Εδώ όμως δεν έχουμε τέτοια περιθώρια. Οι στιγμές απαιτούν «τρελές» λύσεις, να κλείσεις π.χ. τον ΟΣΕ για ένα χρόνο έως ότου βρεις λύση, είτε ξεκινώντας από το μηδέν είτε πουλώντας τον. Ο κ. Παπανδρέου μοιάζει τώρα με τον καπετάνιο του Τιτανικού, που βλέπει το παγόβουνο αλλά προτιμά να ακούσει μια διάλεξη περί ασφαλούς ναυσιπλοΐας παρά να πιάσει από το γιακά τον ύπαρχο που δεν στρίβει το τιμόνι και να του δείξει τι να κάνει.
Έπρεπε να αρρωστήσει ένας υπουργός για να γίνει θέμα στις ειδήσεις ότι στη Βέροια δε λειτουργεί ο αξονικός τομογράφος και έπρεπε να βρει αλλού νοσοκομείο, ότι δεν υπάρχουν γιατροί και ασθενοφόρα κι ότι για να αντιμετωπιστεί έστω και μια… βαρυστομαχιά (και δεν εννοούμε αυτή του κ. Λοβέρδου) πρέπει να έχεις πρώτα κάνει τάμα σε κανένα άγιο για να μην είναι τίποτε σοβαρό.
Οποιος δεν το πιστεύει, δεν έχει παρά να δει ότι γεωπόνος έχει οριστεί διοικητής του Μαμάτσειου Νοσοκομείου Κοζάνης, ηλεκτρολόγος-μηχανικός του Μποδοσάκειου Νοσοκομείου Πτολεμαΐδας, επίσης ηλεκτρολόγος-μηχανολόγος του Γενικού Νοσοκομείου Γρεβενών, ενώ στο Γενικό Νοσοκομείο Καστοριάς τα πράγματα είναι λίγο καλύτερα με τον ορισμό οικονομολόγου. Δεν γνωρίζουμε τι γνώσεις έχουν στη διοίκηση νοσοκομείων οι νέοι επικεφαλής, αλλά ελπίζουμε ο γεωπόνος να διαθέτει τα κατάλληλα ζιζανιοκτόνα για τη σπατάλη και τη διαφθορά, ενώ οι ηλεκτρολόγοι - μηχανολόγοι να αλλάξουν τα φώτα σε εκείνους που πλουτίζουν σε βάρος των νοσοκομείων και των Ταμείων.
Συγκεκριμένα την ώρα που τουρκικές κορβέτες έκαναν βόλτες έως και το Σούνιο, στο Πεντάγωνο κατέφτανε η επιστολή από τον Διοικητή του Αεροπορικού Υποστρατηγείου της Βορειοατλαντικής Συμμαχίας, που εδρεύει στη Σμύρνη, βάσει της οποίας αφαιρούνταν στον νέο σχεδιασμό του ΝΑΤΟ ο επιχειρησιακός έλεγχος του Αιγαίου από το Κέντρο Αεροπορικού Ελέγχου Περιοχής (CAOC-4) που εδρεύει στη Λάρισα.
Η δικαιολογία που επικαλέστηκε ο Αμερικανός αξιωματούχος από τη Σμύρνη είναι πως θα είναι «τυφλός» τομέας για το ΝΑΤΟ η συγκεκριμένη περιοχή που εκτείνεται μέχρι την Στερεά Ελλάδα και την Πελοπόννησο έως ότου αποσαφηνιστεί ποια χώρα έχει τα κυριαρχικά δικαιώματα στο Αιγαίο (!) και ποιο κράτος θα χαρακτηρίζει τα ίχνη που εμφανίζονται στα ραντάρ που το ελέγχουν.
The British Conservative party has signed up to the revolutionary Marxist politics of Saul Alinsky and his seditious strategy of using ‘community organisers’ to turn the people against the state and against the bedrock moral and social values of their country – and it is almost certainly too ignorant, lazy or stupid to realise that this is what it means.
ΧΘΕΣ ΤΟ πρωί, ένας «αξιωµατούχος της κυβέρνησης» δήλωνε στο γερµανικό οικονοµικό site Μarket Νews Ιnternational (ανήκει στον όµιλο εταιρειών του γερµανικού Χρηµατιστηρίου...) ότι η ελληνική κυβέρνηση ψάχνει τρόπους να βγάλει το ΔΝΤ έξω από τις «διαδικασίες σωτηρίας» που συµφώνησε το Ευρωπαϊκό Συµβούλιο.
ΜΕ ΑΛΛΑ λόγια, ότι καταλάβαµε τι ακριβώς συµφωνήθηκε στις Βρυξέλλες, πως αυτό που συµφωνήθηκε δεν µας συµφέρει και ότι η συµφωνία δεν αποτελεί «εθνική επιτυχία», όπως έλεγε τότε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος για να διαψευσθεί µερικές µέρες αργότερα και από τον γενικό διευθυντή του ΔΝΤ και από τον αντιπρόεδρο της κυβέρνησης. Κι αφού καταλάβαµε περί τίνος πρόκειται, προσπαθούµε τώρα να αλλάξουµε τη συµφωνία - ως συµπέρασµα δεν το βρίσκω παράλογο. Αποτέλεσµα; Λόγω των δηλώσεων αυτών, τα spreads εκτινάχθηκαν χθες πάνω και από τις 380 µονάδες, εκεί όπου βρίσκονταν προτού ανακοινωθούν τα µέτρα της 3ης Μαρτίου.
Με πρόσχημα μάλιστα τα... άδεια ταμεία των ταμείων, σχεδιάζεται η νέα ασφαλιστική μεταρρύθμιση, στην οποία δεν γίνεται λόγος για τα χρέη αυτά. Στον αντίποδα, κι όπως διαφαίνεται από τις δημόσιες κουβέντες του υπουργού Εργασίας Ανδρέα Λοβέρδου, στη νέα αρχιτεκτονική του συστήματος, η κρατική χρηματοδότηση με τη μορφή που έχει σήμερα (τριμερής χρηματοδότηση, 1% του ΑΕΠ προς το ΙΚΑ κλπ) δεν θα έχει λόγο ύπαρξης. Το δημόσιο, θα καταβάλει τη βασική σύνταξη, περί τα 360 ευρώ ανά συνταξιούχο. Το ποσό αυτό θα καθοριστεί βάσει του αριθμού των δικαιούχων και του ποσού που το δημόσιο θα επιλέξει να καταβάλλει προς το σύστημα. Όπως επίσημα έχει ανακοινώσει ο κ. Λοβέρδος, το ποσό αυτό θα είναι το 2030, όσο ήταν το 2008, ήτοι 4,8% του ΑΕΠ. Συνεπώς, ακόμη και τα 360 ευρώ που αυθαίρετα έχουν επιλεγεί από το υπουργείο ως ενδεικτικό ποσό για τη βασική σύνταξη, φαντάζει υπερβολικά αισιόδοξο.
Η αρχή για δίαυλο επικοινωνίας έγινε κατά κάποιον τρόπο τη Μεγάλη Εβδομάδα όταν το οικονομικό επιτελείο επανέκδοσε 20ετές ομόλογο με κουπόνι 5,90% και με απόδοση 6,005% προκειμένου να δελεάσει τους κερδοσκόπους για να το αγοράσουν, χωρίς όμως να τελεσφορήσει το εγχείρημα, καθώς τοποθετήθηκαν μόλις 390 εκατ. ευρώ έναντι προσδοκώμενης είσπραξης 1 δισ. ευρώ. Δηλαδή, δεν τοποθετήθηκε παρά κάτι παραπάνω από το 5% των ανοικτών θέσεων των hedge funds στην Ελλάδα.
Here’s my fun fact for the day, provided courtesy of Robert Litan, who directs research at the Kauffman Foundation, which specializes in promoting innovation in America: “Between 1980 and 2005, virtually all net new jobs created in the U.S. were created by firms that were 5 years old or less,” said Litan. “That is about 40 million jobs. That means the established firms created no new net jobs during that period.”
"Στο κλασικό έργο του Mιχαήλ Λέρμοντωφ ο ήρωας πέφτει νεκρός σε μονομαχία - στο ίδιο σημείο όπου αργότερα επίσης σε μονομαχία θα πέσει νεκρός και ο ίδιος ο συγγραφέας. Πίσω από τις πομπώδεις φράσεις περί «τιμής», ο Λέρμοντωφ ξεγύμνωσε και αποκάλυψε τα ελαττώματα και τις ανακολουθίες των συγχρόνων του (αρχές 19ου αιώνα). Εδωσε εξαιρετικές στιγμές της κατασκευής (και εξήγησης) ενός είδους «μοιρολατρίας» - που θα μας απασχολήσει: «Aν είναι να πεθάνω, ας πεθάνω» λέει ο Πετσόριν (στο έργο του Λέρμοντωφ) την παραμονή της μονομαχίας. «O κόσμος δεν θα χάσει κι εγώ έχω πραγματικά βαρεθεί τον κόσμο τούτο. Nιώθω σαν κάποιος που χασμουριέται σε κάποιο χορό και που ο μόνος λόγος που δεν πάει σπίτι του να κοιμηθεί είναι που δεν έχει έρθει ακόμη το αμάξι του. Aλλά αν το αμάξι μου έχει έρθει, καληνύχτα σας»".
Εβδομαδιαίο Δελτίο Οικονομικών Εξελίξεων, της Διεύθυνσης Οικονομικών Μελετών της Alpha Bank, 08/04/2010 (Αν λοιπόν αυτά συμβαίνουν όπως παρακάτω περιγράφει η οικονομική ανάλυση ενός σοβαρού μάλλον τραπεζικού οργανισμού καταρρέει κάθε απόπειρα εκφοβισμού του λαού αυτής της χώρας ότι είναι τεμπέλης που ζει με δανεικά άλλων. Επισημαίνουμε επίσης ότι στο ίδιο κείμενο προκύπτει ότι το χρέος της χώρας ακόμα κι αν δανειστούμε με "υψηλά" επιτόκια αναχρηματοδότησης του αρχίζει να αποκλιμακώνεται από το 2015 και μετά, χωρίς μέχρι τότε να έχει υπερβεί κατά πολύ τα σημερινά επίπεδα. Εν γένει πρόκειται για μια μάλλον αισιόδοξη καταγραφή εκτιμήσεων που αξίζει τον κόπο να διαβαστεί προσεκτικά...)
"Βέβαια, πολλοί εξηγούν την εκτίμησή τους ότι η ανάπτυξη της Ελλάδος θα είναι αρνητική στα επόμενα έτη με τον ισχυρισμό ότι η χώρα μας είναι η λιγότερο ανταγωνιστική χώρα στην ΕΕ-27 (μοναδική περίπτωση, σύμφωνα με την Ευρωπαϊκή Επιτροπή). Επιπλέον, θεωρούν ότι η Ελλάδα έχει σημαντικό μειονέκτημα διότι δεν μπορεί να υποτιμήσει το νόμισμά της λόγω της συμμετοχής της στη Ζώνη του Ευρώ. Οι ισχυρισμοί αυτοί επίσης δεν στηρίζονται στα πραγματικά στοιχεία και στην ανάπτυξη των χωρών στα τελευταία 15 έτη. Ειδικότερα:Η ανταγωνιστική θέση της Ελλάδος εξελίχθηκε πολύ πιο εποικοδομητικά στη 10ετία του 2000 από τις περισσότερες άλλες χώρες της ΕΕ-27, όπως αποδεικνύεται από τα στοιχεία της Eurostat (Price and cost competitiveness), Διάγραμμα 1. Πολύ δε περισσότερο, ο ανωτέρω ισχυρισμός για δυσμενή ανταγωνιστική θέση της Ελλάδος δε επαληθεύεται από το γεγονός ότι η μέση ετήσια αύξηση του πραγματικού ΑΕΠ της Ελλάδος στην 15ετή περίοδο 1995-2009 υπερέβη κατά 1,6 π.μ. την μέση ετήσια αύξηση των χωρών της ΕΕ-16. Αν η υψηλή ανάπτυξη απαιτεί υψηλή ανταγωνιστικότητα τότε η υπεροχή της ανάπτυξης της Ελλάδος για 15 ολόκληρα έτη σημαίνει μάλλον ικανοποιητική ανταγωνιστικότητα. Άλλωστε και ο ρυθμός αύξησης της παραγωγικότητας της εργασίας στην Ελλάδα (κατά 2,3% ετησίως στη δεκαετία του 2000) ήταν κατά πολύ υψηλότερος των χωρών της ΖτΕ."
Δεν τόλμησαν να αρθρώσουν συντεταγμένη και παραγωγική έργου κρατική λειτουργία, αυστηρή, ακομμάτιστη ιεραρχία διαβάθμισης ευθυνών. Να θεμελιώσουν θεσμούς αξιοκρατίας, κριτικό και πειθαρχικό έλεγχο της δημοσιοϋπαλληλίας, καταξίωση της ποιότητας και της δημιουργικότητας, απολύσεις των κηφήνων, των ανίκανων, των χρηματιζόμενων εκβιαστών.
Δεν τόλμησαν να πειθαρχήσουν τον Συνδικαλισμό στις επιταγές του Συντάγματος, στα στοιχειώδη του «κοινωνικού συμβολαίου», των όρων της δημοκρατίας. Ανέχθηκαν τις γκανγκστερικές εκβιαστικές πρακτικές του, τον κατέστησαν ύψιστη εξουσία με αυθαίρετη αντικοινωνική συμπεριφορά στρατού κατοχής.
Δεν τόλμησαν να αντιμετωπίσουν το ειδεχθέστερο έγκλημα του παπανδρεϊσμού: την καταστροφή (ο όρος κυριολεκτεί) του σχολειού και του πανεπιστημίου. Συμβιβάστηκαν με τον ωμό φασισμό του «ασύλου» και την ασέλγεια του «μαθητικού κινήματος», την ψυχανωμαλία των βανδαλισμών και των «καταλήψεων». Παγίωσαν τον πιο ζοφερό σκοταδισμό αγραμματοσύνης, αγλωσσίας και ακρισίας, θεσμοποίησαν την παραπαιδεία.
