ΑΛΛΕΣ ΕΠΟΧΕΣ..ΑΛΛΕΣ ΠΡΑΞΕΙΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ (27 Απριλίου 1941)
Η περίπτωση του Κωνσταντίνου Κουκίδη, από Newstrap.
Σιωπή πριν από την εξέγερση, της Λώρης Κέζα, Το Βήμα 27/04/2010
Σαν να μην φτάνουν τα μέτρα, έχουμε και την ευρωατλαντική ειρωνεία. Από την πρώτη επίσκεψη στην Αθήνα διεπιστώθη ότι «με 720 ευρώ τον μήνα ο συνταξιούχος δεν περνάει και άσχημα στην Ελλάδα». Το διατύπωσε verbatim στέλεχος του κλιμακίου που ήλθε να βάλει τάξη. Μια μικρή φρασούλα, ενδεικτική για το τι θα ακολουθήσει. Μια φρασούλα αρθρωμένη από έναν υπερβολικά μορφωμένο αρχιλογιστή, που ξέρει απ΄ έξω κι ανακατωτά πόσο μπορεί να ωφεληθεί η οικονομία αν μειωθούν όλες οι συνταξούλες κατά 20 ή 50 ευρώ, όμως δεν μπορεί επ΄ ουδενί να συμμεριστεί τη στέρηση που θα σημάνει αυτό το ασήμαντο ποσό για τον γέροντα. Ξέρουν όμως αυτοί τι κάνουν: ...
(...)
Οι εκπρόσωποι των σωματείων έχουν μείνει άλαλοι- δεν ήταν και ποτέ ριζοσπαστική η παρουσία τους. Ο κόσμος όμως πού είναι; Πού είναι όλοι αυτοί οι εργαζόμενοι που θα δουλεύουν ως τα βαθιά τους γεράματα με ανασφάλεια; Πού είναι όλοι αυτοί που χάσουν ποσοστό της σύνταξής τους από τον Σεπτέμβριο; Ο κόσμος είναι αποσβολωμένος. Προς το παρόν. Εχει ενδιαφέρον να δούμε αν η σιωπή θα εξελιχθεί σε απάθεια ή αν θα γίνει της Βαστίλλης.
Και ο Κύκλωπας; του Γιάννη Πρετεντέρη, Τα Νέα 26/04/2010
ΚΙ ΑΥΤΗ είναι η ουσιαστική διαφωνία µου µε τους οργανοπαίκτες και τους πανηγυρτζήδες. Ενας λαός µπορεί να αντέξει πολλές Οδύσσειες όταν έχει σαφή αντίληψη των πραγµάτων και απόλυτη επίγνωση της πραγµατικότητας, όταν ξέρει σαφώς τι θα του συµβεί και τι πρέπει να περιµένει. Κανένας λαός, όµως, δεν αντέχει την κοροϊδία.
ΓΙΑ ΠΟΛΛΟΥΣ λόγους αλλά και για έναν εξαιρετικά σηµαντικό. ΕΠΕΙΔΗ ΣΤΗΝ πολιτική η ωραιοποίηση των καταστάσεων έχει κοντά ποδάρια. Αργά ή γρήγορα, η πραγµατικότητα παίρνει πάντα το πάνω χέρι.
ΚΑΙ ΓΙ αυτό, το ταξίδι προς την Ιθάκη µπορεί να αποδειχτεί έτσι ή αλλιώς. Αλλά δεν µπορεί να κάνεις ότι δεν βλέπεις τον Κύκλωπα στο κατάστρωµα.
