Optimus Template

Η μόνη χρεωκοπία που αναβάλλει το ΔΝΤ είναι αυτή του πολιτικού συστήματος.
Του Σεραφείμ Μακρή || www.democracycrisis.com

Σήμερα ψηφίζεται στη Βουλή, με τη διαδικασία του κατεπείγοντος, και με αντισυνταγματικό τρόπο η επικύρωση της συμφωνίας με το ΔΝΤ. Άκουσα χτες ότι με τη συμφωνία δεν εκχωρείται εθνική κυριαρχία, νομοθετική ή εκτελεστική, και άρα δεν απαιτείται η κύρωση της συμφωνίας με τη διαδικασία που προβλέπει το άρθρο 28 παρ. 2 του Συντάγματος (δηλαδή απαίτηση πλειοψηφίας 3/5 του όλου αριθμού των Βουλευτών υπερ της συμφωνίας). Η αίσθησή μου είναι ότι το πολιτικό σύστημα της χώρας, για μια ακόμα φορά στέκεται αναντίστοιχο της βούλησης του λαού. Γιατί αν όντως δεν εκχωρείται εθνική κυριαρχία, τότε τι στην ευχή κάνουν στην Αθήνα τα αποσπάσματα του ΔΝΤ? Διακοπές? Τι διαπραγματεύεται (λέει η ίδια) η Κυβέρνηση? Διότι, όταν διαπραγματεύεσαι υπό άνισους όρους (όπως έχουν επισημάνει Υπουργοί της, όχι οπαδοί του ΚΚΕ ή της ΝΔ) προφανώς έχεις ήδη εκχωρήσει κυριαρχία σε τρίτους οι οποίοι υπαγορεύουν όρους. Ένα κυρίαρχο κράτος δεν αποδέχεται όρους που ο ίδιος ο πρωθυπουργός δηλώνει ότι δεν τους επιθυμεί ή ότι είναι απαράδεκτοι. Ελαχίστως οφείλουν, όσοι δήλωσαν ότι αντιστρατεύονται τα μέτρα, να ζητήσουν έλεγχο συνταγματικότητας στη Βουλή. Αλλά ακόμα κι έτσι πολλά από τα όσα προβλέπονται από τη συμφωνία θα κριθούν στο μέλλον αντισυνταγματικά από τη Δικαστική Κρίση, ειδικά αν ψηφιστεί με απλή πλειοψηφία.

Αλλά εκεί μας έφτασε το πολιτικό σύστημα. Και μας απειλεί τώρα: ΔΝΤ ή χρεωκοπία. Δίλημμα που στην πραγματικότητα σημαίνει: ξαναπληρώνετε εσείς για να μη χρεωκοπήσουμε εμείς. Συγνώμη αλλά δε βρίσκω τίποτα απειλητικό σε αυτό...(Δε θα μπω στην ουσία και στην αντίκρουση από οικονομική σκοπιά: ούτε εδώ θα έπρεπε να είχαμε φτάσει ούτε και το ΔΝΤ ακόμα και τώρα είναι μονόδρομος –αλλά αυτό σε ένα άλλο σημείωμα).

Η χρεωκοπία του πολιτικού συστήματος (της κυβερνώσας ελιτ των πολιτικών και επιχειρηματικών συμφερόντων plus διεθνής παράγων) είναι δυστυχώς χρόνια ασθένεια της Δημοκρατίας μας: το σύστημα έχει χρεωκοπήσει κατ’επανάληψη. Χρεωκοπούσε κάθε φορά που αρνιόταν να εφαρμόσει το νόμο όταν αυτός καταλυόταν (Δεκέμβρης του 2008), κάθε φορά που παραγράφει αδικήματα πολιτικών, κάθε φορά που δε μπορεί να αντιμετωπίσει τις θερινές πυρκαγιές, να διαφυλάξει το περιβάλλον που ζούμε, να διοργανώσει υπηρεσίες επιπέδου για τους πολίτες του και τέλος να διαφυλάξει ζωές αθώων.

Η χρεωκοπία του ενίοτε λαμβάνει τη μορφή κωμωδίας και ενίοτε, όπως χτες, τη μορφή τραγωδίας χωρίς κάθαρση. Θα συνεχίζεται δε και θα επαναλαμβάνεται όσο όλοι μας θα εξαργυρώνουμε την αντίσταση με την απόλαυση, όσο θα εξακολουθούμε να νομίζουμε ότι η Δημοκρατία ως άσκηση πχ δεν αφορά στους ιδιωτικούς υπαλλήλους (δεν προλαβαίνουν άλλωστε από την πολλή δουλεία) και όσο νομίζουμε ότι αφορά κάποιους άλλους εκτός από εμάς. Σε μια κακή εκδοχή της αντιπροσώπευσης έχουμε αναθέσει-εκχωρήσει την άσκηση των υποχρεώσεων μας ως πολίτες σε πολιτικούς που δεν ψηφίζουμε – αξιολογούμε γιατί απέχουμε και σε επί πληρωμή «ειδικών» τις γνώμες των οποίων δε μπορούμε να ελέγξουμε κι αποδεχόμαστε ανήμποροι να κάνουμε αλλιώς. Ξεχάσαμε ότι η Δημοκρατία είναι το πολίτευμα των ανειδίκευτων και όχι των ειδικών, του διάχυτου και όχι του συγκεκριμένου συμφέροντος, της Δημόσιας σφαίρας και του ελέγχου της ηθικής του ιδιωτικού από την έκθεσή του σε αυτή τη Δημόσια σφαίρα.  Όχι σε μακρινό καιρό, όσο συνεχίζουμε αυτό το ιδιότυπο outsourcing της προσωπικής μας ευθύνης, θα φτάσουμε να ψωνίζουμε τη Δημοκρατία στο Super Market, αγοράζοντας κάρτες Δημοκρατίας των 5 και 10 Νομισμάτων και στον καθένα θα αντιστοιχεί όση Δημοκρατία θα μπορεί να αγοράσει...

Εξαιτίας και της δικής μας ευθύνης, που δεν αναλαμβάνουμε, χρεωκοπεί ξανά και ξανά το πολιτικό σύστημα. Κατώτερο των περιστάσεων, αδυνατεί και σήμερα να ηγηθεί μαζί με το λαό και όχι εναντίον του, στήνοντας τρόμο και φόβο που οργανώνουν ειδικοί και τον πουλάνε καλοστημένα δίκτυα διανομής. Σαρώνοντας σήμερα το κοινωνικό κράτος, οδηγώντας αύριο ομάδες του πληθυσμού στη φτώχεια και την εξαθλίωση. Στη δική μου τη συνείδηση αυτό το πολιτικό σύστημα έχει τελειώσει και η ευθύνη για την αντικατάστασή του διαμοιράζεται σε όσους θα θελήσουν να την αναλάβουν και η ώρα έρχεται.

Η Βουλή εκχωρεί κυβερνητικές αρμοδιότητες στα όργανα της Επιτροπείας, του Ιωάννη Κ. Μαντζουράνη, από www.antinews.gr 

Ανεξαρτήτως της αποδοχής ή μη της αναγκαιότητας της κυβερνητικής επιλογής και της ορθότητας των ληφθέντων μέτρων, εντός ολίγων ημερών η Βουλή των Ελλήνων καλείται να συζητήσει και ψηφίσει, με τη διαδικασία του κατεπείγοντος, νομοσχέδιο για την κύρωση των συμφωνιών της Ελλάδας με την Ε.Ε., την Ε.Κ.Τ. και το Δ.Ν.Τ.

Από το περιεχόμενο του σχετικού νομοσχεδίου καθίσταται σαφές ότι, έστω και προσκαίρως, ήτοι για τουλάχιστον 4 έτη, οι αρμοδιότητες της Κυβέρνησης και της Βουλής των Ελλήνων προς άσκηση δημοσιονομικής πολιτικής εκχωρούνται στα αρμόδια όργανα της Ε.Ε., της Ε.Κ.Τ. και του Δ.Ν.Τ.. Με άλλες λέξεις, με το υπό ψήφιση νομοσχέδιο η Βουλή των Ελλήνων θα εγκρίνει την εκχώρηση αρμοδιοτήτων, που, κατά το ισχύον Σύνταγμα, ασκούνται από αρμόδια κρατικά όργανα σε όργανα διεθνών οργανισμών. Οι σχετικές δημόσιες δηλώσεις του Έλληνα Πρωθυπουργού για περιορισμό της εθνικής κυριαρχίας δεν επιτρέπουν αμφισβητήσεις περί αυτού.

(...)

Άλλωστε και κατά την κύρωση της Συνθήκης του Μάαστριχτ, όταν εκχωρήθηκε σε όργανα της Ε.Ε. η άσκηση νομισματικής πολιτικής, η Βουλή των Ελλήνων αποφάσισε με πλειοψηφία άνω των 3/5 του  όλου αριθμού των βουλευτών, αφού τον Ιούλιο του 1992 εψήφισαν υπέρ της κύρωσης οι βουλευτές της ΝΔ, του ΠΑΣΟΚ και του Συνασπισμού.

Η επιλογή οποιασδήποτε άλλης διαδικασίας για την ψήφιση του υπό συζήτηση νομοσχεδίου συνιστά παραβίαση της διάταξης της §1 του άρθρου 28 του Συντάγματος, που υπονομεύει την απαρέγκλιτη τήρηση των συμπεφωνημένων με την Ε.Ε., την Ε.Κ.Τ. και το Δ.Ν.Τ., αφού μπορεί να προσβληθεί στα αρμόδια ελληνικά δικαστήρια και να ακυρωθεί κάθε διοικητική πράξη, που εκδίδεται κατ’ εφαρμογή του ψηφισθησομένου νομοσχεδίου, ως αντισυνταγματική.

Αυτό το ενδεχόμενο πρέπει να συνεκτιμηθεί σοβαρότατα, γιατί, άλλως, όχι μόνο κακοποιείται η συνταγματική τάξη, αλλά εξαρχής και εκ των έσω δυναμιτίζεται η προσπάθεια ανάταξης της οικονομίας και  ο αιματηρός αγώνας του ελληνικού λαού από … τιτάνιος μπορεί να γίνει … σισύφειος, δηλαδή άπελπις.

Η αισιόδοξη πλευρά της χρεωκοπίας, του Γιάννη Βαρουφάκη, protagon.gr, 28/04/2010

Ποια είναι λοιπόν τα χαρμόσυνα νέα; Ότι μια πτώχευση θα αποδειχθεί σχετικά ανώδυνη. Ο λόγος διττός: Πρώτον, δεν είμαστε κατά μέσον όρο ούτε οι φτωχότεροι ούτε οι πιο υπερχρεωμένοι. Δεύτερον, όσον αφορά τα χρέη του δημοσίου, αυτά βαραίνουν εμάς, ως άτομα, πολύ λιγότερο από όσο βαραίνουν τους ξένους. 

Κάντε την σύγκριση με την Ιαπωνία, το χρέος της οποίας ανήκει σε Ιάπωνες σε ποσοστό 95%. Αν το Ιαπωνικό κράτος αναγκαστεί στην πτώχευση, η καταστροφή της χώρας θα είναι ολική. Κάτι τέτοιο δεν ισχύει για εμάς, καθώς μας ανήκει (δηλαδή στις δικές μας τράπεζες) μόνο το 25% του δημόσιου χρέους μας. Έτσι λοιπόν, δεδομένου ότι η πτώχευση του δημοσίου διαγράφεται ως αναπόφευκτη (εκτός αν πανικοβληθούν οι εταίροι μας αρκετά και το συνδράμουν για χρόνια πολλά, οπότε έχει καλώς), το κόστος της στάσης πληρωμών δεν θα το υποστούμε μόνοι μας. 

Μα αν το δημόσιο κηρύξει στάση πληρωμών, τι θα γίνει την επόμενη μέρα; Πως θα ξανα-δανειστεί; Πράγματι, το κράτος θα στριμωχθεί. Για κάμποσο καιρό το δημόσιο θα πρέπει απλώς να ξοδεύει όσα μαζεύει από φόρους. Και γιατί είναι κακό αυτό; Να μάθει επί τέλους, αφού θα έχει ανακουφιστεί από το νταλκά των τοκοχρεολυσίων, να ζει με αυτά που εισπράττει. Π.χ. να καταγγείλει όλες τις εξοπλιστικές συμβάσεις, να συμπιέσει τους ανώτερους μισθούς (τον δικό μου συμπεριλαμβανομένου) τόσο που να καλύπτει τις δαπάνες του από τους φόρους που εισπράττει κλπ. 

Διαστάσεις ενημέρωσης, της Λώρης Κέζα, Το Βήμα 06/05/2010

Στο παιχνίδι έχουν μπει οι ειδησεογραφικοί μπλόγκερ που ανεξάρτητα από την επαγγελματική τους ταυτότητα (γιατί μπορούν να έχουν άλλες ιδιότητες, όμως παράλληλα αρθρογραφούν και μεταφέρουν εικόνες όπως τις βλέπουν) είναι αφεντικά του εαυτού τους και κυρίως της ιστοσελίδας τους. Εχουν πάρει στα χέρια τους ένα αξιοσέβαστο μέρος της ενημερωτικής πίτας χωρίς να κολλάνε τα ένσημα του σιναφιού. Αλλωστε τα Ταμεία και οι ενώσεις συντακτών τούς περιφρονούν. Δεν μπορεί κάποιος να νομιμοποιηθεί ως «αληθινός» δημοσιογράφος αν δεν έχει ένα παραδοσιακό αφεντικό. Ο μπλόγκερ λοιπόν δεν έχει την ηθική υποχρέωση να σιωπήσει, παρά το γεγονός ότι η πλειονότητα αυτό κάνει με ελεύθερη βούληση. 

Πάντως, αν οι μπλόγκερ έκαναν κέφι, θα κατέστρεφαν όλες τις εθνικές απεργίες. Θα μπορούσαν να ανεβάζουν στις ιστοσελίδες τους όλες τις λεπτομέρειες από τις κινητοποιήσεις θέτοντας σε εγρήγορση τους αναγνώστες τους. Με αυτόν τον τρόπο θα ικανοποιούσαν το αίτημα των υποψιασμένων πολιτών: να μάθουν τι διαστάσεις έχει η κινητοποίηση, την ίδια ημέρα της γενικευμένης αντίστασης. 

Μια άλλη παράμετρος έχει να κάνει με το παγκόσμιο χωριό. Οποιος θέλει να δει ειδήσεις που αφορούν τις πορείες, τη συμμετοχή και τα επεισόδια, θα τις δει στις ξένες τηλεοράσεις, θα τις διαβάσει στα ξένα ειδησεογραφικά πρακτορεία. Ενα κουτσοαγγλικό όλοι το έχουν κατοχυρώσει, αλλά ακόμη κι αν ομιλούν αποκλειστικά τα ντόπια, θα δουν τις εικόνες στο CΝΝ. Η είδηση δεν εγκλωβίζεται μέσα στα γεωγραφικά όρια, απλώς ο ξένος ανταποκριτής ίσως να μην έχει την πείρα να αξιολογήσει αυθωρεί τα συμβάντα.

Μεταλλαγή ή νέες ηγεσίες, του Αλέξη Παπαχελά, Η Καθημερινή 06/05/2010

Αν οι σημερινοί πολιτικοί μας δεν σοβαρευτούν, πολύ γρήγορα κινδυνεύουν να καταντήσουν χλευαστικές υποσημειώσεις στα μελλοντικά βιβλία της Ιστορίας και να βρεθούν μια μέρα περικυκλωμένοι από χιλιάδες νοικοκύρηδες που θα τους γιουχάρουν. Ζούμε ιστορικές μέρες, ζούμε σ’ ένα σταυροδρόμι που μπορεί να μοιάζει με το 1909 που ξεκίνησε τον αστικό εκσυγχρονισμό της χώρας, με τις εκλογές του 1920 και την Καταστροφή του 1922 και με άλλα κρίσιμα σταυροδρόμια. Τα πράγματα πια δεν είναι αστεία, το ύψος των περιστάσεων είναι δυσθεώρητο, το στοίχημα μεγάλο.

Αυτή η χώρα έχει καταστραφεί τα τελευταία 30 χρόνια. Είχαμε την περιώνυμη «παρέα της Μυκόνου» η οποία λεηλάτησε τις κρατικές προμήθειες, έβαλε στη μισθοδοσία της ή υπό τον έλεγχό της πολιτικούς και μέσα ενημέρωσης και πλούτισε προκλητικά. Δεν σεβάστηκε κανέναν κανόνα και έδωσε τροφή σε έναν λαϊκιστικό ψευτοαριστερό μύθο, σύμφωνα με τον οποίο κάθε επιχειρηματίας και κάθε επένδυση είναι εξ ορισμού ύποπτοι. Μαζί τους συνεργάστηκε ένα μεγάλο κομμάτι της γενιάς του Πολυτεχνείου που εξαργύρωσε τους αγώνες του με κάθε τρόπο, πουλώντας όμως παράλληλα «σοσιαλισμό». Είχαμε ακόμη ένα κατεστημένο που, θα μου επιτραπεί η έκφραση, είναι κυριολεκτικώς για τα «μπάζα». Ενα πνευματικό κατεστημένο που εθίστηκε στη συναλλαγή και τη μετριότητα και ένα πολιτικό κατεστημένο που είχε πάνω απ’ όλα στο μυαλό του το «να κρατήσουμε τα μαγαζάκια μας».

Το τίμημα της συλλογικής ανευθυνότητος,του Κώστα Ιορδανίδη, Η Καθημερινή 06/05/2010

Το έγκλημα του ελληνικού συστήματος στο οποίο συνήνεσαν και οι πολίτες ήταν ότι οι πάντες εθεώρησαν ότι ο πλούτος εξασφαλίζεται δίχως παραγωγή, ωσάν να πρόκειται για δωρεά εξ ουρανού. Οι πολίτες μπορεί να αυταπατώνται· αλλά η πολιτική ηγεσία, όφειλε να γνωρίζει και να έχει συνείδηση των υποχρεώσεων που ανέλαβε. Δεν είναι νοητόν να αιφνιδιάζεται. Απλώς κάποιοι θεώρησαν ότι η διακυβέρνηση της χώρας είναι ένα παίγνιο που αφορά κάποια παρέα απροσάρμοστων. Και αυτό επί δεκαετίες και κατ’ εξακολούθηση. Αλλαγές που μεταβάλλουν δραματικά τις συνθήκες διαβιώσεως των πολιτών δεν είναι δυνατόν να πραγματοποιηθούν, δίχως δραστική μεταβολή των αντιλήψεων από τις οποίες διέπεται η εκάστοτε πολιτική ηγεσία της χώρας. Αλλά η μετάλλαξη του πολιτικού συστήματος στις κοινοβουλευτικές δημοκρατίες απαιτεί χρόνο και το πρόβλημα που αντιμετωπίζει η Ελλάς έχει τον χαρακτήρα του κατεπείγοντος. Εξωθεσμική παρέμβαση, όχι απλώς είναι απευκταία αλλά θα οδηγήσει τη χώρα σε ολοκληρωτική καταστροφή. Η κατάσταση φαίνεται αδιέξοδη. Μία ολόκληρη χώρα πληρώνει το τίμημα μιας συλλογικής ανευθυνότητος.

Ο πολιτικός κόσμος σε κρίση..., του Παναγιώτη Παναγιώτου, Έθνος 06/05/2010

Η δεύτερη διάκριση αφορά ένα καινούργιο φαινόμενο. Εκτός από τα μεγάλα πολιτικο-συνδικαλιστικά μπλοκ με την «political correct» συμπεριφορά, στη χθεσινή διαδήλωση είχε κατέβει «πολύς ανεξάρτητος κόσμος».

Αυτός ο «κόσμος», σε συνδυασμό και με «παραδοσιακούς διαδηλωτές», εξέφρασε «οριζόντια», σε σχέση με τη διάταξη των δυνάμεων, μια έντονη και οργίλη αποδοκιμασία του πολιτικού συστήματος, της «βουλευτοκρατίας», της «Βουλής» κ.λπ., με πολλαπλά συνθήματα, με κεντρικό πυρήνα «να πληρώσουν οι κλέφτες». Η απόδοση ευθυνών και η αναδιαμόρφωση πολιτικής σκηνής (δεν είναι τυχαία τα αυθόρμητα γιουχαΐσματα πολιτικών προσώπων, που πολλαπλασιάζονται τελευταία) ανάγονται σε κεντρικό πολιτικό ζήτημα, για να μπορέσουν να βρουν μια στοιχειώδη κοινωνική «νομιμοποίηση» τα μέτρα. Τα «μέτρα» πονάνε. Αλλά οι περισσότεροι πολίτες με ωριμότητα αντιλαμβάνονται την αναγκαιότητά τους, έως έναν βαθμό. Υπό τον όρο να «πληρώσουν» οι ένοχοι.

Ο λαός είπε "Οχι" στα μέτρα, του Γιώργου Δελαστίκ, Έθνος 06/05/2010

Χωρίς καμιά δόση υπερβολής, από ένα σημείο και πέρα η χθεσινή διαδήλωση κινήθηκε στα όρια της εξέγερσης! Ελάχιστα απείχε από το κορυφαίας πολιτικής σημασίας σημείο ρήξης - την έφοδο διαδηλωτών εντός του κτιρίου του Κοινοβουλίου!

Αυτός ήταν προφανώς ο λόγος που από ένα σημείο και έπειτα οι αστυνομικές δυνάμεις έπνιξαν αδικαιολόγητα την Αθήνα στα δακρυγόνα και στις απαγορευμένες χημικές ουσίες. Ψεκάζοντας δεκάδες χιλιάδες διαδηλωτές προσπαθούσαν να τους διαλύσουν πριν φτάσουν στο Σύνταγμα, φοβούμενοι ότι αν περικύκλωναν και αυτά τα πλήθη τη Βουλή, ίσως να μην αποτρεπόταν τελικά η είσοδος χιλιάδων ατόμων στο Κοινοβούλιο...

Δεν γνωρίζουμε αν οι υπουργοί της κυβέρνησης και οι βουλευτές έχουν συνειδητοποιήσει τη σφοδρότατη αλλαγή του πολιτικού κλίματος που συντελείται τα τελευταία 24ωρα, καθώς και το γεγονός ότι ουδέποτε το κύρος του πολιτικού κόσμου είχε πέσει τόσο χαμηλά όσο σήμερα, στα χρόνια μετά τη μεταπολίτευση.

Αν πάντως δεν αντιληφθούν τις ραγδαίες αλλαγές στις συνειδήσεις των πολιτών και δεν κατανοήσουν τις αιτίες που τις προκαλούν, είναι άκρως αμφίβολο αν το πολιτικό σκηνικό θα επιβιώσει των κοινωνικών εκρήξεων που προκαλούν τα μέτρα κυβέρνησης, ΔΝΤ και ΕΕ. Αγνοούμε, βεβαίως, πόσοι θα θρηνήσουν ενδεχόμενη κατάρρευσή του, αλλά αυτό είναι ένα άλλο θέμα προς συζήτηση...

