Optimus Template

Με αφορμή την Γενοκτονία των Αρμενίων (Μέρος Β΄)
Του Μανώλη Βαρδή || www.democracycrisis.com

Οι σφαγές των Αρμενίων πρέπει να τοποθετηθούν στο ευρύτερο πλαίσιο του «εκμοντερνισμού» της παραπαίουσας Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Και αυτό το πλαίσιο είναι πολύπλευρο και αντιφατικό. Αρκεί να σημειώσουμε ότι τόσο οι Νεότουρκοι όσο και τα αρμενικά εθνικά κόμματα (όπως το Dashnak) συνεργάζονταν αρχικά στην προσπάθειά τους να ανατρέψουν το σουλτανάτο- χαλιφάτο και να εγκαθιδρύσουν συνταγματικό καθεστώς.
Αργότερα, η «εγκληματική» τριανδρία των Talat, Enver και Cemal Pasha, που θα διοικήσει ουσιαστικά την Τουρκία στο διάστημα 1913-1918 θα προσπαθήσει στη δίνη του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου να αποκαταστήσει το τρωθέν κύρος της Αυτοκρατορίας (αμέτρητος ο αριθμός των μουσουλμάνων προσφύγων που εγκατέλειπαν τα Βαλκάνια και στοιβάζονταν στην Κων/πολη, σαν αποτέλεσμα των βαλκανικών πολέμων) μέσω μίας διαδικασίας συγκεντροποίησης του κράτους και ομογενοποίησης αυτού, δηλαδή «τουρκοποίησης» του.
Οι απομονωμένοι αρμενικοί πληθυσμοί είχαν «ένα χαρτί» να παίξουν μετά τις πρώτες σφαγές στα Άδανα (1909). Και αυτό το χαρτί ήταν ήδη από τα τέλη του 1912 η (προσ)κλήση τους στην ευρωπαϊκή διπλωματία, που κατέληξε στο σχέδιο μεταρρύθμισης των ανατολικών επαρχιών του 1914, υπό την γενική επίβλεψη Επιθεωρητών από ουδέτερες χώρες. Αυτή η επίκληση της διεθνούς εποπτείας θα σημάνει και τον ιδεολογικό εξοστρακισμό των Αρμενίων από το «τουρκικό σώμα».
Πολύ περισσότερο, καθώς στέκονταν εμπόδιο στο δρόμο επέκτασης των Νεότουρκων προς τους αδελφούς τουρκόφωνους πληθυσμούς της Κεντρικής Ασίας. Θεωρήθηκαν δηλαδή μία «χριστιανική σφήνα» (δυτικής-ρωμαιοκαθολικής ή ανατολικής-ρωσικής επιρροής), η οποία απέκοβε τα «παν-τουρκιστικά» οράματα των ιδεολόγων της τουρκικής εθνικής αναγέννησης. Αυτοί στην προσπάθεια τους να αντικαταστήσουν την ιδεολογία (βασικά θρησκευτική και αυτοκρατορική) του παραπαίοντος Οθωμανισμού, «ανακάλυψαν» την μεγάλη τουρκική πατρίδα-κοιτίδα, που εκτείνεται από την Μογγολία μέχρι τις ακτές του Αιγαίου. Όπως θα πει και κάποιο στέλεχος του κόμματος των Νεότουρκων: «Αν δεν είχαμε εκκαθαρίσει το ανατολική τμήμα της Ανατολίας από τις παραστρατιωτικές ομάδες των Αρμενίων που συνεργάζονταν με τους Ρώσους, η δημιουργία της εθνικής μας δημοκρατίας δεν θα μπορούσε να πραγματοποιηθεί» (βλέπε Taner Akcam, La Turquie hantée par le genocide armémien, Maniėre de Voir, 76, Aout-Septembre 2004, p. 69).
Αυτή ήταν η κοινή πρακτική και απ’ αυτήν δεν θα γλυτώσουν και άλλοι «συνοριακοί» και «αποκεντρωμένοι» πληθυσμοί όπως οι Νεστοριανοί Χριστιανοί στα σύνορα με το Ιράν και, αργότερα, οι Κούρδοι. Οι τελευταίοι, μαζί με τους Τσετσένους και Κιρκάσιους, θα συνεργαστούν στην «βρώμικη δουλειά», ενώ θα ακολουθήσουν οι πρόσφυγες μουσουλμάνοι, οι οποίοι θα εγκατασταθούν και θα διανείμουν τη λεία των αρμένικων περιουσιών.
Η νέα τάση των σπουδών γύρω από τα θέματα της Γενοκτονίας στρέφεται σήμερα ολοένα και περισσότερο στο μοτίβο του social engineering ή σ’ αυτό του demographic warfare (περισσότερα στο Γ’ Μέρος). Και είναι η μόνη επιστημονική προσπάθεια, η οποία μπορεί να παρουσιασθεί στην Τουρκία, χωρίς να «διεγείρει» ζητήματα εθνικής-πατριωτικής αμφισβήτησης.
Άποψη του συγγραφέα είναι ότι αυτό το ερμηνευτικό μοντέλο δεν απέχει από την αλήθεια. Απαλύνει σχετικά την «δαιμονοποίηση» του τουρκικού λαού και βοηθά στην προαγωγή της έρευνας. Όμως η διαπίστωση ότι οι σφαγές των Αρμενίων ήταν το παρεπόμενο αποτέλεσμα της (αναγκαστικής) τάσης ομογενοποίησης ενός μοντέρνου κοσμικού κράτους μπορεί να βοηθά τους Τούρκους διανοούμενους, αλλά μόνο εν μέρει. Διότι όταν στο τέλος του Πολέμου οι Βρετανοί αναζήτησαν τους ενόχους των σφαγών, αυτοί είχαν ήδη πάρει τα όπλα και πολεμούσαν τον «απελευθερωτικό πόλεμο» ενάντια στους εισβολείς Έλληνες. Η συνέχεια είναι αδιαμφισβήτητη.
Αυτοί που έδρασαν (είτε κατόπιν κεντρικής καθοδήγησης είτε στα πλαίσια της ιδεολογίας του κόμματος τους) μετατράπηκαν σε αγωνιστές της εθνικής Ανεξαρτησίας (στα χρόνια του Κεμάλ) και μαζί με αυτούς που πλουτήσαν από τις αρμένικες περιουσίες ή που απλά βρήκαν ένα κομμάτι γης να εγκατασταθούν αποτέλεσαν τον πυρήνα του επίσημου τουρκικού αρνητισμού όσον αφορά στα εν λόγω γεγονότα.
Η άρνηση της Γενοκτονίας έχει στην Τουρκία βαθιές κοινωνικές και πολιτειακές ρίζες.
(συνεχίζεται με το  τρίτο μέρος).