«Ταπείνωση για τον Παπανδρέου», του Γιώργου Δελαστίκ, Έθνος 26/04/2010
Ισχυρίστηκε ο πρωθυπουργός στο δραματικό διάγγελμά του ότι με τα μέτρα λιτότητας που υιοθέτησε η κυβέρνησή του «ανακτήσαμε την αξιοπιστία μας». Δεν γνωρίζουμε φυσικά αν το πιστεύει αυτό ή το είπε για αυτοπαρηγοριά. Αυτό που σίγουρα γνωρίζουμε είναι ότι τίποτα τέτοιο δεν αντανακλάται κατά κανέναν τρόπο στις ξένες εφημερίδες ή στις χρηματοπιστωτικές αγορές των κερδοσκόπων, μετά την προσφυγή της χώρας στο ΔΝΤ.
Η επιθετικότητα του ξένου Τύπου και ιδίως του γερμανικού εναντίον της χώρας μας παραμένει απίστευτα εχθρική και μας βάζει σε σκέψεις ως προς τη στρατηγική που διαμορφώνει πλέον έναντι της Ευρώπης το Βερολίνο - αν, δηλαδή, ισχυρίζεται ακόμη ότι θέλει μια Γερμανία ενσωματωμένη σε μια ευρωπαϊκή ολοκλήρωση ή αν κρίνει ότι ήρθε πλέον η ώρα μιας Ευρώπης υποταγμένης στο Τέταρτο Ράιχ.
Ο Γ. Παπανδρέου υποκύπτει ασυζητητί σε οποιονδήποτε όρο του θέσουν, οι Γερμανοί, όμως, δεν ικανοποιούνται με τίποτα. Λυσσομανά ο δεξιός γερμανικός Τύπος απαιτώντας να πετάξουν την Ελλάδα έξω από το ευρώ - κάτι που είναι εντελώς αδύνατο βάσει των συνθηκών της ΕΕ.
Κατήφεια και καταχνιά, επιμέλεια: Γιάννης Tριάντης, Ελευθεροτυπία 26/04/2010
Πολυετής φτώχεια και μαρασμός. Δηλαδή, βίαιη ανατροπή των συνθηκών ζωής, είτε αυτές αφορούν στην επιδείνωση της καταστάσεως εκείνων που ήδη χειμάζονται είτε στο τέλος των ψευδαισθήσεων, και την απότομη υπαγωγή τους σε δυσμενέστερες συνθήκες διαβίωσης, εκείνων που συγκροτούν το μεσαίο στρώμα της κοινωνίας *** Κρίσιμο ερώτημα, με δύο σκέλη: οικονομικά, υπάρχει προοπτική για τη χώρα; Και, δεύτερον, το αναμενόμενο σοκ (αναμενόμενο, διότι τίποτε δεν είδαμε ακόμη) υπάρχει περίπτωση να έχει ευεργετικά αποτελέσματα στη νοοτροπία, τις συνήθειες και τη συμπεριφορά των Ελλήνων; Απάντηση στο πρώτο σκέλος δίνει ο Κώστας Βεργόπουλος, από το «Βήμα»: «Με τις περικοπές εισοδημάτων και συντάξεων, και την αύξηση της φορολογίας, διασφαλίζεται εξαθλίωση, δεν προωθείται η αποπληρωμή του χρέους, αλλά η τελική χρεοκοπία. Επιβάλλεται αναδιαπραγμάτευση του χρέους με περίοδο χάριτος, αλλαγή οικονομικής πολιτικής, με προτεραιότητα στην αύξηση του εισοδήματος. Χωρίς αύξηση εισοδήματος, το χρέος δεν θα αποπληρωθεί ποτέ»...