"Πολλούς παρευρισκόμενους δεν τους ενδιέφερε η παρέλαση ως τέτοια, αλλά η φωτογράφιση ή βιντεοσκόπηση των παιδιών τους. Η άλλη όψη του ελλαδικού ναρκισσισμού: ο σημερινός Ελληνας δεν νιώθει ότι υπάρχει αν δεν βλέπει τη φάτσα του στην οθόνη, στον καθρέφτη ή στη φωτογραφία - ή αν δεν τσακώνεται. Αλλοι έτρεχαν πάνω-κάτω, κατά μήκος της παρέλασης, σαν να ήταν επαγγελματίες φωτογράφοι, κι άλλοι, που διαγκωνίζονταν για καλύτερη θέα, έμπαιναν μπροστά από άλλους, για να διαπληκτιστούν στη συνέχεια για το ποιος-ήρθε-πρώτος. Είναι σχεδόν αδύνατον μια ομάδα Ελλήνων να βρεθεί στον ίδιο χώρο χωρίς να ξεσπάσουν καβγάδες.
Οι μαθητές παρελαύνουν - όσο μεγαλύτεροι, τόσο πιο βαριεστημένοι. Ευσυνείδητοι καθηγητές προσπαθούν να κρατήσουν συντεταγμένη πορεία. Εντυπωσιάζουν οι πρόσκοποι, τα πιτσιρίκια που κρατάνε από τις τέσσερις άκρες την ελληνική σημαία, και… οι μαθήτριες με το μίνι. Με τρία δάχτυλα φούστα, ντύθηκαν λες και θα πήγαιναν σε παραλία ή γήπεδο τένις, όχι σε παρέλαση εθνικής επετείου. Συγχέουν την εθνική επέτειο -μια επίσημη εθιμοτυπική εκδήλωση που καλεί σε γιορτή και περισυλλογή ταυτόχρονα- με βραδινή έξοδο σε «ελληνάδικο». Σύγχυση πλαισίων αναφοράς - άλλη μια σύγχρονη ελλαδική ασθένεια. Οι γονείς και οι δάσκαλοι δεν τους θύμισαν την ιδιαιτερότητα της τελετής, το context που ρυθμίζει συμπεριφορές και ενδυματολογικές συνήθειες. Στο έθνος του Βουλγαράκη όλα επιτρέπονται. Στη χώρα του Τσίπρα απαγορεύεται το απαγορεύειν"
Εχετε μετανιώσει γι΄ αυτό που είπατε προεκλογικά, ότι «υπάρχουν τα λεφτά»;
«Παρά το ότι κακομεταχειριστήκαμε τις δυνατότητές μας, η Ελλάδα είναι σήμερα στις είκοσι πέντε πλουσιότερες του κόσμου σε κατά κεφαλήν εισόδημα και τριακοστή δεύτερη πλουσιότερη χώρα σε απόλυτο μέγεθος. Λεφτά βεβαίως και υπήρχαν και εξακολουθούν να υπάρχουν. Το ερώτημα- και αυτό το είχα επίσης πει προεκλογικά, αλλά κάποιοι θέλουν να το ξεχνούν- είναι πού πήγαν τα λεφτά. Κατασπαταλήθηκαν και δεν βρίσκονται στα δημόσια ταμεία. Αυτό οφείλεται στις πολιτικές που επέτρεψαν τη διαφθορά, τη δημιουργία μιας οικονομίας που σε μεγάλο ποσοστό της ήταν μαύρη και στις απίστευτες χαριστικές ρυθμίσεις σε όσους έβγαζαν αυτά τα χρήματα, χωρίς να εισφέρουν τίποτα ή σχεδόν τίποτα στα κρατικά ταμεία, στα ασφαλιστικά ταμεία, στο Δημόσιο. Και το μεγάλο στοίχημα, όχι μόνο αυτής της κυβέρνησης, αλλά ολόκληρης της κοινωνίας πλέον, είναι διπλό. Και να αξιοποιήσουμε καλύτερα το αστείρευτο δυναμικό της χώρας για την παραγωγή πλούτου αλλά και να το διανείμουμε δίκαια. Αυτό κάνουμε με τη στροφή του παραγωγικού προτύπου της χώρας προς την πράσινη ανάπτυξη αλλά και με τη ριζική αλλαγή που φέρνει το νέο φορολογικό σύστημα. Ενα μόνο παράδειγμα είναι το τεκμήριο εισοδήματος για την πολυτελή ζωή που δεν μπορεί να δικαιολογηθεί από τα δηλωθέντα εισοδήματα».
Για πρώτη φορά μετά το 1974, η περίοδος που διανύουμε θέτει επί τάπητος το χάσμα αυτό ανάμεσα στην επιφάνεια και την ουσία του δημοκρατικού πολιτεύματος, ανάμεσα στους κανόνες που θεσπίζονται και τις πρακτικές που τους υπονομεύουν. Και τούτο όχι μόνον σε έναν κύκλο σκεπτομένων, αλλά και σε ευρύτερα στρώματα που, για πρώτη φορά συνειδητοποιούν σε τέτοια έκταση ότι το φακελάκι, οι στημένοι διαγωνισμοί, η συνδιοίκηση με τους συνδικαλιστές, ο αποκλεισμός των εθνικών οδών και οι κάθε είδους καταλήψεις έχουν σε τελευταία ανάλυση ένα και το αυτό κοινό χαρακτηριστικό: περιφρονούν τους κανόνες του παιχνιδιού, για στενό προσωπικό όφελος.
(...)
Να πρόκειται άραγε για μια «βίαιη» συνειδητοποίηση της αμείλικτης λογικής των αριθμών; Να φταίει το δέος που προκαλεί το χρέος, τα ελλείμματα, τα επιτόκια και τα spreads; Οχι μόνο. Φρονώ ότι η αλλαγή αυτή στις επικρατούσες νοοτροπίες οφείλεται επιπλέον και σε έναν παράγοντα που η Αριστερά προπάντων αρνείται αδικαιολόγητα να μελετήσει: τη διεύρυνση του λεγόμενου «μεσαίου» χώρου. Ο χώρος αυτός στον τόπο μας έχει πλέον συνειδητοποιήσει ότι ζει πάνω από τις δυνάμεις του και είναι, όπως πιστεύω, διατεθειμένος να κάνει θυσίες για να περισώσει αυτά που θεωρεί μείζονες κατακτήσεις. Στον χώρο αυτόν πρέπει προπάντων να στηριχθεί μια μεταρρυθμιστική στρατηγική.
Εκείνη τη μέρα όμως ήταν αλλιώς. Κι εμείς οι ίδιοι ήμασταν αλλιώς. Θέλαμε να κάνουμε αντίποινα σε αυτά που μας έκαναν οι γαύροι στο Καραϊσκάκη.Από σάκους του Παναθηναϊκού έβγαιναν οι κροτίδες που μας μοίραζαν». Εννοείς ότι άνθρωποι από την ομάδα σάς τις μοίρασαν; «Εννοώ ότι οι βάζελοι πάντα θα σφάζονται με τους γαύρους.Σε κάθε ομάδα υπάρχουν πέντε-έξι άτομα που μετράνε και μια λέξη,με ένα νεύμα μπορούν να λήξουν τη φασαρία. Την κρίσιμη ώρα όμως δεν θα πουν αυτή τη λέξη...».
«Ματαιότης ματαιοτήτων... Τα νεύρα μου,την καταπίεσή μου,το άγχος μου, αυτά ξεσπάω. Αλλοι ξεσπάνε στα γυμναστήρια, εγώ ξεσπάω στους δρόμους». Καταστρέφοντας δημόσια περιουσία την οποία αύριο πρέπει να πληρώσουν όλοι; «Οι τράπεζες δεν είναι δημόσια περιουσία.Είναι αυτοί που καταχρώνται τη δημόσια περιουσία. Είναι αυτοί που οδηγούν ανθρώπους σαν τη μάνα μου, τον πατέρα μου, τον γείτονά μου στην απόγνωση. Τώρα,σε ό,τι αφορά αυτό που εσύ ορίζεις ως δημόσια περιουσία,την πληρώνω και εγώ. Τη σπάω και την πληρώνω».
«Για ελάτε στις γειτονιές της Αθήνας,όπου μαύροι και ξένοι είναι πλειοψηφία.Για ελάτε να δείτε πώς υποφέρουν οι κάτοικοι του Αγίου Παντελεήμονα, του Κολωνού, της Κυψέλης. Ναι, δεν μου φταίνε όσοι ήρθαν εδώ πεινασμένοι. Αλλά αυτούς βρίσκω μπροστά μου και αυτοί τελικά κλέβουν το σπίτι μου και το ψωμί μου. Ναι, τους μισώ. Δεν με νοιάζει πώς θα με χαρακτηρίσετε. Μισώ όσους επιβουλεύονται τη χώρα μου,το μεροκάματό μου,το σπίτι μου,ειδικά τώρα που οι Ελληνες στριμώχνονται τόσο, πεινάνε. Και δεν αλλάζω».
Στη βάση αυτή πολλά διεθνή μέσα ενημέρωσης, εκφραστές των συμφερόντων και της λογικής του χρηματιστικού κεφαλαίου, καλλιεργούν την εικόνα απόλυτου αδιεξόδου. Δεν υπάρχει άλλη λύση, υποστηρίζουν, παρά να προσφύγει άμεσα η Ελλάδα, εδώ και τώρα, στον μηχανισμό Ε.Ε. - ΔΝΤ. Και μετά; Τι θα συμβεί; Τι έγινε στη Λετονία ή στην Ουγγαρία μετά από την παρέμβαση ενός ανάλογου μηχανισμού; Τα προβλήματα δεν λύθηκαν. Επιδεινώθηκαν. O στόχος τους είναι ακριβώς αυτός. Θέλουν να δείξουν ότι ο «μηχανισμός» είναι χάρτινος και το ευρώ γυμνό, άρα υπάρχει έδαφος για νέες κερδοσκοπικές πιέσεις και όχι μόνο σε βάρος της Ελλάδας.
Το καταστροφολογικό κλίμα σε σχέση με τη δημοσιονομική κατάσταση της ελληνικής οικονομίας (π.χ. εκτιμήσεις της Moody's για «αργό θάνατο», προοπτική νέας υποβάθμισης, συζήτηση για «εκτοπισμό της Ελλάδας από την Ευρωζώνη»), ενώ έχει το στοιχείο της υπερβολής και του εκβιασμού του εργατικού και λαϊκού κινήματος, ταυτόχρονα αντανακλά την επίδραση των εξής παραγόντων: Μετακινήσεις κεφαλαίων που προκαλούν τη συγκυριακή κερδοφορία μέσω των λεγόμενων «επενδυτικών προϊόντων υψηλού ρίσκου» (ασφάλιστρα κρατικών ομολόγων κλπ.). Αντίδραση της ΕΚΤ στη «διαχρονική απόκρυψη στοιχείων από την Ελλάδα», ιδιαίτερα από πλευράς Γερμανίας. Πιέσεις κεφαλαίων για άμεσες επενδύσεις που ενδιαφέρονται να προχωρήσουν στην Ελλάδα οι λεγόμενες αναδιαρθρώσεις (ασφαλιστικό, άνοιγμα επαγγελμάτων κλπ.), ώστε να επενδύσουν με καλύτερους όρους. Οξυνση των αντιθέσεων ανάμεσα στα ιμπεριαλιστικά κέντρα, στην οποία ήδη αναφερθήκαμε, π.χ. όξυνση ανταγωνισμού μεταξύ αμερικανικών και αραβικών, κινεζικών, ρώσικων κεφαλαίων που έχουν αναπτύξει θέσεις στην ελληνική οικονομία με προοπτική τη διεθνή αγορά, ανταγωνισμός μεταξύ δολαρίου και ευρώ ως διεθνών νομισμάτων, παράγοντας με ειδικό βάρος.
Εκ των πραγμάτων η θέση της ελληνικής οικονομίας διασυνδέεται όλο και περισσότερο με το ανατολικό τμήμα της ΕΕ, την Ευρασία, ακόμη και την Απω Ασία, γίνεται κόμβος σύνδεσής τους με τη χερσαία Δυτική Ευρώπη κι από αυτή την άποψη μπαίνει στην αντίθεση ΗΠΑ - Ρωσίας / Κίνας, που εξελίσσεται σε όλα τα πεδία, οικονομικό - στρατιωτικό - πολιτικό / διπλωματικό.
The lawyers believe they can ask the Crown Prosecution Service to initiate criminal proceedings against the Pope, launch their own civil action against him or refer his case to the International Criminal Court.
Dawkins, author of The God Delusion, said: “This is a man whose first instinct when his priests are caught with their pants down is to cover up the scandal and damn the young victims to silence.”
Η ΒΡΕΤΑΝΙΑ ΣΕ ΤΡΟΧΙΑ ΣΥΜΜΑΧΙΚΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ;
του Αντώνη Καρβούνη || www.democracycrisis.com
Στις 17 Δεκεμβρίου του 1852 ο Μπέντζαμιν Ντισραέλι, βλέποντας το μέλλον της συντηρητικής κυβέρνησης μειοψηφίας του Έρλ Ντέρμπι – της οποίας ήταν μέλος ως Υπουργός Οικονομικών – να διαγράφεται αβέβαιο, είπε στη Βουλή των Κοινοτήτων: «Ο συνασπισμός πολλών κομμάτων ίσως είναι επιτυχής πρακτική, αλλά η Αγγλία δεν αγαπά συμμαχικές κυβερνήσεις».
Αν πιστέψει βέβαια κανείς τις πρόσφατες δημοσκοπήσεις για το αποτέλεσμα της εκλογικής αναμέτρησης στην Γηραιά Αλβιόνα στις 6 του Μάη τότε η προοπτική του σχηματισμού συμμαχικής κυβέρνησης «κλείνει» το μάτι στις τρεις παραδοσιακές κομματικές οικογένειες των νησιών έπειτα από 30 και πλέον χρόνια.
Κάντε κλικ στις εταιρείες δημοσκόπησης στο τέλος του γραφήματος καθώς και στις επιλογές της κεφαλής του για να δείτε τα διαφορετικά αποτελέσματα
H NEA EΠΟΧΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΑΝΕΤΕΙΛΕ!
(θα ακολουθήσει σειρά αφιερωμάτων στις χώρες που είχαν την "τιμή" να "κηδεμονεύονται" από το ΔΝΤ)
1. ΤΟΥΡΚΙΑ και ΔΝΤ:
Faik Oztrak, who was Undersecretary of the Treasury, agreed. According to him, the economic crisis forced special interest groups to back the government. It was only when the program started to show good results that they began to reaffirm their sectional interests.
Dervis observed that in the crisis, there was little option other than to implement the program favored by the IMF. The single exception, according to him, was organized labor; a fear of social upheaval led the government to resist the IMF’s preferred wages policy.