Ingénierie démographique, génocide, nettoyage ethnique. Les paradigmes dominants pour l’étude de la violence sur les populations minoritaires en Turquie et dans les Balkans, par Nikos Sigalas and Alexandre Toumarkine, European Journal of Turkish Studies, 7/2008.

Le tabou du génocide arménien hante la société turque, par Taner Akcam, Le Monde Diplomatique, Juillet 2001.

Geographies of Nationalism and Violence: Rethinking Young Turk 'Social Engineering', by Uğur Ümit Üngör, European Journal of Turkish Studies, 7/2008.

Genocide Denial and Freedom of Speech, by Pablo Salvador Coderch Antoni Rubi Puig, InDret, Barcelona, October 2008.

Was there an Armenian Genocide?, Geoffrey Robertson's Opinion, 9 October 2009.

The Great Game of Genocide. Imperialism, Nationalism and the Destruction of the Ottoman Armenians, by Donald Bloxham, Oxford University Press, 2005 (βιβλίο από Google Books)
 

Πάγκαλος : "Δεξιοί", "ηλίθιοι" και "για το τρελαδικο" όσοι διαφωνούν με το λαθρονομοσχέδιο, πηγή: www.enkripto.com, 15/03/2010

Η άγρια αναδιανομή του πλούτου συνεχίζεται, από www.antinews.gr 15/03/2010

Μια άλλη Γαλλία, της Λώρης Κέζα, Το Βήμα 16/03/2010

Συμπληγάδες, του Αντώνη Καρακούση, Το Βήμα 16/03/2010

«Μαχαίρι» στις πρόωρες συνταξιοδοτήσεις, του Κώστα Παπαδή, Το Βήμα

16/03/2010

Ο δραστικός περιορισμός των πρόωρων συνταξιοδοτήσεων, αλλά και η δραματική μείωση των συντάξεων, με την- εκ βάθρων- αλλαγή και τον επανασχεδιασμό του τρόπου υπολογισμού τους, περιέχονται στο πόρισμα της επιτροπής εμπειρογνωμόνων που αναμένεται να δοθεί σήμερα στη δημοσιότητα κατά την τελευταία συνεδρίαση της επιτροπής. 

 

Υπάρχουν περιθώρια αντίστασης, του Γιώργου Δελαστίκ, Έθνος 15/03/2010

Προτεραιότητες, από τις Ριπές, Τα Νέα 16/03/2010

Ο σύγχρονος Χουγκενάου, της Χριστίνας Κοψίνη, Η Καθημερινή 16/03/2010

Πολλές επιχειρήσεις, εσχάτως και η «Μετρόπολις» καθώς και το «Ράδιο Κορασίδης», προχωρούν σε υποχρεωτική μείωση των ημερομισθίων και εφαρμόζουν τριήμερα ή τετραήμερα. Κάποιες επιχειρήσεις απλώς «δεν βγαίνουν» και δεν μπορούν να κάνουν διαφορετικά. Αλλες, απλώς αξιοποιούν την κρίση.

Η θεωρία «της ίσης ευθύνης όλων» την οποία ασπάζονται και επικοινωνούν πολλοί αναλυτές, για να καταδείξουν την επικινδυνότητα της οικονομικής και δημοσιονομικής συγκυρίας, όταν γίνεται καθ’ υπερβολή, ενέχει ένα σοβαρό κίνδυνο: να απενενοχοποιήσουν αυτήν τη δεύτερη κατηγορία επιχειρήσεων. Να δικαιολογήσουν για μία ακόμη φορά εκείνους που σταθερά αδιαφορούσαν για όλα τα δημόσια αγαθά, που δεν πλήρωναν τους φόρους τους, που έσπευδαν να κάνουν χρήση των ευνοϊκών ρυθμίσεων για τις μεγάλες οφειλές στα δημόσια Ταμεία, διατηρώντας επί χρόνια ένα δεύτερο λογιστήριο για το μαύρο χρήμα που εισέπρατταν από σκοτεινές πηγές ή κατέβαλλαν σε γκρίζες ζώνες.

 

Αντιμέτωπη με τις αντιφάσεις της, του Σταύρου Λυγερού, Η Καθημερινή 16/03/2010

Η έκρηξη της ελληνικής δημοσιονομικής βόμβας επιβεβαίωσε όσους εξ αρχής υποστήριζαν ότι νομισματική χωρίς δημοσιονομική ένωση, δηλαδή χωρίς πολιτική ένωση, είναι αντίφαση. Η Συνθήκη του Μάαστριχτ δεν έλυσε αυτήν την αντίφαση. Αντιθέτως, εγκλώβισε την Ευρωζώνη σε έναν ασφυκτικό κορσέ, στερώντας την από την πολύτιμη ευελιξία. Τώρα, διχάζεται όχι μόνο από διαφορετικές αντιλήψεις, αλλά και από τις εθνικές ιδιοτέλειες. Χωρίς αλληλεγγύη, όμως, δεν μπορεί να επιβιώσει.

Η ειρωνεία είναι ότι την πιο αρνητική στάση τηρεί η Γερμανία, ο μεγάλος κερδισμένος από το κοινό νόμισμα. Τα δημοσιονομικά προβλήματα των χωρών του ευρωπαϊκού Νότου οφείλονται σε σημαντικό βαθμό στο γεγονός ότι η παραγωγική τους βάση περισσότερο ή λιγότερο συρρικνώνεται λόγω της ανταγωνιστικότερης γερμανικής βιομηχανίας.

