|
Παρασκευή η Oσιομάρτυς, από Βικιπαίδεια.
ΑΝΤΩΝΗΣ ΚΑΦΕΤΖΟΠΟΥΛΟΣ «Η “Σέχτα” έλεγε και για εμένα», συνέντευξη στη Σόνια Ζαχαράτου, Το Βήμα, 25/7/2010.
"- Τι κατέρρευσε; «Η άμιλλα. Από το 1970 και μετά δεν έκανες δουλειά αν δεν συνδιαλεγόσουν με τις τριάντα οικογένειες που έλεγχαν τις επιχειρήσεις. Το δεύτερο είναι ότι δημιουργήθηκε ένα ιδιότυπο παρακράτος, αποτελούμενο από ανθρώπους που συναλλάσσονταν με το Δημόσιο και από κρατικούς υπαλλήλους που ήταν πρόθυμοι να ενισχύσουν τη συναλλαγή, διαφθείροντας και διαφθειρόμενοι». - Και η γενεσιουργός αιτία της καταστροφής; Αυτή η εξαθλίωση πού ανάγεται; Πού κόπηκε το νήμα; «Νομίζω στην άλωση του Μεσολογγίου. Ηταν μια συμβολική μάχη κατά την οποία η Επανάσταση ηττήθηκε. Και από μια ιστορική συγκυρία ιδρύθηκε το κράτος, επειδή στο Ναβαρίνο οι σύμμαχοι βύθισαν τον τουρκικό στόλο. Από τότε ό,τι ακολούθησε, βασιλιάδες κ.λπ., μας οδήγησε σε μια κατάσταση μειωμένης αυτοεκτίμησης και εμπιστοσύνης στις δυνάμεις μας, με εξάρσεις έπαρσης και αίσθηση μοναδικότητας ότι είμαστε οι γεννήτορες της δημοκρατίας. Οικειοποιηθήκαμε, με δεσμούς αίματος, τους φιλοσόφους και την τέχνη. Υπήρξε βέβαια στον Μεσοπόλεμο και μια γενιά καλλιτεχνών και λογοτεχνών και νωρίτερα μια γενιά αστών και ευεργετών που προσπάθησαν να φτιάξουν έναν χαρακτήρα σε αυτό το πράγμα. Αλλά ιδεολογικά ηττήθηκαν». - Πολλοί χρησιμοποιούν τον όρο «Ελλαδίτες» κι όχι «Ελληνες». Φέρουμε όμως πάντα την ίδια γλώσσα. «Σωστό. Οι μισοί μας πρόγονοι δεν κατάγονται από τους Ελληνες. Αλλά το θέμα της γλώσσας έχει λιγάκι μεγαλοποιηθεί. Οποιος έχει διαβάσει τη “Βαβυλωνία” του Βυζάντιου που γράφηκε το 1830 είναι εύκολο να διαπιστώσει ότι τότε δεν υπήρχε μια ενιαία ελληνική γλώσσα, αλλά έξι - επτά ισότιμες, νόμιμες διάλεκτοι». - Πόσο φταίει και ο τρόπος άσκησης του πολιτεύματος; ".
(σχόλιο: είναι θεμιτό να φοβάται κανείς για τη ζωή του-αρκεί να μην "πουλά" αυτό το φόβο-, όμως προσέξτε πως μέσα σε μία συνέντευξη συγκεντρώνονται όλες οι political correct μυθολογίες της εποχής μας: πολυφυλετική ιστορική καταγωγή, (δήθεν) γεννήτορες της δημοκρατίας, φαύλο δημόσιο....είναι για γέλια ή μάλλον για κλάματα...!)
Αθηνά Δρέττα. «Μου ερχόταν να βάλω τα κλάματα». Η γενική γραμματέας του υπουργείου Εργασίας αποκαλύπτει το παρασκήνιο των διαπραγματεύσεων με τους «σκληρούς» της τρόικας, για τους οποίους λέει ότι «ήρθαν αποφασισμένοι να κόψουν τις συντάξεις», του Νίκου Χασαπόπουλου, Το Βήμα, 25/7/2010.
(σχόλιο: αν δεν κάνω λάθος...υπάρχει και ο δρόμος της παραίτησης, αλλά όχι κάνω λάθος, εδώ υπάρχει εθνικό καθήκον!)
Κυβέρνηση προς Ε.Ε.: "Κόψτε μας τις επιδοτήσεις"!, του Κ. Πουλακίδα, Η Αυγή, 25/7/2010.
"Το πάσης φύσεως προσωπικό", Η Αυγή, 25/7/2010.