In the absence of a severe crisis things were different. Juha Kahkonen, who took over from Cottarelli as IMF mission chief, attributed slippages in structural reform to the “pressure of the special interest groups” quoting the delays in privatization and banking sector reform as examples….
Of course, another part of the story looks behind the amount of IMF lending. In 1999, many of the IMF’s most powerful member countries had become concerned about the size of the Fund’s involvement in East Asia in 1997/98. By 2001, and in the aftermath of 9/11, the international political environment had changed radically and worked to the advantage of Turkey in its dealings with the IMF. The US in particular was keen to support a geo-politically important ally…
In terms of initial conditions, there was a strong perception that the severe economic crisis in 2001 enhanced the willingness across society to implement a program of economic reform that would reduce the probability of future crises. However, the relationship between initial economic conditions and implementation may be more subtle than this suggests. Up to a point, it may be that deteriorating economic circumstances make it more difficult to implement a program of reform, because there is more to achieve. This will be particularly the case if there is no significant increase in the commitment to reform. However, when the deterioration is sufficiently great to be classified as a crisis, it may be that the increase in the commitment to reform outweighs the additional challenges that the crisis creates. After a crisis has passed, two responses are possible, with these being contingent on other factors. With a weak coalition government exhibiting evaporating ownership, sectional interests may re-establish themselves in an attempt to derive greater direct benefit fromthe economic recovery. By contrast with a strong government committed to maintain the momentum of reform, economic recovery may provide the justification for not reneging on policies. Both these responses to IMF programs have been observed in Turkey.
(απόσπασμα από το Turkey and the IMF: A case study in the political economy of policy implementation, των Ozlem Arpac-Graham Bird, Rev. Int. Organ (2009), 4:135-157).
We find the continued calm amazing. To summarize our chief concerns:
Greece Inspired Fear Pushes Up Borrowing Costs For All PIIGS: This means countries that were in trouble but were managing, like Spain and Italy are now moving closer to the point at which manageable debt loads become unaffordable due to rising borrowing costs.
Greece Is Just The Beginning: Even if Greece gets through May, Spain needs € 30 bln in July: to avoid its own default, and it too is seeing rising credit default spreads along with the rest of the PIIGS block. Perhaps rates will have come down by then. If not, then even if the current rescue plan can be activated in time, that would essentially empty its roughly €40 bln coffers assuming Greece only needed € 10 bln. Greece will need about 20-30 bln more Euros, and that’s just Greece alone. Taken together, Italy and Spain alone would eventually overwhelm EU and IMF resources, never mind the rest of the PIIGS and other weak economies that can no longer access bond markets.
Doubtful Political Will: Would voters of contributing nations accept paying this bill, especially when untold additional amounts will be needed for any permanent solution (€ 80 per ECB official Weber just for Greece’s long term rescue)?
Contagion: The potential for rising rates to push the entire PIIGS block (and possibly large EU banks holding these bonds) into default is very real and growing, but ultimately it would only be a spark for even greater troubles. The next dominos to fall could be general credit liquidity and sovereign debt yields.
Απαραίτητη προϋπόθεση για την κατανόηση της ιδιαίτερης παραγωγής του Ντοστογιέφσκυ, η οποία και θα χρησιμοποιηθεί αργότερα για τις απαραίτητες συγκρίσεις με την σύγχρονη τρομοκρατία, είναι το κοινωνικό, πολιτικό και ιδεολογικό πλαίσιο της ρωσικής αυτοκρατορίας σε μία εποχή έντονων επιρροών από τις σοσιαλιστικές και επαναστατικές ιδέες της δυτικής Ευρώπης.
Η περίοδος που ξεκινά από την εξέγερση των Δεκεμβριστών το 1825 και καταλήγει στην απόπειρα κατά του Τσάρου το 1866 χαρακτηρίζεται από μία προϊούσα «σκλήρυνση» της επαναστατικής συνείδησης. Οι ιδέες των Δεκεμβριστών, των μικροευγενών και αστών της αρχής του 19ου αιώνα, είναι ακόμα διαποτισμένες από τον ουτοπικό σοσιαλισμό του Σαιν Σιμόν και την εξισωτική ερμηνεία της ιδιαίτερα ρωσικής obschina, της αγροτικής κοινότητας, που ερχόμενη από το παρελθόν αποτελούσε το θεμέλιο λίθο ενός αγροτικού κοινοτισμού, τόσο σημαντικού για την επαναστατική προδιάθεση διανοουμένων και ακτιβιστών. Έτσι δίπλα στους εκφραστές ενός ρώσικου Εγελιανισμού, Belinsky και Bakunin, και τον αστικό σοσιαλισμό του «παππού» Herzen, φιγουράρουν ακμαίοι οι σλαβόφιλοι διανοούμενοι, τύπου Khomyakov, Kireyevsky και Aksakov, με την εκδυτισμένη τους προσήλωση στην ουσία και αξία του ρωσικού λαού και των αγροτικών κοινοτήτων. Οι σλαβόφιλοι, μολονότι διαπρύσιοι κήρυκες της επιστροφής στη ρωσική παράδοση, δεν μπορούσαν ν’ απομακρυνθούν από τη γερμανικής προέλευσης ρομαντική εξιδανίκευση κάθε τι λαϊκού (η ονομασία τους ναρόντνικοι από την ρωσική λέξη Narod=λαός, είναι χαρακτηριστική αυτής της τοποθέτησης τους).
Η ευρωπαϊκή επανάσταση του 1848 σηματοδοτεί την έναρξη της ρωσικής κρατικής καταστολής του Τσάρου Νικόλαου του Α΄, η οποία θα κορυφωθεί κατά τον ατυχή Κριμαϊκό πόλεμο του 1866. Σ’ εκείνη την κρίσιμη χρονική περίοδο η ομάδα του Petrashevski που οργανώνεται στην Αγία Πετρούπολη, αν και ασθενής και ερασιτεχνική, θ’ αποτελέσει το κύριο ιδεολογικό ανάχωμα απέναντι τόσο στους σλαβόφιλους όσο και στους «δυτικούς» επαναστάτες τύπου Bakunin. Ο Ντοστογιέφσκυ, που πήρε μέρος σ’ αυτήν την προσπάθεια και γι’ αυτήν τη συμμετοχή του καταδικάστηκε σε θάνατο, που μετατράπηκε την τελευταία στιγμή σε εξορία, επιβεβαιώνει τη δυσανάλογη όσον αφορά το πραγματικό της μέγεθος επιρροή της κίνησης του Petrashevski στην γέννηση των σοσιαλιστικών και αναρχικών ομάδων των μετέπειτα δεκαετιών. Για τους επαναστάτες της Αγίας Πετρούπολης οι ουτοπικές ιδέες του Fourrier (με την οργάνωση της εργασίας στα φαλανστήρια) μπορούν ν’ αποτελέσουν την πρώτη σοσιαλιστική μεταρρύθμιση της ρωσικής αγροτικής οικονομίας, όταν συνδυασθούν με την απελευθερωμένη από τα φεουδαρχικά δεσμά obschina
Οι θρησκευτικές σέχτες θα επιστρατευτούν και αυτές από τους αστούς επαναστάτες, καθώς σε μόνιμη αντιπαράθεση με την κρατική θρησκεία είναι ευεπίφορες στην προσέγγιση και υιοθέτηση ιδεών αγροτικής αυτοδιοίκησης και συλλογικής οργάνωσης της εργασίας στο χωράφι (Obscheye Veche= κοινοτική συνέλευση).
(...)
Στα μέσα της δεκαετίας του 1860 οι μορφωμένες αστικές τάξεις αρχίζουν να συνειδητοποιούν τη σημασία των κριτικά σκεπτόμενων ελίτ και την γενικότερη ανυποληψία της λαϊκής δυναμικής. Οι ιδέες των Chernyshevsky και Dobrolyubov τραβιούνται στα άκρα. Ο αισθητικός ρεαλισμός γινόταν μία συλλήβδην αποκήρυξη της τέχνης, ο ωφελιμισμός κατέληγε στην αποδοχή μόνο των συγκεκριμένων επιστημών, ο διαφωτισμός ήταν πλέον κτήμα της ψυχρής και δυνατής επαναστατικής πρωτοπορίας. Η μέχρι την αυτοκτονία πορεία του εκφραστή του κινήματος Pisarev σφραγίζει επιγραμματικά τη μοίρα αυτής της εγωϊστικής κίνησης. Το έδαφος ήταν πλέον γόνιμο για την πραγματοποίηση των πιο παράτολμων πράξεων. Οι μυστικές οργανώσεις ήταν προσανατολισμένες στη δολοφονία του Αυτοκράτορα. Για την επίτευξη αυτού του σκοπού θα έπρεπε ο υποψήφιος δολοφόνος ν’ απομακρυνθεί από τους συντρόφους του, να μεταμορφωθεί τόσο σωματικά όσο και κοινωνικά, ν’ ακολουθήσει εν ολίγοις έναν ιδιαίτερα «ασκητικό» δρόμο περιχαράκωσης. Στις 4 Απριλίου του 1866 ο Karakozov θα προσπαθήσει να σκοτώσει τον Τσάρο και θ’ αποτύχει.
Στο πλήθος των περαστικών που έτρεξαν να τον πιάσουν φώναξε χαρακτηριστικά: «Ανόητοι, για σας το έκανα!»
Διπλωματικοί κύκλοι στις Βρυξέλλες επέμεναν χθες ότι «θα ήταν καλύτερο για... όλους αν μπορούσε η ελληνική Κυβέρνηση να καθυστερήσει ή και να αποφύγει την προσφυγή στο πακέτο στήριξης τουλάχιστον μέχρι τα μέσα Μαϊου...».
Κάτι τέτοιο όμως δεν φαίνεται να είναι δυνατό μετά τις εκ νέου δραματικές πιέσεις που εκδηλώθηκαν χθες στις τιμές και τα spreads των ελληνικών ομολόγων πλησιάζοντας και πάλι τα ύψη που είχαν φθάσει πριν από την ευρωπαϊκή παρέμβαση.
Η διήμερη συνάντηση του άτυπου Eurogroup και Ecofin αύριο και μεθαύριο στη Μαδρίτη δεν φαίνεται ικανή να εκτονώσει την πίεση αυτή καθώς η γερμανική κυβέρνηση έχει και πάλι οχυρωθεί πίσω από την αναγκαία έγκριση της προσφυγής για βοήθεια από το γερμανικό κοινοβούλιο. Έγκριση η οποία πέραν του χρόνου που θα απαιτήσει δεν είναι βέβαιο ότι θα δοθεί αν η ψηφοφορία γίνει πριν από τις 9/5 δηλαδή τις κρίσιμες για το κόμμα της κας Μέρκελ εκλογές στο κρατίδιο της Β. Ρηνανίας – Βεστφαλίας.
Οι ομοσπονδίες των δασκάλων και των καθηγητών υποστηρίζουν ότι δεν μπορεί να ξεκινήσουν αλλαγές με τον εκπαιδευτικό να βρίσκεται στο στόχαστρο της Πολιτείας. Θεωρούν, με λίγα λόγια, ότι με τις πρόσφατες εξαγγελίες της υπουργού Παιδείας, κ. Αννας Διαμαντοπούλου, αμφισβητείται η επαγγελματική επάρκεια των εκπαιδευτικών, ενώ αποψιλώνεται και η... τσέπη τους μετά τις περικοπές σε επιδόματα, 14ο μισθό κ. ά. Με τα ίδια μέτρα του υπ. Παιδείας δυσκολεύει ο δρόμος των αδιόριστων προς τον διορισμό, ενώ υποβαθμίζεται και το έργο στην τάξη. Αντίθετα, δεν ασχολούνται με τον καιροσκοπισμό και τον λαϊκισμό που περιέχει η απόφαση για κατάργηση της βάσης του 10...
(...)
Ενα άλλο σημείο τριβής μεταξύ ομοσπονδιών - υπ. Παιδείας σήμερα είναι το νέο σύστημα προσλήψεων. Πλέον οι προσλήψεις θα γίνονται μέσω ΑΣΕΠ, οι νεοπροσλαμβανόμενοι θα περνούν περίοδο διετούς δοκιμασίας και κατόπιν θα κρίνονται εάν θα πάνε σε σχολείο ή σε διοικητική θέση, ενώ θα παραμένουν υποχρεωτικά για τρία χρόνια στον τόπο πρώτου διορισμού (συνήθως μακριά από την κατοικία τους). Καθώς υπάρχει μεταβατική περίοδος για όσους έχουν κατοχυρώσει δικαίωμα διορισμού, είναι απορίας άξιον γιατί το νέο σύστημα προκαλεί αντιδράσεις αφού είναι εναρμονισμένο με το νέο σύστημα του υπ. Εσωτερικών για τις προσλήψεις στο Δημόσιο. Δεν έχει το δικαίωμα το υπουργείο Παιδείας να ορίζει τον τρόπο διορισμού, όταν έχει εξασφαλίσει το αδιάβλητο της διαδικασίας; Και γιατί να μην κάνουν οι εκπαιδευτικοί το πλήρες ωράριο για το οποίο πληρώνονται;
Ο νέος τρόπος υπολογισμού των συντάξεων στο Δημόσιο αλλά και σε όλα τα ασφαλιστικά ταμεία έχει προσδιοριστεί για το 2018. Ωστόσο ορισμένες επί μέρους ρυθμίσεις θα τεθούν άμεσα σε ισχύ. Ο περιορισμός των πρόωρων συνταξιοδοτήσεων αλλά και η επιβολή αυξημένων «ποινών» για τις περιπτώσεις πρόωρης εξόδου θα τεθούν άμεσα σε εφαρμογή προκειμένου να αυξηθεί η μέση ηλικία συνταξιοδότησης από τα 61,4 έτη στα 63 έτη ως το 2015. Ετσι από το 2011 η μείωση της σύνταξης για κάθε έτος πρόωρης «φυγής» από το Δημόσιο θα πάει από το 4,5% στο 6%. Αυτό σημαίνει ότι η αποχώρηση πέντε έτη νωρίτερα θα «κοστίζει» στον ασφαλισμένο μείωση της σύνταξης κατά 30%.
