθισμένο κάτι τέτοιο σε εργατικές διαδηλώσεις.

Πέλεκυς, από τη στήλη Ριπές, Τα Νέα, 26/02/2010

Πιέζουν οι επιτηρητές για β' πακέτο τώρα, της Ελένης Κωσταρέλου , Ελευθεροτυπία 26/02/2010

Σαν το σπίτι της!, του Δημήτρη Χρήστου, Η Αυγή 24/02/2010

Ησυχία! Οι αγορές θέλουν κοινωνική ειρήνη... , του Άγγελου Τσέκερη, Η Αυγή 24/02/2010

Με εισοδηματικά κριτήρια θα χορηγείται η βασική σύνταξη, του Κώστα Κατίκου, Αδέσμευτος  24/02/2010

Το κοινό αίσθημα, Editorial Ελεύθερος Τύπος 26/02/2010

«Ξέφραγο αμπέλι» για Ζήμενς και Ιντρακόμ ο ΟΤΕ, από www.antinews.gr 25/02/2010

Συνέντευξη ΜΑΡΙΑ ΝΑΥΠΛΙΩΤΟΥ: «Χωρίς όρια ο άνθρωπος μπαίνει σε επικίνδυνα μονοπάτια», στη Μαρία-Ελένη Σπυροπούλου, CityPress 19/02/2010

Germany's Merkel: She's Got the Whole Euro in Her Hands, by Peter Coy, BusinessWeek, 17/02/2010

"In essence, by locking themselves into the euro, Germany's exporters have a currency that works very much in their favor. Greeks and Spaniards want German goods and don't have to pay in devalued drachmas and pesetas to get them. The euro provides German companies other advantages as well. Says Frank Asbeck, chief executive of Bonn-based SolarWorld, a major maker of solar products: "We do two-thirds of our business in euro land. The currency makes things easier—no hedging, it's transparent, the business formalities are the same."

If Germany still had its old currency, the deutsche mark would doubtless be stronger than it is now, crimping its competitiveness against other European states. So inside Europe, Germany is in effect working with a currency that is undervalued and thus supercompetitive".

Banks Bet Greece Defaults on Debt They Helped Hide, by By NELSON D. SCHWARTZ and ERIC DASH, The New York Times 24/02/2010

Concerns About Greek Bond Plan Rattle Markets, by Costas Paris, The Wall Street Journal 25/02/2010

Greece Woes Weigh on European Stocks, by Michele Matouk, The Wall Street Journal, 25/02/2010

Bernanke Says Fed Reviewing Goldman Swaps With Greece, by Craig Torres, Bloomberg 25/02/2010

Iceland delegation walks out on £2.3bn Icesave debt repayment talks, The Guardian, 26/02/2010

Exclusive: How Google’s Algorithm Rules the Web, by Steven Levy, Wired 22/02/2010

Peter Brookes cartoon, timesonline, 26/02/2010

Τα δημοψηφίσματα στις σύγχρονες δημοκρατίες μας. Μία πρόκληση!

Man weiss die Herkunft nicht, man weiss die Folgen nicht..[der Wert der Handlung ist] unbekannt. (Nietsche, Wille zur Macht).

του Μανώλη Βαρδή || www.democracycrisis.com 

Πραγματικά είναι άδηλες και απροσδιόριστες οι συνέπειες της ανθρώπινης πράξης. Όταν ο άνθρωπος δρα πολιτικά, δεν μπορεί να προβλέψει την έκβαση της πράξης του, ούτε φυσικά να αντιστρέψει την πορεία της. Για τους «πολιτικούς» αρχαίους Έλληνες αυτό ήταν μεγάλο πρόβλημα. Και για  να διαφύγουν απ’ αυτό το πρόβλημα, δηλαδή την ανασφάλεια της πολιτικής πράξης, οδηγήθηκαν είτε σε «τυραννικές» λύσεις, δηλαδή στον αποκλεισμό των πολιτών από το δημόσιο χώρο και την ανάληψη της πολιτικής από τον τύραννο, είτε σε διανοητικά πλατωνικά κατασκευάσματα, σύμφωνα με τα οποία η Πολιτεία κατασκευάζεται από ιδέες-πρότυπα, μέτρα και κανόνες συμπεριφοράς, αιώνιους και σταθερούς.