Κρίση και εθνικές ψευδαισθήσεις, του Τάσου Γιαννίτση, Το Βήμα 25/04/2010
Σημείο 3: Ωστόσο το μέγεθος της αναγκαίας δημοσιονομικής προσαρμογής της χώρας κάνει απόλυτα ζωτική την έμφαση στην αναπτυξιακή διαδικασία, αφού όμως ορίσουμε πώς δημιουργείται ανάπτυξη σήμερα. Ανάπτυξη με νέα ελλείμματα οδηγεί στο μηδέν με κεφαλαία. Οδηγεί στον απελπισμένο δρόμο των μεγαλύτερων ελλειμμάτων, της υπερχρέωσης, της εξοντωτικής πληρωμής τόκων, του αναπτυξιακού τέλματος. Αντίθετα, ανάπτυξη μπορεί να επιτευχθεί με ενίσχυση της παραγωγικότητας οριζόντια σε όλη την οικονομία και οικονομικό εξορθολογισμό των αναρίθμητων παραλογισμών που έχουν επιβάλει ισχυρά επί μέρους συμφέροντα. Ανάπτυξη σημαίνει εκτεταμένη και επίπονη προσπάθεια σε χιλιάδες μικροεπίπεδα (στις επιχειρήσεις, τους θεσμούς, το κράτος, τις αντιλήψεις). Σημαίνει και διαφορετική φύση επενδυτικών επιλογών. Είναι όλα αυτά μαζί που μας χωρίζουν από τις αναπτυγμένες κοινωνίες και όχι η ποσοστιαία διαφορά στο επίπεδο του ΑΕΠ. Είναι όλα αυτά μαζί, και μόνο αυτά, που σε φάση περιοριστικής δημοσιονομικής πολιτικής μπορεί να κάνουν αποτελεσματική τη μάχη με την κρίση. Πολλά από αυτά δεν απαιτούν πόρους, απαιτούν όμως καθαρούς στόχους και ανα-ιεράρχηση επιλογών. Πολλά από αυτά δεν είναι καν θέματα μιας κυβέρνησης. Είναι θέματα συλλογικά.
Επικίνδυνη φημολογία για τη διαχείριση του χρέους, του Βασιλη Zηρα, Η Καθημερινή, 27/04/2010
Ενα στέλεχος της κυβέρνησης μου είπε χθες ότι «μας σπρώχνουν σε αναδιάρθρωση χρέους». «Ποιοι», τον ρώτησα. «Το ΔΝΤ, οι Γερμανοί, όλοι, δεν βλέπεις τι γίνεται;». Αυτό που βλέπω είναι υπουργούς, αμήχανους μπροστά στις εξελίξεις, να αναπαράγουν σενάρια αναλυτών ή όσα ακούν από τους ίδιους εκείνους τύπους που λίγους μήνες νωρίτερα τους «πουλούσαν» ιδιωτικές τοποθετήσεις στην Κίνα ή τις Ηνωμένες Πολιτείες. Αυτοί οι τύποι έχουν σοβαρό κίνητρο: η αναδιάρθρωση όπως και οι εκδόσεις ομολόγων με ιδιωτική τοποθέτηση έχουν υψηλές προμήθειες. Οι άλλοι όμως;
Η Πορτογαλία υποφέρει από την «ελληνική ασθένεια». Φόβοι πως η Πορτογαλία μπορεί να γίνει η νέα Ελλάδα, Eλευθεροτυπία, 27/4/2010.
"Με ένα αυξανόμενο χρέος και ένα βραδύτερο του ελληνικού ρυθμό ανάπτυξης, η φτωχότερη χώρα της Δυτικής Ευρώπης τιμωρείται από τους επενδυτές, καθώς η κρίση των κρατικών χρεών σταδιακά εξαπλώνεται"
«Δεν είμαστε υπάλληλοί τους» . Ουγγαρία: αντάρτικο στο ΔΝΤ και την Ε.Ε. κήρυξε ο νεοεκλεγείς πρωθυπουργός, επιμέλεια Περικλής Δημητρολόπουλος, Τα Νέα, 27/4/2010
"Στο ενθουσιώδες πλήθος που είχε συγκεντρωθεί στο κέντρο της Βουδαπέστης το βράδυ των εκλογών, ο Ορμπάν έκανε λόγο για «επανάσταση». Χθες έδωσε ένα δείγμα του τι ακριβώς εννοούσε. Ο νεοεκλεγείς πρωθυπουργός ξιφούλκησε κατά του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου και της Ευρωπαϊκής Ενωσης, στις υπηρεσίες των οποίων είχε καταφύγει το 2008 η σχεδόν χρεοκοπημένη Ουγγαρία για τη σύναψη δανείου ύψους 20 δισ. ευρώ. Η συμφωνία για το δάνειο συνήφθη από τον Σοσιαλιστή Γκόρντον Μπαϊνάι και συνοδεύθηκε από ένα αυστηρότατο πρόγραμμα λιτότητας. Οπως αποδείχθηκε στις κάλπες, το κόστος ήταν τεράστιο για την κυβέρνηση και το κόμμα του: έπειτα από οκτώ χρόνια στη διακυβέρνηση της χώρας, οι Σοσιαλιστές περιορίστηκαν σε ένα ταπεινωτικό 19% και 59 έδρες.