Στο Βερολίνο, όμως, δεν αρέσει να μιλάει γι’ αυτά. Ούτε για το άυλο αλλά καθόλου δευτερεύον κεφάλαιο της πολιτικής επιρροής που ασκεί στους κόλπους της Ε. Ε. και το οποίο προσεγγίζει τα όρια της ηγεμονίας. Του αρέσει να υπενθυμίζει ότι εισφέρει τα περισσότερα στον κοινοτικό προϋπολογισμό. Με το ίδιο πνεύμα, κραυγάζει ότι δεν μπορούν οι Γερμανοί εργαζόμενοι να πληρώνουν τους επιπόλαιους Ελληνες.

Τα μυστήρια των ελληνικών εξοπλισμών, του Στέφανου Κασιμάτη, Η Καθημερινή 16/03/2010

Θυμάστε εκείνο το υποβρύχιο που έγερνε και για τον λόγο αυτόν αρνηθήκαμε να το παραλάβουμε από τους Γερμανούς κατασκευαστές; Τελικώς, όχι μόνον το παραλαμβάνουμε (κοψοχρονιά, μόνον για 300 εκατομμύρια...), αλλά σε καιρό λιτότητος συμφωνήσαμε να παραγγείλουμε άλλα δύο ακόμη, του ιδίου τύπου, ελπίζοντας –φαντάζομαι– ότι αυτά τουλάχιστον δεν θα γέρνουν.

 

Τείχος Βερολίνου στο σχέδιο για στήριξη Αθήνας, του Κώστα Μοσχονά, Ελευθεροτυπία 16/03/2010

Ανοιχτή διάσταση Γαλλίας - Γερμανίας για το Ευρωπαϊκό Ταμείο και το πρόβλημα της Ελλάδας, του Κώστα Μοσχονά, Ελευθεροτυπία 16/03/2010

Serious Problems Emerge For The F-UK-De Group Of Countries, by Edward Hugh, Eurowatch 15/03/2010

The core of Daniel's argument is, I feel, the extraordinarly obvious point that the kind of fiscal adjustment currently being proposed for some of the peripheral countries is going to have one, and only one immediate consequence: these countries are going to be sent off to the outer darkness of very, very (see his numbers) sharp GDP contractions, and these contractions run the risk of preciptating pre-Argentina 2000 type situations in one after another of the countries involved, since the contractions in nominal GDP are so large that they effectively take away with the one hand what was given (in the form of sacrfice) with the other, and will lead to a seemingly endless spiral of increases in the debt-to-GDP ratios, which will in turn lead to ever deeper short-term fiscal cuts, and ever stronger contractions, etc, etc.

(...)

Gideon Rachman admitted that this one felt like a significant moment to him, and I am inclined to agree. We have two proposals on the table, and neither of them will work. In the first place simply treating the problem on Europe's perifery as an essentially fiscal one will not return these countries to competitiveness, and will simply precipitate GDP contractions, and deflationary spirals, that will lead inexorably towards failure, defualt, and possibly exit from the Eurozone (which, in fact, Herr Schläuble seems to feel would be an acceptable outcome to all this). 

 

A lesson, son, in crisis and paradox, by John Lichfield, The Independent, 15/02/2010

Shrink the eurozone, or create a fiscal union, by Wolfgang Münchau, Financial Times, 15/03/2010

Europe Creates an Apparatus to Provide Loans to Greece, by Stephen Castle, The New York Times, 15/03/2010

The finance minister of Germany, Wolfgang Schäuble, traveled to Monday’s meeting in Brussels despite having undergone surgery recently. Also attending were the president of the European Central Bank, Jean-Claude Trichet, and Herman Van Rompuy, the new president of the European Council.

The Greek finance minister, George Papaconstantinou, was there, too, but was excluded from some of the discussions.

Sterling plunges on EU warning over UK debt, by Robert Lindsay, timesonline, 16/03/2010

Why All the Angst Now on What Caused the Great Recession?, by Kimball Corson, Seeking Alpha 16/03/2010

Well, when the housing bubble burst, a major portion of the economy quickly collapsed and Wall Street’s house of cards came tumbling down, which impacted and damaged other portions of the economy and the negative and adverse effects of falling aggregate demand and rising unemployment spiraled throughout the economic system to give us the Great Recession. First subprime, then prime and finally other mortgage loans categories tanked and the financial Houses could not made good on their CDSs, MBSs and CDOs as housing went underwater, credit markets froze and the house of cards collapsed in panic.

Is this all too hard to figure out, or is the latest feigned ignorance or "confusion" about what caused the Great Recession simply a part of the grand cover-up, so the public does not learn the names of those at fault and what they did? I leave that one to the readers.

Two Muslim men charged over alleged plot to kill Swedish cartoonist Lars Vilks, by Aidan Jones, The Guardian 16/03/2010

Les partisans d'Aubry banalisent le score de Royal, par François-Xavier Bourmaud, Le Figaro 16/03/2010

Volcan, par LAURENT JOFFRIN, Liberation 16/03/2010

Με αφορμή την γενοκτονία των Αρμενίων (Μέρος Α΄).
Του Μανώλη Βαρδή || www.democracycrisis.com