Ο Τάσος Τέλλογλου προτείνει αναστολή άρθρων του συντάγματος και κυβέρνηση εθνικής ανάγκης", Σχόλιο Γιάννη ΠαπαΙώάννου, 01/05/2010

Τίποτε δεν πάει χαμένο, επιμέλεια Γ.Τριάντης, Ελευθεροτυπία 06/05/2010

Περιδεής η πλειοψηφία θα τα ψηφίσει. Αλλά σύντομα θα θερίσει τους πικρούς καρπούς της ευένδοτης συμπεριφοράς της... Ομως τίποτε δεν πάει χαμένο. Ούτε η οργή εναντίον των ολετήρων, ούτε οι επικείμενες, οξύτατες και ίσως ανέλεγκτες κοινωνικές αντιδράσεις. Σε πείσμα της τρομώδους κατασταλτικής λογικής, τη στιγμή αυτή όλοι -αγορές, Ενωση, ΔΝΤ, γραμματείς και Φαρισαίοι- μετρούν τις αντιδράσεις των Ελλήνων κρατώντας στο ένα χέρι την σπάθη του Δαμοκλή και στο άλλο την πένα της αναθεώρησης. Ξέρουν καλά ότι η σθεναρή αντίσταση της ελληνικής κοινωνίας ανάβει το πράσινο φως για ομοειδείς ευρωπαϊκές αντιδράσεις εναντίον του εγκληματικού μονοδρόμου που χαράσσει αυθαίρετα η πολιτική τους. Κατ' ουσίαν, το μόνο που φοβούνται οι επικυρίαρχοι αυτοί είναι μην πάρει ανάποδες η κοινωνία, καθώς στο άλλο μέτωπο δεν έχουν πρόβλημα: οι χλωμές και πειθήνιες κυβερνήσεις με τις υποταγμένες κοινοβουλευτικές πλειοψηφίες είναι του χεριού τους... 

ΣΥΜΠΟΣΙΟ
H ΓΕΝΕΣΗ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΚΑΙ
Η ΚΡΙΣΗ ΤΗΣ ΣΥΓΧΡΟΝΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ
Μνήμη Κορνήλιου Καστοριάδη
Αθήνα, 8 – 9 Μαίου 2010
 
Όταν το Ιωνικό Κέντρο Σπουδών άρχισε πριν 30 περίπου χρόνια τη λειτουργία του στη Χίο, ανάμεσα στους στοχαστές που προσκλήθηκαν να μετάσχουν ήταν ο Κορνήλιος Καστοριάδης, ο οποίος δίδαξε τότε για πρώτη φορά στην Ελλάδα, στα Σεμινάρια Ελληνικού Πολιτισμού,
με θέμα ¨Η Γένεση της Δημοκρατίας και της Πολιτικής Φιλοσοφίας”.
Μετά από χρόνια περιπλάνησης στους ανήσυχους δρόμους της Δυτικής διανόησης, ο Καστοριάδης ανακάλυψε ξανά το πραγματικό νόημα της δημοκρατίας στις απαρχές της, στις αρχαίες πόλεις της Ιωνίας και στην Αθήνα. Στη συνέχεια άρθρωσε λόγο και άσκησε κριτική στον ολιγαρχικό χαρακτήρα των δημοκρατικών λεγόμενων πολιτευμάτων της Δύσης, όπως είχε κάνει νωρίτερα και επί χρόνια
απέναντι στον απολυταρχικό χαρακτήρα των Ανατολικών δήθεν δημοκρατιών.
Μεσούσης της κρίσης που διέρχονται τα οικονομικά, πολιτικά και θρησκευτικά συστήματα παγκόσμια, το Ιωνικό Κέντρο οργανώνει Συμπόσιο με αναφορά στη Γένεση της Δημοκρατίας, στοχεύοντας σε μια ρηξικεύλεθη κριτική όσο και στην ανάδειξη τρόπων σκέψης, αλλά και δράσης, για την αντιμετώπιση της κρίσης αυτής, για μια πλέον ουσιαστική πραγμάτωση της δημοκρατίας μέσα στη ζωή μας. Συγχρόνως έτσι τιμά τον επίκαιρο λόγο του Καστοριάδη.
 
Ο Κορνήλιος Καστοριάδης δεν αρκείται στη συμβατική μεταρρύθμιση, αλλά ούτε και στη στείρα απόρριψη του πολιτικού συστήματος όπως ασκείται. Προχωράει σε προτάσεις, βασισμένες στις αρχές που δημιούργησαν τη δημοκρατία. Και το έργο του αναδεικνύει την ανάγκη της ισότιμης συμμετοχής του ανθρώπου στις σημαντικές αποφάσεις της ζωής, και εγείρει κρίσιμα ερωτήματα, τα οποία και θέτει μπροστά μας: Πώς μπορεί να συγκροτηθεί μια εναλλακτική μορφή δημοκρατίας απέναντι στο αντιπροσωπευτικό ολιγαρχικό σύστημα; Με ποιον τρόπο μπορεί να πραγματωθεί η ουσιαστική συμμετοχή των ανθρώπων στις αποφάσεις, κατά τρόπο τέτοιο ώστε να οδηγήσει στην ισοτιμία και στη βελτίωση του συλλογικού βίου; Ποιοι θεσμοί θα μπορούσαν να καταστήσουν και πάλι δυνατή τη δημοκρατία; Ποιες ιδέες και ποιο θεσμικό, πρακτικό πλαίσιο θα μπορούσαν να δρομολογήσουν μιαν αληθινή δημοκρατική
προοπτική και να δώσουν ουσιαστικό πολιτικό νόημα στη ζωή;
Οι σκέψεις του Κορνήλιου Καστοριάδη δεν αποτελούν αφηρημένη φιλοσοφική αναζήτηση, αλλά συνιστούν μια κριτική προβληματική για ένα συγκεκριμένο πέρασμα από τη θεωρία στην πράξη. Αυτήν την προοπτική και πρόταση έχει σκοπό το Συμπόσιο να διερευνήσει.
 
Εισηγήσεις στο Συμπόσιο, ανάμεσα σε άλλους, θα κάνουν οι Β. Ρωμανός, Δ. Τσακίρη, Α. Θεοδωρίδης, Γ. Αλατζόγλου – Θέμελη, Α. Μουζακίτης, Γ. Δαρεμάς, Σ. Ροζάνης, Γ. Ν. Οικονόμου,Θ. Πολλάτος, Α. Κιουπκιολής, Ν. Κυριαζής, Α. Καλυβάς, Θ. Τάσης. Υπεύθυνοι οργάνωσης του Συμποσίου είναι ο Γ. Ν. Οικονόμου και ο Ισ. Κιολέογλου, πρόεδρος του Ιωνικού Κέντρου.
 
              Ημέρες και ώρες του συμποσίου:                      
              Σάββατο 8 Μαίου, 10 πμ - 7 μμ
              Κυριακή 9 Μαίου, 10 πμ - 2 μμ                                      
Πληροφορίες - συμμετοχή:
Ιωνικό Κέντρο, Λυσίου 11, 10556 Πλάκα τ 210 3246614   www.ionic.gr  politismos@ionic.gr

---

UK Election Day Scenarios, by Nate Silver, www.fivethirtyeight.com 06/05/2010

 

 

Tories scent victory as poll lead widens, by Peter Riddell, Jill Sherman and Roland Watson, Times Online, 06/05/2010

 

General Election 2010: voters go to the polls in tightest election in decades, by Ben Leach, Telegraph 06/05/2010

 

 

General election 2010: David Cameron eyes the prize, by Patrick Wintour and Julian Glover, The Guardian 06/05/2010

Progressives: very best of enemies, by Geoffrey Wheatcroft, New Statesman 03/05/2010

What's at stake in Britain's election?, by James Illingworth, Socialist Worker, 06/05/2010

On eve of British election, shake-up in Parliament is forecast, by Anthony Faiola and Dan Balz, The Washington Post 06/05/2010

Britons Go to Polls in Tight Race for New Parliament, by JOHN F. BURNS and ALAN COWELL, The New York Times, 06/05/2010

 

 

 

 

 

 

Μια εικόνα -χίλιες λέξεις: γιατί μια χώρα όπως η Ιρλανδία με υψηλότερο  έλλειμμα από την Ελλάδα δανείζεται με το ένα τρίτο των Ελληνικών sreads; Γιατί η Ιρλανδία δεν οδηγείται στο ΔΝΤ;  

η εικόνα από το «Παράθυρο» για παράταση στη μείωση του ελλείμματος, του Μανώλη Σπινθουράκη, Το Βήμα 23/04/2010

Γιώργος Παπανδρέου:«Εθνική επιταγή η προσφυγή στο μηχανισμό στήριξης», Το Βήμα 23/04/2010

O πρωθυπουργός ανακοίνωσε από το Καστελόριζο την προσφυγή της Ελλάδας στον μηχανισμό στήριξης της ΕΕ και του ΔΝΤ. Συγκεκριμένα είπε: «Είναι εθνική επιταγή να ζητήσουμε πλέον την ενεργοποίηση του μηχανισμού στήριξης. Εχει ήδη δοθεί η σχετική εντολή στον υπουργό Οικονομικών. Οι εταίροι μας θα συνδράμουν αποφασιστικά για να χτίσουμε μία νέα Ελλάδα».

We will not walk in fear

We must not confuse dissent with disloyalty. We must remember always that accusation is not proof and that conviction depends upon evidence and due process of law. We will not walk in fear, one of another. We will not be driven by fear into an age of unreason, if we dig deep in our history and our doctrine, and remember that we are not descended from fearful men — not from men who feared to write, to speak, to associate and to defend causes that were, for the moment, unpopular.

This is no time for men who oppose Senator McCarthy's methods to keep silent, or for those who approve. We can deny our heritage and our history, but we cannot escape responsibility for the result. There is no way for a citizen of a republic to abdicate his responsibilities. As a nation we have come into our full inheritance at a tender age. We proclaim ourselves, as indeed we are, the defenders of freedom, wherever it continues to exist in the world, but we cannot defend freedom abroad by deserting it at home.

The actions of the junior Senator from Wisconsin have caused alarm and dismay amongst our allies abroad, and given considerable comfort to our enemies. And whose fault is that? Not really his. He didn't create this situation of fear; he merely exploited it — and rather successfully. Cassius was right. "The fault, dear Brutus, is not in our stars, but in ourselves."

Good night, and good luck.

Άσχετοι, Ανίκανοι ή Αδίσταχτοι; (το χρονικό ενός εγκλήματος), από www.antinews.gr

Αυτά που συμβαίνουν τις τελευταίες μέρες δεν έχουν καμιά λογική εξήγηση:

Εξηγούμαι:

Στις 25 Μαρτίου ανακοινώθηκε ο κοινός μηχανισμός στήριξης της Ελλάδος από το ΔΝΤ και την Ε.Ε. Η συμμετοχή του ΔΝΤ υπολογιζόταν περίπου στα 15 δις ευρώ  κατά το Reuters.

Την Κυριακή  11 Απριλίου, σε τηλεδιάσκεψη, καθορίστηκαν οι λεπτομέρειες του μηχανισμού στήριξης. Θριαμβολογούσε, την επομένη το  ΕΘΝΟΣ:  «Φρένο στα σενάρια τρόμου, με τη χώρα να μπορεί να λάβει ανά πάσα στιγμή 40 δισ. για φέτος και άλλα 40 την επόμενη διετία.  Μετά τη χθεσινή απόφαση της Ε.Ε., η κυβέρνηση μπορεί ανά πάσα στιγμή να προσφύγει στον μηχανισμό στήριξης και να λάβει δάνεια συνολικού ύψους 40 δισ. ευρώ για το 2010 (τα 30 από τις χώρες-μέλη της Ευρωζώνης και τα 10 από το ΔΝΤ) και να έχει στη διάθεσή της άλλα 40 δισ. για τη διετία 2011-2012.»

Ο πρωθυπουργός από την Κύπρο  υποδέχθηκε ευνοϊκά την απόφαση του Eurogroup λέγοντας  “Η ευρωπαϊκή αλληλεγγύη πήρε σάρκα και οστά.  Η σημερινή εξέλιξη δεν αφορά μόνο την Ελλάδα, τη χώρα μας. Είναι μια σημαντική απόφαση για την ίδια την Ευρώπη, για την ίδια την Ευρωπαϊκή Ένωση” δήλωσε ο πρωθυπουργός και πρόσθεσε «Κανείς πια δεν μπορεί να παίζει με το κοινό μας νόμισμα, κανείς δεν μπορεί να παίζει με την κοινή μας μοίρα. Η Ευρωπαϊκή Ένωση ήταν, είναι και παραμένει μία κοινότητα κοινών αξιών, κοινών στόχων και αλληλεγγύης“.

Την επομένη, 12 Απριλίου  τα spreads βρέθηκαν στις 330 μονάδες, ενώ το χρηματιστήριο σημείωνε άνοδο άνω του 3%.

Στις 15 Απριλίου, ενώ τα spreads σκαρφάλωναν στις 435 μονάδες ο κ. Παπακωνσταντίνου έστειλε (ενώ διαρκούσε η συνεδρίαση του ΧΑΑ) την περίφημη επιστολή προς ΔΝΤ και ΕΕ,  για την ενεργοποίηση του μηχανισμού. Η είδηση οδήγησε σε πτώση το spread του 10ετούς ελληνικού ομολόγου έναντι του γερμανικού στις 408! Και το χρηματιστήριο, ενώ ήταν στο κόκκινο, γύρισε σε άνοδο!

Aφού μεσολάβησε μια εβδομάδα ήξεις-αφίξεις,  την Πέμπτη 22 Απριλίου:  «Νέο αρνητικό ρεκόρ 12ετίας, σημείωσε  το spread στα ομόλογα, όπως και το ασφάλιστρο κινδύνου (CDS).  Η διαφορά απόδοσης μεταξύ του 10ετούς κρατικού ομολόγου αναφοράς με τον αντίστοιχο γερμανικό τίτλο εκτοξεύθηκε μέχρι τις 606,17 μονάδες (άνοιξε στις 502). Το επιτόκιο του ομολόγου αναφοράς διαμορφώνεται στο 8,57% (άνοιξε στο 8,14%) και του 2ετούς στο 9,74% (+2,03% σε σχέση με το άνοιγμα).

 Από τις 12 Απριλίου, το επιτόκιο του 10ετούς τίτλου είχε αυξηθεί πάνω από 100 μονάδες.

Άνοδο, στο επίπεδο-ρεκόρ των 565 μονάδων, υψηλότερο επίπεδο στην Ευρώπη (από 485,7 την Τετάρτη), σημείωσε το ασφάλιστρο έναντι του κινδύνου αθέτησης πληρωμών (CDS). Το αντίστοιχο  Ιρακινό CDS ήταν  200 μονάδες χαμηλότερα!

 Mε το spread στις 570 μονάδες βάσης, οι πιθανότητες χρεοκοπίας της χώρας αναμένεται να έχουν ξεπεράσει το 35%, όσο δηλαδή το Πακιστάν.

Ακόμα και ένα μαθητευόμενος  γνωρίζει ότι όταν τα CDS διαπραγματεύονται σε επίπεδα ίσα ή μεγαλύτερα από αυτά των ομολόγων, οι αγορές προεξοφλούν αναδιάρθρωση δανείων ή στάση πληρωμών.

Ο επικεφαλής οικονομολόγος της Goldman Sachs για την Ευρώπη, Έρικ Νίλσεν, εκτιμά,  ότι η ελληνική κυβέρνηση ίσως προτείνει εθελοντικά στους ομολογιούχους μία συμφωνία για την αναδιάρθρωση του χρέους, «σε κάποια στιγμή μέσα στους επόμενους μήνες.»

Αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους βλέπει ακόμα, σε έκθεση της με ημερομηνία 21 Απριλίου, και η JP Morgan.

Σύμφωνα με το Bloomberg, οι επενδυτές ανησυχούν ότι το Ελληνικό Δημόσιο είτε θα μειώσει είτε θα μεταθέσει χρονικά ένα τμήμα της αποπληρωμής του χρέους (ή των τόκων) στους κατόχους ελληνικών ομολόγων.

«Η αγορά έχει χάσει τελείως την εμπιστοσύνη της στην Ελλάδα», σχολίασε ο στρατηγικός αναλυτής της αγοράς σταθερού εισοδήματος της Nomura International, στο Λονδίνο, Σιν Μαλόνεϊ.

Σημειώνεται ότι τα CDS είναι υψηλότερα από την Ελλάδα στην  Αργεντινή (843), τη Βενεζουέλα (815) και το Πακιστάν (649).

Συνειρμοί...Ημερών Αβεβαιότητας

του Σεραφείμ Μακρή || www.democracycrisis.com

Γράφει ο  Michael Llewellyn Smith σε άρθρο του στην Καθημερινή 15/11/2009:

"Το καλοκαίρι του 1922 ο ελληνικός στρατός στη Μικρά Ασία είχε στρατοπεδεύσει σε αμυντική θέση στις γραμμές που κατείχε τον τελευταίο χρόνο. Απέναντί του είχε έναν δεινό πλέον τουρκικό στρατό, τον οποίον είχε δημιουργήσει ο Κεμάλ Πασάς.

Η «Καθημερινή» δημοσίευσε το διάσημο κύριο άρθρο «Οίκαδε» στις 14/26 Αυγούστου 1922. Σε αντίθεση με πολλά κύρια άρθρα που είχε γράψει ο Γεώργιος Α. Βλάχος, ο ιδρυτής της εφημερίδας, αυτό ήταν ανυπόγραφο. Αλλά είχε ορθά υποτεθεί ότι ήταν δικό του. Υποστήριζε ότι δεν πήγαινε άλλο. Ο ελληνικός λαός και οι ένοπλες δυνάμεις είχαν κάνει ό,τι μπορούσαν. Οι συμμαχικές διασκέψεις, που είχαν λάβει χώρα από τότε που ο Βενιζέλος έπεσε από την εξουσία, δεν είχαν αποφέρει αποτελέσματα. «Αύριον έρχεται το φθινόπωρον και μεθαύριον ο χειμών. Και η Ελλάς, διά λόγους σπουδαίους, διά λόγους αποβλέποντας εις την ιδίαν αυτής γαλήνην, έχει την υποχρέωσιν να διαχειμάση οίκαδε». Τρεις μέρες αργότερα ο Βλάχος επανέλαβε τη συμβουλή του σε ένα κύριο άρθρο με τίτλο «Οι Πομερανοί»."

Πάλι αυτές τις ημέρες η ιστορική αυτή εφημερίδα, τοποθετημένη στον αξιακό χώρο της αντιβενιζελικής παράταξης τότε και στην εξέλιξή (?) του χώρου αυτού σήμερα, μας προτρέπει να σπεύσουμε στη χρήση του μηχανισμού στήριξης (ΔΝΤ και λίγο Ευρωπαϊκό παραμύθι). Ας την κρίνουν οι αναγνώστες της. 

Διαβάστε εδώ ολόκληρο το κείμενο εκείνου του άρθρου. Κάθε ομοιότητα με πρόσωπα ή καταστάσεις είναι μια ιστορική φάρσα.

H Πτώση του Βερολίνου (μία τέτοια εποχή, το 1945)- Μέρος Γ΄.
του Μανώλη Βαρδή || www.democracycrisis.com

Τον Σεπτέμβριο του 2004 παρουσιάζεται στο κοινό η ταινία Der Untergang (The Downfall), μία ταινία που γύρισε ο Oliver Hirschbiegel με παραγωγό και ιθύνοντα νου τον Bernd Eichinger (άλλα έργα του The Name of the Rose, The House of Spirits, Nowhere in Africa). Το κινηματογραφικό προηγούμενο των τελευταίων ημερών του Χίτλερ στο καταφύγιό του στο Βερολίνο ήταν η ταινία Der letzte Akt (1955) του G.W. Pabst, ενώ το σενάριο βασίστηκε εν πολλοίς στο προαναφερθέν βιβλίο του Joachim Fest (βλέπε πρώτο μέρος).
Βασικός άξονας της ταινίας ήταν η αντιπαραβολή δύο κόσμων: του κόσμου του Bunker, μεταφορική απόδοση της περίκλειστης ναζιστικής εξουσίας των 12 ετών, και τον «εξωτερικό κόσμο» των δρόμων του Βερολίνου, της αναρχίας και της καταστροφής. Μέσα στο Bunker πραγματοποιείται αυτή η περίεργη μερικές φορές «πύκνωση» της ιστορίας σε μία προσωπικότητα (verdichtet). Η άποψη του βιβλίου του Fest αλλά και της ταινίας είναι ότι η «πτώση» (στα γερμανικά Der Untergang που σημαίνει κάτι περισσότερο από απλή ήττα, σημαίνει ολική καταστροφή) έρχεται σαν αποτέλεσμα της συνειδητής βούλησης του Χίτλερ για (αυτό-) καταστροφή.
Επανερχόμαστε στο παραδοσιακό ερμηνευτικό σχήμα του «χιτλερισμού», ότι δηλαδή για όλα φταίει ο Χίτλερ και η ακολουθία του, αθωώνοντας τον απλό γερμανικό λαό, ο οποίος παρακολουθεί ανήμπορος τα διαδραματιζόμενα (ο νεαρός Peter και η γραμματέας), και ο οποίος όταν τελειώσει η παραζάλη, είναι έτοιμος να ανοίξει ένα νέο κεφάλαιο γερμανικής ιστορίας.
Η (έστω αρνητική) μυθοποίηση του Χίτλερ και των ομοίων του παρουσιάζεται μέσω της μη προβολής- ανάμεσα σε άλλα- των νεκρών σωμάτων τους, ενώ τριγύρω απεικονίζονται διαμελισμένα πτώματα και πολύ αίμα. Πρόσωπα όπως ο Σπέερ και ο Σένκ αντιδιαστέλλονται προς τους φανατικούς Ναζί, τρόπον τινά ως ιδεολογική παρακαταθήκη της μεταπολεμικής Γερμανίας. Εδώ αξίζει να σημειωθεί ότι ο «διανοούμενος» Σπέερ, του οποίου την αυτοβιογραφία και τα απομνημονεύματα επιμελήθηκε ο J. Fest μετά την απελευθέρωσή του το 1966, δεν είναι και τόσο «αθώα» ιστορική μορφή (εξαναγκασμός αιχμαλώτων και Εβραίων σε καταναγκαστική εργασία για την οικοδόμηση των αρχιτεκτονικών του σχεδίων, κ.α.), ενώ ο φυσικός Σένκ είχε γνωστό εγκληματικό παρελθόν.
Η κριτική της αριστεράς στο φιλμ (κυρίως μέσω του Wim Wenders) εστιάζεται στην τάση «απάλυνσης» της βαθύτερης εγκληματικής δομής της ναζιστικής εξουσίας, λόγου χάριν δεν εμφανίζονται πουθενά νύξεις για τα προηγούμενα εγκλήματα της ναζιστικής περιόδου. Όμως το καινούργιο που κομίζει η ταινία είναι ακριβώς η ενασχόληση με τις ηγετικές μορφές αυτής της εξουσίας.
Πολλές φορές όταν (πολύ-) ασχολούμαστε με δομές και ιστορικές τάσεις παθαίνουμε αυτό που θέλουμε να αποφύγουμε: ρίχνουμε στην μυθολογική αφάνεια τους πρωταγωνιστές της δράσης, τους «κρύβουμε». Η ταινία τους επαναφέρει στην επιφάνεια, όμως και αυτή η απόπειρα γίνεται στα πλαίσια του κλασικού σχήματος της ενοχοποίησης κάποιων- αθώωσης των υπολοίπων (εδώ, η ριζοσπαστική αριστερή κριτική έχει δίκιο…)
Τελικά, είναι πολύ δύσκολο να «αφηγηθείς» ικανοποιητικά ιστορικά γεγονότα. Είναι πολύ δύσκολο σε μεταπολεμικές εποχές ευμάρειας και λήθης να συλλάβεις ότι κάποιοι πόλεμοι είναι κάτι περισσότερο από πόλεμοι, είναι τιτανομαχίες κοσμοθεωριών και ιδεολογικών συστημάτων. Γι’ αυτό-σωστά- οι ήττες είναι «πτώσεις».