"Ένας “χρήσιμος μύθος” καταρρέει με χάρη. Η απογραφή που ξεκίνησε ως απαξιωτικού ύφους απειλή του κ. Παπακωνσταντίνου προς τους “ρεμπεσκέδες του Δημοσίου” ότι θα τους απογράψει σε γενικές γραμμές ολοκληρώθηκε. Απογράφηκαν σχεδόν όλοι, “το πάσης φύσεως προσωπικό της Δημόσιας Διοίκησης”. Τα τελευταία χρόνια, αλλά με ιδιαίτερη ένταση τους τελευταίους μήνες, το Δημόσιο και οι απασχολούμενοι σ' αυτό αποτέλεσαν τον πιο εύκολο στόχο, τον αποδιοπομπαίο τράγο της ελληνικής εκδοχής της κρίσης. Κατά καιρούς ακούστηκαν και γράφτηκαν διάφορα τερατολογικά σχετικά με τον αριθμό των δημοσίων υπαλλήλων. Όσους νόμιζε ο καθένας ότι χρειαζόταν για να τρομάξει το ακροατήριό του. Το ένα εκατομμύριο πάντως θεωρείτο πέραν πάσης αμφιβολίας. “Είμαστε σοβιετία, χώρα δημοσίων υπαλλήλων” απελπίζονταν οι ρήτορες. Φυσικά τα επίσημα στοιχεία του Προϋπολογισμού ήταν γνωστά και σαφή: Οι μόνιμοι δημόσιοι υπάλληλοι είναι 400 χιλιάδες και 175 χιλιάδες οι ένστολοι. Η απογραφή για κάποιον περίεργο λόγο θεωρήθηκε πιο έγκυρος και καινοτόμος τρόπος. Τελικά “το πάσης φύσεως προσωπικό της Δημόσιας Διοίκησης” φτάνει τις 750 χιλιάδες συμπεριλαμβανομένων και των συμβασιούχων, και των ωρομισθίων, και των εποχικών, τους οποίους συμπεριέλαβε στην απογραφή η κυβέρνηση για να φουσκώσει το νούμερο. Απογράφηκαν ακόμα και αυτοί που οι συμβάσεις τους λήγουν την ερχόμενη εβδομάδα. Σε κάθε περίπτωση, η αναλογία των δημοσίων υπαλλήλων και του μισθολογικού τους κόστους στην Ελλάδα είναι σχετικά χαμηλή για τα δεδομένα της Ε.Ε.".
Η αλήθεια για την 24η Ιουλίου 1974, του Κωνσταντίνου Ι. Δεσποτόπουλου, Το Βήμα, 24/7/2010.
"Η 24 Ιουλίου 1974 συμβολίζει όχι μόνο το χαρμόσυνο γεγονός της επανισχύος στην Ελλάδα του δημοκρατικού πολιτεύματος, αλλά και το λυπηρότατο γεγονός της κυπριακής τραγωδίας. Αρα, όχι μόνο εορτασμός, αλλά και πένθος εθνικό ταιριάζει στην ιστορική αυτήν επέτειο".
ΤΑ ΞΕΧΑΣΜΕΝΑ ΣΚΑΝΔΑΛΑ ΤΗΣ «ΕΘΝΟΣΩΤΗΡΙΟΥ». Εφτά χρόνια αρπαχτή. Η βαθιά τσέπη της χούντας, Ιός, Ελευθεροτυπία, 25/7/2010.
STEPHEN ΜΙΗΜ (καθηγητής Οικονομικής Ιστορίας και συγγραφέας) * NOURIEL ROUBINI (καθηγητής οικονομικών, συγγραφέας και γκουρού της παγκόσμιας οικονομίας). «Είναι μια λύση για όλους η προληπτική αναδιάρθρωση χρέους», του Χρόνη Πολυχρονίου, Ελευθεροτυπία, 25/7/2010.
"Αυτοί που υποστηρίζουν ότι η Ελλάδα μπορεί να αποφύγει την αναδιάρθρωση του χρέους υπογραμμίζουν τις δημοσιονομικές περικοπές που έγιναν σε χώρες όπως το Βέλγιο, η Ιρλανδία και η Σουηδία τη δεκαετία του '90. Αλλά αυτά τα περιστατικά δεν είναι καθόλου σχετικά, καθώς τα μέτρα που εφαρμόστηκαν είχαν πολύ μεγαλύτερη διάρκεια και εξελίχθηκαν σε περίοδο οικονομικής ανόδου. Συνέβησαν επίσης σε μια εποχή με μειωμένα επιτόκια, ενώ οι νομισματικές υποτιμήσεις συνέβαλαν στην ανάκαμψη της οικονομίας".
Η ελληνική μετάλλαξη της μπλογκόσφαιρας. Ιστολόγια στη δίνη της σκανδαλολογίας, του κουτσομπολιού και της «αποκάλυψης», της Λίνας Γιάνναρου, Η Καθημερινή, 25/7/2010.
Από το press-gr στο troktiko, της Σόνιας Χαϊμαντά, Το Έθνος, 25/7/2010.
Παιχνίδια ισχύος με τα μπλογκ, της Αγγελικής Μπουμπούκα, Ελευθεροτυπία, 25/7/2010.
ΑΠΟ ΤΗ ΓΕΡΜΑΝΙΑ ΣΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ. Το διπλό σοκ της επιστροφής στην Τουρκία. Οι μετανάστες δεύτερης γενιάς που επανακάμπτουν με γρήγορους ρυθμούς στη χώρα των γονιών τους γίνονται και αυτοί «γκασταρμπάιτερ», του Γιάννη Γαλιάνου, Το Βήμα, 25/7/2010.