Θα έλεγε κανείς ότι οι νέοι μας είναι ασυλλόγιστοι. Ψάχνουν απλώς τρόπους να γευτούν τη ζωή. Ομως καθήμενη προ ημερών δίπλα σε νεανική παρέα, έγινα κοινωνός της αγωνίας τους. Διέκρινα ανάμεσα στις λέξεις το πόσο ξεκρέμαστοι νιώθουν, άκουσα να ψελλίζουν με φόβο τις λέξεις εργασία - ανεργία και αφουγκράστηκα το φευγιό τους. Ναι, αυτή την εσωτερική προετοιμασία φυγής στο εξωτερικό. Πόση αποκρυπτογράφηση πια χρειάζονται τέτοιες συζητήσεις; Το ρεπορτάζ του BBC είναι σταγόνα στον ωκεανό της ειδησεογραφίας. Φοβάμαι, όμως, ότι αν δεν υπάρξουν μέτρα ουσιαστικής ανάπτυξης, η σημερινή σταγόνα θα γίνει τεράστιος καταρράκτης, από την ορμή του οποίου δεν ξέρω ποιος θα ξεφύγει!
Η επιλογή όμως της προσφυγής στο ΔΝΤ, που θα ‘χει κυρίως τη «διαχείριση του προγράμματος» (χωρίς να είναι αμελητέα ή υποτιμήσιμη η συμμετοχή της ΕΕ και της ΕΚΤ), δεν είναι απλή υπόθεση. Προχθές, μάλιστα, ο κ. Ντομινίκ Στρος-Καν μίλησε για περαιτέρω μείωση μισθών. Θα ‘χει επιπτώσεις οικονομικές, κοινωνικές και πολιτικές. Το κυριότερο όμως -χωρίς καμία διάθεση δαιμονολογίας- είναι ότι ένα μεγάλο κομμάτι της διακυβέρνησης του τόπου θα «περιέλθει στα χέρια» των «δανειστών μας», με ό,τι σημαίνει αυτό για τη χώρα. Δεν είναι μόνο επιτιμητικό, αλλά πολιτικά και κοινωνικά επικίνδυνο. Το σίγουρο είναι ότι θα φέρει πολλές και άγνωστες προς το παρόν «παρενέργειες». Γι’ αυτό «κορώνες» του τύπου ίσως είναι καλύτερο να μας «εξυγιάνει» το ΔΝΤ, για να μην πάνε χαμένες οι «θυσίες του λαού», είναι τουλάχιστον άστοχες...
Το κείμενο που ακολουθεί στάλθηκε στις αρχές Απριλίου από την ηλεκτρονική διεύθυνση της κυρίας Αϊσέλ Εκσί (Prof.Dr.Aysel Eksi), καθηγήτριας ψυχιατρικής, σε ιστοσελίδες και ιστολόγια του λεγόμενου ‘πατριωτικού’ χώρου της Τουρκίας, ήτοι, κεμαλιστών και κύκλων ελεγχομένων από τις Τουρκικές Ένοπλες Δυνάμεις (ΤΕΔ). Την επόμενη ημέρα και αφού αναδημοσιεύθηκε από εκατοντάδες ιστοσελίδες και εφημερίδες, η κ. Εκσί αρνήθηκε την πατρότητα του κειμένου, υπογραμμίζοντας πάντως ότι λέει σωστά και έγκυρα πράγματα.
Όσον αφορά το επίπεδο ποιότητας και εγκυρότητας του εγγράφου, πρόκειται για κείμενο του οποίου ο/οι συντάκτης/ες έχουν πρόσβαση σε εσωτερική πληροφόρηση στα ανώτατα κλιμάκια της τουρκικής διοίκησης.
At the root of Britain’s problems today is the failure to distribute power fairly between people. Political power has been hoarded by politicians and civil servants; economic power has been hoarded by big businesses. Both kinds of power have been stripped from ordinary citizens, leaving us with a fragile society marked by inequality, environmental degradation and boombust economics. If government merely tinkers at the edges – the Labour and Conservative approach – Britain’s problems will not be solved. We can change this only with radical action.
The Liberal Democrat philosophy is built on a simple ambition: to distribute power fairly among people. From that goal of fairness spring the four priorities which form the backbone of this manifesto. Each will redistribute power of a different kind, be it economic, social, political or fi nancial. Each will change Britain for the better.
Those four changes are spelt out in detail in this manifesto. They will make Britain the fair country people want it to be. They are:
• Fair taxes that put money back in your pocket.
• A fair chance for every child.
• A fair future, creating jobs by making Britain greener.
• A fair deal for you from politicians.
our tax plan
We propose the most radical tax reform in a generation, cutting taxes for millions paid for by closing loopholes at the top and increasing taxes on polluting aviation. No tax system should try to create total equality of income – but it can and should help redistribute wealth and power, to alleviate the worst excesses of inequality.
The poll found that the Tories would pick up 74 of the 100 seats from Labour. However, they would not pick up any of the seats held by Liberal Democrats.
When asked who do you think is winning the campaign so far, 52 per cent said the Tories, only 15 per cent Labour and just six the Lib Dems.
40 per cent of voters said that the Conservatives deserve to win the election. Only 25 per cent said Labour, and 15 per cent Lib Dem.
There was also an overwhelming preference for a hung parliament over a fourth Labour term with 55 per cent opting for that uncertain outcome over another five years of Gordon Brown.
There is further good news for Mr Cameron. In those seats when asked how would be more trusted to run the economy the Tories came out ahead of Labour, with 42 per cent compared to 29.
Η μόνη χρεωκοπία που αναβάλλει το ΔΝΤ είναι αυτή του πολιτικού συστήματος.
Του Σεραφείμ Μακρή ||www.democracycrisis.com
Σήμερα ψηφίζεται στη Βουλή, με τη διαδικασία του κατεπείγοντος, και με αντισυνταγματικό τρόπο η επικύρωση της συμφωνίας με το ΔΝΤ. Άκουσα χτες ότι με τη συμφωνία δεν εκχωρείται εθνική κυριαρχία, νομοθετική ή εκτελεστική, και άρα δεν απαιτείται η κύρωση της συμφωνίας με τη διαδικασία που προβλέπει το άρθρο 28 παρ. 2 του Συντάγματος (δηλαδή απαίτηση πλειοψηφίας 3/5 του όλου αριθμού των Βουλευτών υπερ της συμφωνίας). Η αίσθησή μου είναι ότι το πολιτικό σύστημα της χώρας, για μια ακόμα φορά στέκεται αναντίστοιχο της βούλησης του λαού. Γιατί αν όντως δεν εκχωρείται εθνική κυριαρχία, τότε τι στην ευχή κάνουν στην Αθήνα τα αποσπάσματα του ΔΝΤ? Διακοπές? Τι διαπραγματεύεται (λέει η ίδια) η Κυβέρνηση? Διότι, όταν διαπραγματεύεσαι υπό άνισους όρους (όπως έχουν επισημάνει Υπουργοί της, όχι οπαδοί του ΚΚΕ ή της ΝΔ) προφανώς έχεις ήδη εκχωρήσει κυριαρχία σε τρίτους οι οποίοι υπαγορεύουν όρους. Ένα κυρίαρχο κράτος δεν αποδέχεται όρους που ο ίδιος ο πρωθυπουργός δηλώνει ότι δεν τους επιθυμεί ή ότι είναι απαράδεκτοι. Ελαχίστως οφείλουν, όσοι δήλωσαν ότι αντιστρατεύονται τα μέτρα, να ζητήσουν έλεγχο συνταγματικότητας στη Βουλή. Αλλά ακόμα κι έτσι πολλά από τα όσα προβλέπονται από τη συμφωνία θα κριθούν στο μέλλον αντισυνταγματικά από τη Δικαστική Κρίση, ειδικά αν ψηφιστεί με απλή πλειοψηφία.
Αλλά εκεί μας έφτασε το πολιτικό σύστημα. Και μας απειλεί τώρα: ΔΝΤ ή χρεωκοπία. Δίλημμα που στην πραγματικότητα σημαίνει: ξαναπληρώνετε εσείς για να μη χρεωκοπήσουμε εμείς. Συγνώμη αλλά δε βρίσκω τίποτα απειλητικό σε αυτό...(Δε θα μπω στην ουσία και στην αντίκρουση από οικονομική σκοπιά: ούτε εδώ θα έπρεπε να είχαμε φτάσει ούτε και το ΔΝΤ ακόμα και τώρα είναι μονόδρομος –αλλά αυτό σε ένα άλλο σημείωμα).
Η χρεωκοπία του πολιτικού συστήματος (της κυβερνώσας ελιτ των πολιτικών και επιχειρηματικών συμφερόντων plus διεθνής παράγων) είναι δυστυχώς χρόνια ασθένεια της Δημοκρατίας μας: το σύστημα έχει χρεωκοπήσει κατ’επανάληψη. Χρεωκοπούσε κάθε φορά που αρνιόταν να εφαρμόσει το νόμο όταν αυτός καταλυόταν (Δεκέμβρης του 2008), κάθε φορά που παραγράφει αδικήματα πολιτικών, κάθε φορά που δε μπορεί να αντιμετωπίσει τις θερινές πυρκαγιές, να διαφυλάξει το περιβάλλον που ζούμε, να διοργανώσει υπηρεσίες επιπέδου για τους πολίτες του και τέλος να διαφυλάξει ζωές αθώων.
Η χρεωκοπία του ενίοτε λαμβάνει τη μορφή κωμωδίας και ενίοτε, όπως χτες, τη μορφή τραγωδίας χωρίς κάθαρση. Θα συνεχίζεται δε και θα επαναλαμβάνεται όσο όλοι μας θα εξαργυρώνουμε την αντίσταση με την απόλαυση, όσο θα εξακολουθούμε να νομίζουμε ότι η Δημοκρατία ως άσκηση πχ δεν αφορά στους ιδιωτικούς υπαλλήλους (δεν προλαβαίνουν άλλωστε από την πολλή δουλεία) και όσο νομίζουμε ότι αφορά κάποιους άλλους εκτός από εμάς. Σε μια κακή εκδοχή της αντιπροσώπευσης έχουμε αναθέσει-εκχωρήσει την άσκηση των υποχρεώσεων μας ως πολίτες σε πολιτικούς που δεν ψηφίζουμε – αξιολογούμε γιατί απέχουμε και σε επί πληρωμή «ειδικών» τις γνώμες των οποίων δε μπορούμε να ελέγξουμε κι αποδεχόμαστε ανήμποροι να κάνουμε αλλιώς. Ξεχάσαμε ότι η Δημοκρατία είναι το πολίτευμα των ανειδίκευτων και όχι των ειδικών, του διάχυτου και όχι του συγκεκριμένου συμφέροντος, της Δημόσιας σφαίρας και του ελέγχου της ηθικής του ιδιωτικού από την έκθεσή του σε αυτή τη Δημόσια σφαίρα. Όχι σε μακρινό καιρό, όσο συνεχίζουμε αυτό το ιδιότυπο outsourcing της προσωπικής μας ευθύνης, θα φτάσουμε να ψωνίζουμε τη Δημοκρατία στο Super Market, αγοράζοντας κάρτες Δημοκρατίας των 5 και 10 Νομισμάτων και στον καθένα θα αντιστοιχεί όση Δημοκρατία θα μπορεί να αγοράσει...
Εξαιτίας και της δικής μας ευθύνης, που δεν αναλαμβάνουμε, χρεωκοπεί ξανά και ξανά το πολιτικό σύστημα. Κατώτερο των περιστάσεων, αδυνατεί και σήμερα να ηγηθεί μαζί με το λαό και όχι εναντίον του, στήνοντας τρόμο και φόβο που οργανώνουν ειδικοί και τον πουλάνε καλοστημένα δίκτυα διανομής. Σαρώνοντας σήμερα το κοινωνικό κράτος, οδηγώντας αύριο ομάδες του πληθυσμού στη φτώχεια και την εξαθλίωση. Στη δική μου τη συνείδηση αυτό το πολιτικό σύστημα έχει τελειώσει και η ευθύνη για την αντικατάστασή του διαμοιράζεται σε όσους θα θελήσουν να την αναλάβουν και η ώρα έρχεται.
Έχει ενδιαφέρον να δει κανείς πως στην πορεία της ιστορίας εκτυλίσσονται αντινομίες και ναυαγούν στερεότυπα. Το 1930 κλήθηκε ο ευσεβής καθολικός- με πατριωτικές περγαμηνές- Heinrich Brüning να αντιμετωπίζει την οικονομική κρίση που απειλούσε την ήδη ταλαιπωρημένη Γερμανία.
Ο στόχος του ήταν «εθνικά σαφής»: έπρεπε με κάθε τρόπο, δηλαδή με σκληρή οικονομική πολιτική, να απαγκιστρωθεί η πατρίδα από το εθνικό της πρόβλημα, δηλαδή τις πολεμικές επανορθώσεις που είχε κληρονομήσει από τη Συνθήκη των Βερσαλλιών. Τέθηκε σε εφαρμογή ένα σχέδιο οικονομικής λιτότητας, το οποίο περιόριζε τις κρατικές δαπάνες και έριχνε μισθούς και πιστώσεις (οι δημόσιοι λειτουργοί απώλεσαν εκείνα τα χρόνια 19-23% του εισοδήματός τους). Φόροι παντού. Στον καπνό, στη μπύρα, στο νερό, στα αναψυκτικά. Οι τιμές άρχισαν να πέφτουν δραστικά, χωρίς όμως αυτό να προκαλεί οικονομική ανάπτυξη (τα αγροτικά προϊόντα υποχώρησαν κατά 57,5% από το 1926). Τα πράγματα χειροτέρεψαν δραματικά με την πιστωτική κρίση των γερμανικών τραπεζών και την υποτίμηση του νομίσματος από τους Βρετανούς- αληθινή «ταφόπλακα» των γερμανικών εξαγωγών.
Ο Heinrich Brüning όμως παρέμενε πιστός στην οικονομική ορθοδοξία της μη υποτίμησης και της περαιτέρω σύνδεσης με τον «κανόνα του χρυσού». Δεν θα υπεισέλθουμε σε περισσότερες λεπτομέρειες, αρκεί να συγκρατήσουμε πώς οι (αληθινές) προθέσεις για την αντιμετώπιση ενός «εθνικού προβλήματος» δεν είναι περισσότερο αποτελεσματικές σαν τέτοιες.
Ακόμη περισσότερο, σε «θεσμικό» επίπεδο όταν το Ράιχσταγκ απέρριψε το σκληρό οικονομικό πακέτο, ο Brüning- σε συνεργασία με τον Πρόεδρο Hindeburg- και παρά την εκλογική του αποτυχία (που ωφέλησε αντίθετα ναζιστές και κομμουνιστές), επικαλούμενος το άρθρο 48 περί εκτάκτου ανάγκης (Notverordnung) συνέχισε την πολιτική του, εξαθλιώνοντας περαιτέρω μεσαία και κατώτερα στρώματα. Η βολή στη Δημοκρατία της Βαϊμάρης λοιπόν εκτοξεύτηκε πρώτα από τον εν λόγω Καγκελάριο, ακριβώς στην προσπάθεια του να περάσει μέτρα που δεν μπορούσαν να «λειτουργήσουν». Ο δρόμος για τον Χίτλερ άνοιξε διάπλατα.