Το 2007 είναι η χρονιά που ο αμερικανός Πρόεδρος Bush αποτρέπει την τελευταία στιγμή απόφαση στη Βουλή των Αντιπροσώπων για τον χαρακτηρισμό των σφαγών των Αρμενίων στην Οθωμανική Αυτοκρατορία στις αρχές του 20ου αιώνα σαν «γενοκτονία». Τελικά, σήμερα η απόφαση «πέρασε», προσθέτοντας έναν ακόμη κρίκο στην αλυσίδα αυτού του χαρακτηρισμού (είχε προηγηθεί η απόφαση του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου το 2005 και της Γαλλικής Εθνοσυνέλευσης το 2001).
Έχουν περάσει πάνω από εξήντα χρόνια από τότε που η Διεθνής Σύμβαση κατά της Γενοκτονίας (1948) ερχόταν να σφραγίσει εξορκιστικά τον μεταπολεμικό κόσμο. Η αμφιταλάντευση των κρατών μελών των Η.Ε. να επικυρώσουν για πολλά χρόνια αυτό το κείμενο έδειχνε το φόβο τους απέναντι σε πιθανή παραβίαση της κρατικής τους κυριαρχίας (αυτοί οι δισταγμοί φαίνεται ότι «σπάνε» με το Γιουγκοσλαβικό δράμα, όταν τελικά το Συμβούλιο Ασφαλείας βασίζει την ίδρυση των δύο διεθνών ποινικών δικαστηρίων, για την Ρουάντα και την πρώην Γιουγκοσλαβία, σε όρους της παλιάς αυτής Σύμβασης). Μάλιστα το 2006 με απόφαση του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου η απαγόρευση της Γενοκτονίας θεωρείται αναγκαστικός νόμος του Διεθνούς Δικαίου (Jus Cogens).
O «νεολογισμός» Γενοκτονία παρουσιάζει από τη γέννησή του ενδιαφέρον, καθώς στο πρόσωπο του νομικού του εισηγητή, του εβραϊκής καταγωγής Πωλονο-αμερικανού Raphael Lemkin, συνδυάζει τις πληροφορίες για τον εξολοθρεμό των Αρμενίων (που τις είχε υπόψη του ο Lemkin) και την άμεση εμπειρία του για το Ολοκαύτωμα των Εβραίων. Ήδη δηλαδή ο όρος φέρει «αρμενικό χρώμα και χροιά».
Σύμφωνα με τα άρθρα 1 και 2 της Σύμβασης, γενοκτονία που γίνεται σε συνθήκες ειρήνης ή πολέμου θεωρείται έγκλημα του Διεθνούς Δικαίου. Αυτή συνίσταται σε πράξεις που τελούνται με σκοπό την ολική ή εν μέρει καταστροφή εθνικής, φυλετικής ή θρησκευτικής ομάδας, και συγκεκριμενοποιείται όχι μόνο με τη θανάτωση μελών της ομάδας, αλλά και με τη συνειδητή έκθεση σε συνθήκες που προκαλούν φυσική ή πνευματική βλάβη, καθώς και με μέτρα για την αποτροπή των γεννήσεων ή βίαιη μεταφορά των παιδιών αυτής της ομάδας. Η τοπικού χαρακτήρα εστίαση της Γενοκτονίας (όπως στην περίπτωση των Αρμενίων) και ο ενδεχόμενος μερικός της χαρακτήρας δεν ακυρώνουν τον χαρακτηρισμό των πράξεων αυτών ως Γενοκτονία.
Βέβαια, οι Συμβάσεις και οι κανόνες δικαίου που εγκαθιδρύουν δεν έχουν αναδρομική ισχύ. Παρά ταύτα από τη νομική και δικανική μελέτη προκύπτει αβίαστα το συμπέρασμα ότι η Οθωμανική Αυτοκρατορία (και ο διάδοχός της το Τουρκικό Κράτος) είναι υπεύθυνοι για το έγκλημα της Γενοκτονίας (πολύ περισσότερο, καθώς η επίσημη τουρκική θέση δεν μετακυλύει την ευθύνη των βιαιοτήτων στο προηγούμενο καθεστώς).
Από την άλλη μεριά μετά το τέλος του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου και για σύντομο χρονικό διάστημα (1919-1921) έγιναν δίκες από το οθωμανικό στρατοδικείο κατά των υπευθύνων της τραγωδίας, με αποτέλεσμα ελάχιστοι να απαγχονιστούν και οι κύριοι υπεύθυνοι να καταδικασθούν εν απουσία (αφού είχαν διαφύγει από τις οθωμανικές φυλακές). Η έκφραση λύπης του Κεμάλ, η προσπάθεια των Άγγλων να δικάσουν κάποιους στην Μάλτα (αποτυχημένη εξολοκλήρου λόγω πολιτικών και νομικών εμποδίων, αλλά και επειδή στο τέλος οι Άγγλοι θα ανταλλάξουν αυτούς με Βρετανούς αιχμαλώτους των εθνικιστών του Κεμάλ), και τέλος η θεσμική ενσωμάτωση της ευθύνης των Οθωμανών στη Συνθήκη των Σεβρών (που ποτέ δεν επικυρώθηκε) δεν είναι τίποτε άλλο από ασθενείς και διστακτικές απόπειρες ηθικής διευθέτησης του «Αρμενικού προβλήματος».
Το πρόβλημα όμως δεν είναι νομικό ή θεσμικό. Είναι βαθύτατα πολιτικό. Γι’ αυτό η ύστερη ανακάλυψη των γενοκτονικών προθέσεων του Τουρκικού Κράτους δεν πείθει κανέναν. Η διεθνής κοινότητα δεν «καθαρίζει» με αθωωτικές ή καταδικαστικές ετυμηγορίες (χρονικά καθυστερημένες και συμφεροντολογικά ύποπτες). Η αλήθεια αποκαθίσταται με βαθιά ανάλυση της φύσης του λαϊκού Τουρκικού Κράτους. Φοβάμαι ότι κάτι τέτοιο δεν θα γίνει ποτέ σε ευρεία έκταση, διότι δεν θα ζημιώσει απλά έναν «δυτικό σύμμαχο» στην Μέση Ανατολή απλά και μόνο, αλλά διότι θα αμφισβητήσει ουσιωδώς τα ηθικά θεμέλια του μοντέλου της λαϊκής Δημοκρατίας (όπως αυτή εισήχθη και ερμηνεύτηκε στην ανατολική Μεσόγειο και τα Βαλκάνια)
(συνεχίζεται  με το δεύτερο μέρος)

Revisiting the Armenian Genocide, by Guenter Lewy, The Middle East Quaterly, 2005.

Genocide in International Law. The Crimes of Crimes, William A. Schabas, Cambridge University Press, 2000.

When and Why to use the term Democide for 'Genocide', by R.J.Rummel, Idea, 15/1/2001.
L’implication du Comité Union et Progès dans les massacres de Cilicie, par Raymond H. Kévorkian, REVUE D'HISTOIRE ARMÉNIENNE CONTEMPORAINE, TOME III - 1999.