Η «πράξη» δεν υπάρχει χωρίς δημόσιο χώρο. Στη δημόσια αρένα λοιπόν «παίζονται» τα μεγάλα και λαμπρά, αλλά και τα κακά και ποταπά. Η αρχαία ελληνική πόλις είναι αυτή η δημόσια αρένα. Σ’ αυτήν συμβαίνουν και τα υψηλά και οι άδικοι εξοστρακισμοί, σ’ αυτήν πράττει και ο Περικλής και ο Αλκιβιάδης. Η ιδέα ημών των συγχρόνων ότι μπορούμε να αποφύγουμε τις «απρόβλεπτες συνέπειες» (κάποιων δημοψηφισμάτων, πολιτικών παρατάξεων ή ο,τιδήποτε άλλου) με την υιοθέτηση ανεξάρτητων από τη λαϊκή καθημερινή βούληση θεσμών και αρχών, σίγουρα ούτε καινούργια είναι ούτε και πρωτότυπη. Μπορώ να πω ότι δεν είναι ούτε κακοπροαίρετη, αφού κακοπροαίρετος και επιπόλαιος δεν ήταν και ο Πλάτωνας με τις πολιτικές του κατασκευές. Όμως, όπως οι περιορισμοί της πολιτικής πράξης συνόδευαν, στην αρχαία Ελλάδα, την κρίση της Δημοκρατίας, έτσι και οι σημερινές απόπειρες αποφυγής της λαϊκής ετυμηγορίας (η οποία, σύμφωνοι, μπορεί να είναι μεροληπτική, ασαφής, ιδιοτελής, με έλλειμμα πληροφόρησης, και τελικά εναντίον κάποιων θεσφάτων του κράτους δικαίου) δηλώνουν την ίδια την κρίση της σημερινής μας δημοκρατίας.

Γιατί τελικά αυτό που λέγεται δημοκρατία δεν μπορεί να είναι τίποτε άλλο παρά ένα συνεχές και αδιάλειπτο διακύβευμα.  Μία πορεία σε τεντωμένο σχοινί. Ένα στοίχημα. Το οποίο πρέπει να το παίξουμε και ας το χάσουμε. Είμαστε έτοιμοι;

Έθνος, παγκοσμιοποίηση και καπιταλισμός, από το blog Ιθαγενείς (http://ithageneis.wordpress.com) 10/02/2010

Απαξιώνοντας τα δημόσια πράγματα, Της Ντίνας Βάιου, Η Αυγή 17/02/2010

Ανίσχυροι ηγέτες, του Γιώργου Παπαϊωάννου,Το Βήμα 18/02/2010

Γιατί είναι χρήσιμο να «ξαναγράψουμε» τον κρατικό προϋπολογισμό, του Κώστα Kαλλίτση, Η Καθημερινή 18/02/2010

Συλλογική η ενοχή, του Κώστα Ιορδανίδη, Η Καθημερινή 18/02/2010

Περιμένοντας τους Κινέζους, του Παύλου Παπαδόπουλου, Το Βήμα 18/02/2010

Έβαλαν ταφόπλακα στη συναίνεση, της Χριστίνας Κοραή και Πάνου Σώκου, Ελευθεροτυπία 18/02/2010

Με 9 σφαίρες γάζωσαν τον 25χρονο, του Σπύρου Κουντούρη, Έθνος 18/02/2010

Sarah Palin, finally a fallen star, by Richard Cohen, The Washington Post, 17/02/2010

American Taliban-The marriage between religious fundamentalism and market conservatism is as strong as ever, by Robert Kuttner, The American Prospect 17/02/2010

"The Christian far right hates big government, and so does the commercial right. It may be annoying to socially moderate financial elites that the religious right is so crazed on the subject of gays, guns, and God, but these views do not affect the business elite where it lives".

President Palin? Don't Make Hillary Clinton Laugh, by John Nichols, The Nation 17/02/2010

The Grotesque Elitism of Sarah Palin, by Leon Wieseltier, The New Republic 18/02/2010

The Demise of the European Welfare Nation, by Steven Malanga, realclearpolitics.com 17/02/2010

'Government in a box' in Marja, by Andrew J. Bacevich, Los Angeles Times, 17/02/2010

The Trouble with Beijing, by GORDON G. CHANG, National Review Online, 17/02/2010

Cars, roads, and parking could be transformed completely. The technology is there, but is society ready?, by David Roberts, The American Prospect 12/02/2010

Dolly, Rejection and Radiohead Journalism, by By Paige Williams, Wired 17/02/2010

Υπόθεση Οτσαλάν, Ριζοσπάστης 16/2/2007

Έντεκα χρόνια μετά τη σύλληψη του Αμπντουλάχ Οτζαλάν, το κουρδικό ζήτημα παραμένει ζωντανό και επίκαιρο, του Θεοφάνη Μαλκίδη, strategy-geopolitics 16/02/2010

Παραδόθηκε στην Κένυα ο Οτσαλάν. Κύριο Θέμα της Καθημερινής 16/02/1999

Τα πρόσωπα μιας κακοστημένης επιχείρησης, του Αλέξη Παπαχελά, Το Βήμα 5/01/2003

Η εξωτερική πολιτική μετά την «υπόθεση Οτσαλάν», του Γιάννου Κρανιδιώτη, Το Βήμα 14/03/1999.

Turkey and the Syrian-Israeli peace talks in the 1990's, by Aysegul Sever, MERIA, September 2001.

Zehnter Jahrestag der Festnahme. Öcalans Schicksal spaltet die Türkei noch immer, von Ulrich Pick, Tagesschau.de, 15/2/2009.