«Δεν θα δεχθούμε εντολές», ήταν το μήνυμα που έστειλε χθες προς το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και την Ευρωπαϊκή Ενωση ο Ορμπάν. Ο ούγγρος ηγέτης πρόσθεσε ότι θα επιδιώξει τη συνεργασία της κυβέρνησής του με τους δυο θεσμούς. «Κατά την άποψή μου, ούτε το ΔΝΤ ούτε οι οικονομικές υπηρεσίες της Ε.Ε. είναι αφεντικά μας. Κι εμείς δεν είμαστε υπάλληλοί τους», τόνισε σε συνέντευξη Τύπου που παραχώρησε. «Εάν χρειαστεί να προσφύγουμε σε βοήθεια πρέπει να διαπραγματευτούμε. Πρέπει να δεχθούμε ότι θα διαπραγματευτούμε με αυτούς που δίνουν τα χρήματα. Αλλά ο σκοπός αυτών των διαπραγματεύσεων δεν είναι να υπακούσουμε σε διαταγές»
(Για την Ουγγαρία, θα ακολουθήσει ειδικό άρθρο στον παρακάτω φάκελο αύριο)
H NEA EΠΟΧΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΑΝΕΤΕΙΛΕ! (2)
(θα ακολουθήσει σειρά αφιερωμάτων στις χώρες που είχαν την "τιμή" να "κηδεμονεύονται" από το ΔΝΤ)
1. ΤΟΥΡΚΙΑ και ΔΝΤ:
Turkey initiated its neo-liberal reforms in 1980 with the liberalization of commodity trade and flexibilization of its labor markets. The capital account was de-regulated and financial liberalization was completed in 1989. After going through a series of short-term cycles of instability-crisis-(unsustained) growth-instability throughout the 1990s, Turkey entered a period of severe economic-cum-political crisis in November, 2000 with a final burst of the financial bubble in February, 2001. If the structural market reforms promoted by the then-prime minister Turgut Ozal in the 1980s can be termed as Turkey’s first-generation economic liberalization, the current stage of neo-liberal economic reform can be termed ‘second-generation’ marketization reforms.
The official view is that the February crisis was the result of the failure of the public sector to maintain the austerity targets set by the IMF-led stabilization program initially initiated in December 1999. Thus, the crisis in Turkey was the result of the failure of the Turkish government to maintain its austerity targets and to implement the necessary structural adjustment reforms on time, thereby disturbing the market agents and causing foreign capital to leave the country…
If we begin by looking at this so-called lack of political will, we can see that those economy bureaucrats and politicians and their supporters in important economic interest groups, which support them contend that the first-generation reform phase and subsequent IMF structural reform programs did not go far enough simply because the political elite lacked the courage to identify themselves with the reforms….it is argued that the character of Turkey’s public sector provides the natural habitat for corruption…
Thus, between 1990 and 2000, while the real gross domestic product grew only by 3.4% per annum, the annual real rate of growth of the banking sector assets exceeded 13%....This enormous divergence between the performance of the real economy and the financial bubble was clearly a result of the rapid acceleration of short-term foreign capital inflows that were made possible by the lax supervision of a myopic financial sector…
….this anti-state discourse is a form of oppositional hegemonic discourse that has captivated the popular and political mind…It portrays the market and civil society as independent realms from the state where freedoms can flourish, while the state is seen as an a historical entity incapable of adjusting itself to global developments, unresponsive to societal changes, and is to blame for bringing about the crisis..