Μηνύματα απ' τον Πύργο, του Χρήστου Θεοχαράτου, Αδέσμευτος Τύπος 15/03/2010

"Το δημοσιονομικό πρόβλημα της χώρας δεν είναι ούτε τα ελλείμματα, ούτε το χρέος. Είναι το ίδιο το πολιτικό σύστημα. Το πρόβλημα της δημόσιας διοίκησης δεν είναι ούτε η γραφειοκρατία, ούτε η διαφθορά, ούτε η αναποτελεσματικότητα. Είναι το ίδιο το πολιτικό σύστημα, το οποίο χρησιμοποιεί το κράτος ως εκκολαπτική μηχανή για την αναπαραγωγή του. Το πρόβλημα της δημόσιας υγείας δεν είναι οι σπατάλες, η κακοδιαχείριση, η κακοδιοίκηση ή το ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό. Είναι το ίδιο το πολιτικό σύστημα, το οποίο ποτέ δεν είχε την πολιτική βούληση να εξυγιάνει το χώρο της υγείας..."

Κατ-άρα;, του Γιάννη Πανούση, Ελευθεροτυπία 15/03/2010

"ΚΑΝΕΙΣ δεν μας εγγυάται την εθνική ύπαρξη και τη γεωπολιτική σταθερότητα της περιοχής, όλοι όμως είναι έτοιμοι ν' αγοράσουν φτηνά και να πουλήσουν ακριβά. Η ανεξαρτησία, η αξιοπρέπεια, η ιστορία, η παιδεία, το μέλλον μας παίζονται στα ζάρια ενός καπιταλισμού-καζίνο (ο οποίος ουδέποτε θ' αποκτήσει «ανθρώπινο πρόσωπο»).

ΚΙ ΕΜΕΙΣ τι κάνουμε; Αναζητούμε νέους εσωτερικούς εχθρούς, αυξάνουμε τα δημοκρατικά μας ελλείμματα, διαμορφώνουμε και διακινούμε μιντιακά καινούργιους μύθους μιας euro-αυτοπεποίθησης".

ΕΥ. ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ:Δεν υπάρχουν περιθώρια για νέα μέτρα εισοδηματικού χαρακτήρα, Το Βήμα 14/03/2010

Ο κίνδυνος των εξαιρέσεων, του Γιάννη Πρετεντέρη, Τα Νέα 15/03/2010

ΓΙ΄ ΑΥΤΟ, λοιπόν, τα μάτια μας δεκατέσσερα και προσοχή στον Πετσάλνικο. 

ΔΕΝ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ να σας θυμίσω ότι ο πρόεδρος της Βουλής ζήτησε προκαταβολικά να εξαιρεθούν οι υπάλληλοι της Βουλής (με τους δεκαέξι μισθούς και αφορολόγητους...) από τον νόμο για τα μέτρα. ΜΕ ΤΙ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑ; Ότι δεν είναι «θεσμικά ορθό» να υπόκεινται οι υπάλληλοι της Βουλής στους ίδιους νόμους με τους άλλους Έλληνες πολίτες. Και ότι τα μισθολογικά τους δεν γίνεται να ρυθμίζονται μαζί με τον όχλο, αλλά μόνο με ειδική απόφαση του προέδρου της Βουλής, δηλαδή του ίδιου του Πετσάλνικου! 

ΠΡΑΓΜΑ ΠΟΥ σημαίνει ότι η Βουλή ανακηρύσσεται σε ένα είδος αυτόνομης επικράτειας. Δεν ξέρω αν αυτό είναι «θεσμικά ορθότερο», αλλά έτσι απεφάνθησαν οι βουλευτές εξαιρώντας τους υπαλλήλους της από τη νομοθεσία της Ελληνικής Δημοκρατίας για τα πρόσθετα μέτρα. 

Οι πρόθυμοι, οι διστακτικοί και οι αδιάφοροι, του Κώστα Μοσχονά, Ελευθεροτυπία 15/03/2010

Ευρωπαϊκός «άξονας» κατά κερδοσκόπων, Η Καθημερινή 15/03/2010

Χιλιάδες τα αργόμισθα «παπαγαλάκια»!, του Δημήτρη Ρίζου, Αδέσμευτος Τύπος, 15/03/2010

Νίκη Σοσιαλιστών στις γαλλικές περιφερειακές εκλογές, Η Καθημερινή 15/03/2010

Where did the counter-culture go?, by Robert Irwin, TLS, 10/3/2010.

Terms of Act, by Conor Gearty, London Review of Books, 11/3/2010:

"In January 1999, Colin Middleton hanged himself in prison. He’d been in custody since 1982, when he was convicted – aged 14 – of murdering his 18-month-old niece. While in prison, he had harmed himself seriously, written to the governor about his mental illness, and spoken about suicide to other inmates. On the day before his death he didn’t leave his cell, even for meals, and placed a rug over the inspection port. At his inquest the jury tried to add to its verdict the opinion that the prison service had failed in its duty to Middleton, detailing why it had come to this conclusion. When the coroner refused to include the jury’s note in his final ruling, Middleton’s mother began a campaign to secure a formal public determination that the prison service was responsible for her son’s death. The obstacle she faced was the clear wording of the Coroners Act 1988.."

 How dictators watch us on the web, by Evgeny Morozov, Prospect, 18/11/2009.

Why the Internet is failing Iran's activists, by Evgeny Morozov, Prospect, 5/1/2010.

Pour en finir avec le cyberoptimisme, Books.fr, Mars-Avril 2010.

Hilflose Justiz. Wenn Kinder zu Tätern werden, von Carsten Volkery, Spiegel Online, 14/3/2010.

François Fillon : «Rien n'est joué pour le second tour», Le Figaro , 14/03/2010

Delanoë: «A Paris, la gauche devrait faire un score historique», Liberation, 14/03/2010

Régionales : la droite recule sur tous les fronts, Le Monde 14/03/2010

Socialists triumph over Sarkozy's party in regional elections, exit polls say, France 24, 14/03/2010

Euro Woes, Part II: Have We Entered the Devalue or Die Era?, by Sol Palha, Seeking Alpha 14/03/2010

 Ζωντανή συζήτηση στο Al Jazeera με δύο Έλληνες, τον Κώστα Υφαντή (πρόεδρος του Ελληνικού κέντρου Ευρωπαικών μελετών), τον Τζων Σφακιανάκη – οικονομολόγο και επικεφαλή της τράπεζας Saudi Franzi, και ο οικονομικός αναλυτής Max Keiser ζωντανά απο το Παρίσι. Πηγή: olympia.gr (Αξίζει τον κόπο...)