Στον δρόμο της επιστροφής για Αλβανία. Eζησαν στην Ελλάδα, εργάστηκαν σκληρά, μάζεψαν χρήματα, όμως τώρα η κρίση τούς οδηγεί στον τόπο καταγωγής τους, Αποστολή Κωστας Oνισενκο, Η Καθημερινή, 25/7/2010.
Περίπου 20.000 μετανάστες σιχ ζουν στην Ελλάδα - Ο ναός, οι συνήθειες και οι κανόνες. Παρέα με τους σιχ της Αθήνας, της Μαρίας Αντωνιάδου, Το Βήμα, 25/7/2010.
Ρίχνουν στην πυρά την προστασία των δασών, της Διονυσίας Λάγιου, Το Έθνος, 25/7/2010.
«Αλήτες, προδότες, κομμουνιστές», του Κωστή Καρπόζηλου, Τα Νέα, 24/7/2010.
"Με ανάλογο τρόπο, οφείλουμε να διακρίνουμε ότι οι ιστοριογραφικές τάσεις, όπως αυτή που πρεσβεύουν οι εκπρόσωποι του «νέου κύματος» (Στάθης Καλύβας, Νίκος Μαραντζίδης κ.ά.), δεν αποτελούν μία ελληνική ιδιαιτερότητα. Αντίθετα, οι θέσεις τους ομοιάζουν, πολιτικά και μεθοδολογικά, με τις προσεγγίσεις των λεγόμενων «ορθόδοξων» ιστορικών στις Ηνωμένες Πολιτείες, που μάχονται για να αποδείξουν τον ξενοκίνητο χαρακτήρα του κομμουνιστικού κινήματος, τη μικρή του σχέση με τις επιθυμίες της πλειονότητας του κόσμου της μισθωτής εργασίας, τη «σκοτεινή» και κατασκοπευτική δράση των στελεχών του".
Η επιστροφή του Σταλινισμού, του Βλάση Αγτζίδη, Η Αυγή, 25/7/2010.
Επιχείρηση "Υποστήριξη", του Αλέξανδρου Κούτση, Η Καθημερινή, 25/7/2010.
"Αυτό ήταν το πρόσχημα που αναζητούσαν οι Σύμμαχοι. Με τον γερμανικό στρατό να απειλεί την Οδησσό και το Κίεβο, δεν μπορούσαν να παραμείνουν άλλο αδρανείς. Στις 25 Αυγούστου, εισέβαλαν στο Ιράν. Εως τις 30 Αυγούστου, η περσική αντίσταση συνετρίβη και οι Σύμμαχοι απέκτησαν τον έλεγχο των επικοινωνιών και το πολυπόθητο σιδηροδρομικό δίκτυο της χώρας. Το Ιράν χωρίστηκε σε δύο ζώνες κατοχής: η Ρωσία απέκτησε τον έλεγχο των πέντε βόρειων επαρχιών, ενώ η Βρετανία πήρε το υπόλοιπο της χώρας. Η Τεχεράνη έγινε ουδέτερη ζώνη. Ο Ρέζα Σαχ αναγκάστηκε να παραιτηθεί υπέρ του 20χρονου γιου του, Μοχάμεντ Ρεζά, και εξορίστηκε στη Νότια Αφρική..".
Pop Porn, του Στέλιου Ελληνιάδη, Ελευθεροτυπία, 25/7/2010.
"Οι εικόνες αυτές έχουν επιπτώσεις στους νέους, που μιμούνται τα πρότυπα. «Εάν παρατηρήσεις μια Παρασκευή βράδυ τις γυναίκες που παρελαύνουν στο κέντρο των πόλεων της Βρετανίας, θα δεις πόσο παίρνουν τοις μετρητοίς τα ντυσίματα και τα μακιγιαρίσματα των τραβεστί και των πορνών που βλέπουν στις οθόνες τους», επισημαίνει η Λιζ Τζόουνς. «Ακόμα και στο σχολείο προσπαθούν να μιμούνται τις εμφανίσεις της Μπιγιονσέ», προς μεγάλη ικανοποίηση των εταιρειών ένδυσης και καλλωπισμού που, διαφημίζοντας τα προϊόντα τους με «δάνεια» από την πορνογραφία, διευρύνουν ηλικιακά την πελατεία τους, πουλώντας σουτιέν, δαντελωτά εσώρουχα, κρέμες και κολόνιες σε όλο και μικρότερα παιδιά".
Ολη η (τηλε)Ελλάδα ένα reality. Τα κανάλια λόγω οικονομικής στενότητας για να κλείσουν τις «τρύπες» στο πρόγραμμά τους καταφεύγουν στη λύση του φτηνού, τις real life ή talent show εκπομπές οι οποίες κυριαρχούν στο πρόγραμμα της ερχόμενης τηλεοπτικής περιόδου, της Αφροδίτης Γραμμέλη, Το Βήμα, 25/7/2010.
Η ιστορία πίσω από κάθε όνομα, του Νίκου Τζιανίδη, Τα Νέα, 24/7/2010.
|