What is conveniently ignored by this approach is the fact that the separation between market activity and political activity is itself a political project….As open capital markets replaced closed short-term capital markets and regulated flows of foreign investment, governments became unable to employ their traditional policy instruments (interest rates, government expenditures, and exchange rates) unilaterally: Raising interest rates above world markets triggers large inflows of foreign capital, setting the stage for a financial crisis. Fixing them below world markets triggers a large foreign capital outflow, thereby generating a crisis. Similarly, setting exchange rates above equilibrium levels leads to a current account deficit; while fixing them below equilibrium stimulates capital flight and investment abroad, also producing a crisis. Finally, running a budget deficit to stimulate growth or provide social programs more generous than the international norm is also seen to cause capital outflows.
Furthermore, in the 1990’s Turkey entered a period of very high real rates of interest with a significant threat of dollarization and capital flight. The specter of capital flight became the main discourse of monetary policy and, as a ‘newly emerging market,’ Turkey has offered speculative arbitrage rates reaching at times over 100% during the 1990s.
Given this new environment the Turkish Central Bank lost control over its monetary policy instruments. As in all other developing economies that took similar steps towards external liberalization, Turkey was trapped into
a vicious cycle of high real interest rates, appreciated Turkish lira, and inflows of speculative short-term foreign capital.
This cycle reached its zenith during the implementation of the 2000 exchange rate-based disinflation program as the currency risk was eliminated and the whole liquidity generation mechanism was based on the short-term, hot money inflows. Imports surged, exports fell, and the current account deficit widened.
However, despite the ongoing cliches of reform and liberalization, politics in Turkey sought refuge, if anything, in the status quo. The three-party coalition government, which oversaw the post-2001 crisis management, epitomized this inertia….. On the contrary, what matters most is not that politics should deliver the particular policies required and endorsed by the voters at elections, but that they deliver ‘effective’ policies regardless of the electoral premises. Likewise, leaders believe that they should be able to change their policy plans at a moment’s notice, not according to publicly debated and accepted issues, but as determined by their entrepreneurial acumen..Once the life experience of the citizenry is disconnected from the world of ideas, the potential for political backlash by the losers against the system is undermined..
Forrest D. Colburn draws attention to the same phenomenon in Latin America where ‘public dissatisfaction is not directed at the economic model of the day, unfettered markets. Instead, public disenchantment is focused on corruption and ineptitude in governing . . . election results also do not demonstrate public rejection of the economic model…
(αποσπάσματα από το The Turkish encounter with neo-liberalism: economics and politics in the 2000/2001 crises, των Umit Cizre / Erinc Yeldan, Review of International Political Economy, 12:3, 387-408, 2005).
Greece Will Have the Last Laugh, by Chris Damas, Seeking Alpha, 25/04/2010
I really don't see political leaders in Europe doing to Britain what they have allowed the Germans to demand of the Greeks if the U.K. credit situation falters after their own election in early May. The U.K. percentage of GDP deficit and total debt exceeded that of the Greeks up until recent revisions (see below).
It seems "too big to fail" extends beyond banks to countries. Perhaps after the May 6 U.K. election and the May 9 German state election, the pressure will be taken off Greece as political pressure to make Greece "an example to the others" dissipates. But it's too late for that now - bringing in the IMF for a country means "I'M Finished!"
(...)