 You're not funny anymore. Του Θανάση Χειμωνά, από το MediaSoup.gr (o λόγος για τον Λάκη Λαζόπουλο, εις υγείαν μας...)

 Σε ασφαλιστικό ταμείο οι πελάτες ασφαλιστικών που βάρεσαν κανόνι, της Ρούλας Σαλούρου, Capital.gr 16/03/2010

Στον ΟΠΑΔ, ένα ταμείο υγείας που έχει έλλειμμα περί το 1 δισ. ευρώ, μεταφέρονται οι πελάτες ασφαλιστικών εταιρειών που κλείνουν, όπως η ΑΣΠΙΣ και η Commercial Value. Συγκεκριμένα, στο σχέδιο νόμου για την εποπτεία της ιδιωτικής ασφάλισης και τη σύσταση εγγυητικού κεφαλαίου ιδιωτικής ασφάλισης ζωής, αρμοδιότητας του υπουργείου οικονομικών, δίνεται η δυνατότητα σε όσους διαθέτουν νοσοκομειακά συμβόλαια και δεν είναι ασφαλισμένοι σε άλλο φορέα κοινωνικής ασφάλισης, με αίτησή τους, να υπαχθούν στην υγειονομική περίθαλψη του ΟΠΑΔ.

Η συγκεκριμένη διάταξη, που έχει προκαλέσει τη μήνιν των ασφαλισμένων, αναφέρει αναλυτικά πως όσοι ασφαλισμένοι διαθέτουν νοσοκομειακό συμβόλαιο ή νοσοκομειακό προσάρτημα συμβολαίου Ασφάλισης Ζωής δύνανται με αίτησή τους να υπαχθούν στη νοσοκομειακή ασφάλιση του ΟΠΑΔ, χωρίς οποιαδήποτε επιβάρυνση.

Αναμόρφωση του Ασφαλιστικού Συστήματος:Τι αναφέρει το πόρισμα της Επιτροπής Ειδικών, Το Βήμα 16/03/2010

Έρχεται το νέο Ασφαλιστικό, του Κώστα Κατίκου, Αδέσμευτος Τύπος 17/03/2010

Στην αλλαγή του τρόπου υπολογισμού της σύνταξης, με βάση τα ένσημα της 10ετίας (2010-2018) και σταδιακά (μετά το 2018) όλου του εργασιακού βίου. Οι συντάξεις θα μειωθούν σε αυτές τις περιπτώσεις κατά 20%, ενώ η βασική -προνοιακή- σύνταξη θα χορηγείται στο 65ο έτος και όχι νωρίτερα.

Θέμα ημερών είναι και το νομοσχέδιο για την εξίσωση των ορίων ηλικίας αντρών - γυναικών στο Δημόσιο, με αύξηση του ορίου ηλικίας συνταξιοδότησης για τις γυναίκες από 5 έως 10 χρόνια, σταδιακά μετά το 2013, αν και η Κομισιόν αναμένεται να ζητήσει την εφαρμογή της "εξίσωσης" από το 2011 ή το 2012. 

Αλλαγές-εξπρές στο Ασφαλιστικό, της Κατερίνας Κοκκαλιάρη, Έθνος 17/03/2010

Τεκμήρια παντού και για πρώτη κατοικία, του Κώστα Σιωμόπουλου, Το Βήμα 17/03/2010

Η ΕΕ δεν μας δίνει λεφτά ακόμη, του Γιώργου Δελαστίκ, Έθνος 17/03/2010

Αναποτελεσματική είναι πλέον η διαρκής επανάληψη από τον πρωθυπουργό της θέσης ότι η Ελλάδα δεν ζητάει οικονομική βοήθεια παρά μόνο πολιτική, ώστε να μπορεί να δανείζεται με λογικά ή ανεκτά επιτόκια. Θεωρητικά έχει δίκιο ο Γ. Παπανδρέου. Πρακτικά όμως στη συγκεκριμένη περίπτωση η πολιτική στήριξη που ζητείται ισοδυναμεί με την οικονομική για τον εξής απλούστατο λόγο: μόνο αν η ΕΕ αναλάβει ρητή δέσμευση να βοηθήσει οικονομικά την Ελλάδα, αν συγκροτήσει τον μηχανισμό βοήθειας και αν ενδεχομένως αυτός ο μηχανισμός τεθεί σε κίνηση έστω και προς επίδειξη, τότε και μόνο τότε θα αποθαρρυνθούν οι κερδοσκόποι και ίσως η στήριξη περιοριστεί σχεδόν αποκλειστικά στον πολιτικό τομέα.

Μέρκελ: «Το ‘ελληνικό’ πρόβλημα πρέπει να χτυπηθεί στη ρίζα του», Η Καθημερινή 17/03/2010

Αποβολή από την ευρωζώνη ζητεί η Μέρκελ για τις χώρες με υψηλά ελλείμματα, Το Βήμα 17/03/2010

Φουντώνει η βεντέτα Πάγκαλου - Τσίπρα, του Παναγιώτη Μπιτσικα, Το Βήμα 17/03/2010

Ο κ. Τσίπρας από το βήμα της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥΝ το Σαββατοκύριακο ζήτησε να τοποθετηθεί δημόσια ο Πρωθυπουργός «για όσα συκοφαντικά και προβοκατόρικα διατυπώνονται» και χαρακτήρισε τον κ. Πάγκαλο μαζί με τον πρόεδρο του ΛΑΟΣ κ. Γ.Καρατζαφέρη «συγκυβερνήτες της χώρας». 