ΠΗΓΕΣ
Jürgen Pelzer, “The facts behind the Guilt”?. Background and implicit intentions in Downfall, German Politics and Society, 81/25/1 (2007)
John Bendix, Facing Hitler. German responses to Downfall, German Politics and Society, 81/25/1/2007.

British Election Map. This interactive graphic allows users to view previous election results and to examine the effects of voting intentions in the election due on May 6th, The Economist, 20/4/2010.

David Cameron edges second leaders’ debate, according to Times poll, by Roland Watson, Times Online, 23/04/2010

General Election 2010: David Cameron fights back in second leaders' debate, by Andrew Porter and Robert Winnett, Telegraph 23/04/2010

Pre-polls verdict on 2nd leaders debate: Brown least stylish but most substantial, by James Macintyre, New Statesman 22/04/2010 

Election debate: Nick Clegg survives the storm, by Patrick Wintour and Polly Curtis, The Guardian 23/04/2010

Paul Rowen and the anatomy of a Lib Dem expenses scam, by Ed Howker, Spectator 22/04/2010

Δώδεκα χρόνια χωρίς τον Κωνσταντίνο Καραμανλή, της Ελένης Μπίστικα, Η Καθημερινή 23/04/2010

Η εκδίκηση της πολιτικής, του Σταύρου Λυγερού, Η Καθημερινή 23/04/2010

Είναι γεγονός ότι τη μερίδα του λέοντος από το γιγαντιαίο ποσό που εμφανίζεται ως δημόσιο χρέος την έχουν ιδιοποιηθεί τα μεγάλα «ψάρια» της διαπλοκής. Το διόλου ευκαταφρόνητο υπόλοιπο, όμως, διαχύθηκε ποικιλοτρόπως στα χαμηλότερα επίπεδα της κοινωνικής πυραμίδας. Κατ’ αυτόν τον τρόπο συντηρήθηκε και σ’ αυτά τα επίπεδα μία τηρουμένων των αναλογιών οικονομική άνεση, η οποία μάλιστα παρήγαγε ξιπασμένες και νεοπλουτίστικες συμπεριφορές. Ετσι εξασφαλίσθηκε η μακρόχρονη ιδεολογική συναίνεση της κοινωνίας σε μία πορεία, η οποία με μαθηματική ακρίβεια οδηγούσε στον γκρεμό.

Η κρίσιμη διαφορά είναι πως τα μεγάλα «ψάρια» έχουν διεξόδους, ενώ τα μικρά όχι. Εχει αποδειχθεί ιστορικά ότι όποτε η «μικροαστική θάλασσα» μιμείται την τηλεοπτική καρικατούρα των πλουσίων, στο τέλος πληρώνει δυσβάσταχτο λογαριασμό. Αυτό που συμβαίνει τώρα είναι επανάληψη με άλλη μορφή και σε πολύ μεγαλύτερη κλίμακα αυτού που συνέβη με τη φούσκα του Xρηματιστηρίου 10 χρόνια πριν. Τότε λεηλατήθηκαν οι οικονομίες όσων ανοήτως πίστεψαν ότι θα έβγαζαν τζάμπα χρήμα. Τώρα, δυστυχώς, τα βάρη πέφτουν επί της κεφαλής δικαίων και αδίκων. Θα υποστούν επώδυνη αφαίμαξη και οι εργατικοί και οι συνεπείς.

Μια παρ΄ ολίγον συνάντηση στο Σύνταγμα, Το Βήμα 23/04/2010

Τα στελέχη του ευρω-ατλαντικού κλιμακίου διασταυρώθηκαν κατά της έξοδό τους από το υπουργείο Οικονομικών με διαδηλωτές οι οποίοι συμμετείχαν χθες το μεσημέρι στο συλλαλητήριο της ΑΔΕΔΥ στην πλατεία Συντάγματος. Ευτυχώς έγιναν αντιληπτοί μόνο από τους φωτογράφους και τους εικονολήπτες των καναλιών. Διότι αν οι διαδηλωτές αναγνώριζαν τον επικεφαλής της αποστολής της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας κ. Κλάους Μαζούχ (αριστερά, με το σακάκι στον ώμο) και θυμούνταν παλαιότερες δηλώσεις του, ίσως να ήθελαν να του απαντήσουν. Σε πρόσφατη «αποστολή» του στη χώρα μας (στις 7 Ιαν. 2010), ο κ. Μαζούχ είχε υποστηρίξει σε συνάντηση που είχε με τον υπουργό Εργασίας κ. Α. Λοβέρδο και τον υφυπουργό κ. Γ. Κουτρουμάνη ότι «με 720 ευρώ τον μήνα ο συνταξιούχος δεν περνάει άσχημα στην Ελλάδα», υπονοώντας ότι πρέπει να μειωθούν κι άλλο οι συντάξεις! 

Μαθητευόμενοι μάγοι, του Νίκου Μπακουνάκη, Το Βήμα 23/04/2010

Αλ. Τσίπρας: Δημοψήφισμα για το ΔΝΤ, Η Αυγή 22/04/2010

ΗΠΑ: Κέρδη 335% λόγω... κρίσης!, του Γιώργου Δελαστίκ, Έθνος 22/04/2010

Εδώ αρχίζει το ανατριχιαστικό μέρος αυτής της ιστορίας. Αφού ο τζίρος μειώθηκε και τα κέρδη απογειώθηκαν, είναι προφανές ότι μειώθηκαν τα έξοδα των επιχειρήσεων. Με ποιο τρόπο; Με τον απλούστερο: τη μαζική σφαγή των εργαζομένων. Αυτές οι 500 επιχειρήσεις που μέσα στο 2009 συσσώρευσαν αστρονομικά κέρδη... απέλυσαν 821.000 εργαζόμενους!

Πρόκειται για φρικιαστικό δείγμα της κοινωνικής αναλγησίας του συστήματος, αλλά και της θεαματικής αναδιανομής του κοινωνικού πλούτου υπέρ των πλουσίων και εις βάρος των εργαζομένων που συντελείται στο πλαίσιο της κρίσης.

Εκεί δε που γίνεται κανείς κυριολεκτικά έξαλλος είναι όταν βλέπει στην πρώτη δεκάδα των 500 να επανέρχονται η Μπανκ οβ Αμέρικα και η Τζ. Π. Μόργκαν Τσέις (στις θέσεις 5 και 9 αντιστοίχως).

Πρόκειται για δύο τράπεζες που έναν χρόνο νωρίτερα βρίσκονταν στα όρια της χρεοκοπίας και διασώθηκαν απορροφώντας δεκάδες δισεκατομμύρια δολάρια κρατικής στήριξης - παίρνοντας δηλαδή μέσω της αμερικανικής κυβέρνησης όλους τους φόρους που κατέβαλαν στο κράτος δεκάδες εκατομμύρια Αμερικανοί πολίτες για σχολεία, νοσοκομεία, δρόμους κ.λπ.

Ποιος αλήθεια πρέπει να κρυφτεί κ. Παπανδρέου;, www.antinews.gr, 22/04/2010 

Και ενώ ο κ. Παπανδρέου «πανηγύριζε» που επιτέλους κατάφεραν, μετά  από έξη μήνες , να υπολογίσουν το έλλειμμα, δεν είχε λέξη να πεί:

1. Πού ήταν τα spreads όταν ανέλαβε την εξουσία;

2. Που ήταν ο γενικός δείκτης του χρηματιστηρίου και που έπεσε σήμερα;

3. Που είναι τα λεφτά που έλεγε ότι υπάρχουν;

4. Τι  δουλειά έχει στη χώρα μας το ΔΝΤ και ποιος το προσκάλεσε;

5. Γιατί επιτέλους δεν ενεργοποιεί τον υποτιθέμενο μηχανισμό ασφαλείας παρά παρακολουθεί αμήχανος τις εξελίξεις;

6. Τέλος  υπάρχουν  ή δεν υπάρχουν «κόκκινες γραμμές» στις διαπραγματεύσεις με το ΔΝΤ; Γιατί σήμερα ο κ. Πεταλωτής είπε ότι δεν υπάρχουν; Δηλαδή είναι όλα …πάνω στο τραπέζι;

Η Παρατεταμένη Εφηβεία της Ελληνικής Πολιτικής Τάξης, του Ναπ.Λιναρδάτου, e-rooster.gr 13/04/2010

Δεν έχει κανείς παρά να ανατρέξει στα δημοσιεύματα σοβαρών εφημερίδων αμέσως μετά τις εκλογές του 2004 και να διαβάσει τις αναλύσεις περί της νέας διακυβέρνησης Καραμανλή. Ελάχιστοι τότε παρατηρούσαν ότι ο Κώστας Καραμανλής ποτέ στην ζωή του δεν επέδειξε καμιά ιδιαίτερη ικανότητα ή ενδιαφέρον. Ότι η εκλογή του στην αρχηγία της ΝΔ έμοιαζε περισσότερο με διορισμό ημετέρου στο δημόσιο. Ότι ως αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης δεν έκανε καμιά ουσιαστική αλλαγή στο κόμμα και δεν πρότεινε κάτι νέο και ριζοσπαστικό για την ελληνική κοινωνία. Ως πρόεδρος της ΝΔ και αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης αρκέσθηκε σε μια αδιάφορη και συνήθη διαχείριση της υπάρχουσας τάξης καταστάσεων και ατόμων. Εν ολίγοις, η μέχρι 2004 πορεία του είχε προδιαγράψει με μαθηματική ακρίβεια τα όλα όσα επακολούθησαν αργότερα.

(...)

Βλέποντας κανείς τα συνεχή λάθη της κυβέρνησης αυτούς τους μήνες καταλαβαίνει πως αυτές η «ομαλές συνθήκες» δημιούργησαν μια πολιτική τάξη που βρίσκεται σε μια κατάσταση παρατεταμένης εφηβείας. Μια πολιτική τάξη που έχει χάσει βασικά πολιτικά ένστικτα και ικανότητες και είναι ανήμπορη να διαχειριστεί σοβαρές κρίσεις. Κλασσική περίπτωση ο Κώστας Καραμανλής που βλέποντας ότι είχε να αντιμετωπίσει μια κρίση από την οποία δεν μπορούσε να απεμπλακεί ξοδεύοντας τα χρήματα των φορολογουμένων και μεγιστοποιώντας το κράτος αποφάσισε με την πρόφαση των πρόωρων εκλογών να εγκαταλείψει την θέση του. Το 2007 αντιμετωπίζοντας μια περιβαλλοντική κρίση θα δείξει την ίδια ανικανότητα να κάνει το οτιδήποτε χρήσιμο αλλά τότε χρησιμοποιώντας την κλασσική μεταπολιτευτική συνταγή θα μοιράσει τριχίλιαρα σε πυρόπληκτούς και μη.

Όσο για την σημερινή κυβέρνηση, αυτή θα ξοδέψει τις πρώτες εβδομάδες της νομίζοντας ότι αγνοώντας την κρίση, η κρίση θα αγνοήσει τη χώρα. Θα είναι μια από τις πρώτες ψεθευσθήσεις που θα πρέπει να απαρνηθεί και από τότε θα δρομολογηθεί μια πορεία που θα καθιστά την κυβέρνηση Παπανδρέου πάντοτε ένα βήμα πίσω από τις εξελίξεις. Τώρα στο μόνο που μπορούμε να ελπίζουμε είναι ότι η μεγάλη κρίση θα αναγκάσει τους κυβερνώντες να ανακαλύψουν στους ευατούς τους ικανότητες που για δεκαετίες έχουν μείνει αχρησιμοποίητες.

Γιατί απεργώ σήμερα,

του Σεραφείμ Μακρή || www.democracycrisis.com

Τετάρτη 24/02/2010

Απεργώ γιατί όσο κι αν ακούγεται οξύμωρο επιθυμώ να στηρίξω την πατρίδα , τη χώρα που διαπραγματεύεται, δίνοντας στην Κυβέρνηση που έχει την ευθύνη αυτής της διαπραγμάτευσης το επιχείρημα της απώλειας της κοινωνικής συνοχής. Βλέπετε ακόμα και τώρα υποθέτω (αν και δεν είμαι σίγουρος…) ότι η Κυβέρνηση διαπραγματεύεται με όσους πρέπει και αναζητά συμμαχίες παντού.

Γιατί αντιστέκομαι στις φωνές εντός κι εκτός Ελλάδας, εντός κι εκτός Ευρώπης που έχουν στοιχηματίσει στην κατάρρευση του Ευρώ και συνακόλουθα στον τερματισμό της Ευρωπαϊκής περιπέτειας…

Γιατί δεν επιθυμώ ούτε το χάδι του ΔΝΤ, ούτε το μέσα –έξω από την Ευρωζώνη (όπως ελπίζουν μερικοί…) ούτε και το τέλος της Ευρωζώνης με την Ελλάδα σε κάθε περίπτωση από τις τρεις, παρία χρεωκοπημένης εθνικής κυριαρχίας, έρμαιο σε GLADIO και Βαριοπούλες…

Γιατί δεν επιθυμώ, όσοι με τις ακρότητες των θεωρητικών κατασκευασμάτων τους, με την έλλειψη μιας έστω, κάποιας λίγης, ηθικής των πράξεων τους που μας οδήγησαν εδώ να μιλάνε τώρα για σκοινί.

Απεργώ ωστόσο και για κάποια περισσότερο απτά πράγματα:

Γιατί αυτή την ώρα κινδυνεύει, η κοινωνική ειρήνη και η κοινωνική συνοχή από όσους εμπορεύονται τον τρόμο και τη μόνη αλήθεια…

Γιατί μειώνουν το δικό μου, παγωμένο από πρόπερσι, μισθό πολύ περισσότερο από όσο ακούτε, για να περιορίσουν τη σπατάλη(!) την ώρα που τίποτα δε συζητιέται για τη φοροδιαφυγή και την εισφοροδιαφυγή, για τους κοινωνικούς πόρους που κάποιοι λυμαίνονται μιας και έχουν δύναμη πιο μεγάλη από τη δημοκρατικά εκλεγμένη κυβέρνηση…

Γιατί μειώνουν ομοιόμορφα παντού και στα ρετιρέ και στα ισόγεια, μόνο που όσο κατεβαίνεις πιο κάτω πονάει περισσότερο.

Γιατί,εντέλει, η μείωση του δικού μου μισθού περνάει στην αγορά και στην κοινωνία και οδηγεί στις αυτεκπληρούμενες προφητείες των εκατομμυρίων ανέργων και της μειωμένης εθνικής κυριαρχίας.

Euro skepticism or Europe skepticism ante portas
Του Σεραφείμ Μακρή || www.democracycrisis.com

Πέμπτη 04/02/2010

Another scotch please…
Πίσω στο μακρινό 1995. Μια βραδιά όπως οι άλλες, στην κουζίνα του Rayleigh Tower, University of Essex. Στην παρέα, συγκάτοικοι από διάφορα μέρη του κόσμου. Η συζήτηση επικεντρώνεται με ένα Γερμανό που σπουδάζει πολιτικές επιστήμες στο γιατί η Ελλάδα επιθυμεί να είναι μέλος της Ένωσης, τι επιδιώκει δια αυτού. Το επιχείρημα του φίλου από τη Γερμανία απλό, η Ελλάδα είναι στην Ένωση για τα πακέτα Ι,ΙΙ κλπ. Η συζήτηση μακραίνει. Τα σύνορα της Ευρώπης,  λέει ένας Έλληνας που σπουδάζει στατιστική…Τι είναι σύνορα ξαφνιάζεται ο Γερμανός. Βλέπεις αυτός ανήκει στην καρδιά της Ευρώπης, τα σύνορα είναι κάτι μακρινό. Σύνορα, λέει ο Έλληνας, είναι το Καστελλόριζο, η Κρήτη, ο Εύξεινος Πόντος. Η απορία ζωγραφισμένη –και τι σχέση έχει η Ένωση με αυτά; Another scotch please…
Είναι περασμένες 2. Ο Γερμανός φίλος ακούει με έκπληξη έναν Έλληνα να του λέει ότι η Ελλάδα, κερδίζει ή θέλει να κερδίσει με τη συμμετοχή της στην Ένωση, ασφάλεια, μια αίσθηση του ανήκειν σε ένα μεγάλο club, ένα άνοιγμα στον κόσμο. It’s not about the money? Cheers mate…

Αθήνα, δεκαπέντε χρόνια μετά.
Τα Ευρωπαϊκά σύνορα στο νότο είναι διαπερατά από κύματα μεταναστών. Οι μισθοί στο νότο είναι χαμηλοί, πολύ χαμηλότεροι από το Βορρά, ωστόσο ο νότος πάσχει από έλλειψη ανταγωνιστικότητας (έναντι ποιανού; Της Κίνας;). Το 2% της Ένωσης υποχρεώνεται ήδη από προχτές σε μια πολιτική αδιεξόδου: πολιτική που σαρώνει το εισόδημα και φορολογεί αδιακρίτως, πολιτική που σαρώνει το δίκτυ κοινωνικής προστασίας θα φτιάξει στο τέλος στρατιές ανέργων. Η γραφειοκρατία στις Βρυξέλλες δε μπορεί πια να διασώσει τίποτα, το παιχνίδι έχει ξεφύγει…

Νομίζω  ότι είναι η πρώτη φορά που ο Έλληνας εκείνος δεν είναι σίγουρος ότι η Ένωση είναι ένα club στο οποίο θέλει να ανήκει –όχι με αυτό τον τρόπο, όχι με αυτούς τους όρους: μια Ευρώπη που αλλιώς αισθάνεται τον εαυτό της στην καρδιά και αλλιώς στα άκρα δεν τον αφορά.

A glass of wine please. Ξανασκέφτεται εκείνη την παλιά συζήτηση: η Ελλάδα που αναζητάει στην Ένωση την ασφάλειά της. Τώρα η φράση οφείλει να ξαναγραφτεί: η Ευρώπη οφείλει να αναζητήσει τα σύνορά της στο Αγαθονήσι, αλλιώς τα spreads θα παραμείνουν υψηλά… Αλλιώς ότι σήμερα ξεκινάει ως Euro skepticism θα γίνει αύριο Europe skepticism.

False flags
Του Σεραφείμ Μακρή || www.democracycrisis.com

Δευτέρα 08/03/2010

Σε ένα σημείωμα, εδώ, την Πέμπτη 4/2/2010 διατύπωσα για πρώτη φορά την πιθανότητα ανόδου του Ευρωσκεπτικισμού στην Ελλάδα για πρώτη φορά από την είσοδο της χώρας στις Ευρωπαϊκές Κοινότητες το 1981. Η άνοδος αυτού του ρεύματος προετοιμαζόταν αργά για αρκετά χρόνια, η εμφάνισή του αναβαλλόταν εξαιτίας ευνοϊκών οικονομικών συγκυριών αλλά και εφαρμοζόμενων πολιτικών. Αναβαλλόταν επίσης από την ακραία και αντιευρωπαϊκή εκπροσώπησή του από τμήματα της άκρας δεξιάς και της αριστεράς τα οποία ούτε το ρεύμα μπορούσαν να εκφράσουν αλλά και απωθούσαν με τις τοποθετήσεις τους τμήματα της κοινής γνώμης που δεν επιθυμούσαν την πλήρη έξοδο από την Ένωση, διέβλεπαν όμως προβληματικές καταστάσεις στη δημιουργία του Ενωσιακού εγχειρήματος. Η σημερινή οικονομική και αυριανή κοινωνική συγκυρία αλλάζει άρδην αυτά τα δεδομένα. Η πορεία της χώρας στην Ένωση, η συμμετοχή της σε αυτήν δε μπορεί να συνεχίζεται όπως μέχρι σήμερα και αυτό αφορά και την Ελλάδα και την Ένωση.

Η Ελληνική πορεία μέχρι τώρα ως χώρα μέλος της Ένωσης αλλά και της Ευρωζώνης οδηγεί σε μια νέα αντίληψη για το τι επιδιώκουμε και πως μέσα στην Ένωση. Επί μακρόν για τους Έλληνες η Ένωση ήταν αφενός η παχιά αγελάδα που αρμέγαμε (και αρμέγουμε) και αφετέρου ένας οργανισμός που επιβάλλει τις εκσυγχρονιστικές θελήσεις του σε ένα κατά τα λοιπά κορπορατιστικό και αδύναμο κράτος. Αυτή υπήρξε η εργαλειακή προσέγγιση της ελληνικής κυβερνώσας ελίτ (πολιτικοί, επιχειρηματίες, τύπος, πνευματικοί ταγοί) μέχρι σήμερα όπου εμφανώς έχει φτάσει στα όρια της.