You see, Greeks are anarchists at heart. They like to disrupt authority. And they may smile in an adversarial situation. But watch out if the adversary crosses a line and pride has been hurt.
I think Merkel really has crossed that line recently, repeating the comments that the loans would not be subsidies and would come with "strict conditions" - rather insulting to continue to frame the people who have swallowed their pride to ask for help as shifty and not to be trusted, even as their shortfalls have been aired to the world for several months now.
Greek Debt Crisis: Why Not Try Dollarization?, by Daryl Montgomery, Seeking Alpha 26/04/2010
There have been suggestions that Greece leave the euro currency union, at least temporarily, and start reusing the drachma. This would be more than disruptive to say the least. I have seen no one recommend the obvious solution of dollarization. This doesn't mean Greece would use U.S. dollars; it would still use the euro, but not as a member of the currency union. Dollarization is the generic term for when one country uses another country's currency. Panama and Ecuador for instance use American dollars as their official currency, although neither is part of a currency union with the United States. In early 2009, Zimbabwe dealt with its hyperinflation problem by allowing foreign currencies to be used in the country. One of those currencies was the euro.
Greek Crisis Enters New Phase, by Cynicus Economicus, Seeking Alpha 26/04/2010
The big questions, aside from the crisis in Greece is who is next, and where the bailout money might come from? Will the EU also be prepared to bailout the next country in line, or the next....? How about the IMF? Can it fund a series of EU country bailouts? As has been discussed in the case of Greece, this bailout is likely to just be the first tranche, Greece will need further finance later. Then there will be the steep fall in Greek GDP as the austerity bites, and the picture will be one of a GDP to debt ratio moving in the wrong direction, it will not be pretty. This will cause even more alarm, as the markets see what happens to an economy that is mired in debt and where GDP has been sustained/obscured with debt.
Moment of Truth Nears for Greece, by Richard Barley, The Wall Street Journal, 26/04/2010
The Greek debt crisis is approaching a moment of truth. With short-term Portuguese, Spanish and Irish bonds falling sharply Monday, euro-zone policy makers are running out of time to stop the crisis engulfing other member states and threatening the euro area as a whole. To avoid contagion, three things must happen: The Greek problem must be sealed off; countries need to flawlessly fulfill their deficit-reduction promises; and global growth needs to be buoyant. That's a tall order.
In the near term, policy makers need to squash all talk of a Greek debt restructuring because any suggestion a euro-zone country might default would be disastrous for other member states. But that requires European politicians to persuade an increasingly skeptical market that Greece's problem is one of liquidity, rather than solvency.
A Successful Restructuring in Greece May Leave a Weaker Europe Economy, by Irwin Stelzer, The Wall Street Journal, 26/04/2010
More important, it is not clear that the social fabrics of Greece and several other countries can survive the deflation that will come on the heels of the IMF clampdown on spending. Restructuring means Greece's creditors, most notably the European banks that hold billions of dicey Greek government paper, will take big write-downs. That will force them to cut back on their lending, stifling growth in all of euroland, even in countries that haven't let their budgets get out of control.
Besides, nothing now in sight addresses the fundamental problem: The Greek economy, burdened by high labor costs, low productivity, and burdensome regulation simply can't compete in a globalized world. This wouldn't matter much were it not true of other euro-zone economies. It is now fashionable to say that the southern euro zone consists of profligate, laggard economies such as Greece, Spain and Italy, while the northern euro zone is home to sound, efficient economies.
There is some truth to that, but only some. The northern tier is indeed efficient by comparison with the southern tier. But, the current recovery in France and Germany notwithstanding, no one expects euroland as a whole to grow at a long-term annual rate close to that of the U.S. and China. Europe's failure to reform its labor markets and welfare states will inevitably become an irresistible drag on growth.
Mohamed El-Erian: If Greece Isn't Solved In The Coming Days, The Problem Will Grow More General, by Joe Weisenthal , Business Isider, 26/04/2010 click here for the interview