Η κρίση έδειξε το χάσμα, Κύριο Άρθρο, Ελευθεροτυπία 16/03/2010

Ψηλές μπαλιές στις Βρυξέλλες, Κύριο Άρθρο, Η Αυγή 16/03/2010

Τώρα η Γερμανία εμφανίζεται να αντιδρά στον χαμηλότοκο δανεισμό για την Ελλάδα. Και επινοεί το ενδεχόμενο αποπομπής της. Πρόκειται για τις πιο ακραίες αντιλήψεις παραγόντων της Ε.Ε., που οδηγούν στη διάσπαση της Ε.Ε. Το πιθανότερο είναι να πρόκειται για άσκηση πίεσης προς την ελληνική πλευρά να αποδεχθεί το σύνολο των αξιώσεων και να τις υλοποιήσει τάχιστα, ώστε το δάνειο να δοθεί πριν από το τέλος Μαΐου, όταν θα ολοκληρωθεί το μεγαλύτερο μέρος του προγράμματος δανεισμού του ελληνικού Δημοσίου. Άλλωστε η Ελλάδα είναι ο δεύτερος καλύτερος πελάτης της γερμανικής πολεμικής βιομηχανίας, ενώ οι γερμανικές εισαγωγές ξεπέρασαν πέρυσι τα 5 δισ. ευρώ.

Η κυβέρνηση αναθερμαίνει τη συζήτηση για προσφυγή στο ΔΝΤ, παρά τις περί του αντιθέτου φωνές που ακούγονται, ακόμη και από υπουργούς. Οι τακτικισμοί δεν βοηθούν στην αντιμετώπιση τόσο σημαντικών προβλημάτων, όπως είναι ο δημόσιος δανεισμός, που εντάσσονται σε ορίζοντα στρατηγικών επιλογών για το μέλλον της χώρας. Ποιος ξεχνά ότι το ΔΝΤ επιβάλλει και δεν διαπραγματεύεται σκληρούς όρους και εντάσσει τις χώρες στην αμερικανική επιρροή;

Πνευματικά δικαιώματα ή πνευματική ελευθερία; Gama ta!, του Σ.Κακουριώτη, Η Αυγή, 16/03/2010

Τα αποκαλούμενα «πνευματικά δικαιώματα» και η διαμάχη που έχει ξεσπάσει γύρω από αυτά αποκτά σταδιακά μια κεντρική θέση στη διεθνή ατζέντα, με τις ΗΠΑ να προωθούν, εν κρυπτώ και παραβύστω, όπως διαβάζουμε στα Νέα του Σαββάτου, μια διεθνή συνθήκη «κατά της πλαστογραφίας», ουσιαστικά για τον έλεγχο της διακίνησης ψηφιακού υλικού. Είναι η ίδια χώρα που πρωτοστατεί στην επιμήκυνση του χρόνου ισχύος των «πνευματικών δικαιωμάτων» (που φτάνει τα... 95 χρόνια!) με συρρίκνωση, παράλληλα, του ποσοστού των δικαιωμάτων των δημιουργών.

Pop Star Julia Alexandratou's sex tape gives Greece a welcome break from debt crisis blues, by Iason Athanasiadis (in Athens), The Independent, 16/3/2010. 

Greek pop star's sex tape welcome relief from financial crisis, by Chris Irvine, Telegraph, 16/3/2010.

Με αφορμή την Γενοκτονία των Αρμενίων (Μέρος Γ’ ).
Του Μανώλη Βαρδή || www.democracycrisis.com