Από τη μια οι εισροές χρήματος και τεχνογνωσίας από την Ένωση –με ευθύνη αυτής της κυβερνώσας ελίτ-, ουδέποτε οδήγησε σε σύγκλιση με τους Ευρωπαϊκούς μέσους όρους: και αυτό δεν αφορά μόνο στο εισόδημα αλλά και σε μια σειρά από δείκτες που αφορούν την καθημερινότητα του πολίτη. Ενώ την ίδια στιγμή ήταν ολοένα και πιο φανερό ότι στο παζάρι που γινόταν (με συγχωρείτε: στη διαπραγμάτευση) στους Ευρωπαϊκούς Θεσμούς η Ελλάδα υποχωρούσε συνεχώς: η συρρίκνωση της παραγωγικής βάσης της χώρας δεν είναι αποτέλεσμα της συνήθους Ελληνικής κεφαλαιακής καχεξίας μέσα από διαδικασίες αποεπένδυσης και κρατικού αρτηριοσκληρωτισμού όσο μιας μη διαφανούς κατανομής αυτής της παραγωγικής βάσης σε Ευρωπαϊκό Επίπεδο. Εξηγούμαι: δεν πρόκειται για κανένα μυστικό σχέδιο συνωμοσίας εναντίον της Ελλάδας, είναι απλώς η συστηματική εξυπηρέτηση των συμφερόντων του σκληρού πυρήνα των εξαγωγικών Ευρωπαϊκών Κρατών χωρίς απάντηση από τη δική μας κυβερνώσα ελίτ. Αδυναμία και βόλεμα…

Δεν πήγαμε στην Ένωση ποτέ για να διαπραγματευτούμε τον οποιοδήποτε μετασχηματισμό της παραγωγικής βάσης, ενδιέφερε μόνο η εξαγορά του κλεισίματος ολόκληρων κλάδων να γίνει με έναν τρόπο που δε θα είχε συνέπειες για την πολιτική ηγεμονία αυτής της κυβερνώσας ελίτ. Δεχτήκαμε τη μετατροπή της πρωτογενούς παραγωγής σε επιδοτούμενο μηχανισμό απόσυρσης προϊόντων αφού εν τέλει εξασφαλιζόταν η πολιτική της στήριξη στις εκλογές. Η πληροφορική στην Ελλάδα μετά από 1 και 2 και 3 και 4 προγράμματα στήριξης μπορεί να ισχυριστεί κανείς ότι είναι υγιής κλάδος; Ή μήπως μπορεί να αποτολμήσει κανείς να εξηγήσει ποιο είναι το ενεργειακό σχέδιο αυτής της χώρας –πως θα αξιοποιήσει παλιές και νέες τεχνολογίες για το σκοπό αυτό; Αλλά αυτά είναι οι δικές μας αδυναμίες.
Η αδυναμία της Ένωσης είναι ότι οι θεσμοί της ευνοούν αυτούς που έχουν την ισχύ να τους χρησιμοποιούν και ξέρουν τι θέλουν…Η αδυναμία της Ένωσης είναι ότι τη στιγμή που ο παράνομος μετανάστης ξαναγυρίζει από εκεί που ήρθε, στα σύνορα της χώρας μας δηλαδή. Καμιά (πολιτική έστω…) στήριξη σε αυτή τη μετατροπή ενός Ευρωπαϊκού προβλήματος σε Ελληνικό. Έτσι ο Γερμανός πολίτης, που δε θέλει να επιβαρυνθεί ούτε ένα cent για τη διάσωση της Ελλάδας, επιβαρύνει τον Έλληνα φορολογούμενο με πολλά δις Ευρώ το χρόνο για τη φύλαξη των Ευρωπαϊκών συνόρων και τη υποδοχή –σπάσιμο μεταναστευτικών ροών για να μην ενοχληθούν οι θαμώνες στις μπυραρίες της Νυρεμβέργης…Α, και με την ευκαιρία, η Γερμανική κυβέρνηση εφαρμόζει το δίκαιο της θάλασσας ( ζώνη των 12 μιλίων) στη Βόρεια θάλασσα καλώντας την Ελλάδα να μην κάνει το ίδιο στο Αιγαίο, ούτε καν νότια της Κρήτης. Όλα αυτά είναι , αν μη τι άλλο ενδιαφέρουσες όψεις κοινής Ευρωπαϊκής πορείας.

Εν κατακλείδι: η ήττα της Ελληνικής κυβερνώσας ελίτ είναι κάτι παραπάνω από εμφανής στον τρόπο που διαχειρίστηκε τη συμμετοχή της χώρας στο Ενωσιακό project. Είναι ώρα , αφού δεν ξέρουν τι τους γίνεται να αρχίσουν να μας ρωτάνε: αντί κανείς να σπαταλά φαιά ουσία σε νόμους παροχής ιθαγένειας (και άλλοι να σπαταλούν την ίδια ουσία σε αναζήτηση δημοψηφισματικών τεχνασμάτων επί τεχνικών θεμάτων) μήπως θα έπρεπε στις προσεχείς Δημοτικές και Νομαρχιακές εκλογές να τεθεί ναι να συζητηθεί και να ψηφιστεί από τον Ελληνικό Λαό ένα σχέδιο για την πορεία της χώρας σε Ενωσιακό Επίπεδο; Αν η ώρα των δημοψηφισμάτων έχει έρθει ας γίνει μια αρχή με κάτι που να έχει αξία. Εφεξής ό,τι προέρχεται από την Ένωση και αφορά αλλαγές όπως αυτές που προγραμματίζονται για το 2020 οφείλει να έχει την έγκριση του Λαού.

Ο αριθμός των Δημοσίων Υπαλλήλων στην Ελλάδα- Ένα από τα μεγαλύτερα κρατικά μυστικά αποκαλύπτεται…

του Σεραφείμ Μακρή || www.democracycrisis.com

Πέμπτη 11/03/2010

Το σημερινό σημείωμα είναι αποτέλεσμα μιας βαθιάς έρευνας σε απόρρητα κρατικά αρχεία στα οποία ως επτασφράγιστο μυστικό κρατιόταν μέχρι σήμερα ο αριθμός των δημοσίων υπαλλήλων στην Ελλάδα. Ένα μυστήριο σήμερα έρχεται στο φως. Χιλιάδες δημοσιογράφοι και δημοσιολόγοι παντός είδους αναζητούσαν από ραδιοφώνου, τηλεοράσεως και διαδικτύου το μαγικό αριθμό. Οι φήμες ότι ο αριθμός αυτός είχε φτάσει ή και ξεπεράσει το 1,000,000 ή κατά άλλους και το 1,500,000 εκατομμύρια μετατρέποντας έτσι τη χώρα σε Σοβιετία είχαν από καιρό φουντώσει στην Αθήνα. Αν αυτά τα νούμερα είχαν σχέση με την πραγματικότητα το αποτέλεσμα για την παγκόσμια οικονομία θα ήταν τεράστιο: θα σήμαινε ότι υπήρχε χώρα στον καπιταλιστικό κόσμο όπου το 33% του εργατικού δυναμικού θα εργαζόταν στο Δημόσιο Τομέα. Φήμες ήθελαν τον αριθμό να κρατιέται ακόμα και σε ειδικά διαμορφωμένο χώρο κάτω από την αίθουσα πολέμου στο Πεντάγωνο για να μην πέσει στα χέρια ελεγκτών της Eurostat ή του Ρόμπερτ Λάνγκντον (του παγκοσμίου φήμης μελετητή αρχαίων συμβόλων του Πανεπιστημίου του Harvard) ο οποίος ερευνούσε το θέμα κατ’εντολή της λέσχης Βilderberg. Μετά από αυτά, όταν έπεσε στα χέρια μας ο αριθμός, δημοσιευμένος στη σελίδα 74 της εισηγητικής έκθεσης για τον προϋπολογισμό του 2010 του Ελληνικού Κράτους, νιώσαμε βαριά την ευθύνη: έπρεπε να δημοσιεύσουμε ξανά το … δημοσιευμένο νούμερο ή να αφήσουμε αλώβητη την αχλή του μυστηρίου;  Θα μπορούσαμε άραγε να πουλήσουμε το μυστικό στους κερδοσκόπους για να κάνουν δυσχερέστερη τη ζωή μας ή να πετάξουμε το έγγραφο στον Καιάδα; Πήραμε τελικά μια γενναία απόφαση…

Πηγή: Εισηγητική Έκθεση του Κρατικού Προϋπολογισμού 2010 σελίδα 74

Ο πρώτος δράκος
Του Σεραφείμ Μακρή || www.democracycrisis.com

Ας τολμήσουμε μια πρόβλεψη: η προσφυγή της Ελλάδας στο ΔΝΤ είναι μια καλά παιγμένη μπλόφα γύρω από την οποία διαφορετικοί παίκτες οργανώνουν το παιχνίσι τους ελπίζοντας σε μια λάθος κίνηση του αντιπάλου. Ας επιχειρήσουμε να σκιαγραφήσουμε λίγο καλύτερα το παιχνίδι, το είδος του, τους παίκτες και τα πιθανά outcomes (αποτελέσματα). Το όνομα του παιχνιδιού είναι «Αδυναμία της Ελλάδας να δανειστεί και ιδιαίτερα του χρόνου 2011». Επομένως, ως είναι φυσικό παίκτες του παιχνιδιού είναι η Ελλάδα και οι αγορές που τη δανείζουν. Ωστόσο επειδή τόσο η Ελλάδα όσο και οι δανειστές της (αν όχι όλοι οι περισσότεροι) ανήκουν στην Ευρωζώνη, η ίδια η Ευρωζώνη είναι μέρος αυτού του παιγνίου. Τα πράγματα δυσκολεύουν αν σκεφτεί κανείς ότι η Ευρωζώνη είναι μια συλλογική οντότητα και επομένως τόσο η δράση της όσο και τα αναμενόμενα γι αυτήν αποτελέσματα καθορίζονται από τις χώρες μέλη αυτής και εν προκειμένω από τη Γερμανία, τη Γαλλία και τη Βρετανία κυρίως. Σε αυτό το πρώτο σημείωμα θα αναφερθούμε στο παίγνιο όπως εκτιμούμε το έπαιξε μέχρι τώρα η Ελληνική Κυβέρνηση.

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Και η αρχή είναι η 4η Οκτωβρίου οπότε η Ελλάδα αποκτά μια νέα κυβέρνηση. Η Κυβέρνηση αυτή έχει καταφέρει να ανέλθει στην εξουσία πιέζοντας κατάλληλα την Κυβέρνηση Καραμανλή η οποία, κοινοβουλευτικά αδύναμη και ηθικά καταρρακωμένη, υποχρεώνεται ουσιαστικά σε εξευτελιστική έξοδο. Η νέα Κυβέρνηση έχει έρθει στην εξουσία υποσχόμενη ότι μια άλλη πολιτική είναι εφικτή και έχοντας παρουσιάσει σχέδιο 100 ημερών. Η μεγάλη πλειοψηφία στο λαό και στη Βουλή οδηγεί τη νέα Κυβέρνηση σε πρώιμη αλαζονεία και εφησυχασμό. Αλαζονεία που επιδεικνύεται και από πράξεις αμέσως μετά τις εκλογές όπως η παραχώρηση του επιδόματος αλληλεγγύης, η κατάργηση μέτρων της προηγούμενης Κυβέρνησης όπως η απόσυρση και οι ημιυπαίθριοι αλλά και η μη είσπραξη του ΕΤΑΚ για το 2009. Περαιτέρω η νέα Κυβέρνηση προχωράει σε δημιουργική λογιστική: μεταφέρει έσοδα του 2009 στο 2010 και αυξάνει τα έξοδα του 2010 τη στιγμή μάλιστα που τα έσοδα από το ΦΠΑ στο τελευταίο τρίμηνο του έτους μειώνονται περαιτέρω. Ο στόχος είναι απλός: θα φουσκώσουμε το έλλειμμα τώρα και θα πιστωθούμε πολιτικά τη μείωσή του, του χρόνου. Μέχρις εδώ μια απλή επανάληψη της απογραφής Αλογοσκούφη. Βάλτε στο κάδρο και λίγο από Greek Statistics και η εικόνα ολοκληρώνεται.

Ωστόσο μερικά πράγματα είναι διαφορετικά τώρα από το 2004 και την απογραφή Αλογοσκούφη: η διεθνής οικονομία βρίσκεται εν μέσω της χειρότερης κρίσης της από το 1929 και τα περιθώρια να κρύψει κανείς χρέος με μεθόδους Goldman Sachs του 2000 ανύπαρκτα (ειδικά όταν ανακαλύπτει τερατουργήματα στα statistics…). Έτσι εκεί στις αρχές του Νοέμβρη η δήλωση του Πρωθυπουργού της χώρας περί κινδύνων της Εθνικής Κυριαρχίας και η ανακοίνωση σε εμβρόντητους φίλους και εχθρούς ότι το έλλειμμα θα φτάσει το 12,7% του ΑΕΠ για το 2009 σύμφωνα με την απόφαση της Κυβέρνησης (ναι , ήταν απόφαση να εμφανιστεί τόσο και όχι 15% πχ) έδωσε ένα σήμα στις αγορές και οδηγεί σήμερα τη σκέψη σε άλλες ατραπούς. Ένα από τα μέλη της Ευρωζώνης θα βρισκόταν σε δυσκολία να δανειστεί το 2010 αλλά και το 2011 αφού τα ποσά δανεισμού του ήταν περισσότερα από όσα εκτιμούσαν οι αγορές ότι θα μπορούσε να παράγει. Αυτού του είδους τα σήματα δίνονται στις αγορές με πολλούς τρόπους: ένας διατεταγμένος αναλυτής, μια ανεξάρτητη γραφίδα με καλές πληροφορίες, ένας δεύτερος. Το domino έχει μόλις ξεκινήσει. Ένα hedge fund ή μια αξιόπιστη τράπεζα είτε αρχίζει να στοιχηματίζει στη χρεωκοπία του κράτους-Ελλάδα είτε παίρνει αμυντικές θέσεις (αν έχει στην κατοχή του Ελληνικά ομόλογα…). Είναι πια θέμα χρόνου η κρίση εμπιστοσύνης να μεταδοθεί παντού και το αποτέλεσμα αυτής της ανασφάλειας αποτυπώνεται με δύο τρόπους: το νόμισμα της χώρας –που είναι νόμισμα και της Ευρωζώνης- πιέζεται και από αναλογία 1,5 έναντι του δολαρίου στις αρχές Νοεμβρίου κατρακυλάει κάτω από το 1,4 στα μέσα Δεκέμβρη. Την ίδια στιγμή όσοι έχουν Ελληνικά ομόλογα και θέλουν να τα πουλήσουν για οποιαδήποτε λόγο συναντούν δυσκολίες και γι αυτό πρέπει να ρίξουν την τιμή για να τα ξεφορτωθούν. Δηλαδή οι αγοραστές αυτών των ομολόγων ζητούν μεγαλύτερο επιτόκιο (ασφάλιστρο κινδύνου) προκειμένου να τα αγοράσουν. Κι αφήνουμε τρίτο το στοίχημα στη χρεωκοπία της χώρας μέσω CDS. Τα spreads συνεπώς αυξάνονται και όταν η χώρα βγαίνει να αντικαταστήσει τα παλιά ομόλογα με νέα –δηλαδή να πληρώσει το χρέος της βρίσκεται αντιμέτωπη με υψηλότερα επιτόκια δανεισμού και η ανησυχία είναι διαρκής και  ανατροφοδοτούμενη.

Κι ενώ συμβαίνουν αυτά, η νέα Κυβέρνηση μοιράζει επιδόματα αλληλεγγύης και ασχολείται με την απονομή ιθαγένειας. Οι πρώτες 100 ημέρες έχουν παρέλθει χωρίς φυσικά να ψηφιστούν τα νομοσχέδια του προγράμματος, το χρέος κλείνει στα 300 Δις Ευρώ και κάπου εδώ το παιχνίδι αλλάζει. Οι τόνοι αρχίζουν και σταδιακά γίνονται πιο δραματικοί, με έναν σχεδόν γραμμικό τρόπο: το Προγραμμα σταθερότητας τον Ιανουάριο καταργεί τον προϋπολογισμό του Δεκεμβρίου προβλέποντας μια νέα δέσμη μέτρων (ουσιαστικά την πρώτη). Γίνεται φανερό ότι η προεκλογική «άλλη» πολιτική ουδέποτε υπήρξε σοβαρά. Εκείνη η αποστροφή περί εθνικής κυριαρχίας τα πρόδωσε όλα: αναδείξαμε το πρόβλημα και τώρα χτίζουμε τη στρατηγική μας πάνω σε αυτό. Το θεατρικό έργο  έχει και δράκο και τον λένε χρεωκοπία. Οι διαρροές συνεχείς και οι επίσημες και ημιεπίσημες Πράβδες σπέρνουν το φόβο: η κορύφωση έρχεται στις 3 Μαρτίου με τη δεύτερη δέσμη μέτρων. Σαρώνεται ο Δημόσιος Υπάλληλος (ενώ από όλη τη σπατάλη σε Προμηθευτές και Εργολάβους δεν ακουμπιέται σέντσι) ο οποίος πρωτύτερα και για πάνω από δύο μήνες έχει σταυρωθεί από τα μέσα: αυτός φταίει. Η μέθοδος της προπαγάνδας απλή. 80% φόβος και 20% αποδιοπομπαίος τράγος.

Και ξαναβγαίνουμε να δανειστούμε. Φευ, αποτυχία, τα spreads παραμένουν υψηλά, οι αγορές δεν αγοράζουν λέξη. Αδιέξοδο; Όχι ακριβώς. Γνωρίζοντας ήδη από το Δεκέμβριο που οδηγείται η κατάσταση, Η Κυβέρνηση και ο Πρωθυπουργός προσωπικά εκτελούν μια στρατηγική κίνηση υψηλού (και εύχομαι σοφά οριοθετημένου) ρίσκου. Καθώς η συζήτηση δεν αφορά μόνο την Ελλάδα και ο φόβος της μετάδοσης της μόλυνσης είναι υψηλός, η Κυβέρνηση θυμάται τα μακριά μαλλιά του Σαμψών: αν εμείς συντριβούμε , λέει, θα συντριβεί μαζί μας το Ευρώ και η Ευρωζώνη. Μάλιστα προχωράει, καθώς περνάνε οι ημέρες και σε μια άλλη «απειλή»: αν δε με στηρίξετε θα πάω ΔΝΤ. Bingo! Είναι η εξυπνότερη κίνηση της βραδιάς, Για να πετύχει όμως χρειάζεται και έναν αντίπαλο, κάποιον που θα πιστέψει αυτό που λέει και θα την αφήσει να πάει στο ΔΝΤ. Τον βρίσκει στη Γερμανική αντίδραση (αυτή θα την εξηγήσουμε σε άλλο σημείωμα). Στην πραγματικότητα η Κυβέρνηση δε θέλει να πάει στο ΔΝΤ γιατί όσο κι αν τα οφέλη είναι απτά οι δυσκολίες μπορεί τελικά να είναι περισσότερες και μάλιστα δεν είναι μετρήσιμες στην κοινωνική τους διάσταση. Φυσικά αν το παιχνίδι δε βγει και αναγκαστεί να πάει ΔΝΤ, τότε…Η  Γερμανική αντίδραση λειτουργεί πάντως σαν από μηχανής Θεός: το πρόβλημα γίνεται Ευρωπαϊκό και η Κοινωνική του διάσταση αυξάνει. Η Ελλάδα δεν είναι Ισλανδία και όσοι φοβήθηκαν τη μεταφορά του Αθηναϊκού Δεκέμβρη του 2008 (crisis spreading) γνωρίζουν καλά το γιατί. Αυτό σημαίνει ότι, βοηθούσης της Γερμανικής στάσης, διαμορφώνεται στην Ευρωπαϊκή Ένωση κλίμα υπέρ της βοήθειας και περισσότερο της πολιτικής εμβάθυνσης. Τα προβλήματα της Ευρωζώνης έρχονται στην επιφάνεια. Το ΔΝΤ είναι εργαλείο με έδρα την Washington και η χρήση του φέρνει ρίγη σε ορισμένες Ευρωπαϊκές Πρωτεύουσες. Όσο περισσότερο θα φτάνουμε στο μη περαιτέρω, τόσο περισσότερο η Ευρωπαϊκή Λύση θα έρχεται. Σε κάθε άλλη έκβαση, το τέλος της Ευρωζώνης θα μπορεί να αποφευχθεί μόνο με την έξοδο της …Γερμανίας από τη ζώνη του Ευρώ.

Ας ανακεφαλαιώσουμε: ο δράκος της χρεωκοπίας υπήρξε συνειδητή Κυβερνητική επιλογή για να προωθηθεί μια πολιτική επικυριαρχία τα χαρακτηριστικά της οποίας θα εξελιχτούν σύντομα μπροστά μας. Υπήρξε επιλογή και ταυτόχρονα κίνηση υψηλού ρίσκου πιθανό αποτέλεσμα της οποία θα είναι –όχι να χρεωκοπήσει η χώρα- αλλά να διαρραγεί αμετάκλητα ο κοινωνικός ιστός. Τα μόλις διακρινόμενα σημεία αυτής της επικυριαρχίας θυμίζουν το ρηθέν υπό της Βαρώνης «there is no such thing as society…»

Μέχρι στιγμής η κίνηση φαίνεται να αποδίδει –αλλά πάντα είμαστε υπό την αίρεση του απρόοπτου. Τα δύσκολα όμως για το Λαό (και τον Πρωθυπουργό) είναι μπροστά είτε έτσι είτε αλλιώς. Είτε στις 25 Μαρτίου δοθεί Ευρωπαϊκή Λύση  είτε όχι το παιχνίδι μεταφέρεται από την Υψηλή Στρατηγική και τις Διεθνείς Σχέσεις στη Μικροοικονομία 1 δηλαδή στους ανθρώπους και στις σχέσεις μεταξύ τους. Και το μοίρασμα της μιζέριας είναι μια πολύ δύσκολη υπόθεση.

ΟΜΙΛΙΑ ΓΙΩΡΓΟΥ Α. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ (ΠΕΔΙΟΝ ΤΟΥ ΆΡΕΩΣ), Εκλογές 2009, από www.pasok.gr

Ψηφίζουμε πέντε νομοσχέδια τις πρώτες 100 μέρες, για να δώσουμε οξυγόνο στην οικονομία. Με την καταπολέμηση της ακρίβειας και των άθλιων πρακτικών εις βάρος του καταναλωτή, τραβώντας κόκκινη γραμμή στην ασυδοσία των καρτέλ. Με αυξήσεις πάνω από τον πληθωρισμό, με ένα φορολογικό σύστημα που θα είναι επιτέλους δίκαιο, εργαλείο αναδιανομής εισοδήματος. Για να πληρώνουν επιτέλους όλοι, ανάλογα με τα πραγματικά τους εισοδήματα, με την πραγματική τους φοροδοτική ικανότητα.