(μερικοί προβληματισμοί σε σχέση με τη συζήτηση που πάει να ξεκινήσει και στη χώρα μας σχετικά με θεσμικές αμφισβητήσεις στη δίνη οικονομικής κρίσης).
Πηγή: Alexander Jung, Sturz in den Ruin, Der Spiegel, Special- Geschichte, 1/2008, Hitlers Machtergreifung, )
Ανεξαρτήτως της αποδοχής ή μη της αναγκαιότητας της κυβερνητικής επιλογής και της ορθότητας των ληφθέντων μέτρων, εντός ολίγων ημερών η Βουλή των Ελλήνων καλείται να συζητήσει και ψηφίσει, με τη διαδικασία του κατεπείγοντος, νομοσχέδιο για την κύρωση των συμφωνιών της Ελλάδας με την Ε.Ε., την Ε.Κ.Τ. και το Δ.Ν.Τ.
Από το περιεχόμενο του σχετικού νομοσχεδίου καθίσταται σαφές ότι, έστω και προσκαίρως, ήτοι για τουλάχιστον 4 έτη, οι αρμοδιότητες της Κυβέρνησης και της Βουλής των Ελλήνων προς άσκηση δημοσιονομικής πολιτικής εκχωρούνται στα αρμόδια όργανα της Ε.Ε., της Ε.Κ.Τ. και του Δ.Ν.Τ.. Με άλλες λέξεις, με το υπό ψήφιση νομοσχέδιο η Βουλή των Ελλήνων θα εγκρίνει την εκχώρηση αρμοδιοτήτων, που, κατά το ισχύον Σύνταγμα, ασκούνται από αρμόδια κρατικά όργανα σε όργανα διεθνών οργανισμών. Οι σχετικές δημόσιες δηλώσεις του Έλληνα Πρωθυπουργού για περιορισμό της εθνικής κυριαρχίας δεν επιτρέπουν αμφισβητήσεις περί αυτού.
(...)
Άλλωστε και κατά την κύρωση της Συνθήκης του Μάαστριχτ, όταν εκχωρήθηκε σε όργανα της Ε.Ε. η άσκηση νομισματικής πολιτικής, η Βουλή των Ελλήνων αποφάσισε με πλειοψηφία άνω των 3/5 του όλου αριθμού των βουλευτών, αφού τον Ιούλιο του 1992 εψήφισαν υπέρ της κύρωσης οι βουλευτές της ΝΔ, του ΠΑΣΟΚ και του Συνασπισμού.
Η επιλογή οποιασδήποτε άλλης διαδικασίας για την ψήφιση του υπό συζήτηση νομοσχεδίου συνιστά παραβίαση της διάταξης της §1 του άρθρου 28 του Συντάγματος, που υπονομεύει την απαρέγκλιτη τήρηση των συμπεφωνημένων με την Ε.Ε., την Ε.Κ.Τ. και το Δ.Ν.Τ., αφού μπορεί να προσβληθεί στα αρμόδια ελληνικά δικαστήρια και να ακυρωθεί κάθε διοικητική πράξη, που εκδίδεται κατ’ εφαρμογή του ψηφισθησομένου νομοσχεδίου, ως αντισυνταγματική.
Αυτό το ενδεχόμενο πρέπει να συνεκτιμηθεί σοβαρότατα, γιατί, άλλως, όχι μόνο κακοποιείται η συνταγματική τάξη, αλλά εξαρχής και εκ των έσω δυναμιτίζεται η προσπάθεια ανάταξης της οικονομίας και ο αιματηρός αγώνας του ελληνικού λαού από … τιτάνιος μπορεί να γίνει … σισύφειος, δηλαδή άπελπις.
Ποια είναι λοιπόν τα χαρμόσυνα νέα; Ότι μια πτώχευση θα αποδειχθεί σχετικά ανώδυνη. Ο λόγος διττός: Πρώτον, δεν είμαστε κατά μέσον όρο ούτε οι φτωχότεροι ούτε οι πιο υπερχρεωμένοι. Δεύτερον, όσον αφορά τα χρέη του δημοσίου, αυτά βαραίνουν εμάς, ως άτομα, πολύ λιγότερο από όσο βαραίνουν τους ξένους.
Κάντε την σύγκριση με την Ιαπωνία, το χρέος της οποίας ανήκει σε Ιάπωνες σε ποσοστό 95%. Αν το Ιαπωνικό κράτος αναγκαστεί στην πτώχευση, η καταστροφή της χώρας θα είναι ολική. Κάτι τέτοιο δεν ισχύει για εμάς, καθώς μας ανήκει (δηλαδή στις δικές μας τράπεζες) μόνο το 25% του δημόσιου χρέους μας. Έτσι λοιπόν, δεδομένου ότι η πτώχευση του δημοσίου διαγράφεται ως αναπόφευκτη (εκτός αν πανικοβληθούν οι εταίροι μας αρκετά και το συνδράμουν για χρόνια πολλά, οπότε έχει καλώς), το κόστος της στάσης πληρωμών δεν θα το υποστούμε μόνοι μας.
Μα αν το δημόσιο κηρύξει στάση πληρωμών, τι θα γίνει την επόμενη μέρα; Πως θα ξανα-δανειστεί; Πράγματι, το κράτος θα στριμωχθεί. Για κάμποσο καιρό το δημόσιο θα πρέπει απλώς να ξοδεύει όσα μαζεύει από φόρους. Και γιατί είναι κακό αυτό; Να μάθει επί τέλους, αφού θα έχει ανακουφιστεί από το νταλκά των τοκοχρεολυσίων, να ζει με αυτά που εισπράττει. Π.χ. να καταγγείλει όλες τις εξοπλιστικές συμβάσεις, να συμπιέσει τους ανώτερους μισθούς (τον δικό μου συμπεριλαμβανομένου) τόσο που να καλύπτει τις δαπάνες του από τους φόρους που εισπράττει κλπ.
Στο παιχνίδι έχουν μπει οι ειδησεογραφικοί μπλόγκερ που ανεξάρτητα από την επαγγελματική τους ταυτότητα (γιατί μπορούν να έχουν άλλες ιδιότητες, όμως παράλληλα αρθρογραφούν και μεταφέρουν εικόνες όπως τις βλέπουν) είναι αφεντικά του εαυτού τους και κυρίως της ιστοσελίδας τους. Εχουν πάρει στα χέρια τους ένα αξιοσέβαστο μέρος της ενημερωτικής πίτας χωρίς να κολλάνε τα ένσημα του σιναφιού. Αλλωστε τα Ταμεία και οι ενώσεις συντακτών τούς περιφρονούν. Δεν μπορεί κάποιος να νομιμοποιηθεί ως «αληθινός» δημοσιογράφος αν δεν έχει ένα παραδοσιακό αφεντικό. Ο μπλόγκερ λοιπόν δεν έχει την ηθική υποχρέωση να σιωπήσει, παρά το γεγονός ότι η πλειονότητα αυτό κάνει με ελεύθερη βούληση.
Πάντως, αν οι μπλόγκερ έκαναν κέφι, θα κατέστρεφαν όλες τις εθνικές απεργίες. Θα μπορούσαν να ανεβάζουν στις ιστοσελίδες τους όλες τις λεπτομέρειες από τις κινητοποιήσεις θέτοντας σε εγρήγορση τους αναγνώστες τους. Με αυτόν τον τρόπο θα ικανοποιούσαν το αίτημα των υποψιασμένων πολιτών: να μάθουν τι διαστάσεις έχει η κινητοποίηση, την ίδια ημέρα της γενικευμένης αντίστασης.
Μια άλλη παράμετρος έχει να κάνει με το παγκόσμιο χωριό. Οποιος θέλει να δει ειδήσεις που αφορούν τις πορείες, τη συμμετοχή και τα επεισόδια, θα τις δει στις ξένες τηλεοράσεις, θα τις διαβάσει στα ξένα ειδησεογραφικά πρακτορεία. Ενα κουτσοαγγλικό όλοι το έχουν κατοχυρώσει, αλλά ακόμη κι αν ομιλούν αποκλειστικά τα ντόπια, θα δουν τις εικόνες στο CΝΝ. Η είδηση δεν εγκλωβίζεται μέσα στα γεωγραφικά όρια, απλώς ο ξένος ανταποκριτής ίσως να μην έχει την πείρα να αξιολογήσει αυθωρεί τα συμβάντα.
Αν οι σημερινοί πολιτικοί μας δεν σοβαρευτούν, πολύ γρήγορα κινδυνεύουν να καταντήσουν χλευαστικές υποσημειώσεις στα μελλοντικά βιβλία της Ιστορίας και να βρεθούν μια μέρα περικυκλωμένοι από χιλιάδες νοικοκύρηδες που θα τους γιουχάρουν. Ζούμε ιστορικές μέρες, ζούμε σ’ ένα σταυροδρόμι που μπορεί να μοιάζει με το 1909 που ξεκίνησε τον αστικό εκσυγχρονισμό της χώρας, με τις εκλογές του 1920 και την Καταστροφή του 1922 και με άλλα κρίσιμα σταυροδρόμια. Τα πράγματα πια δεν είναι αστεία, το ύψος των περιστάσεων είναι δυσθεώρητο, το στοίχημα μεγάλο.
Αυτή η χώρα έχει καταστραφεί τα τελευταία 30 χρόνια. Είχαμε την περιώνυμη «παρέα της Μυκόνου» η οποία λεηλάτησε τις κρατικές προμήθειες, έβαλε στη μισθοδοσία της ή υπό τον έλεγχό της πολιτικούς και μέσα ενημέρωσης και πλούτισε προκλητικά. Δεν σεβάστηκε κανέναν κανόνα και έδωσε τροφή σε έναν λαϊκιστικό ψευτοαριστερό μύθο, σύμφωνα με τον οποίο κάθε επιχειρηματίας και κάθε επένδυση είναι εξ ορισμού ύποπτοι. Μαζί τους συνεργάστηκε ένα μεγάλο κομμάτι της γενιάς του Πολυτεχνείου που εξαργύρωσε τους αγώνες του με κάθε τρόπο, πουλώντας όμως παράλληλα «σοσιαλισμό». Είχαμε ακόμη ένα κατεστημένο που, θα μου επιτραπεί η έκφραση, είναι κυριολεκτικώς για τα «μπάζα». Ενα πνευματικό κατεστημένο που εθίστηκε στη συναλλαγή και τη μετριότητα και ένα πολιτικό κατεστημένο που είχε πάνω απ’ όλα στο μυαλό του το «να κρατήσουμε τα μαγαζάκια μας».
Το έγκλημα του ελληνικού συστήματος στο οποίο συνήνεσαν και οι πολίτες ήταν ότι οι πάντες εθεώρησαν ότι ο πλούτος εξασφαλίζεται δίχως παραγωγή, ωσάν να πρόκειται για δωρεά εξ ουρανού. Οι πολίτες μπορεί να αυταπατώνται· αλλά η πολιτική ηγεσία, όφειλε να γνωρίζει και να έχει συνείδηση των υποχρεώσεων που ανέλαβε. Δεν είναι νοητόν να αιφνιδιάζεται. Απλώς κάποιοι θεώρησαν ότι η διακυβέρνηση της χώρας είναι ένα παίγνιο που αφορά κάποια παρέα απροσάρμοστων. Και αυτό επί δεκαετίες και κατ’ εξακολούθηση. Αλλαγές που μεταβάλλουν δραματικά τις συνθήκες διαβιώσεως των πολιτών δεν είναι δυνατόν να πραγματοποιηθούν, δίχως δραστική μεταβολή των αντιλήψεων από τις οποίες διέπεται η εκάστοτε πολιτική ηγεσία της χώρας. Αλλά η μετάλλαξη του πολιτικού συστήματος στις κοινοβουλευτικές δημοκρατίες απαιτεί χρόνο και το πρόβλημα που αντιμετωπίζει η Ελλάς έχει τον χαρακτήρα του κατεπείγοντος. Εξωθεσμική παρέμβαση, όχι απλώς είναι απευκταία αλλά θα οδηγήσει τη χώρα σε ολοκληρωτική καταστροφή. Η κατάσταση φαίνεται αδιέξοδη. Μία ολόκληρη χώρα πληρώνει το τίμημα μιας συλλογικής ανευθυνότητος.
Η δεύτερη διάκριση αφορά ένα καινούργιο φαινόμενο. Εκτός από τα μεγάλα πολιτικο-συνδικαλιστικά μπλοκ με την «political correct» συμπεριφορά, στη χθεσινή διαδήλωση είχε κατέβει «πολύς ανεξάρτητος κόσμος».
Αυτός ο «κόσμος», σε συνδυασμό και με «παραδοσιακούς διαδηλωτές», εξέφρασε «οριζόντια», σε σχέση με τη διάταξη των δυνάμεων, μια έντονη και οργίλη αποδοκιμασία του πολιτικού συστήματος, της «βουλευτοκρατίας», της «Βουλής» κ.λπ., με πολλαπλά συνθήματα, με κεντρικό πυρήνα «να πληρώσουν οι κλέφτες». Η απόδοση ευθυνών και η αναδιαμόρφωση πολιτικής σκηνής (δεν είναι τυχαία τα αυθόρμητα γιουχαΐσματα πολιτικών προσώπων, που πολλαπλασιάζονται τελευταία) ανάγονται σε κεντρικό πολιτικό ζήτημα, για να μπορέσουν να βρουν μια στοιχειώδη κοινωνική «νομιμοποίηση» τα μέτρα. Τα «μέτρα» πονάνε. Αλλά οι περισσότεροι πολίτες με ωριμότητα αντιλαμβάνονται την αναγκαιότητά τους, έως έναν βαθμό. Υπό τον όρο να «πληρώσουν» οι ένοχοι.
Χωρίς καμιά δόση υπερβολής, από ένα σημείο και πέρα η χθεσινή διαδήλωση κινήθηκε στα όρια της εξέγερσης! Ελάχιστα απείχε από το κορυφαίας πολιτικής σημασίας σημείο ρήξης - την έφοδο διαδηλωτών εντός του κτιρίου του Κοινοβουλίου!