Κάναμε λόγο (στο δεύτερο μέρος) για τις διώξεις και σφαγές σαν μέρος του social engineering των Νεότουρκων. Ας σταθούμε λίγο σ’ αυτό. Δεν είναι μόνο ο Z. Bauman που συνδέει το Ολοκαύτωμα με την μοντερνιστική ιδεολογία (στο Modernity and the Holocaust). Η αντίληψη του μοντερνισμού (τέλη 19ου- αρχές 20ου αιώνα) ότι οι ανθρώπινες κοινότητες αποτελούν «υλικό» για ταξινόμηση, διάπλαση και αναδιαμόρφωση αποτελούσε «κοινό τόπο» στις κοινωνικές επιστήμες. Οι Νεότουρκοι πήραν αυτή την επιστημονική άποψη και την έθεσαν σαν εργαλείο πραγματοποίησης του συγκεντρωτικού-εθνικού τους κράτους.
Οι «εκτοπίσεις», που μας ξενίζουν σήμερα, ήταν μία πραγματικότητα της εποχής, με διαβαθμίσεις βέβαια σκληρότητας και επιείκειας (ως τμήμα του social engineering τις είχαν εφαρμόσει οι Βρετανοί στις Αποικίες τους, οι Ρώσοι στον Καύκασο, και επρόκειτο αργότερα να δοκιμαστούν τραγικά και ολοκληρωτικά με τους Ναζί). Αυτήν την πραγματικότητα σπούδασαν οι Νεότουρκοι. Και είναι αυτή η (δυσάρεστη) αλήθεια της Ευρώπης που θα κάνει τον Χίτλερ να δηλώσει το 1939 «ποιος θυμάται σήμερα τον αφανισμό των Αρμενίων;», όπως ο ίδιος είχε κατηγορήσει τους Αμερικάνους για ανάλογες πρακτικές κατά των Ινδιάνων.
Από τον εχθρό πάντα μαθαίνεις καλύτερα την αλήθεια σου. Όμως δεν είναι μόνο αυτό. Δεν πρόκειται απλά και μόνο για μία «φάση» στην ιστορική εξέλιξη του δυτικού πολιτισμού, η οποία θα παρέλθει και θα απωθηθεί με την βοήθεια διεθνών συμφωνιών και συμβάσεων. Πρόκειται για κάτι περισσότερο.
Η ιδιαιτερότητα της περίπτωσης αναδεικνύεται (όπως και στην μελέτη της κάθε ανάλογης περιπέτειας) από την ύπαρξη «σταδίων», πλάνων διαδοχικών, που διαμόρφωναν και διαμορφωνόντουσαν από τις ελίτ των Νεότουρκων. Μετά το Plan A που προέβλεπε συνεργασία με τους αρμένιους εθνικιστές (μέχρι το 1915, περίπου) ακολούθησε το Plan B με τις βίαιες εκτοπίσεις και το Plan C με την ολοκληρωτική εκκένωση περιοχών της Ανατολίας και την συγκέντρωση του αρμένικου πληθυσμού σε «ειδικούς χώρους», για να φθάσουμε στο Plan D της εξόντωσης. Αυτά τα πλάνα δεν είναι ασκήσεις επί χάρτου. Η ριζοσπαστικότητα και η όξυνση της μετάβασης από το ένα στο άλλο εξαρτιόταν από τις διεθνείς συγκυρίες (ήττα από τους Ρώσους, απόβαση των Βρετανών, συνεργασία των Γερμανών), την εσωτερική κατάσταση (μεταναστευτικό πρόβλημα, απειλή επανάστασης των Αρμενίων, παραστρατιωτικά σώματα) και τις διενέξεις ανάμεσα στα μέλη του νεοτουρκικού κυβερνώντος κόμματος. Ούτε πάλι ήταν η εφαρμογή των σχεδίων απόλυτα ιεραρχημένη και με συγκεντρωτικό τρόπο αποτελεσματική. Πολύ περισσότερο δύσκολα μπορεί να συμπεράνει κανείς τάσεις ρατσιστικής εξολόθρευσης και ρατσιστικού τοπικού βανδαλισμού (ήταν διαφορετική η τύχη των Ορθόδοξων από τους Προτεστάντες Αρμένιους, ευνοείτο η αφομοίωση των Αρμένιων και οι γυναίκες, έστω και βιασμένες ή κακοποιημένες, επιζούσαν-πολύ διαφορετικά ήταν τα πράγματα στο Ολοκαύτωμα των Εβραίων).
Όμως η γενική αρχή-και εδώ επιστρέφουμε στο social engineering- ήταν ότι η νεοτουρκική ελίτ έπρεπε να «τουρκοποιήσει» το διαλυμένο κράτος, ως φορέας της μοντέρνας ιδεολογίας του οργανικού εθνικισμού, μίας έννοιας που ήταν βαθιά διαποτισμένη από την μείξη του «λαού» (ως μαζικής δύναμης της δημοκρατίας) και του «κράτους» (συγκεντρωτικό όργανο της λαϊκής βούλησης). Αυτό το ιδεολογικό μόρφωμα δεν μπορούσε να υπάρχει έξω από την λαϊκή δημοκρατία και το συνταγματικό κράτος (εξού και μοντερνιστκή ιδεολογία).  Αυτή η καθαρά ευρωπαϊκή ιδεολογία πρέπει να μας κάνει να μην ξαφνιαζόμαστε όταν βλέπουμε τους Νεότουρκους να είναι ταυτόχρονα λαϊκοί, συνταγματικοί, «αριστεροί» (με την έννοια του κοινωνικά και πολιτισμικά προοδευτικού) και βίαιοι εθνικιστές, συγκεντρωτικοί και γενοκτόνοι. Η κατάργηση του σουλτανικού χαλιφάτου, η κατάργηση της αραβικής γραφής (αργότερα), ο εργαλειακός χειρισμός της θρησκευτικότητας, η εκκοσμίκευση των θεσμών, το συνειδητό «σπάσιμο» των πατριαρχικών- οικογενειοκρατικών δομών λαών αποκεντρωμένων όπως οι Κούρδοι, όλα αυτά είναι η «φωτεινή» πλευρά της Δημοκρατίας, η οποία υποκρύπτει την «σκοτεινή» πλευρά των εκτοπισμών και των γενοκτονιών.
Τα πράγματα είναι πολύ πιο σύνθετα από μία απλή νομική καταδίκη.

Michael Mann, The Dark Side of Democracy, Cambridge, 2005.
The International Legal Prohibition of Genocide comes of Age, by William Schabas, Human Rights Review, 5/4, July 2004.
The Turkish Military Tribunal’s Prosecution of the Authors of the Armenian Genocide: Four Major Court-Martial Series, by V.N.Dadrian, Holocaust and Genocide Studies, 11/1, 1997.
Genesis of the concept of Genocide according to its Author from the original sources, by Steven Leonard Jacobs, Human Rights Review, 3/2, June 2002.
Demographic Engineering in the late Ottoman Empire and the Armenians, by Nesim Seker, Middle Eastern Studies, 43/3, 2007.
The Armenians and Ottoman Military Policy, by Edward J. Erickson, War in History, 2008,15,141.

Greece Gets Boost From S&P, but Awaits Word From E.U., by Stephen Castle, The New York Times 16/03/2010

Weaker Euro Complicates Life for Firms in Europe, by Jack Ewing, The New York Times 16/03/2010

Greek Downgrade Threat Lowered by S&P; EU Plans Aid, by James G. Neuger and Matthew Brown, Bloomberg 16/03/2010

Greece Takes Steps to Solve Its Problems, While Germany Gropes to Define Its Future, by Irwin Stelzer, The Wall Street Journal 15/03/2010

Compounding the problem created for Greece and similarly situated countries is the reluctance of German consumers to spend. In the absence of a surge in domestic demand, Germany's recovery from last year's 5% decline in gross domestic product depends heavily on its ability to increase its exports even more, driving even higher its almost €140 billion trade surplus, the largest in Europe and three times that of second-placed Netherlands. That's bad news for countries that have been running trade deficits, which is all the countries now in trouble.

Here's a guess at how Germany will finally confront the dilemma created by its need to export its way out of recession while enabling troubled economies to remain in euroland: Conceal any bailout by giving guarantees to German banks that buy Greek and other debt if markets set impossibly high interest rates; arrange a mechanism for tighter supervision of debt-ridden countries; and avoid any policy that either requires a reopening of the Lisbon Treaty, such as a European version of the International Monetary Fund, or threatens the German export machine.

Greek Aid Options Narrowed, by Charles Forelle and Marcus Walker, The Wall Street Journal 15/03/2010

Brown delays EU hedge fund reforms, by George Parker and Nikki Tait, Financial Times, 16/03/2010

Tidal and wave technologies, by Christine Oliver, The Guardian 16/03/2010

Ten sites named in £4bn UK marine energy project, by Severin Carrell, The Guardian 16/03/2010.

Wo endet Toleranz? Islamdebatte, Josef Joffe, ZeitOnline, 12/3/2010.

Wie Staaten Schulden finanzieren. Der globale Kreditrausch, von Stefan Ruhkamp, FAZ, 17/3/2010.

 Die Heuchelei des Waffenhändlers. Griechenlands Rüstungsausgaben, Michael Thumann, Die Zeit, 16/3/2010.