Υγιείς επιχειρήσεις σημαίνει άνθρωποι με δουλειά. Γι' αυτό παγώνουμε για ένα χρόνο τις δανειακές υποχρεώσεις όσων επιχειρήσεων είναι σε κρίση. Γιατί κανείς δεν μπορεί να επιχειρεί με το μαχαίρι διαρκώς στο λαιμό. Δίνουμε και όλα τα κίνητρα που απαιτούνται για την ίδρυση νέων επιχειρήσεων.

Γνωρίζω επίσης καλά τι σημαίνει για τους ανθρώπους, όταν η ανεργία χτυπά την πόρτα τους. Η εργασία είναι πάνω από όλα δικαίωμα. Και αυτό το δικαίωμα, θα το  προστατεύσουμε. Θα το προστατεύσουμε, στηρίζοντας τις επιχειρήσεις που διατηρούν τις υφιστάμενες θέσεις εργασίας, αλλά και εκείνες που κάνουν νέες προσλήψεις.

Και βάζουμε τέλος στην εκτεταμένη ανομία στην αγορά εργασίας, στην ανασφάλιστη εργασία, στις εξοντωτικές αμοιβές και ωράρια, στις ομαδικές και ανεξέλεγκτες απολύσεις. Μέσα από το διάλογο των κοινωνικών εταίρων, θα επιβραβεύσουμε οικονομικά και θεσμικά τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις, που εξανθρωπίζουν τις συνθήκες εργασίας για τον ιδιωτικό υπάλληλο. Και παράλληλα, θα ενισχύσουμε την Επιθεώρηση Εργασίας, για να προστατεύσουμε τα δικαιώματά του.

Παπανδρέου: «Δεν υπάρχει κανένα θέμα χρεοκοπίας», Η Καθημερινή 19/03/2010

Ζοζέ Μπαρόζο:«Δεν μπορούμε να παρατείνουμε περισσότερο την παρούσα κατάσταση», Το Βήμα 19/03/2010.

Ένα προς ένα τα άρθρα του φορολογικού νομοσχεδίου, Ελευθεροτυπία, 19/3/2010.

Όλο το νομοσχέδιο για τη φορολογία (μαζί με την αιτιολογική έκθεση), Η Καθημερινή, 19/3/2010.

Το εθνικό μας trash, του Nίκου Γ. Ξυδάκη, Η Καθημερινή 20/03/2010

Το μυστήριο του θάρρους, του Ηλία Μαγκλίνη, Η Καθημερινή 20/03/2010

Το Βερολίνο σπρώχνει την Ελλάδα στο ΔΝΤ! Αλλά εμείς λέμε ΟΧΙ., της Ζέζας Ζήκου, Η Καθημερινή 20/03/2010

Πάντως, ο πρωθυπουργός εξακολουθεί να ελπίζει! Αφού χαρακτήρισε θετικό το μήνυμα που βγήκε από τις συνεδριάσεις του Eurogroup και του Eco/Fin, πρόσθεσε ότι η Ελλάδα περιμένει την επιβεβαίωση της στήριξης της Ευρωπαϊκής Ενωσης, με ένα σήμα που θα εκπέμψει η Σύνοδος Κορυφής στη συνεδρίασή της στις 25 και 26 Μαρτίου. Ο Γ. Παπανδρέου τόνισε ότι κατά την παρουσία του στις Βρυξέλλες μετέφερε τις ελληνικές θέσεις και προσπάθησε να δώσει μια θετική εικόνα της Ελλάδας, η οποία δεν κατοικείται από έναν ανεύθυνο λαό, αλλά παίρνει αποφάσεις τις οποίες τηρεί.

Δηλαδή, αφού ξέχασε τις καταγγελίες του περί ελλείμματος αξιοπιστίας, μίλησε για την Ελλάδα της ευθύνης και του φιλότιμου(!) και της κυβέρνησής του που κάνει ό,τι μπορεί για τη χώρα και το μέλλον της. Και η προσπάθεια αυτή, όπως είπε, αναγνωρίζεται διεθνώς αλλά και από την Ευρωπαϊκή Ενωση. Ευτυχώς...

Παρέμβαση Μπαρόζο για τη βοήθεια, του Άγγελου Κωβαίου, Το Βήμα 20/03/2010

Διχάζει την Ευρώπη το ενδεχόμενο προσφυγής στο ΔΝΤ, Το Βήμα 20/03/2010

Η σύγκρουση των άκρων, του Αντώνη Καρακούση, Το Βήμα 20/03/2010

Η μεγάλη δοκιμασία, Κύριο Άρθρο, Ελευθεροτυπία 20/03/2010

ΕΠΑΝΕΛΑΒΕ ο πρωθυπουργός και στην ομιλία του προς την Επιτροπή Χρηματοπιστωτικής Κρίσης του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και στο υπουργικό συμβούλιο ότι η Ελλάδα θα τα βγάλει πέρα μόνη της, «αρκεί να μπορεί να δανείζεται με λογικούς όρους». Και υπογράμμισε: «Υπ' αυτούς τους όρους η χώρα μας δεν ζητάει και δεν θα ζητήσει οικονομική βοήθεια από κανέναν. Ούτε από τους Ευρωπαίους εταίρους, ούτε από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, που θα ήταν η ύστατη επιλογή μας».

ΕΙΝΑΙ ΚΑΘΑΡΗ η θέση της ελληνικής κυβέρνησης απέναντι στους εταίρους της, από τους οποίους δεν ζητάει ούτε οικονομική βοήθεια ούτε δανεικά, αλλά πολιτική στήριξη, για να μην καταλήξει στην «ύστατη επιλογή», που θα ήταν η προσφυγή στο ΔΝΤ. Αυτή η θέση εκτιμάται όχι μόνο από τη Γαλλία, αλλά και από άλλους συνετούς παράγοντες, που επισημαίνουν ότι πρέπει να διασωθεί η Ελλάδα για να μην επεκταθεί η «πυρκαγιά» και σε άλλες χώρες, όπως είπε ο επικεφαλής της Ντόιτσε Μπανκ. Θα ακούσει, επιτέλους, αυτές τις φωνές η Γερμανίδα καγκελάριος Αγγέλα Μέρκελ ή θα αφεθεί η Ελλάδα να τα βγάλει πέρα μόνη της;

 

Επιστροφή στη δραχμή, του Ανδρέα Ρουμελιώτη, Ελευθεροτυπία 20/03/2010

Το πρωί που θα πας στην τράπεζα θα δεις αστυνομικούς ή φαντάρους απέξω και κατεβασμένα τα ρολά.

ΜΟΝΟ για μια μέρα. Την επομένη θ' ανοίξουν. «Τι ήθελε ο κύριος; Εκατό χιλιάδες ευρώ; Την άλλη εβδομάδα πολύ ευχαρίστως! Θα σας δώσουμε το αντίστοιχο ποσό σε δραχμές. Κάτι εκατομμύρια!»...

ΤΗΝ επόμενη εβδομάδα τα... εκατομμύριά σου θα χάσουν το 50% της αξίας τους γιατί η δραχμή θα υποτιμηθεί στο μισό. Οι εξωτερικές εμπορικές συναλλαγές της χώρας θα γίνονται σε ευρώ, ενώ στη δουλειά σου θα σε πληρώνουν με δραχμές. Θα παίρνεις, δηλαδή, τον μισό μισθό...

Κυβερνητικός πανικός για δανεισμό, Η Αυγή 20/03/2010

Όλοι δεν είναι "ανθέλληνες". Εμείς;, από την Αυγή 20/03/2010

Κινδυνολογίας συνέχεια, Αδέσμευτος Τύπος, 20/03/2010

Μήνυμα από Ιρλανδία..., του Χρήστου Θεοχαράτου, Αδέσμευτος Τύπος 20/03/2010

Αποφάσεις - μπούμερανγκ, Κύριο Άρθρο, Ελεύθερος Τύπος 20/03/2010

«Νταχάου» θέλει η Μέρκελ την ΕΕ!, του Γιώργου Δελαστίκ, Έθνος 19/03/2010

Σε παροξυσμό αντιθέσεων οδηγείται σταδιακά η ΕΕ. Με καταλύτη τη βοήθεια ή όχι προς την Ελλάδα, αναδύονται τώρα οι βαθύτερες διαφορές θέσεων και συμφερόντων των ηγετικών χωρών της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης σε θεμελιώδη ζητήματα. Συγκρούονται πλέον ανοιχτά η Γερμανία με τη Γαλλία, τη στιγμή που η ίδια η γερμανική ελίτ διχάζεται και ταλαντεύεται ως προς τη στρατηγική που πρέπει να ακολουθήσει απέναντι στο ευρώ και στην ΕΕ.

Greek Magic, Greek Religion, by Robert L. Fowler, Illinois Classical Studies, Volume XX (1995). 

Magic, Witchkraft, and Ghosts in the Greek and Roman Worlds, by Daniel Ogden, Oxford University Press, 2002.

Fortune-telling, bad breath and stress in Roman society, by Mary Beard, TLS, 17/3/2010.

Ένας διάλογος που δε έγινε ποτέ έτσι (αν και θα μπορούσε) και μια νέα εθνική προοπτική.

Σενάριο: Σεραφείμ Μακρής || www.democracycrisis.com

Εξηγούμαι: Ο παρακάτω διάλογος δεν έγινε ποτέ έτσι. Για την κατασκευή του χρησιμοποιήθηκαν οι ομιλίες των Κωνσταντίνου Καραμανλή και Ανδρέα Παπανδρέου σε δύο διαφορετικές χρονικές στιγμές στη Βουλή (την 16 Ιανουαρίου 1979 και την 16 Ιανουαρίου 1978 αντίστοιχα). Συνοπτικά θα μπορούσαμε να μιλήσουμε για δύο διαφορετικές σχολές σκέψης: από τη μια ο Κωνσταντίνος Καραμανλής αντιλαμβάνεται την Ελλάδα σε μια Ενωμένη Ευρώπη: η εθνική κυριαρχία αντικαθίσταται (εκχωρούμενη) από την Ευρωπαϊκή Κυριαρχία, ένα μοντέλο φεντεραλισμού. Μιλάει οραματιστικά αναγνωρίζοντας όμως τις δυσκολίες και τις προκλήσεις. Από την άλλη ο Ανδρέας Παπανδρέου αντιλαμβάνεται ότι η χώρα εισέρχεται σε ένα ισχυρό club μάλλον –όχι σε μια πολιτική ένωση- και το club αυτό έχει δοσμένους κανόνες και δε βουλεύεται ενιαία. Η σκέψη του, στρατηγική και βαθιά αναλυτική δείχνει κατανόηση των πραγμάτων as is αλλά (στα επιλεγμένα αποσπάσματα) χωρίς οραματικό περιεχόμενο.
Πάνω από 30 χρόνια μετά, ούτε εμπνευστήκαμε από το όραμα ούτε δώσαμε σημασία στην ανάλυση του τι είναι η Ένωση. Αυτός ο διάλογος-σενάριο που υπό τις τότε συνθήκες φαινόταν ανταγωνιστικός σήμερα ίσως μπορεί να αποτελέσει κοινή αφετηρία, ενιαίο κείμενο μιας καινούριας αντίληψης για το μέλλον μας είτε εντός είτε εκτός Ένωσης ή Ευρωζώνης.

(Πηγή: Αρχείο Κωνσταντίνου Καραμανλή- Γεγονότα και Κείμενα στην έκδοση της Καθημερινής και Ψηφιακό Αρχείο Ιδρύματος Καραμανλή στην ηλεκτρονική διεύθυνση: http://www.idkaramanlis.gr/_html/arxeio/gr/780116.html).

Κων. Καραμανλής

«Κύριοι βουλευταί, η ένταξις της χώρας μας στην Ευρωπαϊκή Κοινότητα θα αποτελέση τον μεγαλύτερο σταθμό στην ιστορία της σύγχρονης Ελλάδος, γιατί θα επηρεάση βαθύτατα το μέλλον του έθνους. Από τη μοναξιά αιώνων, και χωρίς να χάσουμε τα εθνικά μας χαρακτηριστικά, θα μεταφερθούμε σε μια μεγάλη οικογένεια, με την οποία μας συνδέουν  κοινά συμφέροντα και, πέραν των συμφερόντων, μακρά πολιτιστική παράδοση. Και η πολιτική αυτή, κύριοι συνάδελφοι, έχει για τη χώρα μας βαθύτερη σημασία, λόγω του κρισίμου της γεωπολιτικής μας θέσεως. Θέσεως, η οποία υποχρεώνει τη χώρα μας όχι μόνο να δέχεται, αλλά και πολλές φορές να επιζητή την προστασία της μιας ή της άλλης μεγάλης δυνάμεως. Κύριοι συνάδελφοι δεν πρέπει να λησμονούμε ότι επί έναν περίπου αιώνα εζήσαμε υπό το καθεστώς των προστάτιδων δυνάμεων. Δεν υπήρξε τυχαίο το γεγονός –είναι γεγονός- το οποίο οφείλεται στην κρίσιμη γεωπολιτική θέση που βρίσκεται η Ελλάδα. Εντασσόμενη η χώρα μας οργανικά και ισότιμα στην πανίσχυρη αυτή ευρωπαϊκή οικογένεια, απαλάσσεται από το αυτό το άγχος διότι και μόνη η συμμετοχή της στην Κοινότητα θα επενεργή αποτρεπτικά κατά των κινδύνων που θα μπορούσαν να την απειλήσουν. Αυτή κατά τη δική μου γνώμη, είναι η βαθύτερη, η ουσιαστικότερη πλευρά της εντάξεως μας στην Ευρωπαϊκή Κοινότητα».

Ανδ.Παπανδρέου

Το σενάριο αφορά το χρονοδιάγραμμα της ένταξης. Γνωρίζουμε τις προτάσεις της Eλληνικής Kυβέρνησης. Δεν γνωρίζουμε ακριβώς τη στάση της Kοινότητας. Aλλά είναι σαφές ότι με βάση αυτή την επίμονη αίτηση της Kυβέρνησης για αποδοχή ενός ανεκτού χρονοδιαγράμματος κινείται η Kοινή Aγορά, αλλά με όρους οι οποίοι, επαναλαμβάνω, είναι: Πρώτο, η επάνοδος στο στρατιωτικό σκέλος του NATO χωρίς ειδική σχέση. Το ταξίδι του στρατηγού Nτάβου με μια μεγάλη στρατιωτική αντιπροσωπεία είναι σαφές ότι ανήκει σ' αυτή τη μεθόδευση. Δεύτερο, στο θέμα της Kύπρου, αποδοχή της διζωνικής και διακοινοτικής λύσης. Προσέξτε, είναι δύο ξεχωριστά πράγματα. Kαι τρίτο, στο θέμα του Aιγαίου ουσιαστικές υποχωρήσεις.
Σε περίπτωση που στεφθεί με επιτυχία το ταξίδι του κ. Πρωθυπουργού θα επιβληθούν, σύμφωνα με τις πληροφορίες μας - αναμένουμε τον κ. Πρωθυπουργό - στην Eλλάδα, εφ' όσον επιμένουμε με τόση σπουδή, με τόση φούρια να ενταχτούμε στην Kοινή Aγορά, υποχωρήσεις τόσο στον πολιτικό, όσο και στον οικονομικό τομέα.

Κων. Καραμανλής

«Ο Ελληνικός λαός θα έχει την ευκαιρία να αναπτύξη στον μεγάλο και ευρύ ευρωπαϊκό χώρο τις αρετές και τις ικανότητες του, οι οποίες συνθλίβονται στα στενά Ελληνικά πλαίσια. Εάν πράγματι, όπως πιστεύουμε, έχουμε ως λαός αρετές και ικανότητες, θα μας δοθή ένα ευρύτερο πεδίο δράσεως για να τις αξιοποιήσουμε. Γιατί η ένταξη θα επιτρέψη την ελευθέρα διακίνηση της βιομηχανικής και της γεωργικής μας παραγωγής, στη μεγάλη αυτή αγορά των 250 εκατομμυρίων ανθρώπων. Τέλος θα προωθήση αποφασιστικά την ανάπτυξη της γεωργίας μας, διότι, πέραν της απορροφήσεως των προϊόντων μας, θα έχουμε και ποικίλες οικονομικές ενισχύσεις από τα Κοινοτικά Ταμεία. Ενισχύσεις, οι οποίες θα αποβλέπουν ακριβώς στην ανάπτυξη της γεωργίας».

Ανδ.Παπανδρέου

H θέση του ΠAΣOK, για να μη γίνει λάθος από καμμιά πτέρυγα σ' αυτή την Αίθουσα, είναι σαφής. Όχι στην ένταξη, ναι σε ειδική συμφωνία.
H γραμμή της Κοινής Αγοράς είναι "και ο σκύλος χορτάτος και η πίττα σωστή". Πολιτικά μας θέλουν στην Κοινή Αγορά, για να κατοχυρώσουν την επικυριαρχία τους στη Xώρα μας, για να επιβεβαιώσουν και σφυρηλατήσουν τον περιφερειακό δορυφοριακό χαρακτήρα της οικονομίας μας. Όμως οικονομικά αυτή την ώρα περνάμε τεράστιες δυσκολίες. Aνεργία, πληθωρισμός, υπάρχει ένα κλίμα προστατευτισμού, υπάρχει σύγκρουση Bορρά και Nότου, πλούσιων και φτωχών, υπάρχει κρίση στο θέμα της αγροτικής μεσογειακής πολιτικής, η οποία βρίσκεται σε αναθεώρηση. Δεν είναι η στιγμή κατάλληλη να γίνει δεκτή η Eλλάδα, επί ίσοις όροις, στην Kοινή Aγορά. Kαι επομένως, θα μας προσφέρουν -αυτά θα προσφέρουν στον κ. Πρωθυπουργό- ένταξη με κάποιο χρονοδιάγραμμα, όχι το χρονοδιάγραμμα που προτείνει η Eλληνική Kυβέρνηση, αλλά ένταξη, που θα διαφέρει από την ένταξη -ας πούμε- της Aγγλίας σε δύο βασικά σημεία:
Πρώτο, κατά τη μεταβατική περίοδο μετά την ένταξη, η Eλλάδα δεν θα συμμετέχει ισότιμα στα θεσμικά όργανα της Kοινότητας. Ίσως της επιτρέψουν να παρίσταται στα όργανα χωρίς φωνή. Kαι έτσι τη μεταβατική αυτή περίοδο η Eλλάδα θα βρίσκεται στη δύσκολη θέση να παρακολουθεί νομοθεσία της EOK, που θα αφορά μάλιστα και στα γεωργικά προϊόντα και στην αγροτική μεσογειακή πολιτική, χωρίς φωνή. Θα είναι δε υποχρεωμένη η Eλλάδα να αποδεχθεί το κατεστημένο το κοινοτικό, όχι μόνο μέχρι τη στιγμή της ένταξης, αλλά ερήμην της μέχρι της στιγμή που θα ολοκληρωθεί η ένταξή της.
Kαι έρχομαι τώρα στο δεύτερο σημείο. Kαι αυτό είναι ότι η ένταξη θα γίνει, αν γίνει, σταδιακά και κατά τομέα. O αγροτικός τομέας ξεχωριστά από άλλους τομείς. Oι διάφοροι φάκελοι θα τεθούν σε ισχύ σταδιακά και ίσως να καλύψουν μία περίοδο 10 χρόνων. Ίσως, ο κ. Yπουργός μας διαβεβαιώσει για το αντίθετο.
Tο εκπληκτικό εδώ είναι ότι η μεταβατική περίοδος μέχρι τώρα είχε μία άλλη έννοια, την προστασία του νέου μέλους από την EOK, ώστε να μπορέσει σιγά-σιγά να προσαρμοσθεί. Tούτο εδώ είναι ανήκουστο. Mεταβατική περίοδος για την Eλλάδα, για να προστατευθούν οι οικονομίες της Δύσης! Tο ανέχεται αυτό η Kυβέρνηση, το αποδέχεται αυτό η Kυβέρνηση; Γινόμαστε δηλαδή τώρα το πειραματόζωο για μια Eυρώπη τριών και όχι δύο ταχυτήτων. H πρώτη ταχύτητα είναι ο Δυτικός Bορράς, η δεύτερη ταχύτητα ο Nότος, Nότια Γαλλία και Nότια Iταλία και η τρίτη ταχύτητα είναι οι νέες Xώρες, όπως η Eλλάδα, της Nότιας Eυρώπης που θα ενταχθούν.

Κων. Καραμανλής

«Συνεπώς, εάν πρόκειται να εξυγιάνουμε την οικονομία μας, και μάλιστα την στιγμή που πρόκειται να ενταχθούμε στην Ευρωπαϊκή Κοινότητα, θα χρειαστή ένταση των προσπαθειών μας και αυτοσυγκράτηση. Με άλλα λόγια θα χρειαστή να παράγουμε περισσότερα και να δαπανούμε λιγότερα. Όχι μόνο για να επενδύσουμε το περίσσευμα μας παραγωγικά, αλλά και για να περιορίζουμε την υπερκατανάλωση που τροφοδοτεί τον πληθωρισμό. Είναι αλήθεια, βέβαια, ότι κατά το στάδιο της αναπτύξεως μιας χώρας, όπως είναι η δική μας, παρατηρείται ένα περίεργο ψυχολογικό φαινόμενο, να αυξάνουν οι άνθρωποι τις ανάγκες τους ταχύτερα από ότι αυξάνεται το εισόδημά τους. (…) Πρέπει, λοιπόν, να συνεκτιμήσουμε, μαζί με όλα τα άλλα, και αυτό το ψυχολογικό φαινόμενο, για να καθορίσουμε κατά τον πρέποντα τρόπον τη συμπεριφορά μας, Πολιτεία και πολίτες».

66 χρόνια και αμέτρητα παρατράγουδα... Όλα τα Βατερλώ του Οργανισμού, της Κορίνας Σαμάρκου, Ισοτιμία 27/02/2010

Η αναγκαιότητα για ένα νέο κοινωνικό πρόταγμα, του Αντώνη Ανδρουλιδάκη, Αντίβαρο 16/03/2010

Αρνούμαστε επίσης να διαπιστώσουμε το ως εκ τούτου αυτονήτο, ότι δηλαδή, πραγματική έξοδο από την κρίση συνιστά όχι απλά η διεκόλυνση εξυπηρέτησης των δανειακών και άλλων υποχρεώσεων της χώρας με την πτώση των spreads   κ.λπ. -που βεβαίως είναι κρίσιμο- αλλά η ουσιαστική απεξάρτηση της οικονομίας από τις "ουσίες" που κυριολεκτικά "ναρκώνουν" την παραγωγική και δημιουργική ορμή της κοινωνίας μας. Δηλαδή, αρνούμαστε να διαπιστώσουμε την αναγκαιότητα άμεσης αλλαγής κοινωνικοοικονομικού υποδείγματος.