Αυτός ήταν προφανώς ο λόγος που από ένα σημείο και έπειτα οι αστυνομικές δυνάμεις έπνιξαν αδικαιολόγητα την Αθήνα στα δακρυγόνα και στις απαγορευμένες χημικές ουσίες. Ψεκάζοντας δεκάδες χιλιάδες διαδηλωτές προσπαθούσαν να τους διαλύσουν πριν φτάσουν στο Σύνταγμα, φοβούμενοι ότι αν περικύκλωναν και αυτά τα πλήθη τη Βουλή, ίσως να μην αποτρεπόταν τελικά η είσοδος χιλιάδων ατόμων στο Κοινοβούλιο...
Δεν γνωρίζουμε αν οι υπουργοί της κυβέρνησης και οι βουλευτές έχουν συνειδητοποιήσει τη σφοδρότατη αλλαγή του πολιτικού κλίματος που συντελείται τα τελευταία 24ωρα, καθώς και το γεγονός ότι ουδέποτε το κύρος του πολιτικού κόσμου είχε πέσει τόσο χαμηλά όσο σήμερα, στα χρόνια μετά τη μεταπολίτευση.
Αν πάντως δεν αντιληφθούν τις ραγδαίες αλλαγές στις συνειδήσεις των πολιτών και δεν κατανοήσουν τις αιτίες που τις προκαλούν, είναι άκρως αμφίβολο αν το πολιτικό σκηνικό θα επιβιώσει των κοινωνικών εκρήξεων που προκαλούν τα μέτρα κυβέρνησης, ΔΝΤ και ΕΕ. Αγνοούμε, βεβαίως, πόσοι θα θρηνήσουν ενδεχόμενη κατάρρευσή του, αλλά αυτό είναι ένα άλλο θέμα προς συζήτηση...
Περιδεής η πλειοψηφία θα τα ψηφίσει. Αλλά σύντομα θα θερίσει τους πικρούς καρπούς της ευένδοτης συμπεριφοράς της... Ομως τίποτε δεν πάει χαμένο. Ούτε η οργή εναντίον των ολετήρων, ούτε οι επικείμενες, οξύτατες και ίσως ανέλεγκτες κοινωνικές αντιδράσεις. Σε πείσμα της τρομώδους κατασταλτικής λογικής, τη στιγμή αυτή όλοι -αγορές, Ενωση, ΔΝΤ, γραμματείς και Φαρισαίοι- μετρούν τις αντιδράσεις των Ελλήνων κρατώντας στο ένα χέρι την σπάθη του Δαμοκλή και στο άλλο την πένα της αναθεώρησης. Ξέρουν καλά ότι η σθεναρή αντίσταση της ελληνικής κοινωνίας ανάβει το πράσινο φως για ομοειδείς ευρωπαϊκές αντιδράσεις εναντίον του εγκληματικού μονοδρόμου που χαράσσει αυθαίρετα η πολιτική τους. Κατ' ουσίαν, το μόνο που φοβούνται οι επικυρίαρχοι αυτοί είναι μην πάρει ανάποδες η κοινωνία, καθώς στο άλλο μέτωπο δεν έχουν πρόβλημα: οι χλωμές και πειθήνιες κυβερνήσεις με τις υποταγμένες κοινοβουλευτικές πλειοψηφίες είναι του χεριού τους...
ΣΥΜΠΟΣΙΟ
H ΓΕΝΕΣΗ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΚΑΙ
Η ΚΡΙΣΗ ΤΗΣ ΣΥΓΧΡΟΝΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ
Μνήμη Κορνήλιου Καστοριάδη
Αθήνα, 8 – 9 Μαίου 2010
Όταν το Ιωνικό Κέντρο Σπουδών άρχισε πριν 30 περίπου χρόνια τη λειτουργία του στη Χίο, ανάμεσα στους στοχαστές που προσκλήθηκαν να μετάσχουν ήταν ο Κορνήλιος Καστοριάδης, ο οποίος δίδαξε τότε για πρώτη φορά στην Ελλάδα, στα Σεμινάρια Ελληνικού Πολιτισμού,
με θέμα ¨Η Γένεση της Δημοκρατίας και της Πολιτικής Φιλοσοφίας”.
Μετά από χρόνια περιπλάνησης στους ανήσυχους δρόμους της Δυτικής διανόησης, ο Καστοριάδης ανακάλυψε ξανά το πραγματικό νόημα της δημοκρατίας στις απαρχές της, στις αρχαίες πόλεις της Ιωνίας και στην Αθήνα. Στη συνέχεια άρθρωσε λόγο και άσκησε κριτική στον ολιγαρχικό χαρακτήρα των δημοκρατικών λεγόμενων πολιτευμάτων της Δύσης, όπως είχε κάνει νωρίτερα και επί χρόνια
απέναντι στον απολυταρχικό χαρακτήρα των Ανατολικών δήθεν δημοκρατιών.
Μεσούσης της κρίσης που διέρχονται τα οικονομικά, πολιτικά και θρησκευτικά συστήματα παγκόσμια, το Ιωνικό Κέντρο οργανώνει Συμπόσιο με αναφορά στη Γένεση της Δημοκρατίας, στοχεύοντας σε μια ρηξικεύλεθη κριτική όσο και στην ανάδειξη τρόπων σκέψης, αλλά και δράσης, για την αντιμετώπιση της κρίσης αυτής, για μια πλέον ουσιαστική πραγμάτωση της δημοκρατίας μέσα στη ζωή μας. Συγχρόνως έτσι τιμά τον επίκαιρο λόγο του Καστοριάδη.
Ο Κορνήλιος Καστοριάδης δεν αρκείται στη συμβατική μεταρρύθμιση, αλλά ούτε και στη στείρα απόρριψη του πολιτικού συστήματος όπως ασκείται. Προχωράει σε προτάσεις, βασισμένες στις αρχές που δημιούργησαν τη δημοκρατία. Και το έργο του αναδεικνύει την ανάγκη της ισότιμης συμμετοχής του ανθρώπου στις σημαντικές αποφάσεις της ζωής, και εγείρει κρίσιμα ερωτήματα, τα οποία και θέτει μπροστά μας: Πώς μπορεί να συγκροτηθεί μια εναλλακτική μορφή δημοκρατίας απέναντι στο αντιπροσωπευτικό ολιγαρχικό σύστημα; Με ποιον τρόπο μπορεί να πραγματωθεί η ουσιαστική συμμετοχή των ανθρώπων στις αποφάσεις, κατά τρόπο τέτοιο ώστε να οδηγήσει στην ισοτιμία και στη βελτίωση του συλλογικού βίου; Ποιοι θεσμοί θα μπορούσαν να καταστήσουν και πάλι δυνατή τη δημοκρατία; Ποιες ιδέες και ποιο θεσμικό, πρακτικό πλαίσιο θα μπορούσαν να δρομολογήσουν μιαν αληθινή δημοκρατική
προοπτική και να δώσουν ουσιαστικό πολιτικό νόημα στη ζωή;
Οι σκέψεις του Κορνήλιου Καστοριάδη δεν αποτελούν αφηρημένη φιλοσοφική αναζήτηση, αλλά συνιστούν μια κριτική προβληματική για ένα συγκεκριμένο πέρασμα από τη θεωρία στην πράξη. Αυτήν την προοπτική και πρόταση έχει σκοπό το Συμπόσιο να διερευνήσει.
Εισηγήσεις στο Συμπόσιο, ανάμεσα σε άλλους, θα κάνουν οι Β. Ρωμανός, Δ. Τσακίρη, Α. Θεοδωρίδης, Γ. Αλατζόγλου – Θέμελη, Α. Μουζακίτης, Γ. Δαρεμάς, Σ. Ροζάνης, Γ. Ν. Οικονόμου,Θ. Πολλάτος, Α. Κιουπκιολής, Ν. Κυριαζής, Α. Καλυβάς, Θ. Τάσης. Υπεύθυνοι οργάνωσης του Συμποσίου είναι ο Γ. Ν. Οικονόμου και ο Ισ. Κιολέογλου, πρόεδρος του Ιωνικού Κέντρου.
Μια εικόνα -χίλιες λέξεις: γιατί μια χώρα όπως η Ιρλανδία με υψηλότερο έλλειμμα από την Ελλάδα δανείζεται με το ένα τρίτο των Ελληνικών sreads; Γιατί η Ιρλανδία δεν οδηγείται στο ΔΝΤ;
O πρωθυπουργός ανακοίνωσε από το Καστελόριζο την προσφυγή της Ελλάδας στον μηχανισμό στήριξης της ΕΕ και του ΔΝΤ. Συγκεκριμένα είπε: «Είναι εθνική επιταγή να ζητήσουμε πλέον την ενεργοποίηση του μηχανισμού στήριξης. Εχει ήδη δοθεί η σχετική εντολή στον υπουργό Οικονομικών. Οι εταίροι μας θα συνδράμουν αποφασιστικά για να χτίσουμε μία νέα Ελλάδα».
We will not walk in fear
We must not confuse dissent with disloyalty. We must remember always that accusation is not proof and that conviction depends upon evidence and due process of law. We will not walk in fear, one of another. We will not be driven by fear into an age of unreason, if we dig deep in our history and our doctrine, and remember that we are not descended from fearful men — not from men who feared to write, to speak, to associate and to defend causes that were, for the moment, unpopular.
This is no time for men who oppose Senator McCarthy's methods to keep silent, or for those who approve. We can deny our heritage and our history, but we cannot escape responsibility for the result. There is no way for a citizen of a republic to abdicate his responsibilities. As a nation we have come into our full inheritance at a tender age. We proclaim ourselves, as indeed we are, the defenders of freedom, wherever it continues to exist in the world, but we cannot defend freedom abroad by deserting it at home.
The actions of the junior Senator from Wisconsin have caused alarm and dismay amongst our allies abroad, and given considerable comfort to our enemies. And whose fault is that? Not really his. He didn't create this situation of fear; he merely exploited it — and rather successfully. Cassius was right. "The fault, dear Brutus, is not in our stars, but in ourselves."
Αυτά που συμβαίνουν τις τελευταίες μέρες δεν έχουν καμιά λογική εξήγηση:
Εξηγούμαι:
Στις 25 Μαρτίου ανακοινώθηκε ο κοινός μηχανισμός στήριξης της Ελλάδος από το ΔΝΤ και την Ε.Ε. Η συμμετοχή του ΔΝΤ υπολογιζόταν περίπου στα 15 δις ευρώ κατά το Reuters.
Την Κυριακή 11 Απριλίου, σε τηλεδιάσκεψη, καθορίστηκαν οι λεπτομέρειες του μηχανισμού στήριξης. Θριαμβολογούσε, την επομένη το ΕΘΝΟΣ: «Φρένο στα σενάρια τρόμου, με τη χώρα να μπορεί να λάβει ανά πάσα στιγμή 40 δισ. για φέτος και άλλα 40 την επόμενη διετία. Μετά τη χθεσινή απόφαση της Ε.Ε., η κυβέρνηση μπορεί ανά πάσα στιγμή να προσφύγει στον μηχανισμό στήριξης και να λάβει δάνεια συνολικού ύψους 40 δισ. ευρώ για το 2010 (τα 30 από τις χώρες-μέλη της Ευρωζώνης και τα 10 από το ΔΝΤ) και να έχει στη διάθεσή της άλλα 40 δισ. για τη διετία 2011-2012.»
Ο πρωθυπουργός από την Κύπρο υποδέχθηκε ευνοϊκά την απόφαση του Eurogroup λέγοντας “Η ευρωπαϊκή αλληλεγγύη πήρε σάρκα και οστά. Η σημερινή εξέλιξη δεν αφορά μόνο την Ελλάδα, τη χώρα μας. Είναι μια σημαντική απόφαση για την ίδια την Ευρώπη, για την ίδια την Ευρωπαϊκή Ένωση” δήλωσε ο πρωθυπουργός και πρόσθεσε «Κανείς πια δεν μπορεί να παίζει με το κοινό μας νόμισμα, κανείς δεν μπορεί να παίζει με την κοινή μας μοίρα. Η Ευρωπαϊκή Ένωση ήταν, είναι και παραμένει μία κοινότητα κοινών αξιών, κοινών στόχων και αλληλεγγύης“.
Την επομένη, 12 Απριλίου τα spreads βρέθηκαν στις 330 μονάδες, ενώ το χρηματιστήριο σημείωνε άνοδο άνω του 3%.
Στις 15 Απριλίου, ενώ τα spreads σκαρφάλωναν στις 435 μονάδες ο κ. Παπακωνσταντίνου έστειλε (ενώ διαρκούσε η συνεδρίαση του ΧΑΑ) την περίφημη επιστολή προς ΔΝΤ και ΕΕ, για την ενεργοποίηση του μηχανισμού. Η είδηση οδήγησε σε πτώση το spread του 10ετούς ελληνικού ομολόγου έναντι του γερμανικού στις 408! Και το χρηματιστήριο, ενώ ήταν στο κόκκινο, γύρισε σε άνοδο!
Aφού μεσολάβησε μια εβδομάδα ήξεις-αφίξεις, την Πέμπτη 22 Απριλίου: «Νέο αρνητικό ρεκόρ 12ετίας, σημείωσε το spread στα ομόλογα, όπως και το ασφάλιστρο κινδύνου (CDS). Η διαφορά απόδοσης μεταξύ του 10ετούς κρατικού ομολόγου αναφοράς με τον αντίστοιχο γερμανικό τίτλο εκτοξεύθηκε μέχρι τις 606,17 μονάδες (άνοιξε στις 502). Το επιτόκιο του ομολόγου αναφοράς διαμορφώνεται στο 8,57% (άνοιξε στο 8,14%) και του 2ετούς στο 9,74% (+2,03% σε σχέση με το άνοιγμα).
Από τις 12 Απριλίου, το επιτόκιο του 10ετούς τίτλου είχε αυξηθεί πάνω από 100 μονάδες.
Άνοδο, στο επίπεδο-ρεκόρ των 565 μονάδων, υψηλότερο επίπεδο στην Ευρώπη (από 485,7 την Τετάρτη), σημείωσε το ασφάλιστρο έναντι του κινδύνου αθέτησης πληρωμών (CDS). Το αντίστοιχο Ιρακινό CDS ήταν 200 μονάδες χαμηλότερα!
Mε το spread στις 570 μονάδες βάσης, οι πιθανότητες χρεοκοπίας της χώρας αναμένεται να έχουν ξεπεράσει το 35%, όσο δηλαδή το Πακιστάν.