Εδώ ακριβώς έγκειται και το κεφαλαιώδες πολιτικό ζητούμενο της χώρας σήμερα. Γιατί, αυτό είναι θεμελιώδες ζήτημα πολιτικής. Η διαμόρφωση, η

συγκρότηση και ο ενστερνισμός από πλατιά κοινωνικά στρώματα, ενός νέου προτάγματος για την κοινωνία και την πατρίδα. Απαιτείται προς τούτο η

εσπευσμένη ενηλικίωση του κοινωνικού μας υποκειμένου. Και αυτό επίσης είναι ζήτημα πολιτικής με π κεφαλαίο. Απαιτείται, δηλαδή, ο δημιουργικός συγκερασμός των δύο παλαιότερων υποδειγμάτων. Ναι, ζητούμενο μπορεί να είναι ακόμη το "ψωμί, παιδεία, ελευθερία" δίχως όμως να θυσιάζουμε τα συστατικά στοιχεία της ταυτότητας μας. Την "πατρίδα, τη θρησκεία και την οικογένεια". Ναι, είναι αναγκαίο να "πλύνουμε ξανά το μωρό>> αλλά αυτή τη φορά "να μην πετάξουμε το παιδί μαζί με την μπουγάδα".

Ερώτηση αφελούς:

Πόσα ηλεκτρονικά συστήματα συνταγογράφησης χρειάζεται η χώρα;

Διότι όπως δημοσιεύεται στο press-gr.blogspot.com η Γενική Γραμματεία Εμπορίου οργανώνει "Β’ Φάση της Δημόσιας Διαβούλευσης για το Ηλεκτρονικό Σύστημα Συνταγογράφησης, με την on-line κατάθεση προτάσεων από «σχήματα» εταιριών για την τελική διαμόρφωση του κειμένου διαγωνισμού" ενώ ακριβώς πριν από μερικές ημέρες ο Υπουργός Εργασίας και Κοινωνικής Ασφάλισης παρουσίασε το Σύστημα Ηλεκτρονικού Ελέγχου Συνταγογράφησης (εδώ από το in.gr)

Προτιμότερο να ξέρουμε πού πάμε, του Γιάννη Σμαραγδή, Το Βήμα 19/03/2010

«Μέχρι να αποκτηθεί μια ευρωπαϊκή ή οικουμενική νέα συνείδηση, που θα μπορούν να ενταχθούν απρόσκοπτα τα όποια εθνικά χαρακτηριστικά, πρέπει να έχουμε μια αίσθηση συνέχειας σε ό,τι αφορά το εθνικό μας ιδίωμα. Αν είναι να φύγουμε από μια κατάσταση, προτιμότερο είναι να ξέρουμε πού πάμε. Στο κενό δεν πρέπει να μένει τίποτε». 

Πέρα από τα μέτρα, του Σταύρου Λυγερού, Η Καθημερινή 19/03/2010

Η διαπαιδαγώγηση της κοινωνίας, της Έλλης Τριανταφύλλου, Η Καθημερινή 19/03/2010

Τριάντα χρόνια τώρα, οι πολιτικές ελίτ στο όνομα του λαού, στο όνομα του δημόσιου συμφέροντος, στο όνομα του σοσιαλισμού, στο όνομα οποιουδήποτε ιδεολογήματος, κατακρεούργησαν το δημόσιο συμφέρον... Τριάντα χρόνια οι πολιτικές ηγεσίες έπαιρναν μέτρα και πρόσφεραν παροχές που χάιδευαν και εξευμένιζαν τα δημόσια αισθήματα, αλλά ουδέποτε μπήκαν στον πραγματικό κόπο να δημιουργήσουν συνθήκες αναδιανομής του εισοδήματος επί το δικαιότερον.

Αδιαφορώντας για το φαινόμενο των επιχειρηματιών «μανιτάρια» που ξεφύτρωναν σε μία νύχτα στον δημόσιο βίο και στη συνέχεια μονοπωλούσαν την αγορά και όχι μόνο, αγοράζοντας πολιτικούς, δημόσιους παράγοντες, δικαστές, δημοσιογράφους και όσους μπορούσαν να επηρεάσουν την κοινή γνώμη υπέρ των συμφερόντων τους, περιλαμβανομένων και των συνδικαλιστών, που έχουν το δικό τους μεγάλο μερίδιο στη σημερινή κατάντια, εργαζόμενοι επί χρόνια για να μετατρέψουν τους κοινωνικούς αγώνες σε μοχλό αναρρίχησής τους στα σκαλοπάτια της πολιτικής εξουσίας και τις μάχες για τα κεκτημένα σε υλικά δημιουργίας των κομματικών τους μαγαζιών. Με τη στήριξη των συνδικαλιστικών ηγεσιών και την ανοχή, αν όχι την υποβοήθηση, της καθεστωτικής Αριστεράς, η οποία με τα χρόνια μετατράπηκε σε βασικό κομμάτι του ευρύτερου συστήματος, αδιαφορώντας και αυτή για τις συνέπειες από τη δική της πλήρη ενσωμάτωση.

"Ναι σε όλα" από το ΚΥΣΕΑ για υποβρύχια, ΕΝΑΕ, Άραβες και Γερμανούς..., από το DefenceNet, 19/03/2010

Το «Βόρεια Μακεδονία» σκέτο, δεν είναι γεωγραφικός προσδιορισμός…, του Πέτρου Χασάπη, από www.enkripto.com 19/03/2010

ΓΙΑ ΤΑ ΣΚΑΝΔΑΛΑ ΣΤΗΝ ΚΑΘΟΛΙΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ

Vatican told bishops to cover up sex abuse, Anthony Barnett, The Guardian, 17/8/2003.

Theologian maps 12-step recovery for church, by Patsy McGarry, The Irish Times, 12/3/2010.

Church in Ireland sinking as rot goes right to the top, by Patsy MacGarry, The Irish Times, 16/3/2010.

Paedophilia and the Catholic Church. Evil Orders. The growing scandal about child abuse reaches the top of the Vatican, The Economist, 18/3/2010.

The Catholic Church and Paedofilia. Crimes and Sins, The Economist, 18/3/2010.

Clerical sexual predators: impact and aftermath, by Emilio C. Viano,

In den Blick genommen. Vorwürfe gegen Benedikt XVI, von Claudia Keller, Die Zeit, 14/3/2010.

Vatikan sieht Papst als Opfer einer Kampagne, SpiegelOnline, 13/3/2010.

"Der Zölibat ist eine Fiktion". Katholische Kirche, von Annette Langer, Der Spiegel, 16/3/2010.

Noi vittime dei preti pedofili, di Paolo Tessadri, L'espresso, 22/1/2009.

"La pedofilia? Non c'è solo nella Chiesa". Padre Lombardi..., Corriere della Sera, 9/3/2010.

Pedofilia, la Santa Sede: "Rimuoveremo i termini della prescrizione", Corriere della Sera, 13/3/2010.

La Chiesa resiste sulla pedofilia e s' interroga sul celibato, di Paolo Rodari, Il Foglio, 12/3/2010.

Armenians and Turks. Facing up to History. Both Turkey and  the Armenian diaspora should look for ways of rewriting a familiar script, The Economist, 11/3/2010.

Germany. Europe's engine. Why Germany needs to change, both for its own sake and for others, The Economist, 11/3/2010.

Ο αριθμός των Δημοσίων Υπαλλήλων στην Ελλάδα- Ένα από τα μεγαλύτερα κρατικά μυστικά αποκαλύπτεται…

του Σεραφείμ Μακρή || www.democracycrisis.com

Το σημερινό σημείωμα είναι αποτέλεσμα μιας βαθιάς έρευνας σε απόρρητα κρατικά αρχεία στα οποία ως επτασφράγιστο μυστικό κρατιόταν μέχρι σήμερα ο αριθμός των δημοσίων υπαλλήλων στην Ελλάδα. Ένα μυστήριο σήμερα έρχεται στο φως. Χιλιάδες δημοσιογράφοι και δημοσιολόγοι παντός είδους αναζητούσαν από ραδιοφώνου, τηλεοράσεως και διαδικτύου το μαγικό αριθμό. Οι φήμες ότι ο αριθμός αυτός είχε φτάσει ή και ξεπεράσει το 1,000,000 ή κατά άλλους και το 1,500,000 εκατομμύρια μετατρέποντας έτσι τη χώρα σε Σοβιετία είχαν από καιρό φουντώσει στην Αθήνα. Αν αυτά τα νούμερα είχαν σχέση με την πραγματικότητα το αποτέλεσμα για την παγκόσμια οικονομία θα ήταν τεράστιο: θα σήμαινε ότι υπήρχε χώρα στον καπιταλιστικό κόσμο όπου το 33% του εργατικού δυναμικού θα εργαζόταν στο Δημόσιο Τομέα. Φήμες ήθελαν τον αριθμό να κρατιέται ακόμα και σε ειδικά διαμορφωμένο χώρο κάτω από την αίθουσα πολέμου στο Πεντάγωνο για να μην πέσει στα χέρια ελεγκτών της Eurostat ή του Ρόμπερτ Λάνγκντον (του παγκοσμίου φήμης μελετητή αρχαίων συμβόλων του Πανεπιστημίου του Harvard) ο οποίος ερευνούσε το θέμα κατ’εντολή της λέσχης Βilderberg. Μετά από αυτά, όταν έπεσε στα χέρια μας ο αριθμός, δημοσιευμένος στη σελίδα 74 της εισηγητικής έκθεσης για τον προϋπολογισμό του 2010 του Ελληνικού Κράτους, νιώσαμε βαριά την ευθύνη: έπρεπε να δημοσιεύσουμε ξανά το … δημοσιευμένο νούμερο ή να αφήσουμε αλώβητη την αχλή του μυστηρίου;  Θα μπορούσαμε άραγε να πουλήσουμε το μυστικό στους κερδοσκόπους για να κάνουν δυσχερέστερη τη ζωή μας ή να πετάξουμε το έγγραφο στον Καιάδα; Πήραμε τελικά μια γενναία απόφαση…

Πηγή: Εισηγητική Έκθεση του Κρατικού Προϋπολογισμού 2010 σελίδα 74

Greece Paralyzed by New Strike, by THE ASSOCIATED PRESS and The New York Times, 11/03/2010

Greece is the word, by Michael Tomasky, The Guardian 10/03/2010

"When that's your starting point, you've got a job ahead of you. He seemed like a decent man. And though he's the head of the Socialist International, he did not strike me as a Kucinich-esque purist and would thus surely in my eyes be the type to accept two-thirds of a loaf on healthcare reform. So I wish him luck".

Swedish newspapers unite to defend freedom of speech over Muhammad cartoons, by David Charter, The Times 11/03/2010

Congress is running out of time to save the Postal Service, Editorial, The Washington Post, 10/03/2010

Aνάλυση: Αντί να κλαίνε στον ώμο μας για όσα όλοι (οι υπόλοιποι) θα πάθουμε… , του Κώστα Kαλλίτση, Η Καθημερινή 11/03/2010

Φλυαρίες για το ΕΣΠΑ, το οποίο καθυστερεί, χωρίς σχέδιο τι θα γίνει σε λίγες εβδομάδες, όταν θα εγκριθούν οι 6 και θα απορριφθούν οι 39 από τις 45 χιλιάδες αιτήσεις που έχουν υποβληθεί. Τα κλειστά επαγγέλματα μένουν θεόκλειστα, οι τιμές καλπάζουν με ρυθμό τριπλάσιο από τον μέσο όρο της Ευρώπης και διαβρώνουν περαιτέρω την ανταγωνιστικότητα της οικονομίας μας, ουδείς ποσοτικός στόχος έχει τεθεί για την αναπλήρωση των 30 θέσεων που χάσαμε στη διεθνή κατάταξη ανταγωνιστικότητας τα τελευταία χρόνια. Γίνονται μετρήσεις στον πόντο της «ιδεολογίας» του ΠΑΣΟΚ, αλλά ουδείς εξηγεί από πότε έγινε «προοδευτικό» το καθεστώς συνδιοίκησης του ΕΣΥ με «πράσινους» συνδικαλιστές. Περιγράφεται η διάλυση των εφοριών, αλλά ουδείς αποφασίζει να πάρει μέτρα έστω τώρα - χθες έπρεπε.

Διεθνής πρωτοτυπία η ανοχή της κατάληψης υπουργείου, του Στέφανου Κασιμάτη, Η Καθημερινή 11/03/2010

Επικοινωνιακή επιτυχία, του Αθανάσιου Έλλις, Η Καθημερινή 11/03/2010

Ανώμαλη προσγείωση στις απεργίες, της Δήμητρας Κρουστάλλη, Το Βήμα 11/03/2010

Οι κρίσιμες λεπτομέρειες, του Παύλου Παπαδόπουλου, Το Βήμα 11/03/2010

Ο ενωμοτάρχης και οι Βρυξέλλες, του Γιάννη Πολίτη, Τα Νέα 10/03/2010

Γερμανική νάρκη στο ΕΝΤ, Κύριο Άρθρο, Ελευθεροτυπία 10/03/2010

Φόβοι για έξαρση ύφεσης και πληθωρισμού, του Θ.Παναγόπουλου, Η Αυγή 10/03/2010

Εισαγόμενη ψήφος εμπιστοσύνης, Κύριο Άρθρο, Η Αυγή 10/03/2010

Η Ευρώπη κάνει δικαστή τον... Αττίλα!, του Γιώργου Δελαστίκ, Έθνος 10/03/2010

"Το εξαιρετικά «ευαίσθητο» -αλλά μονομερώς, αποκλειστικά προς τους Τούρκους κατακτητές- Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων δεν επιθυμεί «να επιβάλει μια άνευ όρων υποχρέωση σε μια κυβέρνηση να ξεκινήσει τη βίαιη εκδίωξη και τη μετεγκατάσταση ενός μεγάλου αριθμού ανδρών, γυναικών και παιδιών, έστω κι αν ο σκοπός είναι να αποκαταστήσει τα δικαιώματα θυμάτων παραβίασης ανθρωπίνων δικαιωμάτων», όπως αναφέρει στην απόφασή του. «Η κατοχή του περιουσιακού τίτλου, έπειτα από τόσα χρόνια, έχει απολέσει την ισχύ της από άποψη πρακτικού αποτελέσματος» προσθέτει.

Ωραία λογική, πραγματικό... απαύγασμα του ευρωπαϊκού πολιτικού πολιτισμού: παράνομη μεν η τουρκική εισβολή, νόμιμο όμως το... πλιάτσικο της τουρκικής κατοχής! Εκτακτα! Να το εφαρμόζουν, λοιπόν, όλες οι χώρες αυτό το υπέροχο νομικό πλαίσιο του ΕΔΑΔ: να εισβάλλουν παράνομα στα γειτονικά τους κράτη και να αρπάζουν... νόμιμα τα εδάφη των γειτόνων τους! Σαν δεν ντρέπονται οι ευρωδικαστές που έβγαλαν αυτή την απόφαση..."

  

Ο Ελληνισμός υπό πίεση, του Άνθου Λυκαύγη, Έθνος 27/02/2010

"Δεν υπάρχει άλλη οδός. Αλλά η Ελλάδα βρίσκεται αυτήν τη στιγμή κάτω από ασφυκτική πίεση. Που υπό το φάσμα καταρρεύσεων, αυτή κατευνοεί εκβιασμούς τρίτων, για ρυθμίσεις που ενδεχομένως δεν θα είναι συμβατές με αποδεκτούς συμβιβασμούς. Θα βολεύει στρατηγικές επιδιώξεις άλλων. Οχι δικές μας λογικές. Με ό,τι αυτό σημαίνει.

Και σημαίνει κυρίως, ότι: Η σημερινή κρίση βρίσκει τον Ελληνισμό (και στην προκειμένη περίπτωση το μητροπολιτικό του κέντρο) σε κατιούσα φορά ολισθήσεων, ενώ τις εξωτερικές επιβουλές σε ανιούσα".

Ο κίνδυνος της φτώχειας στην Ελλάδα, από την Έρευνα Εισοδήματος και Συνθηκών Διαβίωσης Νοικοκυριών της ΕΣΥΕ του 2008

Βασικές διαπιστώσεις

• To 20% του πληθυσμού της Χώρας απειλείται από τη φτώχεια. Ο παραπάνω δείκτης, υπολογιζόμενος με την ίδια μεθοδολογία, παρουσιάζει σχετική σταθερότητα κατά τα τελευταία 14 έτη (1994-2007) για τα οποία υπάρχουν διαθέσιμα στοιχεία, κυμαινόμενος μεταξύ 20% και 23%. Στις 15 χώρες της Ευρωζώνης, ο κίνδυνος φτώχειας μετά τις κοινωνικές μεταβιβάσεις ανέρχεται στο 16%, κυμαινόμενος μεταξύ 11% στην Ολλανδία, 12% στην Αυστρία και Σλοβενία, 19% στην Ιταλία και 20% στην Ελλάδα και Ισπανία. Στις άλλες χώρες της Ευρώπης ο κίνδυνος φτώχειας ποικίλλει, με ποσοστά που κυμαίνονται από 9% στην Τσεχία, μέχρι και 26% στη Λετονία (πίνακας 14, πηγή: Eurostat).
• Ο κίνδυνος φτώχειας για παιδιά ηλικίας 0-17 ετών (παιδική φτώχεια) ανέρχεται σε 23% και είναι υψηλότερος κατά τρεις ποσοστιαίες μονάδες από το αντίστοιχο ποσοστό του συνολικού πληθυσμού.
• Ο κίνδυνος φτώχειας για άτομα ηλικίας άνω των 65 ετών υπολογίζεται σε ποσοστό 22% και είναι μειωμένος κατά μία (1) ποσοστιαία μονάδα σε σχέση με το προηγούμενο έτος.
• Το ποσοστό κινδύνου φτώχειας των ανέργων ανέχεται σε 37%, με σημαντική αύξηση κατά δυο ποσοστιαίες μονάδες σε σχέση με το προηγούμενο έτος.
• Τα κοινωνικά επιδόματα μειώνουν το ποσοστό του κινδύνου της φτώχειας κατά 3,3 ποσοστιαίες μονάδες.
• Οι συντάξεις μειώνουν το ποσοστό του κινδύνου της φτώχειας κατά 18,3 ποσοστιαίες μονάδες.
• Ο κίνδυνος φτώχειας, αφού συμπεριληφθούν στο διαθέσιμο εισόδημα εισοδηματικές ροές, όπως ιδιοκατοίκηση, παροχές σε είδος προς μισθωτούς και ιδιοκατανάλωση, μειώνεται κατά, περίπου, 3,3 ποσοστιαίες μονάδες.

False flags
Του Σεραφείμ Μακρή || www.democracycrisis.com

Σε ένα σημείωμα, εδώ, την Πέμπτη 4/2/2010 διατύπωσα για πρώτη φορά την πιθανότητα ανόδου του Ευρωσκεπτικισμού στην Ελλάδα για πρώτη φορά από την είσοδο της χώρας στις Ευρωπαϊκές Κοινότητες το 1981. Η άνοδος αυτού του ρεύματος προετοιμαζόταν αργά για αρκετά χρόνια, η εμφάνισή του αναβαλλόταν εξαιτίας ευνοϊκών οικονομικών συγκυριών αλλά και εφαρμοζόμενων πολιτικών. Αναβαλλόταν επίσης από την ακραία και αντιευρωπαϊκή εκπροσώπησή του από τμήματα της άκρας δεξιάς και της αριστεράς τα οποία ούτε το ρεύμα μπορούσαν να εκφράσουν αλλά και απωθούσαν με τις τοποθετήσεις τους τμήματα της κοινής γνώμης που δεν επιθυμούσαν την πλήρη έξοδο από την Ένωση, διέβλεπαν όμως προβληματικές καταστάσεις στη δημιουργία του Ενωσιακού εγχειρήματος. Η σημερινή οικονομική και αυριανή κοινωνική συγκυρία αλλάζει άρδην αυτά τα δεδομένα. Η πορεία της χώρας στην Ένωση, η συμμετοχή της σε αυτήν δε μπορεί να συνεχίζεται όπως μέχρι σήμερα και αυτό αφορά και την Ελλάδα και την Ένωση.

Η Ελληνική πορεία μέχρι τώρα ως χώρα μέλος της Ένωσης αλλά και της Ευρωζώνης οδηγεί σε μια νέα αντίληψη για το τι επιδιώκουμε και πως μέσα στην Ένωση. Επί μακρόν για τους Έλληνες η Ένωση ήταν αφενός η παχιά αγελάδα που αρμέγαμε (και αρμέγουμε) και αφετέρου ένας οργανισμός που επιβάλλει τις εκσυγχρονιστικές θελήσεις του σε ένα κατά τα λοιπά κορπορατιστικό και αδύναμο κράτος. Αυτή υπήρξε η εργαλειακή προσέγγιση της ελληνικής κυβερνώσας ελίτ (πολιτικοί, επιχειρηματίες, τύπος, πνευματικοί ταγοί) μέχρι σήμερα όπου εμφανώς έχει φτάσει στα όρια της.

Από τη μια οι εισροές χρήματος και τεχνογνωσίας από την Ένωση –με ευθύνη αυτής της κυβερνώσας ελίτ-, ουδέποτε οδήγησε σε σύγκλιση με τους Ευρωπαϊκούς μέσους όρους: και αυτό δεν αφορά μόνο στο εισόδημα αλλά και σε μια σειρά από δείκτες που αφορούν την καθημερινότητα του πολίτη. Ενώ την ίδια στιγμή ήταν ολοένα και πιο φανερό ότι στο παζάρι που γινόταν (με συγχωρείτε: στη διαπραγμάτευση) στους Ευρωπαϊκούς Θεσμούς η Ελλάδα υποχωρούσε συνεχώς: η συρρίκνωση της παραγωγικής βάσης της χώρας δεν είναι αποτέλεσμα της συνήθους Ελληνικής κεφαλαιακής καχεξίας μέσα από διαδικασίες αποεπένδυσης και κρατικού αρτηριοσκληρωτισμού όσο μιας μη διαφανούς κατανομής αυτής της παραγωγικής βάσης σε Ευρωπαϊκό Επίπεδο. Εξηγούμαι: δεν πρόκειται για κανένα μυστικό σχέδιο συνωμοσίας εναντίον της Ελλάδας, είναι απλώς η συστηματική εξυπηρέτηση των συμφερόντων του σκληρού πυρήνα των εξαγωγικών Ευρωπαϊκών Κρατών χωρίς απάντηση από τη δική μας κυβερνώσα ελίτ. Αδυναμία και βόλεμα…

Δεν πήγαμε στην Ένωση ποτέ για να διαπραγματευτούμε τον οποιοδήποτε μετασχηματισμό της παραγωγικής βάσης, ενδιέφερε μόνο η εξαγορά του κλεισίματος ολόκληρων κλάδων να γίνει με έναν τρόπο που δε θα είχε συνέπειες για την πολιτική ηγεμονία αυτής της κυβερνώσας ελίτ. Δεχτήκαμε τη μετατροπή της πρωτογενούς παραγωγής σε επιδοτούμενο μηχανισμό απόσυρσης προϊόντων αφού εν τέλει εξασφαλιζόταν η πολιτική της στήριξη στις εκλογές. Η πληροφορική στην Ελλάδα μετά από 1 και 2 και 3 και 4 προγράμματα στήριξης μπορεί να ισχυριστεί κανείς ότι είναι υγιής κλάδος; Ή μήπως μπορεί να αποτολμήσει κανείς να εξηγήσει ποιο είναι το ενεργειακό σχέδιο αυτής της χώρας –πως θα αξιοποιήσει παλιές και νέες τεχνολογίες για το σκοπό αυτό; Αλλά αυτά είναι οι δικές μας αδυναμίες.
Η αδυναμία της Ένωσης είναι ότι οι θεσμοί της ευνοούν αυτούς που έχουν την ισχύ να τους χρησιμοποιούν και ξέρουν τι θέλουν…Η αδυναμία της Ένωσης είναι ότι τη στιγμή που ο παράνομος μετανάστης ξαναγυρίζει από εκεί που ήρθε, στα σύνορα της χώρας μας δηλαδή. Καμιά (πολιτική έστω…) στήριξη σε αυτή τη μετατροπή ενός Ευρωπαϊκού προβλήματος σε Ελληνικό. Έτσι ο Γερμανός πολίτης, που δε θέλει να επιβαρυνθεί ούτε ένα cent για τη διάσωση της Ελλάδας, επιβαρύνει τον Έλληνα φορολογούμενο με πολλά δις Ευρώ το χρόνο για τη φύλαξη των Ευρωπαϊκών συνόρων και τη υποδοχή –σπάσιμο μεταναστευτικών ροών για να μην ενοχληθούν οι θαμώνες στις μπυραρίες της Νυρεμβέργης…Α, και με την ευκαιρία, η Γερμανική κυβέρνηση εφαρμόζει το δίκαιο της θάλασσας ( ζώνη των 12 μιλίων) στη Βόρεια θάλασσα καλώντας την Ελλάδα να μην κάνει το ίδιο στο Αιγαίο, ούτε καν νότια της Κρήτης. Όλα αυτά είναι , αν μη τι άλλο ενδιαφέρουσες όψεις κοινής Ευρωπαϊκής πορείας.

Εν κατακλείδι: η ήττα της Ελληνικής κυβερνώσας ελίτ είναι κάτι παραπάνω από εμφανής στον τρόπο που διαχειρίστηκε τη συμμετοχή της χώρας στο Ενωσιακό project. Είναι ώρα , αφού δεν ξέρουν τι τους γίνεται να αρχίσουν να μας ρωτάνε: αντί κανείς να σπαταλά φαιά ουσία σε νόμους παροχής ιθαγένειας (και άλλοι να σπαταλούν την ίδια ουσία σε αναζήτηση δημοψηφισματικών τεχνασμάτων επί τεχνικών θεμάτων) μήπως θα έπρεπε στις προσεχείς Δημοτικές και Νομαρχιακές εκλογές να τεθεί ναι να συζητηθεί και να ψηφιστεί από τον Ελληνικό Λαό ένα σχέδιο για την πορεία της χώρας σε Ενωσιακό Επίπεδο; Αν η ώρα των δημοψηφισμάτων έχει έρθει ας γίνει μια αρχή με κάτι που να έχει αξία. Εφεξής ό,τι προέρχεται από την Ένωση και αφορά αλλαγές όπως αυτές που προγραμματίζονται για το 2020 οφείλει να έχει την έγκριση του Λαού.

False Flags, by Massive Attack 

Η οργή είναι πάντα σε slow motion 

In city shoes
Of clueless blues
Pays the views
And no-mans news
Blades will fade from blood to sport
The heroin's cut these fuses short
Smokers rode a colonial pig
Drink and frame this pain i think
I'm melting silver poles my dear
You bleed your wings and then disappear
The moving scenes and pilot lights
Smithereens have got 'em scaling heights
Modern times come talk me down
And battle lines are drawn across this town
Parisian boys without your names
Ghetto stones instead of chains
Talk 'em down cause it's up in flames
And nothing's changed
Parisian boys without your names
Riot like 1968 again
The days of rage yeah nothing's changed
more pretty flames
In school i would just bite my tongue
And now your words they strike me dumb
The flags are false and they contradict
They point and click which wounds to lick
On avenues this christian breeze
Turns its heart to more needles please
Our eyes roll back and we beg for more
It frays this skin and then underscore
The case for war you spin and bleed
The cells you fill screensavers feed
The girls you breed the soaps that you write
The graceless charm of your gutter snipes
The moving scenes and suburbanites
And smithereens got 'em scaling heights
Modern times come talk me down
The battle lines are drawn across this town
English boys without your names
Ghetto stones instead of chains
Hearts and minds and u.s. Planes
Nothing's changed
And english boys without your names
Riot like the 1980's again
The days of rage yeah nothing's changed
More pretty flames

Έκκληση 40 Ελλήνων στο Spiegel,

με πληροφορίες από TheInsider 08/03/2010

Θυσίες μετά την ολιγωρία, του Γιάννη Ευαγγελίδη, Ελεύθερος Τύπος 08/03/2010

Ο διαχρονικός Άμλετ, Edirorial, Ελεύθερος Τύπος 08/03/2010

Το ΠαΣοΚ και η χώρα, του Γιάννη Πρετεντέρη , Τα Νέα 08/03/2010

ΔΝΤ: μπλόφα ή συμφέρουσα διέξοδος;, του Γιώργου Λακόπουλου, Τα Νέα 08/03/2010

Γαλλική αλληλεγγύη και ...σταυροφορία κατά κερδοσκόπων,της Κύρας Αδάμ, Ελευθεροτυπία 08/03/2010

Μεγάλες χαμένες οι γυναίκες, της Κατερίνας Κοκκαλιάρη, Ελευθεροτυπία 08/03/2010

Αποκάλυψη: Η αλήθεια για το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, από www.antinews.gr, 07/03/2010

Χρυσοπληρωμένες συμβάσεις του ΙΚΑ με την Ιντρακόμ,

του Σπύρου Φρεμεντίτη, Ελευθεροτυπία 07/03/2010

Ο πολίτης Γλέζος, του Θανάση Tεγόπουλου, Ελευθεροτυπία 07/03/2010

«ΣΥΣΤΑΣΕΙΣ» ΤΩΝ ΕΛΕΓΚΤΩΝ ΤΟΥ ΔΝΤ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ:«Διώξτε 230.000 υπαλλήλους», του Δημήτρη Νικολακόπουλου, Το Βήμα 07/03/2010

Nicolas Sarkozy pledges French support for beleaguered Greek economy, by Helena Smith and Elena Moya, The Guardian 07/03/2010

The Euro, Dollar and Gold: Which Would Benefit More From Yuan Revaluation?, by Hao Jin, Seeking Alpha,  08/03/2010

Government Can and Should Create Jobs, by Mark Thoma, Seeking Alpha, 08/03/2010

Fiscal policy can create jobs and provide other types of help just like a wealthy, benevolent neighbor. Yes, if you are able, if you are one of the fortunate ones, the presence of social insurance requires you to pay to help those who are in need. But even if the money isn't used to finance something you want, or if it is essentially given away through make-work to people you don't think deserve it, people that you care nothing about and that aren't your responsibility in any case, you will still benefit. Because even though you are certain it could never happen to you, in fact it can happen to you, and if it ever does, social insurance, including job creation, will be there for you too. Only then will you truly understand the real value that this insurance provides.

Iraqis Defy Blasts in Strong Turnout for Pivotal Election, by Steven Lee Myers, The New York Times 06/03/2010

Sunnis Go to Polls, This Time, to Retain a Voice, by Anthony Shadid The New York Times 06/03/2010

Sarkozy promet une riposte antispéculation, par Marc Landre, Le Figaro 07/03/2010

Leçon de démocratie irakienne, Par Pierre Rousselin, Le Figaro, 07/03/2010

Γιατί απεργώ σήμερα,

του Σεραφείμ Μακρή || www.democracycrisis.com

Απεργώ γιατί όσο κι αν ακούγεται οξύμωρο επιθυμώ να στηρίξω την πατρίδα , τη χώρα που διαπραγματεύεται, δίνοντας στην Κυβέρνηση που έχει την ευθύνη αυτής της διαπραγμάτευσης το επιχείρημα της απώλειας της κοινωνικής συνοχής. Βλέπετε ακόμα και τώρα υποθέτω (αν και δεν είμαι σίγουρος…) ότι η Κυβέρνηση διαπραγματεύεται με όσους πρέπει και αναζητά συμμαχίες παντού.

Γιατί αντιστέκομαι στις φωνές εντός κι εκτός Ελλάδας, εντός κι εκτός Ευρώπης που έχουν στοιχηματίσει στην κατάρρευση του Ευρώ και συνακόλουθα στον τερματισμό της Ευρωπαϊκής περιπέτειας…

Γιατί δεν επιθυμώ ούτε το χάδι του ΔΝΤ, ούτε το μέσα –έξω από την Ευρωζώνη (όπως ελπίζουν μερικοί…) ούτε και το τέλος της Ευρωζώνης με την Ελλάδα σε κάθε περίπτωση από τις τρεις, παρία χρεωκοπημένης εθνικής κυριαρχίας, έρμαιο σε GLADIO και Βαριοπούλες…

Γιατί δεν επιθυμώ, όσοι με τις ακρότητες των θεωρητικών κατασκευασμάτων τους, με την έλλειψη μιας έστω, κάποιας λίγης, ηθικής των πράξεων τους που μας οδήγησαν εδώ να μιλάνε τώρα για σκοινί.

Απεργώ ωστόσο και για κάποια περισσότερο απτά πράγματα:

Γιατί αυτή την ώρα κινδυνεύει, η κοινωνική ειρήνη και η κοινωνική συνοχή από όσους εμπορεύονται τον τρόμο και τη μόνη αλήθεια…

Γιατί μειώνουν το δικό μου, παγωμένο από πρόπερσι, μισθό πολύ περισσότερο από όσο ακούτε, για να περιορίσουν τη σπατάλη(!) την ώρα που τίποτα δε συζητιέται για τη φοροδιαφυγή και την εισφοροδιαφυγή, για τους κοινωνικούς πόρους που κάποιοι λυμαίνονται μιας και έχουν δύναμη πιο μεγάλη από τη δημοκρατικά εκλεγμένη κυβέρνηση…

Γιατί μειώνουν ομοιόμορφα παντού και στα ρετιρέ και στα ισόγεια, μόνο που όσο κατεβαίνεις πιο κάτω πονάει περισσότερο.

Γιατί,εντέλει, η μείωση του δικού μου μισθού περνάει στην αγορά και στην κοινωνία και οδηγεί στις αυτεκπληρούμενες προφητείες των εκατομμυρίων ανέργων και της μειωμένης εθνικής κυριαρχίας.

Interview Of Prime Minister Papandreou 'It's time of Survival for Greece, SPIEGEL 23/02/2010

Αναταράξεις στις ευρωπαϊκές αερομεταφορές. Το 2009 ήταν η χρονιά με τη σοβαρότερη μείωση από το 1945 για την επιβατική κίνηση και τη μεταφορά εμπορευμάτων παγκοσμίως, Η Καθημερινή, 24/2/2010.

"Χορός"  κινητοποιήσεων εργαζομένων σε Γαλλία, Γερμανία και Βρετανία, της Κατ. Καπερναράκου, Η Καθημερινή, 24/2/2010.

Αντιγερμανική "υστερία" από τμήμα του πολιτικού κόσμου, Η Καθημερινή, 24/2/2010. 

Παγίδα» αποδείχθηκε για μια 16χρονη μαθήτρια η συνομιλία με συνομήλικό της στο facebook. Για εβδομάδες η μαθήτρια από το Π. Φάληρο επικοινωνούσε διαδικτυακά με νεαρό, κι όταν δημιουργήθηκε μεγάλη οικειότητα, η 16χρονη έφηβη «άνοιξε» τα χαρτιά της. Αποφάσισαν, λοιπόν, να συναντηθούν την περασμένη Πέμπτη σε κεντρικό καφέ της περιοχής..., από την είδηση Παρέσυραν 16χρονη και τη βασάνισαν, της Ιωάννας Φωτιάδη, Η Καθημερινή, 24/2/2010.

Est-ce au peuple grec de payer la crise ?, par Fabien Perrier, L' Humanite 24/2/2010

La Grèce plonge dans la grève générale, par Alexia Kefalas, Le Figaro 23/2/2010

source: timesonline.co.uk

Αναθεώρηση με διπλό στόχο. Το "νέο" Νομοσχέδιο, του Νίκου Β. Τσίτσα, Το Έθνος της Κυριακής, 7/2/2010.

Ένα γκέτο χωρίς...μετανάστες. Πέντε λεπτά από την Ομόνοια, της Διον. Λάγιου, Το Έθνος της Κυριακής, 7/2/2010.

Μείον 1.666 ευρώ κάθε δημόσιος υπάλληλος, του Κώστα Αντωνάκου, Το Έθνος της Κυριακής, 7/2/2010.

 Η διεθνής των συμβούλων του Γιώργου, Το Έθνος της Κυριακής, 7/2/2010.

Ένα στα τέσσερα ζευγάρια προτιμά...το διαζύγιο, της Μαρίνας Ζιώζιου, Το Έθνος της Κυριακής, 7/2/2010.

"Βαριοπούλα" στο κεφάλι των τούρκων στρατιωτικών, του Αγγ. Αθανασόπουλου, Το Βήμα της Κυριακής, 7/2/2010. 

Ολιγάρχες κομμένοι και ραμμένοι στα μέτρα του Πούτιν. Η χαρτογράφηση του σημερινού τοπίου της ρωσικής πλουτοκρατίας, των Γ. Τσιάρα και Κ. Βεϊμου, Το Βήμα της Κυριακής, 7/2/2010.

Εταιρείες προσφέρουν προστασία κατά των σομαλών πειρατών, του Γ. Σκορδίλη, Το Βήμα της Κυριακής, 7/2/2010.

Η ευφυής κίνηση της "Ελένης ΑΕ", του Κοσμά Βίδου, Το Βήμα της Κυριακής, 7/2/2010.

Η ετυμολογία στην εκμάθηση της γλώσσας, του Γ. Μπαμπινιώτη, Το Βήμα της Κυριακής, 7/2/2010.

Is it really racist to want an English-speaking cab driver?, by Rod Little, Spectator 03/02/2010

Another Greek tragedy unfolds, by Stephen King, The Independent, 8/2/2010.

A Vatican of the laboratory,by Brendan O'Neill, The Australian 06/02/2010

The global warming guerrillas, by Matt Ridley, Spectator, 03/02/2010

Start the world, we want to get on, by Anthony Giddens, New Statesman, 08/02/2010

Down With the People, by Jacob Weisberg, Slate 06/02/2010

Thousands to lose jobs as universities prepare to cope with cuts, by Jessica Shepherd and Owen Bowcott, The Guardian 07/02/2010

America Is Not Yet Lost, by Paul Krugman, The New York Times 07/02/2010

Προς μια Ευρωζώνη 2 ταχυτήτων ή καλύτερα μια διζωνική Ευρωπαϊκή Ένωση

Του Κ. Κονδάκη || www.democracycrisis.com

Οι τελευταίες εξελίξεις στον διεθνή χρηματοοικονομικό χώρο επιβεβαιώνουν περίτρανα πλέον αυτούς που πίστευαν ότι η διεθνής κατακραυγή εναντίον της Ελλάδας είναι μέρος ενός πολύ μεγαλύτερου «έργου» το οποίο βρίσκεται ακόμη στην αρχή του. Ο στόχος προφανώς είναι η δοκιμασία της αντοχής του ευρώ ως του πρώτου υπερεθνικού κοινού νομίσματος στην Ιστορία αλλά και γενικότερα η Ευρωζώνη ως έννοια υπαρκτή η απλώς θεωρητική. Το πρόβλημα που έχουν επιτυχώς εντοπίσει οι κερδοσκόποι είναι ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν εμφανίζεται ως Ένωση κατά την διάρκεια αυτής της δύσκολης φάσης που διανύει.

Η Ελλάδα εξήγγειλε και πρόσθετα σκληρά μέτρα που προσομοιάζουν πολύ αυτά της Ιρλανδίας αναγκάζοντας στην ουσία τον πρωθυπουργό να ακυρώσει τις προεκλογικές του εξαγγελίες αλλά το μόνο που κέρδισε ήταν η σταθεροποίηση του περίφημου πλέον spread στο υψηλότατο 3,50%. Την επόμενη ημέρα του διαγγέλματος του πρωθυπουργού το Χρηματιστήριο πανηγύρισε τα μέτρα ανεβαίνοντας μέχρι και 3%. Η άνοδος όμως δεν κράτησε παραπάνω από 3 ώρες αφού οι κερδοσκόποι στράφηκαν αμέσως προς τα ομόλογα της Πορτογαλίας και της Ισπανίας, αυξάνοντας το κόστος δανεισμού αυτών των χωρών μέχρι και 1% μέσα σε 2 ημέρες ενώ τα χρηματιστήριά τους καταβαραθρώνονταν κατά 5,50%. Σειρά έχουν η Ιρλανδία και η Ιταλία…

Τι μέλλει γενέσθαι λοιπόν; Έχουμε ήδη φθάσει σε μια Ευρωζώνη 2 ταχυτήτων όπου κάποιες χώρες δανείζονται πολύ ακριβότερα από κάποιες άλλες ( Ελλάδα 6,80%, Πορτογαλία 5%, Ισπανία 4,80% κλπ) την στιγμή μάλιστα που τα επιτόκια του «κοινού» νομίσματος είναι στο χαμηλότερο επίπεδο των τελευταίων δεκαετιών και μόνο ανοδική πορεία μπορεί να ακολουθήσει από δω και πέρα, επιβαρύνοντας έτσι κι άλλο το κόστος δανεισμού. Σε κάθε άλλη περίπτωση ο ευρωπαϊκός Νότος θα άφηνε τα τοπικά του νομίσματα να διολισθήσουν ησύχως έτσι ώστε να καταστεί ανταγωνιστικότερος στις αγορές του εξωτερικού και μέσω της εκτύπωσης φρέσκου χρήματος να αποπληρώνει τα χρέη του. Κάτι τέτοιο βέβαια πλέον είναι αδύνατο να λάβει χώρα και το πρόβλημα οξύνεται ακόμη περισσότερο λόγω της σκληρής νομισματικής πολιτικής που ακολουθούν οι χώρες του Βορρά. Και τίθεται αυτόματα το ερώτημα: Τι σόι Ευρωζώνη είναι αυτή όταν το μόνο κοινό που έχει είναι το νόμισμα η πορεία του οποίου εξυπηρετεί τις ανάγκες ενός μικρού μόνο πυρήνα κρατών; Στις ΗΠΑ η Πολιτεία της California (μεγαλύτερο ειδικό βάρος από την Ελλάδα στην οικονομία) έχει ήδη κηρύξει πτώχευση, επηρέασε όμως αυτό τα επιτόκια του αμερικάνικου ομολόγου; Όχι διότι οι ΗΠΑ εκδίδουν και ένα κοινό χρέος (ομοσπονδιακή ένωση γαρ) γεγονός που εξομαλύνει τις διαφορές μεταξύ των Πολιτειών. Στην Ε.Ε. η ενοποίηση σταμάτησε στο σκληρό ευρώ όσο και να προσπαθεί ο κ. Trichet να την παρουσιάσει ως μια ομογενοποιημένη οικονομία.

Εάν μια χώρα δανείζεται πολύ ακριβότερα από μια άλλη κι έχουν το ίδιο νόμισμα δεν υπάρχει ποτέ περίπτωση να καταστεί ανταγωνιστική ως οικονομία όσο και να μειωθούν οι μισθοί των εργαζομένων της διότι την υπερβάλλουσα ανταγωνιστικότητα θα την χρησιμοποιεί για να αποπληρώνει τα χρέη της… Αν λοιπόν παγιωθεί η σημερινή κατάσταση τότε μήπως η παραμονή σε μια τέτοια Ένωση να είναι καταστροφική αντί για λυτρωτική όπως διατείνεται η πλειοψηφία;

 VS

Προς μια Ευρωζώνη 2 ταχυτήτων ή καλύτερα μια διζωνική Ευρωπαϊκή Ένωση

Του Σεραφείμ Μακρή || www.democracycrsis.com

Λυπάμαι. Τέτοιο πράγμα δεν είναι εφικτό, βιώσιμο και εν τέλει πολιτικά επιθυμητό. Είναι σήμερα παραπάνω από φανερό ότι η ΕΕ ή θα προχωρήσει με άμεσο και δραματικό τρόπο στην κατεύθυνση της βαθύτερης πολιτικής και οικονομικής ενοποίησης ή θα διαλυθεί στα εξ ων συνετέθη έστω κι αν αυτό συμβεί με τη διαδικασία του αργού θανάτου.

Η κρίση στον Ευρωπαϊκό νότο είναι μια ευκαιρία για την Ένωση και ας δούμε γιατί: όταν την πρωτοχρονιά του 2002 το Ευρώ κυκλοφορούσε ως νόμισμα δημιουργούνταν ταυτόχρονα και μια μεγάλη και κοινή νομισματική περιοχή εντός των συνόρων της Ένωσης. Σε αντίθεση με τα όσα υπέθετε η οικονομική θεωρία, το νόμισμα χρησιμοποιήθηκε ως εργαλείο μεγαλύτερης εμβάθυνσης της ίδιας της Ένωσης. Του ανατέθηκε ο ρόλος να συντονίσει, να φέρει κοντύτερα, να μεγαλώσει το ΑΕΠ και άλλα πολλά. Στα χρόνια που πέρασαν έκτοτε όμως οι προσδοκίες αποδείχτηκαν υπερβολικές και η σημερινή κρίση ξαναφέρνει στην επιφάνεια θεμελιώδη ζητήματα μιας κοινής νομισματικής περιοχής (και δη μιας βέλτιστης τέτοιας):

1^ον την ελεύθερη διακίνηση των συντελεστών της οικονομίας όπως το κεφάλαιο και η εργασία. Ειδικά η κινητικότητα της εργασίας παραμένει σήμερα χαμηλή όχι μόνο ανάμεσα στα Κράτη αλλά και μέσα στα Κράτη. Αλλά γιατί απαιτείται μια τέτοια κινητικότητα; Για να απαντήσει κανείς σε αυτό το ερώτημα οφείλει να σκεφτεί τι από τα δύο επιθυμεί: να παραμείνει άνεργος στην Ήπειρο ή να βρει δουλειά στη Θεσσαλονίκη; Να είναι άνεργος στην Αθήνα ή να βρει δουλειά στο Άμστερνταμ; Προς το παρόν η Ένωση απαντάει ότι αποδέχεται την ανεργία. Διοικητικές στρεβλώσεις, ανυπαρξία ικανών διευρωπαϊκών δικτύων ( σε κάθε τομέα της οικονομίας αλλά και της διοίκησης), το ζήτημα της γλώσσας και οι διαφορετικές κουλτούρες επιβαρύνουν τη λύση του προβλήματος.