Ακόμα και ένα μαθητευόμενος γνωρίζει ότι όταν τα CDS διαπραγματεύονται σε επίπεδα ίσα ή μεγαλύτερα από αυτά των ομολόγων, οι αγορές προεξοφλούν αναδιάρθρωση δανείων ή στάση πληρωμών.
Ο επικεφαλής οικονομολόγος της Goldman Sachs για την Ευρώπη, Έρικ Νίλσεν, εκτιμά, ότι η ελληνική κυβέρνηση ίσως προτείνει εθελοντικά στους ομολογιούχους μία συμφωνία για την αναδιάρθρωση του χρέους, «σε κάποια στιγμή μέσα στους επόμενους μήνες.»
Αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους βλέπει ακόμα, σε έκθεση της με ημερομηνία 21 Απριλίου, και η JP Morgan.
Σύμφωνα με το Bloomberg, οι επενδυτές ανησυχούν ότι το Ελληνικό Δημόσιο είτε θα μειώσει είτε θα μεταθέσει χρονικά ένα τμήμα της αποπληρωμής του χρέους (ή των τόκων) στους κατόχους ελληνικών ομολόγων.
«Η αγορά έχει χάσει τελείως την εμπιστοσύνη της στην Ελλάδα», σχολίασε ο στρατηγικός αναλυτής της αγοράς σταθερού εισοδήματος της Nomura International, στο Λονδίνο, Σιν Μαλόνεϊ.
Σημειώνεται ότι τα CDS είναι υψηλότερα από την Ελλάδα στην Αργεντινή (843), τη Βενεζουέλα (815) και το Πακιστάν (649).
"Το καλοκαίρι του 1922 ο ελληνικός στρατός στη Μικρά Ασία είχε στρατοπεδεύσει σε αμυντική θέση στις γραμμές που κατείχε τον τελευταίο χρόνο. Απέναντί του είχε έναν δεινό πλέον τουρκικό στρατό, τον οποίον είχε δημιουργήσει ο Κεμάλ Πασάς.
Η «Καθημερινή» δημοσίευσε το διάσημο κύριο άρθρο «Οίκαδε» στις 14/26 Αυγούστου 1922. Σε αντίθεση με πολλά κύρια άρθρα που είχε γράψει ο Γεώργιος Α. Βλάχος, ο ιδρυτής της εφημερίδας, αυτό ήταν ανυπόγραφο. Αλλά είχε ορθά υποτεθεί ότι ήταν δικό του. Υποστήριζε ότι δεν πήγαινε άλλο. Ο ελληνικός λαός και οι ένοπλες δυνάμεις είχαν κάνει ό,τι μπορούσαν. Οι συμμαχικές διασκέψεις, που είχαν λάβει χώρα από τότε που ο Βενιζέλος έπεσε από την εξουσία, δεν είχαν αποφέρει αποτελέσματα. «Αύριον έρχεται το φθινόπωρον και μεθαύριον ο χειμών. Και η Ελλάς, διά λόγους σπουδαίους, διά λόγους αποβλέποντας εις την ιδίαν αυτής γαλήνην, έχει την υποχρέωσιν να διαχειμάση οίκαδε». Τρεις μέρες αργότερα ο Βλάχος επανέλαβε τη συμβουλή του σε ένα κύριο άρθρο με τίτλο «Οι Πομερανοί»."
Πάλι αυτές τις ημέρες η ιστορική αυτή εφημερίδα, τοποθετημένη στον αξιακό χώρο της αντιβενιζελικής παράταξης τότε και στην εξέλιξή (?) του χώρου αυτού σήμερα, μας προτρέπει να σπεύσουμε στη χρήση του μηχανισμού στήριξης (ΔΝΤ και λίγο Ευρωπαϊκό παραμύθι). Ας την κρίνουν οι αναγνώστες της.
H Πτώση του Βερολίνου (μία τέτοια εποχή, το 1945)- Μέρος Γ΄.
του Μανώλη Βαρδή ||www.democracycrisis.com
Τον Σεπτέμβριο του 2004 παρουσιάζεται στο κοινό η ταινία Der Untergang (The Downfall), μία ταινία που γύρισε ο Oliver Hirschbiegel με παραγωγό και ιθύνοντα νου τον Bernd Eichinger (άλλα έργα του The Name of the Rose, The House of Spirits, Nowhere in Africa). Το κινηματογραφικό προηγούμενο των τελευταίων ημερών του Χίτλερ στο καταφύγιό του στο Βερολίνο ήταν η ταινία Der letzte Akt (1955) του G.W. Pabst, ενώ το σενάριο βασίστηκε εν πολλοίς στο προαναφερθέν βιβλίο του Joachim Fest (βλέπε πρώτο μέρος).
Βασικός άξονας της ταινίας ήταν η αντιπαραβολή δύο κόσμων: του κόσμου του Bunker, μεταφορική απόδοση της περίκλειστης ναζιστικής εξουσίας των 12 ετών, και τον «εξωτερικό κόσμο» των δρόμων του Βερολίνου, της αναρχίας και της καταστροφής. Μέσα στο Bunker πραγματοποιείται αυτή η περίεργη μερικές φορές «πύκνωση» της ιστορίας σε μία προσωπικότητα (verdichtet). Η άποψη του βιβλίου του Fest αλλά και της ταινίας είναι ότι η «πτώση» (στα γερμανικά Der Untergang που σημαίνει κάτι περισσότερο από απλή ήττα, σημαίνει ολική καταστροφή) έρχεται σαν αποτέλεσμα της συνειδητής βούλησης του Χίτλερ για (αυτό-) καταστροφή.
Επανερχόμαστε στο παραδοσιακό ερμηνευτικό σχήμα του «χιτλερισμού», ότι δηλαδή για όλα φταίει ο Χίτλερ και η ακολουθία του, αθωώνοντας τον απλό γερμανικό λαό, ο οποίος παρακολουθεί ανήμπορος τα διαδραματιζόμενα (ο νεαρός Peter και η γραμματέας), και ο οποίος όταν τελειώσει η παραζάλη, είναι έτοιμος να ανοίξει ένα νέο κεφάλαιο γερμανικής ιστορίας.
Η (έστω αρνητική) μυθοποίηση του Χίτλερ και των ομοίων του παρουσιάζεται μέσω της μη προβολής- ανάμεσα σε άλλα- των νεκρών σωμάτων τους, ενώ τριγύρω απεικονίζονται διαμελισμένα πτώματα και πολύ αίμα. Πρόσωπα όπως ο Σπέερ και ο Σένκ αντιδιαστέλλονται προς τους φανατικούς Ναζί, τρόπον τινά ως ιδεολογική παρακαταθήκη της μεταπολεμικής Γερμανίας. Εδώ αξίζει να σημειωθεί ότι ο «διανοούμενος» Σπέερ, του οποίου την αυτοβιογραφία και τα απομνημονεύματα επιμελήθηκε ο J. Fest μετά την απελευθέρωσή του το 1966, δεν είναι και τόσο «αθώα» ιστορική μορφή (εξαναγκασμός αιχμαλώτων και Εβραίων σε καταναγκαστική εργασία για την οικοδόμηση των αρχιτεκτονικών του σχεδίων, κ.α.), ενώ ο φυσικός Σένκ είχε γνωστό εγκληματικό παρελθόν.
Η κριτική της αριστεράς στο φιλμ (κυρίως μέσω του Wim Wenders) εστιάζεται στην τάση «απάλυνσης» της βαθύτερης εγκληματικής δομής της ναζιστικής εξουσίας, λόγου χάριν δεν εμφανίζονται πουθενά νύξεις για τα προηγούμενα εγκλήματα της ναζιστικής περιόδου. Όμως το καινούργιο που κομίζει η ταινία είναι ακριβώς η ενασχόληση με τις ηγετικές μορφές αυτής της εξουσίας.
Πολλές φορές όταν (πολύ-) ασχολούμαστε με δομές και ιστορικές τάσεις παθαίνουμε αυτό που θέλουμε να αποφύγουμε: ρίχνουμε στην μυθολογική αφάνεια τους πρωταγωνιστές της δράσης, τους «κρύβουμε». Η ταινία τους επαναφέρει στην επιφάνεια, όμως και αυτή η απόπειρα γίνεται στα πλαίσια του κλασικού σχήματος της ενοχοποίησης κάποιων- αθώωσης των υπολοίπων (εδώ, η ριζοσπαστική αριστερή κριτική έχει δίκιο…)
Τελικά, είναι πολύ δύσκολο να «αφηγηθείς» ικανοποιητικά ιστορικά γεγονότα. Είναι πολύ δύσκολο σε μεταπολεμικές εποχές ευμάρειας και λήθης να συλλάβεις ότι κάποιοι πόλεμοι είναι κάτι περισσότερο από πόλεμοι, είναι τιτανομαχίες κοσμοθεωριών και ιδεολογικών συστημάτων. Γι’ αυτό-σωστά- οι ήττες είναι «πτώσεις».
ΠΗΓΕΣ
Jürgen Pelzer, “The facts behind the Guilt”?. Background and implicit intentions in Downfall, German Politics and Society, 81/25/1 (2007)
John Bendix, Facing Hitler. German responses to Downfall, German Politics and Society, 81/25/1/2007.
Είναι γεγονός ότι τη μερίδα του λέοντος από το γιγαντιαίο ποσό που εμφανίζεται ως δημόσιο χρέος την έχουν ιδιοποιηθεί τα μεγάλα «ψάρια» της διαπλοκής. Το διόλου ευκαταφρόνητο υπόλοιπο, όμως, διαχύθηκε ποικιλοτρόπως στα χαμηλότερα επίπεδα της κοινωνικής πυραμίδας. Κατ’ αυτόν τον τρόπο συντηρήθηκε και σ’ αυτά τα επίπεδα μία τηρουμένων των αναλογιών οικονομική άνεση, η οποία μάλιστα παρήγαγε ξιπασμένες και νεοπλουτίστικες συμπεριφορές. Ετσι εξασφαλίσθηκε η μακρόχρονη ιδεολογική συναίνεση της κοινωνίας σε μία πορεία, η οποία με μαθηματική ακρίβεια οδηγούσε στον γκρεμό.
Η κρίσιμη διαφορά είναι πως τα μεγάλα «ψάρια» έχουν διεξόδους, ενώ τα μικρά όχι. Εχει αποδειχθεί ιστορικά ότι όποτε η «μικροαστική θάλασσα» μιμείται την τηλεοπτική καρικατούρα των πλουσίων, στο τέλος πληρώνει δυσβάσταχτο λογαριασμό. Αυτό που συμβαίνει τώρα είναι επανάληψη με άλλη μορφή και σε πολύ μεγαλύτερη κλίμακα αυτού που συνέβη με τη φούσκα του Xρηματιστηρίου 10 χρόνια πριν. Τότε λεηλατήθηκαν οι οικονομίες όσων ανοήτως πίστεψαν ότι θα έβγαζαν τζάμπα χρήμα. Τώρα, δυστυχώς, τα βάρη πέφτουν επί της κεφαλής δικαίων και αδίκων. Θα υποστούν επώδυνη αφαίμαξη και οι εργατικοί και οι συνεπείς.
Τα στελέχη του ευρω-ατλαντικού κλιμακίου διασταυρώθηκαν κατά της έξοδό τους από το υπουργείο Οικονομικών με διαδηλωτές οι οποίοι συμμετείχαν χθες το μεσημέρι στο συλλαλητήριο της ΑΔΕΔΥ στην πλατεία Συντάγματος. Ευτυχώς έγιναν αντιληπτοί μόνο από τους φωτογράφους και τους εικονολήπτες των καναλιών. Διότι αν οι διαδηλωτές αναγνώριζαν τον επικεφαλής της αποστολής της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας κ. Κλάους Μαζούχ (αριστερά, με το σακάκι στον ώμο) και θυμούνταν παλαιότερες δηλώσεις του, ίσως να ήθελαν να του απαντήσουν. Σε πρόσφατη «αποστολή» του στη χώρα μας (στις 7 Ιαν. 2010), ο κ. Μαζούχ είχε υποστηρίξει σε συνάντηση που είχε με τον υπουργό Εργασίας κ. Α. Λοβέρδο και τον υφυπουργό κ. Γ. Κουτρουμάνη ότι «με 720 ευρώ τον μήνα ο συνταξιούχος δεν περνάει άσχημα στην Ελλάδα», υπονοώντας ότι πρέπει να μειωθούν κι άλλο οι συντάξεις!
Εδώ αρχίζει το ανατριχιαστικό μέρος αυτής της ιστορίας. Αφού ο τζίρος μειώθηκε και τα κέρδη απογειώθηκαν, είναι προφανές ότι μειώθηκαν τα έξοδα των επιχειρήσεων. Με ποιο τρόπο; Με τον απλούστερο: τη μαζική σφαγή των εργαζομένων. Αυτές οι 500 επιχειρήσεις που μέσα στο 2009 συσσώρευσαν αστρονομικά κέρδη... απέλυσαν 821.000 εργαζόμενους!
Πρόκειται για φρικιαστικό δείγμα της κοινωνικής αναλγησίας του συστήματος, αλλά και της θεαματικής αναδιανομής του κοινωνικού πλούτου υπέρ των πλουσίων και εις βάρος των εργαζομένων που συντελείται στο πλαίσιο της κρίσης.
Εκεί δε που γίνεται κανείς κυριολεκτικά έξαλλος είναι όταν βλέπει στην πρώτη δεκάδα των 500 να επανέρχονται η Μπανκ οβ Αμέρικα και η Τζ. Π. Μόργκαν Τσέις (στις θέσεις 5 και 9 αντιστοίχως).
Πρόκειται για δύο τράπεζες που έναν χρόνο νωρίτερα βρίσκονταν στα όρια της χρεοκοπίας και διασώθηκαν απορροφώντας δεκάδες δισεκατομμύρια δολάρια κρατικής στήριξης - παίρνοντας δηλαδή μέσω της αμερικανικής κυβέρνησης όλους τους φόρους που κατέβαλαν στο κράτος δεκάδες εκατομμύρια Αμερικανοί πολίτες για σχολεία, νοσοκομεία, δρόμους κ.λπ.
Και ενώ ο κ. Παπανδρέου «πανηγύριζε» που επιτέλους κατάφεραν, μετά από έξη μήνες , να υπολογίσουν το έλλειμμα, δεν είχε λέξη να πεί:
1. Πού ήταν τα spreads όταν ανέλαβε την εξουσία;
2. Που ήταν ο γενικός δείκτης του χρηματιστηρίου και που έπεσε σήμερα;
3. Που είναι τα λεφτά που έλεγε ότι υπάρχουν;
4. Τι δουλειά έχει στη χώρα μας το ΔΝΤ και ποιος το προσκάλεσε;
5. Γιατί επιτέλους δεν ενεργοποιεί τον υποτιθέμενο μηχανισμό ασφαλείας παρά παρακολουθεί αμήχανος τις εξελίξεις;
6. Τέλος υπάρχουν ή δεν υπάρχουν «κόκκινες γραμμές» στις διαπραγματεύσεις με το ΔΝΤ; Γιατί σήμερα ο κ. Πεταλωτής είπε ότι δεν υπάρχουν; Δηλαδή είναι όλα …πάνω στο τραπέζι;
Δεν έχει κανείς παρά να ανατρέξει στα δημοσιεύματα σοβαρών εφημερίδων αμέσως μετά τις εκλογές του 2004 και να διαβάσει τις αναλύσεις περί της νέας διακυβέρνησης Καραμανλή. Ελάχιστοι τότε παρατηρούσαν ότι ο Κώστας Καραμανλής ποτέ στην ζωή του δεν επέδειξε καμιά ιδιαίτερη ικανότητα ή ενδιαφέρον. Ότι η εκλογή του στην αρχηγία της ΝΔ έμοιαζε περισσότερο με διορισμό ημετέρου στο δημόσιο. Ότι ως αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης δεν έκανε καμιά ουσιαστική αλλαγή στο κόμμα και δεν πρότεινε κάτι νέο και ριζοσπαστικό για την ελληνική κοινωνία. Ως πρόεδρος της ΝΔ και αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης αρκέσθηκε σε μια αδιάφορη και συνήθη διαχείριση της υπάρχουσας τάξης καταστάσεων και ατόμων. Εν ολίγοις, η μέχρι 2004 πορεία του είχε προδιαγράψει με μαθηματική ακρίβεια τα όλα όσα επακολούθησαν αργότερα.
(...)
Βλέποντας κανείς τα συνεχή λάθη της κυβέρνησης αυτούς τους μήνες καταλαβαίνει πως αυτές η «ομαλές συνθήκες» δημιούργησαν μια πολιτική τάξη που βρίσκεται σε μια κατάσταση παρατεταμένης εφηβείας. Μια πολιτική τάξη που έχει χάσει βασικά πολιτικά ένστικτα και ικανότητες και είναι ανήμπορη να διαχειριστεί σοβαρές κρίσεις. Κλασσική περίπτωση ο Κώστας Καραμανλής που βλέποντας ότι είχε να αντιμετωπίσει μια κρίση από την οποία δεν μπορούσε να απεμπλακεί ξοδεύοντας τα χρήματα των φορολογουμένων και μεγιστοποιώντας το κράτος αποφάσισε με την πρόφαση των πρόωρων εκλογών να εγκαταλείψει την θέση του. Το 2007 αντιμετωπίζοντας μια περιβαλλοντική κρίση θα δείξει την ίδια ανικανότητα να κάνει το οτιδήποτε χρήσιμο αλλά τότε χρησιμοποιώντας την κλασσική μεταπολιτευτική συνταγή θα μοιράσει τριχίλιαρα σε πυρόπληκτούς και μη.
Όσο για την σημερινή κυβέρνηση, αυτή θα ξοδέψει τις πρώτες εβδομάδες της νομίζοντας ότι αγνοώντας την κρίση, η κρίση θα αγνοήσει τη χώρα. Θα είναι μια από τις πρώτες ψεθευσθήσεις που θα πρέπει να απαρνηθεί και από τότε θα δρομολογηθεί μια πορεία που θα καθιστά την κυβέρνηση Παπανδρέου πάντοτε ένα βήμα πίσω από τις εξελίξεις. Τώρα στο μόνο που μπορούμε να ελπίζουμε είναι ότι η μεγάλη κρίση θα αναγκάσει τους κυβερνώντες να ανακαλύψουν στους ευατούς τους ικανότητες που για δεκαετίες έχουν μείνει αχρησιμοποίητες.
"Μέσα από αυτό τον λαϊκό, αντιεξουσιαστικό, αντιεκσυγχρονιστικό, αλλά πολύ μικροαστικό «μύθο» θα ξεπηδήσουν και οι «ήρωες της κοινής γνώμης», οι τζάμπα «επαναστάτες» της 17Ν και των εγγονιών της. Διπλή ζωή, εύκολη αντιδυτική επιχειρηματολογία, ιδεολογικά συμπιλήματα, προσωπικά αδιέξοδα, πολλά λεφτά. Ιδεολογική όσμωση με τμήμα της εξουσίας. Άρνηση των θεσμών ενός ταπεινωμένου κράτους. Μόνο που από τον Παπουλάκο μέχρι τον Λάμπρο Φούντα πολλά έχουν αλλάξει. Η απόσταση είναι αυτή ακριβώς πού χωρίζει τον Βελουχιώτη από αυτούς που τον «κρεμούν» στο αστυνομικό τμήμα. Η γοητεία τους; Αναμφίβολη. Η απάντηση σε ένα κράτος που θυσιάζει για το τίποτα τα παιδιά του δεν μπορεί να είναι άλλη. Όμως η επιλογή της απάντησης φέρει μέσα της όλα τα στοιχεία αυτού του διαχρονικού συνεχούς. Τώρα πια στο κακέκτυπό της".
Περισσότερο στο δημόσιο αλλά, περιέργως, και στον ιδιωτικό τομέα το σύστημα διακυβέρνησης βασίζεται στην ανατολική συμπάθεια μάλλον, παρά στη δυτική αποστασιοποίηση.
Κυβερνιόμαστε -γενικώς και σε όλα τα ιεραρχικά επίπεδα- από ανθρώπους που αδυνατούν να ξεχωρίσουν την ατομική από τη δημόσια σφαίρα, τον ηθικό κώδικα της αφοσίωσης στον κοντοχωριανό, τον κολλητό από τους δεοντολογικούς κανόνες της αξιοκρατικής διακυβέρνησης. Από ανθρώπους που προτάσσουν την προστασία της κουμπαριάς ή της παιδικής φιλίας έναντι της προστασίας της πολιτικής τους υπόληψης, που συγχέουν τα διαπροσωπικά, συναισθηματικά ή κερδοσκοπικά, κριτήρια της ιδιωτικής σφαίρας με τις αφηρημένες, αντικειμενικές αρχές της δημόσιας σφαίρας.
Έτσι, η ανατολική συμπάθεια υπερτερεί του δυτικού ορθολογισμού. Η πολιτική θα εξακολουθεί να ασθενεί στη χώρα μας στο μέτρο που η ιδιωτικής εντάσεως νοοτροπία των κολλητών θα ορίζει τον τρόπο που συγκροτείται η δημόσια, η συλλογική μας συνείδηση.
Ο πρόεδρος της ΕΚΤ, Ζαν Κλοντ Τρισέ, ήταν τελικά ο καταλύτης, που κινητοποίησε τις δυνάμεις του ευρώ, θέτοντας όλους προ των ευθυνών τους. Χωρίς το «μηχανισμό», το πρόβλημα του Δημοσίου θα είχε επεκταθεί παντού και όχι μόνο στην ελληνική οικονομία.
Εν πάση περιπτώσει ο «μηχανισμός» δεν είναι και κανένα τεράστιο δώρο, αφού το επιτόκιο θα αφήνει στις άλλες χώρες της Ευρωζώνης κάποιο περιθώριο ασφαλείας, ενώ επιβάλλει θυσίες στην Ελλάδα. Έτσι το «μπαλάκι» είναι πάλι στο ελληνικό τερέν και η κυβέρνηση είναι υποχρεωμένη να κάνει τα αδύνατα δυνατά, για να εφαρμόσει το Πρόγραμμα Σταθερότητας, όπως εγκρίθηκε στο Ecofin Σε διαφορετική περίπτωση κανείς μηχανισμός δεν μπορεί να μας σώσει.
Eπειδή όμως ο γράφων ούτε πτυχιούχος του Παντείου είναι ούτε έχει σκοπό να επικεντρωθεί στα «απάνθρωπα» στατιστικά στοιχεία της οικονομίας, δε θα σταθούμε στα νούμερα και τους μηχανισμούς των θεοποιημένων αγορών (για περαιτέρω οικονομική παραπληροφόρηση σας παραπέμπω στον πλησιέστερο τηλεοπτικό δέκτη). Για τη μεταμόρφωση του ΠΑΣΟΚ στο πιο εφιαλτικό θατσερικό μόρφωμα, τα ψέμματα και την αισχρή επίκληση του πατριωτισμού, τα έχουμε ξαναπεί. Από εκεί και πέρα όμως ξεκίνησε ένα, εκ πρώτης όψης ανεξήγητο, γαϊτανάκι παλινδρομήσεων, αλληλοαναιρούμενων δηλώσεων και αυτοκτονικών κινήσεων, που είχαν ως αποτέλεσμα όλα τα σχέδια συγκράτησης του spread να οδηγήσουν στην εκτίναξή του και στη βέβαιη καταφυγή της χώρας στο ΔΝΤ, με όσα απεχθή για την κοινωνία σημαίνει αυτό.
(...)
Το δεύτερο σκέλος της διάλυσης της χώρας, που αφορά την ίδια τη λειψή αντιπροσωπευτική δημοκρατία, βρίσκεται προ των πυλών. Τεράστια και ιστορική η ευθύνη της αριστεράς, που όχι μόνο εμφανίζεται αδύναμη να αρθρώσει λόγο στο προνομιακό πεδίο του κοινωνικού κράτους που τελεί υπό διάλυση, αλλά αδιαφορεί πλήρως για τα παιχνίδια εξουσίας που βάζουν έναν ακροδεξιό απατεώνα στη θέση συγκυβερνήτη από την πίσω πόρτα. Οι αποσβωλωμένοι από το πολιτικό θράσσος του ΠΑΣΟΚ ψηφοφόροι του, οι χορτασμένοι μικροαστοί που βρίσκονται σε κατάσταση σοκ μπροστά στη θέα ενός άδειου ρεζερβουάρ βενζίνης και οι αποπολιτικοποιημένοι (λόγω ιδεολογικής προδοσίας) νέοι και άνεργοι κλείνονται στο καβούκι τους και ενδοσκοπούν. Κι αν η ενδοσκόπηση είναι λογική για τον κόσμο σε περίοδο οικονομικής κρίσης, για την αριστερά είναι ΕΓΚΛΗΜΑ!
Έχω ξαναπεί επίσης ότι όσο ποσό περικόπτεται από τους μισθωτούς, τόσο ακριβώς ποσό κόβεται και από την αγορά.
Το εισόδημα που στερούνται οι δημόσιοι υπάλληλοι, άμεσα θα το στερηθεί και η αγορά με ότι αυτό συνεπάγεται.
Ήδη τα πρώτα δείγματα από την περίοδο του Πάσχα ήταν όχι απλά απογοητευτικά, αλλά τραγικά. Ο επιχειρηματικός κόσμος θα νιώσει ακόμα πιο σκληρά την αδιέξοδη πολιτική των πράσινων αρπακτικών.
Για τους ανόητους που ισχυρίζονται ότι οι δημόσιοι υπάλληλοι έχουν τη σιγουριά της εργασίας και επομένως είναι "δίκαιο" να πληρώσουν με περικοπές μισθού, τα έχω πει πολλές φορές.
Εάν αυτοί που τα λένε είναι εντάξει φορολογικά και ΔΕΝ διακινούν μαύρο χρήμα ή εργασία και εάν κατέβαλαν στην εφορία ότι ακριβώς θα έπρεπε τότε θα δικαιούνταν για να μιλάνε. Επειδή όμως δεν το κάνουν δεν δικαιούνται και για να ομιλούν.
Οι ελληνικές αεροναυτικές ασκήσεις πρόκειται να διεξαχθούν από το βόρειο Αιγαίο μέχρι το Καστελόριζο, αλλά απουσιάζουν από την σχεδίαση των Επιτελείων οι τρεις περιοχές που αποτελούσαν «αγκάθι» στο μάτι της Άγκυρας.
Έτσι η Τουρκία, την 1η Ιανουαρίου εξέδωσε παράνομη ΝΟΤΑΜ για την περιοχή Μυκόνου-Ικαρίας-Φούρνων, με την οποία δεσμεύει αυτή την περιοχή για ένα ολόκληρο χρόνο! Και με την πρόσφατη ΝΟΤΑΜ που εξέδωσε η ελληνική πλευρά για πρώτη φορά γίνεται σεβαστή η τουρκική παράνομη ΝΟΤΑΜ.
Είναι πράγματι εντυπωσιακό το γεγονός ότι για πρώτη φορά εξαιρούνται οι περιοχές αυτές στο Αιγαίο. Οι περιοχές αυτές βρίσκονται φυσικά εντός του FIR Αθηνών και συνεπώς η ΥΠΑ έχει την απόλυτη αρμοδιότητα για την έκδοση ΝΟΤΑΜ ή όχι, ένα δικαίωμα το οποίο αμφισβητούσε χρόνια η Άγκυρα, αλλά είναι η πρώτη φορά που βλέπουμε την αμφισβήτησή της αυτή να γίνεται έμπρακτα δεκτή από την ελληνική πλευρά.
Στόχος των ασκήσεων αυτών είναι να φωτιστούν και οι τελευταίες «γκρίζες ζώνες» της προχθεσινής συμφωνίας, όπως για παράδειγμα η ταχύτητα ενεργοποίησής του μηχανισμού σε περίπτωση ανάγκης, λαμβανομένου υπόψη ότι σε πολλές χώρες απαιτούνται γενικώς χρονοβόρες κοινοβουλευτικές διαδικασίες έγκρισης.
Τα πράγματα ως προς την υλοποίηση της συμφωνίας περιπλέχθηκαν χθες με δήλωση εκπροσώπου του γερμανικού υπουργείου οικονομικών, ο οποίος ανέφερε ότι για να ενεργοποιηθεί ο μηχανισμός υπέρ της Ελλάδας θα πρέπει να προηγηθεί απόφαση της συνόδου κορυφής των χωρών του ευρώ και όχι της συνόδου των υπουργών οικονομίας. Ωστόσο, με δήλωσή της η Κομισιόν υποστηρίζει ότι για να ενεργοποιηθεί η βοήθεια δεν απαιτείται απόφαση συνόδου κορυφής.