2^ον Η αντικατάσταση της δυνατότητας των μελών της νομισματικής ένωσης να υποτιμούν ή να ανατιμούν τα νομίσματά τους από μια συντονισμένη δημοσιονομική δράση δεν έγινε ποτέ. Σήμερα αν η Ελλάδα χτυπηθεί από σεισμό παρόμοιο με αυτό της Αϊτής, με τις ίδιες καταστροφικές συνέπειες, είναι σίγουρο ότι θα αναζητηθούν και βρεθούν κονδύλια για τη στήριξή της από την Ένωση…Όχι όμως αν ο σεισμός αυτός αφορά σε πιστωτική κρίση και αδυναμία δανεισμού; Πρόκειται για μια τραγελαφική κατάσταση που όμως οφείλεται μάλλον στο

3^ον Τα μέλη της Ένωσης και ειδικά αυτά με κοινό νόμισμα δε φαίνεται να μοιράζονται κοινές πεποιθήσεις για το είδος της εφαρμοζόμενης πολιτικής. Η Γερμανική κυβέρνηση είδε στο Ευρώ τη συνέχιση του …Μάρκου με άλλα μέσα και την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα ως μετονομασία της αντίστοιχης Γερμανικής με διεύρυνση του γεωγραφικού χώρου εποπτείας της. Συνεπικουρούμενη από αγκυλώσεις και εμμονές της γραφειοκρατίας στις Βρυξέλλες για το οικονομικό μοντέλο η Ένωση αγνόησε τις ανάγκες του Ευρωπαϊκού νότου και προετοίμαζε αργά μια κρίση που σήμερα γίνεται ορατή: ό,τι είναι υγιές για τη Φραγκφούρτη είναι πολιτική της Ένωσης. Ας θυμηθούμε όμως ότι ακόμα κι αν το σκάνδαλο είναι παγκόσμιων διαστάσεων η Siemens είναι μια Γερμανική εταιρεία…

Υπάρχει άραγε λύση στο σημερινό αδιέξοδο; Μέλλον; Προοπτική;

Υπό την προϋπόθεση ότι η Ένωση θα οδηγηθεί άμεσα στην άρση των παραπάνω η απάντηση είναι θετική. Ό,τιδήποτε άλλο, θέλουμε δε θέλουμε, οδηγεί στο τέλος των ψευδαισθήσεων.

Πιο βαθιά στην πολιτική αναξιοπιστία και την ύφεση, του Ανάργυρου Σεβαστού, Η Αυγή 4/2/2010

Κεντροαριστερά «αδιέξοδα», του Θοδωρή Κανέλλου, Ελευθεροτυπία 4/2/2010

Eτήσια Έκθεση Οικονομικών και Κοινωνικών Δεικτών για τα Ελληνικά Νοικοκυριά - 2009, VPRC, Φεβρουάριος 2010

Los padres de los falsos huérfanos de Haití exculpan a los baptistas de Idaho. Familiares de los niños aseguran que volverían a entregarlos al grupo, Francisco Peregil, El Pais, 4/2/2010 !

Haïti veut poursuivre les Américaines pour "trafic d' enfants", 1/2/2010, Haïti en Marche.

Nothing can be improvised in Haiti. Reflections by Comrade Fidel Castro, Trabajadores.cu, 24/5/2009.

Euro skepticism or Europe skepticism ante portas
Του Σεραφείμ Μακρή || www.democracycrisis.com

Another scotch please…
Πίσω στο μακρινό 1995. Μια βραδιά όπως οι άλλες, στην κουζίνα του Rayleigh Tower, University of Essex. Στην παρέα, συγκάτοικοι από διάφορα μέρη του κόσμου. Η συζήτηση επικεντρώνεται με ένα Γερμανό που σπουδάζει πολιτικές επιστήμες στο γιατί η Ελλάδα επιθυμεί να είναι μέλος της Ένωσης, τι επιδιώκει δια αυτού. Το επιχείρημα του φίλου από τη Γερμανία απλό, η Ελλάδα είναι στην Ένωση για τα πακέτα Ι,ΙΙ κλπ. Η συζήτηση μακραίνει. Τα σύνορα της Ευρώπης,  λέει ένας Έλληνας που σπουδάζει στατιστική…Τι είναι σύνορα ξαφνιάζεται ο Γερμανός. Βλέπεις αυτός ανήκει στην καρδιά της Ευρώπης, τα σύνορα είναι κάτι μακρινό. Σύνορα, λέει ο Έλληνας, είναι το Καστελλόριζο, η Κρήτη, ο Εύξεινος Πόντος. Η απορία ζωγραφισμένη –και τι σχέση έχει η Ένωση με αυτά; Another scotch please…
Είναι περασμένες 2. Ο Γερμανός φίλος ακούει με έκπληξη έναν Έλληνα να του λέει ότι η Ελλάδα, κερδίζει ή θέλει να κερδίσει με τη συμμετοχή της στην Ένωση, ασφάλεια, μια αίσθηση του ανήκειν σε ένα μεγάλο club, ένα άνοιγμα στον κόσμο. It’s not about the money? Cheers mate…

Αθήνα, δεκαπέντε χρόνια μετά.
Τα Ευρωπαϊκά σύνορα στο νότο είναι διαπερατά από κύματα μεταναστών. Οι μισθοί στο νότο είναι χαμηλοί, πολύ χαμηλότεροι από το Βορρά, ωστόσο ο νότος πάσχει από έλλειψη ανταγωνιστικότητας (έναντι ποιανού; Της Κίνας;). Το 2% της Ένωσης υποχρεώνεται ήδη από προχτές σε μια πολιτική αδιεξόδου: πολιτική που σαρώνει το εισόδημα και φορολογεί αδιακρίτως, πολιτική που σαρώνει το δίκτυ κοινωνικής προστασίας θα φτιάξει στο τέλος στρατιές ανέργων. Η γραφειοκρατία στις Βρυξέλλες δε μπορεί πια να διασώσει τίποτα, το παιχνίδι έχει ξεφύγει…

Νομίζω  ότι είναι η πρώτη φορά που ο Έλληνας εκείνος δεν είναι σίγουρος ότι η Ένωση είναι ένα club στο οποίο θέλει να ανήκει –όχι με αυτό τον τρόπο, όχι με αυτούς τους όρους: μια Ευρώπη που αλλιώς αισθάνεται τον εαυτό της στην καρδιά και αλλιώς στα άκρα δεν τον αφορά.

A glass of wine please. Ξανασκέφτεται εκείνη την παλιά συζήτηση: η Ελλάδα που αναζητάει στην Ένωση την ασφάλειά της. Τώρα η φράση οφείλει να ξαναγραφτεί: η Ευρώπη οφείλει να αναζητήσει τα σύνορά της στο Αγαθονήσι, αλλιώς τα spreads θα παραμείνουν υψηλά… Αλλιώς ότι σήμερα ξεκινάει ως Euro skepticism θα γίνει αύριο Europe skepticism.

Towards a bond market crisis, Eurointelligence.com, 02/02/2010

Europe's Greece Problem: Small Potatoes When Compared to California, by Daryl Montgomery, Seeking Alpha, 03/02/2010

How best to boost U.S. exports, by C.Fred Bergsten, The Washington Post, 03/02/2010 από το οποίο και το ακόλουθο απόσπασμα:

"First, the exchange rate. This is the most important factor in determining U.S. export competitiveness. Every increase of 1 percent in the dollar, averaged against other major currencies, reduces our exports by about $20 billion annually and destroys about 150,000 jobs. The recurrent overvaluations of the past 30 years, when the dollar became overpriced by 30 to 40 percent, contributed significantly to the decline in manufacturing jobs and was the major cause of the huge current account deficits of most of that period"

E.U. Warns of Tough Supervision of Greece’s Budget, by Stephen Castle, The New York Times, 03/02/2010

Fiscalizing Failure, by Paul Krugman, The New York Times, 03/02/2010

What a Greek Bailout Might Look Like, by Paul Hannon, The Wall Street Journal, 03/02/2010

Greeks in bondage, Editorial , Financial Times, 03/02/2010

Ανατροπές στη ζωή μας χωρίς όφελος, του Χρήστου Μέγα, Ελευθεροτυπία, 04/02/2010 

Στην Ινδία σήμερα ο Γιώργος Παπανδρέου, Ελευθεροτυπία, 04/02/2010

1.000 ημέρες Γολγοθάς:Πιέσεις από τις Βρυξέλλες αλλά και από τα συνδικάτα δέχεται η κυβέρνηση, του Γιώργου Παπαχρήστου, Τα Νέα, 04/02/2010

Από τη Σκύλλα στη Χάρυβδη;, του Γιάννη Πρετεντέρη, Τα Νέα 04/02/2010

Run Geoffrey run, του Στέφανου Κασιμάτη, Η Καθημερινή 04/02/2010

Un Français sur six serait mal-logé, Le Figaro, 1/02/2010

The MDGs and Beyond:Pro-Poor Policy in a Changing World, Poverty in Focus,Number 19, January 2010,International Policy Centre for Inclusive Growth

Too many losers in the merit race, by David Burchell, The Australian, 1/02/2010

Poor teachers, poor results, by Christopher Bantick, The Australian, 1/02/2010

Αναγκαία μια Παγκόσμια Δημοκρατία, όχι ως θεσμός αλλά ως συνείδηση, του Θανάση Τσακίρη, Η Εποχή 31/1/2010

Ευτυχώς, επτωχεύσαμεν!, του Γιάννη Πρετεντέρη, Τα Νέα, 1/02/2010

Στα όρια της αντοχής ή και πέρα από αυτήν; Η Αυγή, 31/01/2010

Τεστ αξιοπιστίας, Κύριο Άρθρο, Ελευθεροτυπία, 1/02/2010

Ελλάδα και παγκοσμιοποίηση, του Kevin Featherstone, Η Καθημερινή 31/01/2010

Το δημόσιο αγαθό που λέγεται Παιδεία….στις ημέρες μας.
Του Μανώλη Βαρδή || www.democracycrisis.com

Στη γριφώδη εποχή μας εμφανίζεται το παράδοξο που λέγεται ιδιωτική παιδεία και πόσο αυτή εξαπλώνεται. Και λέω στην εποχή μας, διότι πάντοτε υπήρχαν ιδιωτικά σχολεία και κολέγια, μόνο που αυτά απευθύνονταν σε υψηλές εισοδηματικές κατηγορίες πληθυσμού. Σήμερα εν μέσω οικονομικής κρίσης, όλο και περισσότεροι μεσο-εισοδηματίες γονείς επιλέγουν κάποιο ιδιωτικό σχολείο.
Πώς τα βγάζουν πέρα με δίδακτρα ετησίως αναπροσαρμοζόμενα προς τα πάνω; Εδώ «σπάνε» οι παραδοσιακοί κανόνες των οικονομικών: η οικονομική κρίση δεν επηρεάζει τη ζήτηση του αγαθού, και έτσι οι τιμές αυξάνονται. Ή δεν είναι έτσι ακριβώς;
Ο Howard Margolis (1982) κάποτε είχε μιλήσει για δύο συναρτήσεις χρησιμότητας των ατόμων, τις προτιμήσεις S που ορίζονται από τη συνήθη συνάρτηση ιδιοτελούς προτίμησης και τις προτιμήσεις G που είναι καθαρά κοινωνικές. Εδώ ακριβώς είμαστε. Το συμφέρον της ομάδας, δηλαδή η δεύτερη συνάρτηση, αποδυναμώνεται και «κερδίζει» η ιδιοτελής πρώτη συνάρτηση. Δηλαδή, το σχολείο παύει να είναι δημόσιο αγαθό και αυξητικά «ιδιωτικοποιείται». Γιατί συμβαίνει αυτό;
Η οικονομία δεν είναι στο κενό. Είναι πάντα και κύρια κοινωνική συνισταμένη. Όταν λοιπόν η ανεξέλεγκτη μετανάστευση και η (απουσία) χωροταξικής της διευθέτησης «χειροτερεύουν» ολόκληρες γειτονιές, μάλιστα τις πιο πολυπληθείς (εκτός αν το δείγμα μας είναι η Νέα Ερυθραία και η Εκάλη), όταν η ενσωμάτωση των μεταναστών περνά μέσα από ένα δημόσιο σχολείο καθημαγμένο από τα γνωστά συμπτώματα της νεοελληνικής μας ιστορίας (οικονομική έλλειψη, απουσία υλικοτεχνικού εξοπλισμού, αδιάφοροι- απελπισμένοι δάσκαλοι και καθηγητές, γονείς μετέωροι και εγωιστικά υπερφίαλοι), είναι φυσικό οι γονείς να «αγχώνονται» και να φοβούνται ότι το παιδί τους θα μείνει πίσω σε ένα δημόσιο σχολείο.
Προσοχή, μιλάμε για φόβους και αγωνίες, συνήθως αισθήματα βαρύνοντα και όχι αμελητέα. Προσοχή,  μιλάμε για «το παιδί» τους. Εννοώ ότι η δημογραφική συρρίκνωση, σαν αποτέλεσμα οικονομικών δυσκολιών, επαγγελματικών προτιμήσεων ή απλά σαν μόδα «καλοπέρασης», διευκολύνει έμμεσα τους γονείς να «επενδύσουν» υψηλά ποσά σε ιδιωτικά σχολεία. Και ο φαύλος κύκλος δεν έχει τέλος.
Η επιλογή του ενός παιδιού στερεί το δημόσιο αγαθό της Παιδείας από το ουσιαστικό του περιεχόμενο. Και όπου αυτό υπάρχει, λειτουργεί σωστά για τις συνήθως πολυμελείς οικογένειες των αλλοδαπών.
Αυτά πρέπει να τα αντιμετωπίσει μία δημόσια πολιτική. Ήδη στην Ευρώπη γίνεται λόγος γι’ αυτά και σε θεσμικό επίπεδο. Αλλιώς, όπως κάπου αλλού τα προάστια γκετοποιούνται, οι συνοικίες έχουν ιδιωτική αστυνόμευση και οι φυλακές ιδιωτικοποιούνται (όλα αυτά δημόσια αγαθά), έτσι θα έχουμε και σχολεία ορθόδοξα, καθολικά, προτεσταντικά, ισλαμικά, αγγλο-αμερικανικά, γαλλικά ή γερμανικά.

VS

Το δημόσιο αγαθό που λέγεται Παιδεία….στις ημέρες μας.
Του Σεραφείμ Μακρή || www.democracycrisis.com
Στην πραγματικότητα δεν είναι η μετανάστευση που «χαλάει» τις γειτονιές. (Και στην τελική τι είναι μια χαλασμένη γειτονιά?). Είναι το είδος των μεταναστών που εισέρχονται και κατοικούν σε αυτήν και κατ’ επέκταση στη χώρα: γιατί, φαντάζομαι, ότι αν ο Άγιος Παντελεήμονας κατακλυζόταν από Γάλλους μεσοαστούς θέμα μετανάστευσης δεν θα ετίθετο. Αυτό λοιπόν που ενοχλεί είναι η συνειδητοποίηση της διαφοράς. Η αίσθηση ότι δεν περιβαλλόμαστε από ομοίους ή καλύτερα από ισοτίμους κατά την Αριστοτελική έννοια. Έτσι νιώθουμε απειλή έναντι της ελευθερίας μας, της ιστορικά διαμορφωμένης κουλτούρας μας ακόμα και του life style που έχουμε αποδεχτεί ως κοινότητα ή κοινωνικό σύνολο.
Αυτό συνέβαινε πάντα –και θα συμβαίνει πάντα. Χαρακτηριστικότερο παράδειγμα τέτοιας όξυνσης είναι η Σμύρνη αλλά και η Θεσσαλονίκη των αρχών του 20ου αιώνα. Και τότε υπάρχουν εκεί καλές και κακές γειτονιές και επιτρέψτε μου ότι κάτω από το Οθωμανικό κράτος παιδεία ως δημόσιο αγαθό δεν υφίστατο. Τα σχολεία ήταν ως επί το πλείστον ελεγχόμενα από ιδιώτες ή φορείς που δεν χρηματοδοτούνταν από το κράτος. Άρα , το πρώτο ζήτημα είναι αν αυτό που εννοούμε σήμερα ως δημόσιο αγαθό της παιδείας είναι τέτοιο επειδή παρέχεται ομοιομόρφως από Εθνικό κράτος ομοιογενές ως προς τις υπο-κουλτούρες του ή είναι δημόσιο επειδή χρηματοδοτείται από το Κράτος ανεξαρτήτως της ύπαρξης διαφορετικών και ανταγωνιστικών ως προς την κουλτούρα τους κοινωνικών ομάδων. Η μετανάστευση δεν είναι παρά ο καταλύτης που ξεδιπλώνει μπροστά στα μάτια μας βαθιές κοινωνικές διεργασίες.
Συνδέεται αυτό το χάλασμα των γειτονιών μάλλον πολύ περισσότερο με την αύξηση των ανισοτήτων μέσα στη γειτονιά αλλά και σε σχέση και με άλλες γειτονιές. Καταλαβαίνουμε τη διαφορά μας και συγκρινόμαστε μέσα στην γειτονιά αλλά και με τις διπλανές γειτονιές. Αυτές οι ανισότητες εμφανίζονται και εξαφανίζονται μέσα σε συγκεκριμένο ιστορικό πλαίσιο –δεν είναι πρόθεση αυτού του σημειώματος να μακρηγορήσει επ’αυτού. Σημειώνω μόνο ότι ένα upper κομμάτι μιας γειτονιάς –και πάντα μπορεί κανείς να ορίσει ένα τέτοιο κομμάτι- αντιδρά σε μια διαφαινόμενη αύξηση της ανισότητας στο χώρο του ανάμεσα στα άλλα και με μια αναζήτηση νέας γειτονιάς. Φυσικά αυτό έχει ένα αντίστροφο αποτέλεσμα: έστω και για λίγο η ανισότητα πέφτει αλλά η ισορροπία εγκαθίσταται σε χαμηλότερο επίπεδο και αν αυτό συνεχιστεί μπορεί να οδηγηθούμε στην πλήρη γκετοποίηση της γειτονιάς όταν το τμήμα του πληθυσμού που απομένει και υπερισχύει πληθυσμιακά έχει ή αποκτά μια κουλτούρα της οποίας τα χαρακτηριστικά είναι πολύ πιο διαφορετικά από τον ευρύτερο χώρο και εντόνως συνεκτικά ανάμεσα στα μέλη της. Δηλαδή η εσωτερική διαφοροποίηση, χωρίς να εξαφανίζεται, μειώνεται και η εξωτερική αυξάνει σημαντικά. Αν μάλιστα λόγοι δημογραφικοί ή άλλοι δημιουργούν συνθήκες για τη δημογραφική αναπαραγωγή αυτής της κοινότητας η δυσκολία να σπάσει το γκέτο από δημόσιες προς τούτο πολιτικές βαθαίνει.
Η παιδεία επομένως είναι στην πραγματικότητα δημόσιο αγαθό και μπορεί να προσφέρεται ως τέτοιο μόνο όταν αφορά σε κουλτούρα συνεκτική εν μέσω των αποχρώσεων της. Και η μετανάστευση είναι απλώς μια τελετουργία (ritual) της μετάβασης από τη μια κατάσταση στην άλλη…

Βλέπε σχετικά:
1. Oι Αμερικάνοι υιοθετούν τη διδασκαλία κατ’ οίκον. Το επικίνδυνο σχολείο διώχνει τους μαθητές του, Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία (από την Le Monde Diplomatique, του Julien Brygo), 28/9/2008. (http://www.monde-diplomatique.gr/spip.php?article163).
2. Youth Gangs in Schools, by James C. Howell and James P. Lynch, Juvenile Justice Bulletin, August 2000, http://www.ncjrs.gov/pdffiles1/ojjdp/183015.pdf
3. The Manufacturing of “crises” in public education: the advance against the public school teacher, by Andrew Skourdoumbis, http://www.aare.edu.au/05pap/sko05068.pdf
4. Low skilled immigration and the expansion of private schools, by Davide Dottori and I-Ling Shen, Temi di Discussione (working paper), Banca d’ Italia, October 2009, http://www.bancaditalia.it/pubblicazioni/econo/temidi/td09/td726_09/en_td_726_09/en_tema_726.pdf
5. Private Schools and “Latino Flight” from Black Schoolchildren, by Robert W. Fairlie, July 2002, http://www.northwestern.edu/ipr/jcpr/workingpapers/wpfiles/fairlie_latino_flight.pdf
6. Explaining Etnic, Racial, and Immigrant Differences in Private School Attendance, by Julian R. Betts and Robert W. Fairlie, 8/2/2001, Journal of Urban Economics, 50 (26-51), http://people.ucsc.edu/~rfairlie/papers/published/jurban%202001%20-%20explaining%20ethnic%20-%20.pdf
7. Against Schooling: Education and Social Class, by Stanley Aronowitz, http://www.stanleyaronowitz.org/articles/article_e_sc.pdf
8. Public and private schooling in France: an investigation into family choice, by Gabriel Langouet and Alain Leger, Journal of Education Policy, 2000, vol. 15, http://alain-leger.ifrance.com/docs/english2.pdf
9. Schule der Exzellenz, von Petra Pinzier, Die Zeit, 28/2000, http://www.zeit.de/2000/28/Schule_der_Exzellenz
10. Der Trend zur Privatschule geht an bildungsfernen Eltern vorbei, von Henning Lohmann, http://www.diw.de/documents/publikationen/73/diw_01.c.339720.de/09-38-1.pdf
11. White Flight Integration through Segregation in Danish Public Schools, by Bloem and Diaz, Summer 2007, http://www.docstoc.com/docs/3795452/White-Flight-Integration-through-Segregation-in-Danish-Public-Schools (πολύ σημαντικό),
12. Intercultural Education: Primary Challenges in Dublin 15. by Enda McGorman and Ciaran Sugrue, 2007, http://www.spd.dcu.ie/MAIN/news/documents/InterculturalEducationReport.pdf (επίσης πολύ σημαντικό).